ตอนที่ 8 คนโปรดของนายหัว

หลังจากที่ปรินดาช่วยจัดระเบียบเครื่องแต่งกายให้จนเนี๊ยบกริบ ดรัณก็คว้าข้อมือบางดึงรั้งร่างอรชรเข้ามาปะทะแผงอกอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ ของกายสาวทำให้เขาเผลอสูดดมเข้าเต็มปอดอย่างชื่นใจ

“ไปทานมื้อค่ำกับพี่นะ...” เขาเอ่ยเสียงนุ่มทุ้มชิดใบหู

“เพิ่งจะบ่ายสามเอง พี่หิวแล้วเหรอคะ?” ปรินดาถามพลางเงยหน้าสบตาคม สายตาที่เขาทอดมองมานั้นร้อนแรงจนเธอต้องหน้าร้อนผ่าว

“ก็ไม่เชิง... แต่พี่จะพาแก้มไปที่ที่หนึ่ง” ดรัณเย้าเสียงกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำตาเขียวใส่ “อยากไปมั้ย”

“ที่ไหนเหรอคะ”

“ลองทายซิ”

“ไม่รู้ค่ะ... แล้วพี่รัณจะพาแก้มไปร้านไหนคะ?” เธอเอ่ยถามอย่างซื่อๆ คิดว่าเขาคงพาไปภัตตาคารหรูริมแม่น้ำเหมือนทุกครั้ง

“ไปบ้านพี่... มื้อเย็นนี้พี่อยากพาแก้มไปทานข้าวที่บ้านของพี่จริงๆ”

คำบอกเล่านั้นทำให้ปรินดาชะงักไปชั่วครู่ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ การไปบ้านดรัณในฐานะผู้หญิงของเขามันมีความหมายลึกซึ้งกว่าการออกไปทานข้าวเสียอีก เธอเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

“งั้น... แก้มขอเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ ชุดนี้มันดูไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่” เธอละล่ำละลักบอก พลางก้มมองชุดเดรสเกาะอกผูกคอที่อวดแผ่นหลังขาวเนียนจนดูยั่วยวนเกินไปสำหรับการไปพบผู้ใหญ่

ดรัณกวาดสายตามองร่างระหงในชุดที่เขาเป็นคนเลือกให้ด้วยความหลงใหล มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่วแล้วรั้งให้แนบชิดขึ้นจนอกอิ่มเบียดเสียดแผงอกแกร่ง

“ชุดนี้ก็ดีอยู่แล้ว... ไม่เห็นเป็นไรเลย” เขาพึมพำพลางไล้ปลายนิ้วไปตามลำคอระหง

“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก วันนี้แม่พี่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน”

สายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด ทำให้ปรินดาจำต้องพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทว่าคำพูดต่อมาของเขากลับทำให้เธอตื่นเต้นยิ่งกว่า

“เดี๋ยวก่อนถึงบ้าน พี่จะพาแวะที่บริษัทก่อน แก้มอยากเห็นที่ฝึกงานไม่ใช่เหรอ”

คำตอบนั้นทำเอาคนฟังยิ้มอ่อนหวานทันที จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง ในเมื่อต้องอุดคู่อยู่แต่ในห้องทั้งวันจนทั้งเบื่อทั้งเซ็ง ดรัณยิ้มเอ็นดู เอื้อมมือกดศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยผมสีดำสนิทเบาๆ

“ค่ะ! แต่แก้มไม่อยากไปชุดนี้เลย มันโป๊” ว่าแล้วเธอก็รีบวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ซ่อนเนียนไปกับผนังห้อง กวาดตามองหาเสื้อผ้าอยู่ครู่หนึ่งจนได้ชุดที่ถูกใจ แล้วก้าวยาวๆ เข้าไปเปลี่ยนในห้องแต่งตัวที่อยู่ติดกัน

ดรัณส่ายหน้าน้อยๆ ยิ้มขันด้วยความเอ็นดู... แปลกดีเหมือนกัน เวลาเขาซื้อของแพงๆ ให้ เธอไม่เห็นจะยินดียินร้ายเท่าไหร่ แต่พอแค่ชวนออกไปข้างนอก กลับดีใจเสียยกใหญ่

ไม่นานนัก รถยุโรปหรูสีดำก็แล่นมาจอดหน้าบริษัท โรซี่บลูไดมอนด์ จำกัด บริษัทส่งออกอัญมณีรายใหญ่ที่ดรัณจำต้องรับช่วงดูแลต่อจากบิดา ตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุงทำให้ปรินดาต้องเงยหน้ามองอย่างตื่นตา ผู้คนนับร้อยเดินขวักไขว่ออกจากอาคารอย่างเร่งรีบเมื่อถึงเวลาเลิกงาน

