ตอนที่ 4 นายหัวสายหื่น

หลังจากบทรักยามเช้าที่แสนจะตราตรึงสิ้นสุดลง ดรัณยังคงโอบกอดร่างบางที่ยังสั่นเทาไว้ในอ้อมแขน สายตาคมกริบกวาดมองหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนผิวเนียนละเอียดอย่างหลงใหล

“เย็นนี้เตรียมตัวให้พร้อม... ฉันจะพาเธอออกงาน”

“งาน? งานอะไรคะคุณดรัณ” ปรินดาทวนคำด้วยน้ำเสียงตื่นหนก เธอไม่คิดว่าผู้หญิงที่อยู่ในสถานะนางบำเรออย่างเธอจะต้องออกไปปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน

“งานแฟชั่นโชว์การกุศลของมูลนิธิเด็กและสตรี เป็นงานเดิมของคุณแม่น่ะ” เขาตอบด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับเป็นเรื่องปกติ

“ฉันสั่งให้คนเตรียมชุดไว้ให้เธอในห้องแต่งตัวหลายชุดเลย ถูกใจชุดไหนก็เลือกมาใส่ให้ฉันดูก่อน”

“คุณ... ไปเลือกเองไม่ได้เหรอคะว่าจะให้แก้มใส่ชุดไหน” เธอถามอย่างเกรงใจ เพราะรู้ดีว่ารสนิยมของเขานั้นร้อนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว

“ไม่ได้... เธอต้องเป็นคนใส่มาให้ฉันดู แล้วฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าชุดไหนที่เหมาะสมกับเธอ” คำสั่งเผด็จการนั้นมาพร้อมกับสายตาที่ไล้เลียงไปตามสัดส่วนของเธออย่างมีความหมาย

“ค่ะ... งั้นแก้มขอกลับห้องไปอาบน้ำก่อนนะคะ แล้วจะเลือกใส่ชุดมาให้คุณดู”

“ดีมาก... อยู่ที่นี่ห้ามดื้อกับฉัน รู้ไหม” มือหนาเชยคางมนขึ้นสบตา บ่งบอกว่าเขาคือเจ้าชีวิตที่เธอไม่อาจขัดขืน

“ค่ะ...”

หลังจากชำระร่างกายจนสดชื่น ปรินดาก็มายืนเลือกชุดที่จะสวมใส่ตามคำสั่งของดรัณ ภายในห้องแต่งตัวกว้างขวางมีชุดราตรีหรูหราแขวนเรียงรายอยู่หลายชุด แต่ละชุดล้วนตัดเย็บจากผ้าเนื้อดีและมีดีไซน์ที่เน้นโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้ง

ปรินดาพยายามเลือกชุดที่ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะหาได้ เธอหยิบเดรสยาวสีสุภาพที่ปิดมิดชิดตั้งแต่ช่วงคอออกมาสวมแล้วเดินออกไปหาเขาที่นั่งรออยู่ในห้องนอนของเขา

ดรัณกวาดสายตามองเพียงแวบเดียวก็ส่ายหน้า

“ชุดนี้เรียบร้อยเกินไป... ไปเปลี่ยนมาใหม่”

ชุดที่สอง... ชุดที่สาม... ไม่ว่าเธอจะเลือกชุดไหน ดรัณก็มักจะปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่ามันธรรมดาเกินไป จนกระทั่งมาถึงชุดสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ในถุงคลุมมิดชิด มันคือชุดที่น้องสาวของเขาเคยบอกว่าดรัณเป็นคนเลือกเองกับมือ

ปรินดาจำใจสวมมันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทันทีที่รูดซิปขึ้นจนสุด เธอถึงกับต้องกลั้นหายใจ ชุดเดรสเกาะอกสีหวานปักคริสตัลนั้นรัดรึงไปตามส่วนโค้งเว้าดุจผิวหนังชั้นที่สอง ผ้าแพรเนื้อละเอียดแนบสนิทไปกับหน้าท้องแบนราบและสะโพกกลมกลึง แต่ที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวที่สุดคือช่วงอก

ชุดนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเน้นทรวงทรงโดยเฉพาะ มันดันเต้านมอวบอิ่มของเธอให้ชูชันขึ้นมาจนเกือบจะทะลักพ้นขอบลูกไม้ที่ประดับคริสตัล ทุกครั้งที่เธอหายใจ เนินเนื้อขาวผ่องจะขยับไหวอย่างยั่วเย้า

ปรินดาเดินกอดอกออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยความไม่มั่นใจ

“คุณดรัณ... ชุดนี้มัน... มันดูโป๊ไปไหมคะ”

ดรัณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ปทุมถันคู่สวยที่บัดนี้ดูโดดเด่นและเย้ายวนใจจนเขาลอบกลืนน้ำลาย มือหนาเอื้อมมาจับมือเธอที่กอดอกอยู่ให้ปล่อยออก เผยให้เห็นความงดงามที่เขาเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว

“สวย...ไม่คิดเลยว่าชุดนี้จะเหมาะและเข้ากับเธออย่างที่สุด” เขากระซิบเสียงพร่า พลางใช้นิ้วอุ่นลากไล้ตามรอยหยักของขอบชุดที่เบียดชิดกับเนินอก

“เธอใส่ชุดนี้แหละ โอเค ไปเปลี่ยนได้ แล้วมาอาบน้ำให้ฉัน”

“แล้วคุณทำไมไม่อาบเองคะ...” เธอพยายามประท้วง ทว่าแรงดึงดูดจากสายตาของเขากลับทำให้เธอใจสั่น

“ฉันบอกว่าไง อยู่ที่นี่ห้ามดื้อกับฉัน”

“ค่ะ แก้มเข้าใจแล้ว”

แสงไฟสปอตไลต์สว่างจ้าสาดส่องลงบนแคทวอล์กยาวเหยียดกลางห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นอายความหรูหราอบอวลไปทั่วงานที่จัดขึ้นโดยเหล่าคุณหญิงคุณนายผู้สูงศักดิ์ เพื่อระดมทุนมอบให้มูลนิธิเด็กและสตรี

เสียงดนตรีบรรเลงเร้าอารมณ์ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงที่ทำให้คนทั้งฮอลล์ถึงกับตกอยู่ในความเงียบงัน... ปรินดาถูกเลือกให้เดินในชุดฟินาเล่ปิดท้ายงานอย่างที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว สตาฟสาวประเภทสองร่างเพรียวส่งสัญญาณพลัน เชื้อเชิญนางแบบกิตติมศักดิ์ให้ออกไปอวดโฉมสะกดสายตาทุกคู่

ชุดที่เธอสวมใส่คือชุดสยามนพรัตน์สิริเป็นชุดเดรสราตรีร่วมสมัยที่สั่งตัดเย็บพิเศษ ตัวเสื้อเป็นเกาะอกเว้าลึกทรงหัวใจ ตัดเย็บจากผ้าไหมมัดหมี่ทอมือสีทองอร่ามสลับลายเปลือกไม้รัดรึงเข้ากับรูปทรงนาฬิกาทรายของเธออย่างไร้ที่ติ ความฟิตแน่นของตัวเสื้อดันทรวงทรงอวบอิ่มให้ชูชันดูหมิ่นเหม่จนแทบจะทะลักพ้นขอบลูกไม้สีทองที่ประดับด้วยทับทิมเม็ดเล็กๆ

ความอลังการอยู่ที่สไบไหล่เดี่ยวแบบซีทรูยาวกรอมพื้น ปักดิ้นทองเป็นลวดลายกนกเครือเถาพริ้วไหวตามจังหวะการเดิน ทุกครั้งที่เธอขยับกาย ชายกระโปรงที่ผ่าสูงขึ้นมาถึงโคนขาอ่อนจะเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนดุจลำเทียนที่ก้าวสลับไปมาอย่างมั่นใจทว่าอ่อนช้อย

