ตอนที่ 7 ผู้ชายสายเปย์

หลังจากได้ชุดชั้นในและชุดนอนจนจุใจ ดรัณก็ประคองเอวบางพาปรินดาตรงไปยังร้านรองเท้าแบรนด์หรู นายหัวหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองเพียงครู่เดียวก็เลือกรองเท้าส้นสูงดีไซน์โฉบเฉี่ยวออกมาคู่หนึ่ง เขาขยับตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้นต่อหน้าหญิงสาวอย่างไม่ถือตัว มือหนาจับข้อเท้าเรียวสวยของเธอไว้อย่างแผ่วเบาเพื่อจะสอดปลายเท้าเล็กลงไปในรองเท้าคู่สวย

“อุ๊ย! พี่รัณ... ไม่ต้องถึงขนาดนี้ก็ได้ค่ะ แก้มใส่เองได้” ปรินดาอุทานด้วยความตกใจพยายามจะชักเท้าหนีด้วยความเกรงใจ เพราะเขาเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลแต่กลับมานั่งสวมรองเท้าให้เธอต่อหน้าพนักงาน

“อยู่นิ่งๆ สิแก้ม...” ดรัณดุเสียงนุ่มแต่แววตาจริงจัง มือใหญ่กระชับข้อเท้าบางไว้มั่น บังคับสวมรองเท้าที่เขาเลือกให้จนสำเร็จ

“พอดีเลยแก้ม...”

“งั้นเอาแบบคู่นี้มาสักสองสามลายนะครับ แล้วก็เอาแบบสีอื่นที่ไซส์เดียวกันนี้อีกอย่างละ 3 คู่” เขาสั่งพนักงานที่ยืนยิ้มหน้าบานก่อนจะรีบกุลีกุจอไปจัดการทันที

“พี่รัณคะ... ซื้อจนจะขนไม่ไหวอยู่แล้ว พอเถอะค่ะ” ปรินดากระซิบปราม มองถุงกระดาษมากมายในมือของเขา

“เดี๋ยวพี่เอาไปเก็บที่รถก่อนก็ได้... ยังเหลือเสื้อผ้าอีกหลายชุดที่พี่อยากซื้อให้แก้ม”

เมื่อจัดการเอาของไปเก็บที่รถเรียบร้อย คนตัวโตก็พาคนตัวเล็กเดินเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ ทันทีที่ก้าวเข้าไปภายในร้าน ดรัณก็ประกาศสถานะของเธออย่างชัดเจนต่อพนักงาน

“ช่วยเลือกชุดสวยๆ ให้แฟนผมทีครับ เอาอย่างละสองสามชุด”

“ได้เลยค่ะคุณผู้ชาย... งั้นเชิญคุณน้องตามพี่มาด้านนี้เลยนะคะ” พนักงานเอ่ยเสียงหวานอย่างนอบน้อม

ปรินดามองคนตัวโตที่ยืนทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้ไม่ชี้ ทำเป็นมองนกมองไม้เรื่อยเปื่อยก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เธอแอบเบ้ปากใส่เขาอย่างขวางๆ หนึ่งที ก่อนจะจำใจเดินตามเจ้าของร้านไปต้อยๆ เสื้อผ้าในร้านนี้ล้วนตัดเย็บอย่างประณีตและมีรูปแบบที่งดงามสะดุดตา และก็ไม่ยากเลยที่เธอจะเลือกชุดที่ถูกใจออกมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว

เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ปรินดาก็เดินตามพนักงานกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าแบรนด์เนมหลายชุดที่เธอเลือกสรรมาอย่างดี ดรัณหรี่ตาไล่สายตามองชุดเหล่านั้นพลางปรายตามองคนตัวเล็กอย่างพึงพอใจ รสนิยมการเลือกเสื้อผ้าของเธอนั้นจัดว่าอยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม มันดูสง่างามทว่าแฝงความอ่อนหวาน ซึ่งตรงกับรสนิยมส่วนตัวของเขาเป็นอย่างมาก

ทว่านายหัวหนุ่มกลับยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาเดินช้าๆ ไปที่ราวแขวนผ้าโซนพรีเมียม ก่อนจะหยิบเดรสชุดหนึ่งขึ้นมาดูแล้วส่งให้พนักงานพร้อมเอ่ยกำชับ

“เอาชุดนี้ด้วยครับ... แล้วให้เธอเปลี่ยนใส่ชุดนี้ออกไปเลย”