ทันทีที่กระจกใสบานใหญ่อัตโนมัติเลื่อนเปิดออก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองฝั่งประตูรีบทำความเคารพเขาอย่างเกรงขาม พนักงานที่เดินสวนไปมาต่างหยุดนิ่งและไหว้เขานย่างนอบน้อม ดรัณเพียงพยักหน้าเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะรั้งเอวบางของปรินดาให้กระชับเข้าหาตัว พาเดินตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหารทางขวาสุดที่มีพนักงานคอยกดเปิดให้ด้วยความคุ้นเคย

“เป็นไง... ที่ฝึกงาน สวยมั้ย?” ดรัณเอ่ยถามขณะลิฟต์กำลังทะยานขึ้นสู่ชั้นบน

“ใหญ่โตจังเลยค่ะ” ปรินดาตอบด้วยรอยยิ้ม เธอไม่เคยคิดเลยว่าครอบครัวของเสี่ยสมยศจะมั่งคั่งขนาดนี้ เมื่ออยู่ในลิฟต์ดรัณก้มลงกระซิบข้างหู

“วันนี้มีเพชรแบบพิเศษที่เพิ่งคัดมาใหม่ พี่จะพาแก้มไปดู... เผื่อแก้มอยากได้ชิ้นไหน” เอ่ยจบเขาก็ขโมยหอมแก้มเนียนเบาๆ ปรินดาเบี่ยงตัวหลบด้วยความเขินอายเมื่อเห็นว่าอยู่ในลิฟต์เธอก็ไม่ขัดขืนเพียงแค่ปรามเบา ๆ

“อย่าค่ะพี่รัณ... เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ใครจะเห็น... ในลิฟต์นี้มีแค่เรา” เท่านั้นยังไม่พอหญิงสาวยังถูกปิดปากด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว ลิ้นหนานุ่มชอนไชเข้าหารสหวานอย่างรวดเร็วและช่ำชอง ปริญดาใจสั่นสะท้านจนต้องเผยอริมฝีปากตอบรับสัมผัสที่เอาแต่ใจนั้น เธอส่งค้อนวงงามให้เขาทีหนึ่งเมื่อดรัณผละออกด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ

“คุณกชกร เดี๋ยวเข้าไปพบผมที่ห้องด้วย”

ดรัณสั่งเสียงเรียบแกมออกคำสั่งกับเลขานุการสาวหน้าห้อง ก่อนจะพาร่างอรชรเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวโดยไม่ยอมปล่อยให้ปรินดาหลุดออกจากอ้อมแขนแม้แต่ก้าวเดียว พนักงานที่เดินผ่านไปมาต่างลอบมองสาวน้อยในอ้อมกอดของนายหัวหนุ่มด้วยความสงสัยระคนอิจฉา

ห้องทำงานของดรัณตกแต่งอย่างเรียบหรู เน้นโทนขรึมแสดงถึงรสนิยมที่เฉียบคม โต๊ะทำงานกว้างขวางทำจากไม้เนื้อดีราคาแพงตั้งเด่นเป็นสง่าคู่กับเก้าอี้บุหนังแท้สีดำเงาวับ ผนังฝั่งหนึ่งเป็นกระจกใสบานยาวตั้งแต่เพดานจรดพื้น เผยให้เห็นทิวทัศน์ระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่ดูยิ่งใหญ่และวุ่นวายอยู่เบื้องล่าง

ปรินดามองภาพมุมสูงนั้นอย่างตื่นตา ตึกรามบ้านช่องดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อมองจากอาณาจักรของเขา ดรัณลอบมองอาการสำรวจอย่างใคร่รู้ของหญิงสาวนิ่งนาน ก่อนจะเดินเข้าไปคว้าแขนกลมกลึงออกแรงดึงเบาๆ ให้เธอมานั่งลงที่โซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มตัวยาวที่มุมห้อง

“รอพี่อยู่ตรงนี้ก่อนนะแก้ม พี่ขอเคลียร์งานสักประเดี๋ยวเดียว”

เขากดไหล่บางให้นั่งลงบนโซฟาหนานุ่ม ซึ่งมันกว้างเสียจนตัวเธอจมหายไปในนั้นกินพื้นที่ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ ปรินดาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นั่งกุมมือมองแผ่นหลังกว้างที่เดินกลับไปนั่งประจำตำแหน่งเจ้าของบริษัท

