ตอนที่ 3/2 กลั่นแกล้ง

พี่ตะวันยังคงยืนกรานตามเดิม แถมยังยืนจังก้าราวหุ่นทหารนักรบเพื่อไม่ให้พี่สาลี่และพี่ส้มโอเข้ามาช่วยงานฉัน

“ตะวัน อยากตกงานมากใช่ไหม”

“ไม่ครับ”

“แล้วทำไมถึงขัดคำสั่งฉัน”

“สำหรับผม คำสั่งเจ้านายใหญ่สุดครับ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าจะคุยกับคุณหนูเอง แต่ถ้าตะวันยังทำแบบนี้ ฉันก็จะบอกคุณหนูให้ไล่ตะวันออก คิดดูว่าคุณหนูจะเข้าข้างใคร” นมแจ่มเอ่ยเสียงราบเรียบแต่สีหน้ากลับกดดันขั้นสุด

พี่ตะวันมีทีท่าลังเลนิดหน่อยอย่างไม่รู้จะจัดการตัวเองอย่างไรดี ก่อนสุดท้ายจะพ่ายแพ้ให้กับสีหน้ากดดันของนมแจ่มและยอมให้พี่ๆ แม่บ้านเข้ามาช่วยงานฉัน

ไอ้เราก็รู้สึกดีนะที่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยแบ่งเบาภาระ แต่ภายในใจกลับหวาดหวั่นเหมือนกัน หากเรื่องนี้ถึงหูคุณพายัพ ทุกคนจะเดือดร้อนเอาได้

ฉันยังคงตัดหญ้าในสนามท่ามกลางแดดร้อนระอุราวเปลวเพลิง มีแค่หมวกหนึ่งใบที่สวมปิดบังใบหน้าไม่ให้โดนแดดไปมากกว่านี้ แต่แก้มกลมสองข้างก็ยังร้อนผ่าว แดงจัดอย่างรู้สึกได้

“น้องหยงไหวมั้ยคะ”

“ไม่ไหวก็นั่งพักก่อนนะอย่าฝืน เดี๋ยวจะเป็นลมเอาได้ค่ะ”

ฉันกำลังคลี่ยิ้มจางๆ ให้พี่สาลี่และพี่ส้มโอ ปากยังไม่ทันขยับเป็นคำพูดก็รู้สึกหน้ามืดตามัว วิงเวียนศรีษะราวกับโลกหมุนติ้วๆ ก่อนที่จะล้มตัวนอนยาวบนพื้นสนามเพราะสู้แดดแรงจัดไม่ไหว

เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือเสียงร้องตกอกตกใจของพี่ๆ และชื่อของฉันที่ออกจากปากพี่ตะวัน

ไม่รู้ว่าฉันเป็นลมแล้วนอนหลับไปนานเป็นเวลากี่ชั่วโมง แต่เมื่อตื่นกลับพบว่าตัวเองนอนตัวเหยียดยาวบนเตียงกว้างในห้องสุดหรูห้องหนึ่ง

ไม่ใช่แค่นั้น…ดวงตาที่ค่อยปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้ามองเห็นร่างสูงที่นั่งจ้องฉันข้างเตียงด้วยสายตาเรียบนิ่งยากต่อการคาดเดาอารมณ์

“คะ…คุณพายัพจะทำอะไรหนู ไหนบอกรอให้หนูครบสิบแปดก่อนไง” เมื่อตั้งสติได้ฉันก็รีบโกยผ้าห่มมาคลุมตัวพร้อมสำรวจเสื้อผ้าและความบอบช้ำของร่างกายไปด้วย

“อย่าเพ้อเจ้อให้มันมาก ตื่นมาก็เล่นบทนางเอกผู้ถูกกระทำเลยนะ” เขาดุฉันที่คิดเองเออเองฝ่ายเดียว ก็ใครจะไปรู้ ตื่นมาเล่นจ้องซะขนาดนี้

“เธอเป็นลม จำได้รึยัง”

“หนูเป็นลม?” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพร้อมหัวคิ้วขมวดหากัน ก่อนจะทำตาโตเหมือนพึ่งนึกเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้

“ใช่ค่ะๆ หนูเป็นลมจริงด้วย”

“เอ๋อจริงๆ เลยเธอเนี่ย แล้วอย่างนี้เธอจะหาเงินมาคืนฉันทันก่อนครบอายุสิบแปดเหรอ ในเมื่องานแค่นี้เธอก็ยังเหยาะแหยะไม่ได้เรื่อง” น้ำเสียงเขาทั้งดุและดูถูกฉันไปพร้อมๆ กัน สีหน้าก็เอือมระอาเต็มทน

“ก็คุณสั่งงานหนูเยอะ เหมือนหนูแยกร่างได้อย่างนั้นแหละ ทำคนเดียวจะไหวได้ไง” ฉันยู่ปากตอบแต่นั่นยิ่งทำให้เขามองมาด้วยสีหน้าที่ดุกว่าเดิมซะอีก

“ใครบอกว่าเธอทำคนเดียว”

“เอ่อ..”