ปรินดารับชุดนั้นมาทาบตัวอย่างจำยอม ทันทีที่เธอหายเข้าไปในห้องลองและก้าวออกมาอีกครั้ง ดรัณถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ชุดเดรสสั้นเหนือเข่าสีขาวสะอาดตา พิมพ์ลายดอกกุหลาบสีน้ำเงินสดใส ตัวกระโปรงตัดเย็บเป็นชั้นๆ พลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน ดีไซน์คอเสื้อแบบไขว้ผูกรั้งต้นคอ เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนนุ่มและแผ่นหลังขาวผ่องนวลเนียนละเอียดตา

เมื่อชุดนี้อยู่บนร่างอรชร มันส่งเสริมให้ปรินดาดูผุดผาด งดงาม และน่ารักสมวัยสาวจนดรัณถึงกับตาพร่า หัวใจแกร่งกระตุกวูบด้วยความรู้สึกหวงแหนที่พุ่งพล่านขึ้นมาเสียดื้อๆ

“แก้มสวยมาก... สวยจนพี่อยากจะพาแก้มกลับคอนโดเดี๋ยวนี้เลย”

ดรัณก้าวเข้าไปประชิดแผ่นหลังบางพลางก้มลงกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มใส มือหนาประคองเอวบางให้เดินออกจากร้านอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบที่เขาทอดมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความร้อนแรงและหวงแหน จนปรินดาต้องก้มหน้าหลบด้วยความขัดเขิน หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงกับสัมผัสและถ้อยคำกึ่งหยอกกึ่งจริงของเขา

“คนบ้า... พูดอะไรก็ไม่รู้ กลางห้างนะคะพี่รัณ” เธอพึมพำเสียงแผ่ว แต่กลับยอมเดินเคียงข้างเขาไปแต่โดยดี

พนักงานและคนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันเหลียวมองคู่รักหนุ่มหล่อสาวสวยที่ดูโดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร โดยเฉพาะนายหัวหนุ่มที่บัดนี้ทำหน้าที่เป็นองครักษ์ผู้หวงแหน คอยกวาดสายตาดุๆ ข่มขวัญชายหนุ่มทุกคนที่บังอาจจ้องมองผู้หญิงของเขา

หลังจากได้ชุดที่สวยถูกใจ ดรัณบรรจงสวมรองเท้าส้นสูงสีขาวนวลที่เขาเลือกสรรมาให้เข้ากับชุดเดรสสีขาวลายดอกกุหลาบให้ปรินดา ก่อนจะถอยหลังออกไปเล็กน้อยเพื่อพิจารณาความงดงามของหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาคมกริบฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

“สวยมาก...เข้ากันกับชุดเลย” ปรินดากล่าวขอบคุณเบาๆ แล้วจัดการรวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นมวยหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียน ดรัณยิ้มกริ่มอย่างถูกใจ ใบหน้าหวานที่ปราศจากเครื่องสำอางนั้นดูงดงามเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว ขาดก็เพียงริมฝีปากอิ่มที่ดูไร้สีสันไปนิด

“อยากได้ลิปสติกมั้ยเดี๋ยวพี่พาไปซื้อ”

“ยังไม่หมดอีกเหรอแค่ แก้มเริ่มหิวแล้วเนี่ย”

“งั้นก็ได้ เดี๋ยวอิ่มแล้วพี่พามาซื้อ” ดรัณมองเรียวปากอิ่มที่ตอนนี้ขาดสีสันและมันก็เห่อบวมขึ้นเล็กน้อยจากการที่เขาจูบอย่างรุนแรงเมื่อเช้า มันดูเซ็กซี่และเย้ายวนถ้าได้ลิปสติกมาเตาล่ะก็

ดรัณพาปรินดาตรงไปยังห้องอาหารสุดหรู

“หิวข้าวตั้งนายแล้วทำไมไม่บอกพี่หืม์” เธอเปรยขึ้นขณะมองอาหารที่บริกรทยอยนำมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

“ก็เพิ่งหิวนี่คะ” เขาสบตาเธอด้วยความหมายลึกซึ้ง

“สั่งมาเยอะแยะขนาดนี้ ถ้าทานหมดนี่ชุดที่ซื้อไปคงใส่ไม่ได้หรอกค่ะ”

“ทานเถอะครับ หิวไม่ใช่เหรอ”

ปรินดายิ้มหวานและเริ่มลิ้มรสอาหารแต่ละจานอย่างเอร็ดอร่อย ดรัณมองภาพหญิงสาวตรงหน้าที่เจริญอาหารมากกว่าปกติด้วยความเอ็นดู เขาเองก็รู้สึกว่ามื้อนี้อร่อยกว่าทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรสชาติของอาหาร หรือเป็นเพราะคนทานด้วยที่ทำให้เขาสุขใจจนล้นอกเช่นนี้

หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการเดินห้าง ทั้งสองก็พากันกลับมาถึงคอนโดหรูและผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ปรินดาเริ่มรู้สึกตัวตื่น เธอขยับกายเพียงแผ่วเบาเพื่อหวังจะลุกไปจัดการตัวเอง โดยพยายามไม่ให้คนข้างๆ รู้สึกตัว เพราะลึกๆ แอบหวั่นใจว่าจะถูกคนเจ้าเล่ห์รุกรานร่างกายเอาอีกรอบ

“ตื่นแล้วเหรอ... เดินจนหมดแรงเลยสิท่า” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น ดรัณที่ตื่นก่อนนานแล้วกำลังนั่งมองร่างระหงด้วยสายตาแพรวพราว

“ไม่ได้หมดแรงเพราะเดินห้างหรอกค่ะ... ที่แก้มหมดแรง ก็เพราะถูกพี่รัณรังแกต่างหาก” ปรินดาบ่นอุบใบหน้าเง้างอน ทว่ากลับดูน่าเอ็นดูในสายตาคนฟัง

ดรัณหลุดขำก่อนจะขยับกายเข้ามาประชิด เขาใช้จมูกโด่งคมสันถูไถไปมากับจมูกรั้นของหญิงสาวอย่างหยอกเย้า ปรินดาที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่นแกล้งทึ้งจมูกเขาแรงๆ เป็นการเอาคืน ก่อนที่เขาจะแกล้งลวนลามเธอกลับอย่างถือวิสาสะ

“อื้อ... อย่าแกล้งแก้มสิคะพี่รัณ” เธอส่งเสียงคิกคักในลำคอเมื่อมือไม้ซุกซนของเขามุดเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เปลือยเปล่าใต้ร่มผ้าจนเธอขนลุก

ปรินดารีบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามรวบผ้าห่มมาปกปิดทรวงอกอวบอัดที่ชูชันท้าทายสายตา ผิวขาวนวลที่ปรากฏรอยรักจางๆ และใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

“พี่รัณ ปล่อยนะ! แก้มโป๊อยู่นะคะ” เสียงใสเริ่มดุ

แต่คนตัวโตกลับหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี มือเรียวพยายามหยิกเข้าที่ต้นแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัด แต่มันกลับไร้ผลเพราะผิวกายเขาช่างแข็งแกร่งราวกับหินผา สุดท้ายปรินดาต้องวาดแขนโอบกอดรอบคอเขาไว้แน่นเมื่อร่างของเธอถูกเขาอุ้มขึ้นจากที่นอน แผ่นอกนุ่มหยุ่นเบียดชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่สอดประสานกัน

“ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ...ไปอาบน้ำกันดีกว่า เดี๋ยวเย็นๆ จะมีคนหิวอีก”

“ปล่อยแก้มนะคะพี่รัณ แก้มไม่หลงกลอาบน้ำกับพี่หรอก”

“เห็นพี่เป็นคนบ้ากามขนาดนั้นเชียว” เขาเอ่ยเสียงนุ่มก่อนจะวางเธอลงบนเตียงนุ่มเบาๆ แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า

ปรินดารีบคว้าชุดนอนมาสวมและสวมเสื้อคลุมทับอีกชั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปราวกับกระต่ายน้อยที่หนีราชสีห์ เมื่อเธอจัดการตัวเองเสร็จและก้าวออกมา ก็พบดรัณในลุคใหม่ที่ดูภูมิฐาน กางเกงสแลคสีดำเน้นช่วงขาที่ยาวสมส่วน คู่กับเชิ้ตแขนยาวสีครีมที่เสริมบุคลิกให้ดูสุขุมและทรงอำนาจแบบนายหัว

เขากำลังยืนอยู่หน้ากระจก พยายามติดกระดุมเม็ดบนสุดอย่างทุลักทุเลเพราะติดแผงอกที่หนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ

“ม่ะ...แก้มช่วยค่ะ...” หญิงสาวอาสาเดินเข้าไปหา เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อช่วยติดกระดุมให้เขา

ดรัณก้มมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น ความสูง 185 เซนติเมตรของเขาทำให้ปรินดาที่สูงถึง 169 เซนติเมตรดูตัวเล็กบอบบางไปในทันที เขาชอบความรู้สึกนี้... ความรู้สึกที่ได้ยืนบังลมบังฝน และมีเธออยู่ภายใต้การปกครองดูแลของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“ขอบคุณครับ... เด็กดี” ดรัณพึมพำพลางจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรัก