ตอนที่ 4/1 ตบหัวแล้วลูบหลัง

เด็กสาวเป็นลมหมดสติเพราะความกลัวที่กัดกินหัวใจ ร่างของเธอถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปพักในตัวคฤหาสน์ ห้องส่วนตัวของนายใหญ่ จวบจนเวลาพลบค่ำจึงได้สติฟื้นคืนอีกครั้ง

พายัพสั่งให้คนนำตัวเธอลงมาและจัดการพาไปส่งบ้าน บรรยากาศภายในรถเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงพูดคุย สายตาเขาคอยลอบมองเด็กสาวข้างตัวตลอด เธอนั่งตัวแทบติดไปกับประตู ทำราวกับว่าถ้านั่งใกล้เขาแล้วจะติดเชื้อโรคเอาอย่างนั้น

ไม่พูด ไม่จา ปั้นหน้าบึ้งตึง แต่ก็เอาเถอะ เขาเป็นถึงใครเพราะฉะนั้นแค่เด็กสาวคนเดียวไม่จำเป็นต้องใส่ใจถึงขนาดนั้น

“จอดค่ะ ส่งหนูตรงนี้ก็พอ”

“เอ่อ แต่บ้านคุณต้นหยงต้องขับเข้าไปในซอยอีกนี่ครับ” องอาจถามขึ้นอย่างนึกได้ เลยถูกเจ้านายตวัดสายตาคมดุมองกันจนต้องรีบก้มหัว

“แต่หนูจะลงตรงนี้”

“จะลงก็เชิญ จอดรถแล้วก็เปิดประตูให้เธอซะ” พายัพรำคาญเด็กอวดดี อยากลงมากเขาก็จะให้ลง

ลับหลังรถขับวนออกมา ไม่มีใครเห็นว่าเด็กสาวชูนิ้วกลางตามหลัง

“นายครับ ข้างหน้ามีร้านขนมหวานด้วย นายอยากทานไหมครับ” เมื่อรถขับมาถึงหน้าตลาด ซึ่งตลาดแห่งนี้คุณป้าของพายัพเป็นเจ้าของ สิงหาก็ถามผู้เป็นนายอย่างเอาใจ

“อืม เอาหน่อยก็ดี” พายัพพยักหน้าเห็นด้วย เขาเป็นคนชอบทานขนมหวาน ถ้าได้กินของอร่อยก็น่าจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

ตกดึกพายัพพึ่งทำงานเสร็จ เขานั่งพักสายตาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะให้สิงหาตามตัวนมแจ่มและตะวันเข้าพบ

“วันนี้แสดงละครดีมากเลยนะครับ สนใจแคสติ้งสักเรื่องไหม” น้ำเสียงหยอกล้อแกมชื่นชมถามแม่นมที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่แบเบาะ

“คุณหนูก็พูดไปค่ะ ป้าแค่ทำตามหน้าที่” นมแจ่มเหมือนจะตัวลอยกับคำยอ “ป้าไม่คิดเลยค่ะว่าหนูต้นหยงจะใจกล้าขนาดนั้น ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะโดนอะไรก็ยังออกหน้ารับผิด”

“จริงครับ เด็กผู้หญิงตัวนิดเดียวแต่ใจใหญ่มาก ผมว่าเจ้านายดูคนไม่ผิดหรอกครับ เธอเป็นคนดีจริงๆ” ตะวันร่วมชื่นชมเด็กสาวกับนมแจ่มให้พายัพฟัง

เจ้านายหนุ่มครางรับในลำคอ ฟังสิ่งที่สองคนตั้งใจเล่าถึงแผนการของเขาซึ่งเป็นไปในทิศทางที่ดี อันที่จริงเรื่องทั้งหมดเขาเป็นคนบงการทุกอย่าง

นมแจ่มน่ะหรือจะกล้าขัดคำสั่งเขาเพื่อยื่นมือเข้าไปช่วยเธอจริงๆ ต่อให้เป็นแม่นมแต่ก็ยังเกรงใจคุณหนูผู้เป็นนายใหญ่ ถ้าเขาไม่สั่งให้แกล้งเล่นตามแผนเพื่อลองใจต้นหยง นมแจ่มไม่มีทางยื่นมือเข้ามาวุ่นวายเด็ดขาด

สิ่งที่เขาต้องการคืออยากรู้ว่านอกจากเป็นขี้ขโมย เด็กสาวเป็นคนนิสัยยังไง ซึ่งเท่าที่ฟังจากปากนมแจ่มและตะวันก็รู้ได้ในทันทีว่าต้นหยงกำลังตกเป็นที่เอ็นดูของสองคนนี้เพราะนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตนของเธอเอง

แต่พายัพสงสัยอยู่อย่างเดียว ทีทำไมเวลาอยู่กับเขา เธอถึงได้ชอบเถียง ชอบขัดใจอยู่เรื่อย

เมื่อปล่อยคนทั้งสองออกไป พายัพก็เข้านอนพักผ่อน แต่ยังไม่อาจข่มตาหลับจึงหยิบมือถือเล่นโซเชียลพลางๆ ระหว่างนั้นสายตาไม่รักดี หรือจะเพราะโพสต์นี้มันขึ้นฟีดไม่ถูกเวล่ำเวลา เขาถึงได้เห็นขนมจีนหมั้นกับไอ้ฟินิกซ์เรียบร้อยแล้ว

ไอ้ฟินิกซ์กับเขาเป็นคู่อริสมัยเรียน ไอ้นี่มันเป็นคนชอบกวนโมโห ชอบจีบผู้หญิงคนเดียวแข่งกับเขา ขนาดเขาแก่กว่ามันตั้งสองปีก็ยังไม่มีความเคารพ เป็นเด็กเวรที่แท้จริง