“เธอลักไก่กล้าขัดคำสั่งฉัน มีคนช่วยเธอทำงาน เพราะฉะนั้นคนที่ช่วยก็ต้องโดนรับโทษ” ท่าทางเขาในตอนนี้ไม่มีแววหยอกเล่นเลยสักนิด นั่นทำให้ฉันใจไม่ดีและกลัวสีหน้าท่าทางเอาจริงเอาจังของเขาในตอนนี้ขึ้นมาจับใจ

“คุณคะ…คือว่าหนู”

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ลุกตามฉันมาเดี๋ยวนี้!”

เขาออกคำสั่งเด็ดขาดก่อนจะเดินนำฉันไปตามทางเดินภายในคฤหาสน์หรูที่สลับซับซ้อนจนเวียนหัว แต่ถึงอย่างไรฉันก็มองต่ำแค่ร้องเท้าหนังดำขลับของเขาที่เดินลงส้นอย่างว่องไว แต่ละก้าวที่เขานำพาก็ทำหัวใจฉันตื่นกลัวและเต้นแรงทุกขณะ

ปึง!

หลังเข้ามาในห้องกว้างๆ ห้องหนึ่ง ซึ่งทั้งห้องคล้ายกับโกดังเก็บของก็ไม่เชิง กลิ่นสาบเหม็นคละคลุ้งบางอย่างโชยเข้ามาเตะจมูกฉันจนต้องยกมือขึ้นปิดไว้แน่น

ในตอนนี้เองฉันถึงได้เห็นว่านมแจ่ม พี่สาลี่ พี่ส้มโอและพี่ตะวันนั่งเรียงบนเก้าอี้ไม้คนล่ะตัว มือเท้าก็ถูกมัดอย่างแน่นหนาจนไม่อาจดิ้นหลุด

“คุณทำอะไรเนี่ย”

“พวกเขาฝืนคำสั่งฉันช่วยเธอทำงาน คนที่ไม่ทำตามคำสั่งก็ต้องถูกลงโทษตามกฏ” กฎบ้ากฎบออะไรอีกล่ะเนี่ย

“แต่พวกเขาไม่ผิด ฉันเองที่ขอร้องให้พวกเขาช่วยฉัน ถ้าจะลงโทษก็เชิญคุณลงโทษฉันแทนเถอะค่ะ” ฉันมองเห็นแววตาเศร้าสลดของทุกคนแล้วก็ไม่อาจทนนิ่งเฉยได้ เรื่องนี้มันจะไม่เกิดถ้าทุกคนไม่ช่วยฉัน ยังไงฉันก็ต้องรับผิดชอบ

“แต่หนูต้นหยงไม่ผิดนะคะคุณหนู ป้าเอง ป้าเป็นคนสั่ง ถ้าคุณหนูจะหาตัวคนผิดก็ป้านี่แหละ ลงโทษป้าเถอะค่ะ”

“นมแจ่มไม่พูดอย่างนั้นสิคะ หนูเป็นคนขอร้องพวกคุณให้ช่วยหนูทำงานเอง อย่าออกตัวรับผิดแทนหนูสิ” ฉันส่งสายตาห้ามปรามเชิงขอร้องให้แม่นมหยุดพูดสักที ไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเป็นแพะรับบาปแทนตัวเอง

“เอาตัวเธอไป” คุณพายัพไม่ฟังคำพูดใครอีก เขาหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องก่อนที่คนพวกนั้นจะเข้ามาหิ้วปีกฉันไปวางกลางแท่งเหล็กสี่เหลี่ยม แล้วก็มีประตูลูกกรงเลื่อนปิดสนิทเสียงดังสนั่น กั้นคนอื่นๆ และฉันออกจากกัน ทำให้ตอนนี้มีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่ยืนอยู่ด้านใน

เหมือนพวกเขากำลังรอชมการแสดงบางอย่างเลยล่ะ…ใจฉันเต้นระทึกไปหมด

จากนั้นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการมาก่อนก็เกิดขึ้น เสือโคร่งในกรงขนาดใหญ่ถูกลูกน้องของเขาหลายคนช่วยเข็นออกมาจากประตูด้านใน ฉันเบิกตากว้างมองเจ้าสิ่งมีชีวิตน่ากลัวปนน่าเกรงขาม ใบหน้าดุดันของมันจ้องมองฉันราวกับพร้อมจะกระโดดเข้าใส่เต็มที นาทีนี้หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าตีกลอง

“ฉันจะลงโทษโดยปล่อยให้มันกัดเธอหนึ่งที แต่ก็ไม่รู้ว่ากัดแค่ทีเดียวเธอก็จะตายเลยรึปล่าว” เขาพูดราวกับกำลังครุ่นคิดทั้งที่จริงๆ เขาคิดไว้หมดแล้ว

ฉันมองคนตัวสูงด้วยแววตาโกรธเคืองที่เขาบ้าอำนาจ ลงโทษคนคนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่เหตุผลเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ โคตรปัญญาอ่อน

“ปล่อยให้มันกัดหนูทีเดียว? คุณพูดอย่างกับตัวเองหยุดมันได้อย่างนั้นแหละ ถ้าปล่อยแล้วมันขย้ำหัวหนูจะทำยังไง!” ฉันค่อนแคะพร้อมถลึงตาใส่เขา แต่คุณพายัพกลับมีสีหน้าเฉยชาเช่นเดิม

“นั่นมันก็แล้วแต่เวรแต่กรรม” โห! ก็ตัวเองเป็นคนสั่งนี่นา พูดมาได้เนอะ ทุเรศมาก

ฉันมองเขาอย่างอยากจะเอาเท้าหยุมหน้าสักทีจริงๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนขาสั่นๆ เหมือนฉี่จะแตกทุกขณะ เฝ้ามองเจ้าสัตว์อันตรายในกรงที่พร้อมออกมาปะทะฉันทุกเมื่อ

“จัดการได้!” และเมื่อน้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยสั่ง กรงขังเสือโคร่งก็ถูกปลดล็อค ปล่อยให้เจ้าสัตว์นักล่าอันตรายมองฉันราวได้ล็อคเป้าหมายไว้แล้ว

ฝ่าเท้านำพาร่างกำยำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงร้องคำรามของมันทำเอาแข้งขาอ่อนแรงแข็งเป็นหินขึ้นมาด้วยความเกร็ง ฉันแทบหยุดหายใจ แววตารื้นน้ำสีใสมองสัตว์สี่เท้าตรงหน้าด้วยใจเต้นระส่ำ

“กรี๊ดดดด!”

และทันทีทันใดที่มันพุ่งเข้ามา ฉันก็หวีดร้องเสียงแหลมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ตัวทรุดลงนั่งกับพื้นราวคนไม่มีขา

ทันใดนั้นราวปาฏิหาริย์ มีกรงอันใหญ่หล่นมาจากด้านบนคลุมตัวฉันได้ทันท่วงทีก่อนที่เสือร้ายจะได้กระโจนเข้าใส่ มันคือลิฟต์ที่ติดระบบกลไกบางอย่างกับฐานเหล็กสี่เหลี่ยมที่ฉันยืนอยู่ ก่อนจะดึงร่างฉันขึ้นสู่ด้านบน ได้แต่นั่งมองเสือตัวนั้นซึ่งตะปบกรงเอาไว้เพราะขัดใจที่เหยื่อหลุดรอดไปต่อหน้าต่อตา

ฉันร้องไห้ตัวสั่นระริก แข้งขาก็เหมือนจับชาไปหมด เพียงเวลาไม่ถึงอึดใจ ไอ้คนโรตจิตใจร้ายก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมลูกน้อง และจัดการเปิดกรงลิฟต์ให้ฉัน

“คราวนี้ยังจะขัดคำสั่งฉันอีกไหม”

“ฮึก…ฮือ”

“เลิกร้องไห้แล้วก็ออกมาซะ” เขายังคงออกคำสั่งและจ้องฉันตาดุเหมือนเดิม

“คุณมันนิสัยเสียที่สุด! เอาความเป็นความตายของคนอื่นมาล้อเล่นแบบนี้ได้ยังไง ฮึก! ไอ้คนบ้า ไอ้คนทุเรศ ฮือ!” ฉันด่าเขาได้เท่านั้นเพราะหัวใจที่เต้นตึกตักโครมครามอย่างหนักกับเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อกี้ทำให้วูบหมดสติไปอีกครั้งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว