ตอนที่ 5/1 เหมือนจะดี แต่ก็ไม่

ฉันไม่คาดคิดว่าการตกเป็นลูกหนี้มาเฟียของคุณพายัพจะได้รับอภิสิทธิ์อะไรอย่างนี้ด้วย มันค่อนข้างเป็นอะไรที่ไกลเกินตัวไปหน่อย แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

เขาพาฉันและลูกน้องที่ตามประกบเพียงไม่กี่คนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวเพื่อมุ่งหน้าไปยังภูเก็ต แว่วๆ ว่าโรงแรมที่พักก็ระดับไฮคลาส แค่มีเงินอย่างเดียวใช่ว่าจะเข้าพักได้ แต่คุณพายัพกลับทำให้มันดูเป็นเรื่องง่ายไปซะหมด

“ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” เขาละสายตาจากหน้าจอไอแพดที่กำลังทำงานไปด้วยเพื่อมองฉันที่นั่งข้างๆ แต่ทำตัวยึกยักยึกยืออยู่ไม่นิ่ง

“ขอหนูตื่นเต้นหน่อยเถอะค่ะ ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยนั่งเครื่องบินมาก่อน วิวบนนี้สวยมากกกก” ฉันพูดกับเขาแต่สายตาที่ทอดมองวิวข้างนอกเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจ

“ถ้ารู้แบบนี้น่าจะชวนเห็ดมาด้วย” นึกถึงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวขึ้นมาก็อยากให้เห็ดได้รับประสบการณ์ดีๆ แบบนี้เหมือนกัน แม้ว่ารายนั้นจะบินไปเที่ยวต่างประเทศกับครอบครัวบ่อยแล้วก็ตาม

“เห็ด? หมายถึงใคร”

“เพื่อนหนูเองค่ะ” ฉันหันไปตอบคนตัวโตที่ทำสีหน้าสงสัยพร้อมหัวคิ้มเข้มขมวดเข้าหากัน

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

“ผู้หญิงสิคะ นี่ๆ เดี๋ยวหนูให้คุณดูรูป” ฉันเปิดมือถือส่องไอจีของเห็ดที่มีผู้ติดตามหลายคน เธอทั้งน่ารักและเฟรนด์ลี่ ไลฟสไตล์ชีวิตก็น่าติดตาม ไม่แปลกใจเลยที่จะกลายเป็นไอดอลของใครหลายๆ คน

“เพื่อนหนูน่ารักมั้ยคะ เนี่ย…บ้านเห็ดน่ะร๊วยรวย เป็นลูกคุณหนูคนนึงแต่เธอกลับมาคบกับคนธรรมดาๆ แบบหนู แล้วก็ชอบเปย์นั่น เปย์นี่ให้ ถึงหนูจะบอกว่าเกรงใจแต่เห็ดก็ยังซื้อให้อยู่ดี แล้วก็ชอบชวนไปกินชาบูมาก จนตอนนี้หนูน้ำหนักขึ้นมาหลายขีดแล้วค่ะ” ฉันคงจะคุยเพลินให้เขาฟังไปอีกเรื่อยๆ หากไม่ได้เงยหน้าขึ้นปะทะกับดวงตาคมเข้มคู่นั้นเข้าซะก่อน

ใบหน้าหล่อจัดมองฉันตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจรู้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเรื่องที่ฉันเล่าสักนิด กลับกันคุณพายัพน่าจะสนใจฉันมากกว่า

“เอ่อ นะ…หนูง่วงจัง” ฉันรีบเก็บมือถือใส่กระเป๋าก่อนจะชักสายตาหนีคนตัวโตที่เล่นจ้องกันจนเขิน

ก็เขาหล่อขนาดนั้น ใบหน้าอย่างกับหลุดมาจากพระเอกเว็บตูน แล้วจะไม่ให้ต้นหยงคนนี้หวั่นไหวได้อย่างไร

ฉันเอนตัวหันหนีอีกฝั่งพร้อมแกล้งทำเป็นหลับตาเพื่อกลบความขวยเขินบ้าบอของตัวเองไม่ให้เขารู้ ถึงแม้จะยังได้ยินเสียงอีกคนหัวเราะเยาะราวจับอาการได้ก็ตาม

เมื่อเครื่องบินลงจอดยังสนามบินส่วนตัว คุณพายัพก็พาเดินทางไปยังที่พักต่อด้วยรถสปอร์ตหรูที่มีคนขับรถคอยอำนวยความสะดวก ส่วนบอดี้การ์ดคนอื่นๆ ก็ตามมาด้วยรถอีกคัน

ครั้นถึงที่พัก โรงแรมหรูที่ฉันได้ยินมาว่าจองยากนักยากหนา แต่ตอนนี้พนักงานหลายคนต่างออกมาต้อนรับคุณพายัพราวกับว่าเขาคือเจ้าของที่นี่

“ทำหน้าแบบนั้น ปวดอึอยู่รึไง” เขาถามในตอนที่เรากำลังเดินตามพนักงานโรงแรมเพื่อไปยังห้องพักส่วนตัว

“เปล่าสักหน่อย หนูก็แค่สงสัยว่าทำไมทุกคนที่นี่ดูเหมือนจะรู้จักคุณไปหมด คุณเป็นเจ้าของโรงแรมเหรอคะ”

“ฉันไม่ใช่เจ้าของที่นี่หรอก แต่ถ้าป้าฉันน่ะใช่” โห! ที่แท้ก็แบบนี้เอง มิน่าล่ะทุกคนถึงได้พร้อมใจก้มหัวรับใช้เขา

ชาติที่แล้วคุณพายัพทำบุญด้วยอะไรกันนะถึงได้เกิดมาเพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง ไหนจะหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูล ฉันนี่อิจฉาภรรยาเขาในอนาคตเลยล่ะ

“มีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลยนะคะคุณพายัพ ขอให้มีความสุขกับห้องพักของเราค่ะ” ก่อนจะจากไป คุณพนักงานคนสวยก็ทำหน้าที่สุดท้ายด้วยรอยยิ้มหวานยั่วยวนแบบที่ทำให้ฉันต้องกลั้นขำ เพราะคิดว่ามันดูชัดเจนไปหน่อย สายตาแบบนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอยากได้เขามากแค่ไหน

“อืม ไปทำงานเถอะ” เขาตอบรับเสียงเรียบก่อนจะปิดประตูตามหลัง ซึ่งฉันก็เริ่มไม่เข้าใจทันทีว่านี่มันคืออะไร

“คุณคะ แล้วห้องหนูล่ะ” ไม่เอาน่า มันคงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม

“ก็นอนห้องเดียวกับฉันนี่ไง งงอะไรเด็กโง่”

“แต่หนูเป็นผู้หญิงนะคะ อีกอย่างหนูก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วย” ฉันกอดอกเชิดหน้าใส่เขาก่อนจะโดนคำพูดร้ายกาจตอกกลับจนเกือบหน้าหงาย

“ก็เพราะแบบนี้ไง ถ้าฉันปล่อยเธออยู่คนเดียวเดี๋ยวสร้างความเดือดร้อนอีก แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะทำอะไรเธอหรอกนะ เพราะฉันทำไม่ลง”

กรี๊ดดดด เหมือนเขาเอาน้ำร้อนสาดฉันเลยล่ะ

“ที่บอกว่าทำไม่ลง คุณหมายถึงหนูขี้เหร่เหรอคะ”

“ก็แล้วแต่จะคิด” เขายักคิ้วใส่พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินลิ่วเข้าห้อง ทิ้งให้ฉันยืนหงุดหงิดกับคำพูดเจ็บแสบนั่น

หลังจากจัดของเข้าที่เข้าทางเรียบร้อย ฉันก็เดินสำรวจห้องที่โคตรอลังการงานสร้าง กว้างขวางยิ่งกว่าบ้านฉันทั้งหลังเสียอีก แถมปีกขวาของห้องยังมีสระว่ายน้ำส่วนตัวที่สามารถชมวิวทะเลด้านล่างได้ด้วย

ถ้าเกิดพระอาทิตย์ตกและได้นอนแช่น้ำมองจากตรงนี้คงจะเป็นอะไรที่ดีต่อหัวใจมากๆ เลยล่ะ

ขณะที่ฉันกำลังเคลิบเคลิ้มกับบรรยากาศชวนฝันที่คิดไปไกล เสียงของคุณพายัพก็เรียกจนหลุดจากภวังค์ เขาชวนให้ไปเดินเล่นด้านล่างด้วยกัน ซึ่งฉันรีบพยักหน้าตอบรับทันที

“หูววว น้ำใสมากกก หนูขอเล่นน้ำได้ไหมคะ” เมื่อได้เห็นทะเลแบบชัดเจนเต็มสองตา เสียงคลื่นและบรรยากาศรอบตัวปลุกหัวใจต้นหยงคนนี้ให้ตื่นเต้นไปหมดกับทุกสิ่ง

ฉันหันไปถามคนหน้านิ่งขรึมที่ยืนทอดกายอยู่ข้างหลัง

“ไม่ได้ เล่นตอนนี้ผิวไหม้กันหมดพอดี” เขาดุเสียงเรียบแต่แววตาเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย ฉันก็เลยได้แต่ยู่ปากเพราะถูกขัดใจ

“เอาไว้พรุ่งนี้แดดร่มๆ ฉันค่อยพามาเล่น”