ส่วนขนมจีนคือแฟนของมัน เมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้เขาเคยฉุดเธอมาเพื่อจะทำให้ไอ้หมาบ้ามันทุรนทุราย และก็จริงอย่างที่คิด ฟินิกซ์ตามมาทวงของรักคืนถึงที่และมีเรื่องจนลงไม้ลงมือกัน เพียงแต่เขาสู้มันไม่ได้

เรื่องนี้ทำให้เจ็บใจและขายขี้หน้าเป็นที่สุด คุณอาของเขาตักเตือนว่าถ้าเกิดยังอ่อนหัดอย่างนี้สักวันศัตรูที่ล่อมหน้าล้อมหลังจะทำร้ายเอาได้ง่ายๆ เขาไม่คิดจะสนใจจนกระทั่งมันได้เกิดขึ้นกับตัวเอง

มีพวกหมาลอบกัดส่งคนมาทำร้ายเขาจนประสบอุบัติเหตุ โชคดีเท่าไรที่ยังรอดมาได้อย่างน่าหวุดหวิด แต่นั่นก็ทำให้ต้องพักรักษาตัวนานอยู่เป็นเดือนเลยล่ะ อีกทั้งเหตุการณ์เฉียดตายในครั้งนี้ก็ทำให้เขาเอาจริงเอาจังเรื่องการต่อสู้ป้องกันตัวอีกครั้ง

ตอนจะเดินเข้าสู่เส้นทางมาเฟีย คิดแค่ว่าถึงไม่ได้เก่งต่อยตีมากนัก แต่แค่มีลูกน้องเยอะๆ ก็เพียงพอแล้ว แต่นั่นมันไม่ใช่เลย ยิ่งเขาขึ้นมาสูงเท่าไรก็ยิ่งจำเป็นต้องเก่งและชำนาญหลายด้าน เขาจึงตัดสินใจเรียนการต่อสู้และอื่นๆ อีกเยอะที่มันจะมีผลประโยชน์กับตัวเอง

สายตาคมกริบมองโพสต์ที่ว่าค้างเติ่งอยู่เนิ่นนาน ขนมจีนเองก็เคยถูกตาต้องใจเขาเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอเป็นคนมีเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว

ในใจลึกๆ เขาก็ยังคงโหยหารักดีๆ เพียงแต่หากไม่มีคงเป็นการดีที่สุด ใครจะรู้ว่าเอาเขาเข้ามาในชีวิตแล้วเขาจะมีความสุขจริงๆ พายัพเคยเจอความเจ็บช้ำเจียนตายจากความรักมาแล้ว เขาถึงได้เข็ดขยาดอย่างในทุกวันนี้

ต้นหยง | Part

วันสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยมของฉัน จบการเป็นพี่ม.หกอย่างสมบูรณ์แบบและจะเริ่มเข้าสู่บทบาทใหม่คือน้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง

หลังถ่ายรูปรวมเสร็จ ฉันกับเพื่อนก็เอาของปัจฉิมมาวางซุ้มนั่งที่จองไว้

“หยง ทำไมผู้ชายกลุ่มนั้นเขาเดินมาทางเราอะ” เห็ดชี้ให้ฉันดูผู้ชายในชุดสูทสีดำสนิทสี่ห้าคนซึ่งกำลังย่างเท้ามาทางที่ฉันยืนอยู่ หนึ่งในนั้นมีพี่องอาจลูกน้องคุณพายัพเป็นคนนำขบวน

เขาหอบดอกไม้ช่อโตมาด้วย ฉันไม่คิดว่านี่มันปกติเท่าไรนะ

“หย๊งงง เขาเดินมาทางเรา” เห็ดสะกิดแขนฉันด้วยความตื่นเต้นโอเว่อร์ของเจ้าตัวจนฉันเจ็บไปหมด

“แกช่วยหยุดสะกิดฉันก่อน แล้วก็ช่วยลดความตื่นเต้นลงด้วย” ฉันเอ็ดเพื่อนสนิทเบาๆ มองพี่องอาจที่เดินมาหยุดต่อหน้าฉันเป็นอันเรียบร้อย

“เอ่อ พวกพี่มาทำไมกันคะ” ควรทำตัวยังไงดี ตอนนี้ฉันกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย สถานการณ์ชวนอึดอัดอย่างกับฉากในหนังที่ลูกคุณหนูบ้านรวยมีบอดี้การ์ดมาคอยอารักขาถึงโรงเรียน เพียงแต่มันไม่ใช่เลย…

ฉันไม่ได้เป็นลูกคุณหนู ฉันเป็นลูกหนี้

“นายให้ผมเอาช่อดอกไม้มาให้คุณต้นหยงครับ และก็ของขวัญฉลองเรียนจบ” พี่องอาจยื่นช่อดอกไม้ให้ฉันก่อนจะหันไปรับถุงกระดาษใบหนึ่งจากลูกน้องด้านหลัง ซึ่งของที่เขาล้วงมาออกคือพวงธนบัตรราวระโยงระยาง

“ขออนุญาตนะครับ” จากนั้นก็นำมันคล้องคอฉันประหนึ่งนักร้อง ไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นจำนวนเงินเท่าไรแต่มันก็เยอะพอที่จะทำให้ทุกสายตาที่มองฉันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนอิจฉา

“ขะ…ขอบคุณนะคะ” ก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าคุณพายัพทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรในเมื่อก่อนหน้านี้ฉันยังโกรธเขาและเขาก็โกรธฉันเหมือนกัน