บนศีรษะและลำคอประดับด้วยเครื่องประดับทองโบราณที่เข้าชุดกัน ส่งให้ปรินดาในนาทีนี้ดูไม่ต่างจากนางอัปสรที่หลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ ทั้งสูงศักดิ์ สง่างาม แต่กลับยั่วยวนอารมณ์ดิบในกายบุรุษอย่างรุนแรง

ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความประหม่าที่ยิ่งดูน่าทะนุถนอม ทุกย่างก้าวที่เรียวขาขาวเนียนโผล่พ้นรอยผ่าสูงของกระโปรง เรียกสายตาคมกริบของบุรุษหนุ่มที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดให้จดจ้องไม่วางตา

ดรัณนั่งมองดูผู้หญิงของเขาบนเวทีด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความภาคภูมิใจปนขุ่นมัวตีรวนอยู่ในอก เขาภูมิใจที่เธอสวยสง่าเหนือใคร แต่ก็หึงหวงจนอยากจะกระชากเธอลงจากเวทีมาซ่อนไว้ไม่ให้ชายใดได้ยล ทันทีที่การเดินแบบจบลงและเธอกลับเข้าหลังเวที เขาจึงไม่รอช้าที่จะสาวเท้าตามเข้าไปหา ปรินดารีบตรงไปยังห้องเปลี่ยนตัว สตาฟช่วยกันถอดชุดอลังการนั้นออกอย่างระมัดระวัง

แม้ชุดเดิมจะเรียบง่ายกว่าชุดฟินาเล่ แต่มันกลับรัดรึงเน้นสัดส่วนของเธอให้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะความรู้สึกแน่นที่หน้าอกซึ่งเธอยังไม่ชินเสียที ปรินดายืนหอบหายใจน้อยๆ หน้ากระจก พยายามรวบรวมสติก่อนจะเดินออกไปพบเขา

“เป็นไงบ้าง... ยังประหม่าอยู่มั้ย” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น สายตาของเขาไม่ได้มองหน้าเธอเลย แต่มันกลับหยุดนิ่งอยู่ที่เต้านมอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจอยู่ภายใต้เดรส

“ไม่... ไม่แล้วค่ะ” เธอตอบเสียงสั่น แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดตัวเสียก่อน

“ชุดเมื่อกี้สวยดี... แต่ฉันเกลียดที่ไอ้พวกนั้นที่มองเธอ” ดรัณกระซิบชิดใบหู พลางใช้นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามขอบเกาะอกที่รัดแน่นจนเนื้อนิ่มล้นออกมา ปรินดาหน้าแดงก่ำ รู้ดีว่าค่ำนี้คงหนีไม่พ้นการชดใช้หนี้ด้วยร่างกายอีกรอบเป็นแน่!

“เรากลับกันเลยมั้ยคะ” ปรินดารีบถาม

“ได้สิ ต่อไปนี้เธอย้ายมานอนที่ห้องฉันนะ” คนรับฟังขมวดคิ้ว นี่เขาบอกกันตรง ๆ อย่างนี้เลยเหรอ พอพูดจบเขาก็จูงมือเธอกลับไปเลยเธอไม่คิดว่าดรัณจะเป็นคนหื่นกามเช่นนี้

หลังจากกล้ำกลืนความประหม่าจากงานเลี้ยงกลับมาถึงคฤหาสน์ ปรินดาจัดการอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อหวังจะให้ความเย็นของน้ำช่วยดับความว้าวุ่นในใจ ทว่าเมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำ เธอก็พบว่าร่างสูงกำยำของดรัณนอนเหยียดยาวหลับตานิ่งอยู่บนเตียงกว้างในสภาพกึ่งเปลือย

หลังจากที่เธอแกล้งอาบน้ำนานขึ้น ก็ดูเหมือนว่าเขาจะหลับใหลไปเพราะความเหนื่อยล้า หญิงสาวสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงอย่างเงียบ ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่ยืนมองใบหน้าหล่อเหลานั้น ไรหนวดเคราจางๆ ยิ่งส่งเสริมให้เขาดูมีเสน่ห์น่าดึงดูด เธอไม่แปลกใจเลยที่เขาจะมีผู้หญิงดาหน้าเข้ามาหามากมายในงานเลี้ยง