ครู่ต่อมา กชกรกร เลขานุการสาวมาดมั่นก็เดินเข้ามาในห้อง เธอหยุดชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างบอบบางที่นั่งรออยู่บนโซฟา ทว่าความเป็นมืออาชีพทำให้เธอรีบเก็บอาการทันที

“วันนี้มีเอกสารอะไรให้ผมเซ็นบ้างคุณกชกรกร” ดรัณถามพลางเปิดแฟ้มงาน คิ้วเข้มเริ่มขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างใช้ความคิดสไตล์คนบ้างาน

“มีแฟ้มด่วนแค่สองแฟ้มค่ะนายหัว” กชกรกรตอบอย่างฉะฉานพร้อมวางเอกสารลงบนโต๊ะ ดรัณพยักหน้ารับรู้ก่อนจะก้มหน้าจมสู่อำนาจของตัวอักษรและตัวเลขอีกครั้ง

กชกรกรโค้งทำความเคารพเตรียมจะถอยหลังออกจากห้อง ทว่าเสียงทุ้มของเจ้านายที่ดูเหมือนจะไม่สนใจสิ่งใดกลับรั้งเธอไว้เสียก่อน

“คุณกชกรกร...” เขาเรียกโดยที่ตาไม่เงยขึ้นจากแผ่นกระดาษ “ผมฝากเอาน้ำหวานกับของว่างมาให้คุณแก้มด้วยนะ”

เลขานุการสาวลอบยิ้ม ทึ่งในการใส่ใจที่เจ้านายจอมดุมีต่อหญิงสาวคนนี้ “ได้ค่ะนายหัว”

ไม่นานนัก กชกรกรก็กลับเข้ามาพร้อมน้ำเย็นและของว่าง เธอส่งยิ้มให้ปรินดาอีกหนก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้ หญิงสาวรีบรับมาถือไว้พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างมีไมตรี

“ขอบคุณมากค่ะคุณกชกร” ปรินดาส่งยิ้มหวานกลับไปอย่างจริงใจ เธอไม่ได้วางท่าทางให้ตัวเองอยู่เหนือกว่า แต่ท่าทางที่ดูอ่อนน้อมและน่ารักนั้นทำให้กชกรกรอดที่จะรู้สึกเอ็นดูไม่ได้ ก่อนจะขอตัวออกจากห้องไป ทิ้งให้ความเงียบปกคลุมห้องทำงานขนาดใหญ่ ที่มีเพียงเสียงปากกาตวัดลงบนกระดาษ และสายตาคมของดรัณที่แอบเหลือบมองเธออยู่เป็นระยะ

เสร็จจากเซ็นเอกสารเรียบร้อย ดรัณก็พาปริญดาไปดูเพชร เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นก่อนจะเปิดออกสู่ชั้นสูงสุดซึ่งเป็นโซนรับรองแขกวีไอพีและห้องเก็บเพชร บรรยากาศหรูหราเงียบสงบตัดกับความวุ่นวายด้านล่างอย่างสิ้นเชิง ดรัณจูงมือปรินดาเดินตรงไปยังห้องนิรภัยที่อยู่ด้านหลังห้องทำงานของเขา ซึ่งเป็นที่เก็บอัญมณีล้ำค่าที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“พี่รัณจะพาแก้มไปดูเพชรจริงๆ เหรอคะ” ปรินดาถามพลางมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตา

“จริงสิ พี่บอกแล้วไงว่าอยากให้แก้มเลือกไว้สักชิ้น” ดรัณตอบพร้อมกับกดรหัสผ่านและสแกนม่านตาเพื่อเปิดประตูเหล็กกล้าบานหนาออก

ภายในห้องสว่างไสวด้วยไฟสีนวลที่สะท้อนกับตู้กระจกนิรภัย ภายในนั้นมีสร้อยคอ แหวน และต่างหูเพชรน้ำงามทอประกายระยิบระยับจนน่าขนลุก ดรัณพาเธอมาหยุดอยู่ที่หน้าตู้ใบหนึ่งที่มีสร้อยคอเพชรน้ำงามดีไซน์อ่อนช้อยวางเด่นอยู่บนกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม

“เส้นนี้เป็นเพชรน้ำร้อย คัดเกรดพิเศษที่สุด พี่ว่ามันเหมาะกับผิวขาวๆ ของแก้มมากนะ”