“เล่นเย็นนี้เลยไม่ได้เหรอคะ” ถามต่ออย่างพอมีหวัง

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ เลิกเซ้าซี้ได้แล้ว

“ก็ได้ค่ะ” ฉันตอบเขาเสียงหงอยเพราะโดนดุอีกจนได้

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลยนะ ที่ไม่ให้เล่นเย็นนี้เพราะฉันจะพาเธอไปทานซีฟู้ดด้วยกัน หรือว่าไม่ต้องไปแล้วเล่นน้ำแทน จะเอาแบบนี้ก็ได้นะ”

“เอ้า ก็คุณไม่พูดให้เคลียร์นี่คะ ถ้าให้เลือกเรื่องกินกับเรื่องเล่น แน่นอนว่าหนูเลือกกินค่ะ” ฉันยิ้มแฉ่งจนคนตัวโตส่ายหน้าราวกับระอาใจเต็มที

“คุณคะ หนูอยากกินไอติม” ฉันมองเห็นรถขายไอติมที่กำลังแล่นมาทางถนนเข้าชายหาดที่มีป่าสนขึ้นเรียงรายเป็นระเบียบจึงชี้นิ้วให้เขาหันไปดู

คุณพายัพขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับลูกน้อง

“ไอ้สิงหา มึงวิ่งไปเรียกรถไอติมมานี่หน่อย”

“เดี๋ยวๆ ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ หนูจะไปซื้อเอง จะให้ลุงเขาขับรถเข้ามาได้ไงเล่า นี่ชายหาดนะ” พอฉันว่าไปอย่างนั้น คุณพายัพขยับปากจะพูดบางอย่างแต่เจอฉันชิงตัดหน้าซะก่อน

“แค่นี้เอง หนูไปซื้อเองได้” จากนั้นฉันก็วิ่งตะโกนเรียกรถขายไอติมที่ดูเหมือนว่าลุงคนขายจะไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงฉันเลย ถึงได้ขับรถผ่านไปหน้าตาเฉย

“ลุงค้า! ลุ๊งงง หยุดก่อน อยู่อยากกินไอติม”

“เฮ้ย! ลุงหยุดดิ” และที่ฉันไม่คิดก็คือคุณพายัพกับลูกน้องวิ่งตามมาด้วย ราวกับว่าพวกเราลืมของมีค่าไว้บนรถลุงขายไอติมอย่างไรอย่างนั้น

เสียงตะโกนดังอย่างแข็งแกร่งสุดพลังของคุณพายัพกลับหยุดรถลุงได้ ส่วนฉันนี่สิ ลูกกระเดือกแทบหลุดออกจากคอ!

“ตะโกนเกือบตายไม่ได้ยินเลยรึไงลุง” คนตัวสูงส่งเสียงเข้มจนลุงคนขายมีสีหน้าหวาดกลัวท่าทางน่ายำเกรงปนอันธพาลของเขา

“ขอโทษทีนะลูก ลุงหูไม่ค่อยดี”

“คุณคะ จะไปว่าลุงทำไมเนี่ย สงสารแกออก” ฉันหันไปกระซิบใส่คนหน้าขรึมให้ได้ยินกันแค่สองคน ซึ่งเขาก็ทำเพียงเลิกคิ้วอย่างตั้งคำถามว่าใครแคร์

“แล้วใครอนุญาตให้ลุงเข้ามาขายที่นี่ ไม่รู้เหรอว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัว” เสียงเย็นเยียบบวกสายตาเย็นวาบทำเอาฉันหนาวแทนลุงไปด้วย

“อ้าวเหรอ ไม่เห็นมีป้ายบอกว่าห้ามเข้ามา ลุงเองก็ไม่รู้ด้วย ขอโทษนะลูก” แงง เขาเสียงดุกับคนแก่น่าสงสารแบบนี้ได้ยังไง

“ฝั่งนี้ขายไม่ได้ แต่ถ้าเป็นหาดฝั่งโน้นน่ะขายได้ คราวหลังก็อย่าเข้าผิดทางล่ะ”

“ลุงเข้าใจแล้ว” แกยิ้มรับคำคุณพายัพอย่างไม่นึกถือสาที่คนอายุอ่อนกว่าพูดจาแบบนั้นใส่ แต่เอาเข้าจริงลุงก็ผิดนั่นแหละถึงได้ถูกตักเตือน คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่ทำเหมือนเดิม

“ลุงขา หนูขอเลือกไอติมหน่อยนะคะ”

“จะเลือกทำไมให้ยุ่งยาก ก็เอาทั้งหมดเลยนั่นแหละ” เขาหันมาดุฉันต่อ คนอะไรดุเก๊งเก่ง

“คุณจะเหมาไปให้ปลาโลมาช่วยกินเหรอคะ รอหนูเลือกไม่นานหรอก” ฉันเหนื่อยกับความรวยเว่อร์ๆ ของเขาซะจริง