“มานอนสิ... มัวยืนทำอยู่ทำไม” หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อคนตรงหน้าที่ดูเหมือนหลับ ส่งเสียงทุ้มต่ำออกมาทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม ปรินดาค่อยๆ นั่งลงบนขอบเตียงนุ่มอย่างประหม่า ก่อนจะสอดกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนาแล้วเอนกายลงนอนหันหลังให้เขาหวังจะรอดบทรักในค่ำคืนนี้

ดรัณลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และไฟราคะที่รอการปะทุ เขาพลิกตัวนอนตะแคงมองแผ่นหลังบางที่ส่วนโค้งส่วนเว้าเด่นชัดแม้จะมีผ้าห่มคลุมไว้ เลือดในกายชายหนุ่มเริ่มร้อนระอุขึ้นอีกครั้งเมื่อกลิ่นหอมกรุ่นหลังการอาบน้ำของเธอโชยเข้าจมูก

“ยังไม่ชินอีกหรือ...” เขาพึมพำเสียงพร่า พลางวาดวงแขนแกร่งดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังเธอแนบชิดกับอกกว้าง

“คุณ... คุณจะทำอะไรคะ” ปรินดาถามเสียงสั่น พยายามขยับตัวหนี

“ก็ทำแบบที่คนรักเขาทำกันไงแก้ม...”

“แต่เราไม่ได้รักกัน... คุณก็รู้” คำพูดตอกย้ำความจริงทำเอาดรัณชะงักไปเพียงครู่ ก่อนที่เขาจะพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างน้อยไว้ใต้พันธนาการ

“อย่าดื้อสิแก้ม... อย่าทำให้ฉันต้องโมโห”

“อย่าค่ะคุณดรัณ... วันนี้แก้มเหนื่อย”

“ฉันบอกว่าไง อยู่ที่นี่ห้ามดื้อกับฉัน!” ดรัณตะคอกเสียงดุประชดประชันสถานะที่เขายัดเยียดให้เธอ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ กลิ่นเหล้าจางๆ จากลมหายใจของเขาทำให้ปรินดารู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในสติสัมปชัญญะที่เต็มร้อยนัก

“คุณดื่มมาใช่ไหมคะ...”

“ดื่มมานิดเดียวเอง...”

“อย่าค่ะคุณดรัณ... อื้อ!”

คำประท้วงถูกกลืนหายไปด้วยจุมพิตที่แสนดุดันและเอาแต่ใจ ดรัณบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างโหยหา ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปสำรวจความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชอง มืออีกข้างที่ว่างเว้นเริ่มจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นน้อยของเธอออกอย่างรวดเร็ว ปรินดาพยายามดิ้นรนประท้วงในคราแรก ทว่าสัมผัสเร่าร้อนจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามจุดอ่อนไหวกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอหดหาย

จมูกโด่งซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่นลงมาจนถึงยอดอกอิ่มที่ชูชันท้าทายสายตา ดรัณใช้ปากและลิ้นปรนเปรอจนหญิงสาวเผลอแอ่นกายรับด้วยความเสียวซ่าน ความป่าเถื่อนในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อน จนสุดท้ายความเจ็บระบมจากเมื่อเช้าก็ถูกแทนที่ด้วยความรัญจวนที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

“อา... แก้มจ๋า อย่าดื้อกับฉันเลย” เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่แดงซ่าน

ปรินดาหลับตาพริ้มหยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความสับสน ทว่าร่างกายกลับทรยศความรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับรสสวาทที่เขาหยิบยื่นให้ เธอค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นเปลี่ยนมาเป็นโอบกอดรอบคอแกร่ง บ่งบอกถึงการสมยอมในที่สุด