MasukShare
ตอนที่ 5/2 เหมือนจะดี แต่ก็ไม่
Terakhir Diperbarui:
2025-12-31 10:30:19เมื่อเลือกไอติมรสที่อยากกินเสร็จ ฉันก็ดันหากระเป๋าตังค์ของตัวเองไม่เจอ สงสัยคงลืมไว้ที่ห้องแหงๆ ในช่วงจังหวะที่จะหันไปขอร้องคนข้างตัวช่วยจ่ายแทนก่อน เขากลับยื่นแบงค์พันให้คุณลุงพร้อมประโยคที่ว่า “ไม่ต้องทอน”
เมื่อรถขายไอติมของคุณลุงวิ่งออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ ฉันก็ยิ้มแป้นเพราะลาภปากที่มีคนเลี้ยง “อะ หนูให้คุณ” “ฉันไม่กิน” “เอาไปเถอะค่ะ หนูซื้อมาเยอะ ถึงแม้หนูจะไม่ใช่คนจ่ายก็ตาม” ฉันหัวเราะคิกจนคนตัวสูงมองแรงใส่ “เอาไปสิคะ ไหนบอกพาหนูมาเที่ยว เพราะฉะนั้นคุณก็ควรตามใจหนูหน่อยสิ” “เธอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ” ปากบอกฉันน่ารำคาญแต่สุดท้ายก็ยอมรับของที่ฉันยื่นให้ แอบหัวเราะเขานิดหน่อยก่อนหยิบไอติมแท่งอื่นส่งให้พี่ๆ บอดี้การ์ด ซึ่งไม่มีใครกล้ารับกันสักคน “เอาไปเถอะ” แต่พอคุณพายัพพูดแบบนั้นกลับทำตามแต่โดยดี ฉันล่ะเซ็ง! ช่วงเย็นเขาพาฉันและบอดี้การ์ดไปกินซีฟู้ดอย่างที่บอกไว้จริงๆ ซึ่งร้านที่เขาสรรหามาก็ช่างไพรเวทซะเหลือเกิน มันให้ความรู้สึกประหนึ่งทั้งร้านต้องบริการแค่โต๊ะเรา ความเป็นส่วนตัวสุดๆ แบบนี้ ฉันเข้าใจนะ เพราะเขาไม่ใช่คนธรรมดาๆ อย่างเรายังไงล่ะ จะทำอะไรมันก็ต้องมีลำดับขั้นตอนที่ถูกที่ควรและปลอดภัยไว้เสมอ ทานซีฟู้ดเสร็จก็พากันกลับโรงแรม ระหว่างนั่งในรถฉันไม่สามารถหยุดเรอได้เลย กลิ่นอะไรต่อมิอะไรที่พวยพุ่งออกจากปากทำเอาคนข้างตัวมองตาดุตาแข็งมาตลอดทาง แต่ให้ทำไงเล่าก็คนมันอิ่มแปล้เลยนี่นา “เลิกนอนตีพุงแล้วเข้าไปอาบน้ำสักที” เขาหันมาสั่งฉันเสียงเข้มหลังจากที่เข้าห้องมาได้ก็ไล่ไปอาบน้ำอาบท่าแต่ยังเจอฉันนอนตัวยาวบนเตียงเหมือนหนอนชาเขียว “คุณก็ไปอาบก่อนสิคะ” “เดี๋ยวนี้กล้าสั่งฉันแล้วเหรอ” “หนูไม่ได้สั่งนะคะ หนูแค่บอกให้คุณอาบก่อนได้เลย เดี๋ยวหนูอาบหลังคุณก็ได้” ฉันรีบอธิบายให้เขาเข้าใจในขณะที่ยังคงหลับตาพริ้มอย่างสุขสบายอารมณ์ “ไม่ต้องมาลีลาท่าเยอะ สั่งอะไรก็ทำให้มันเร็วๆ หน่อย ถ้ายังชักช้าทำหูทวนลมอีก ฉันจะอุ้มเธอเข้าไปอาบให้เอง” แหม! ทำมาเป็นเสียงดุ หน้าขรึม ฉันไม่กลัวหรอกจะบอกให้ “ว้ายยยย!” ฉันยังไม่ทันผงกหัวดูอีกคนเลยนะ กลับโดนร่างสูงกำยำของคุณพายัพอุ้มขึ้นมาแนบอก กลิ่นน้ำหอมของเขาฟุ้งอยู่เต็มจมูก ใบหน้าหล่อจัดไม่มีท่าทีล้อเล่นเลย “ฮื่อ คุณปล่อยหนูเดี๋ยวนี้เลยนะคะ หนูจะอาบเอง” “อย่ามาออกคำสั่งกับฉัน ฉันไม่ชอบ!” แงง แล้วคิดว่าทีตัวเองสั่งคนอื่นนี่ชอบมากเหรอ เขาอุ้มฉันวางใต้เรนชาวเวอร์ก่อนจะเปิดน้ำแล้วล็อคให้อยู่นิ่งๆ จนเปียกไปหมด ตัวเขาเองก็เปียกแต่เป็นความเปียกที่ทำให้หล่อกว่าเดิมแบบสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนฉันไม่ต่างอะไรจากลูกหมาพลัดตกน้ำ “อื้อ! คุณพายัพพอแล้ว หนูอาบเองได้” ฉันส่ายหน้าหลบหนีคนตัวโตที่พยายามบีบคางให้กลับมาอยู่ใต้เรนชาวเวอร์เหมือนเดิม แล้วแรงเขาใช่น้อยๆ ซะเมื่อไร กรามฉันแทบหัก “ก็แค่นี้ ทีหลังถ้าเธอยังติดเล่นอีก ฉันจะไม่ใจดีแล้ว จำไว้ซะ” ร่างของฉันที่โดนมือหนาผลักออกแทบจะกระเด็นใส่ผนังห้องน้ำอยู่แล้ว เขาต้องเป็นไบโพลาร์แน่ๆ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้ายจนตามไม่ทัน หนึ่งนาทีมีร้อยอารมณ์ เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จก็ออกมาใส่เสื้อผ้าที่เขาตั้งเตรียมไว้ให้ เสื้อผ้าพวกนี้เขาสั่งให้ลูกน้องเตรียมมาให้ฉัน ลูกน้องคนนั้นคือพี่ตะวัน เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็เจอคนตัวโตที่นั่งไถไอแพดอย่างคล่องแคล่ว แต่สิ่งที่สะดุดตาฉันมากที่สุด เห็นจะเป็นหุ่นกำยำน่ามองของเขาเพราะตอนนี้คุณพายัพมีแค่ผ้าขนหนูพันท่อนกายด้านล่าง “คะ…คุณจะอาบน้ำต่อจากหนูเลยมั้ยคะ” ฉันเสียมารยาทขัดจังหวะ เขาเงยหน้ามองกันเล็กน้อยก่อนคิ้วเรียวเข้มจะขมวดชนกัน “มองอะไรของเธอ” “มะ…ไม่ได้มอง” ถึงปากจะตอบอย่างนั้นแต่ฉันก็หยุดจ้องเขาไม่ได้เลย บ้าไปแล้วต้นหยง “เด็กทะลึ่ง! เช็ดน้ำลายเธอด้วย มันจะไหลไปถึงคางแล้วน่ะ” เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับปาหมอนอิงโซฟาใส่ฉันจนต้องโยกตัวหลบ เมื่อคุณพายัพเข้าไปอาบน้ำบ้าง ฉันก็ขึ้นไปนอนตีขาเล่นมือถือบนเตียงกว้างอย่างสบายอกสบายใจ กระทั่งรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาสะกิดปลุก ฉันคงไถมือถือดูอะไรเพลินๆ จนเผลอหลับไปสินะ ” ลุกไปนอนให้มันดีๆ” พอเขาสั่งอย่างนั้นฉันก็จัดการล้มตัวนอนที่ริมเตียงด้านซ้ายด้วยสภาพงัวเงียจัด แต่คนตัวโตกลับกระชากผ้าห่มฉันออกจากตัวราวกับว่าฉันทำอะไรผิด “ฮื่อ มีอะไรอีกคะ หนูจะนอน” “ไม่ได้ยินที่สั่งรึไง ฉันบอกให้เธอลุกไปนอนดีๆ” “ก็นี่ไงคะ” ฉันตบเตียงให้เขาเห็นว่านอนตรงนี้มันไม่ดียังไง “ตลกเหรอ! ที่นอนเธออยู่โน่น ลุกไปซะ” “อ้าว!” ฉันมองตามสายตาคมเข้มก็เจอเข้ากับโซฟาเบดหนังตัวยาว นี่จะให้ฉันนอนตรงนั้นน่ะเหรอ “ไม่ต้องมางง เธอคงไม่คิดว่าฉันจะนอนร่วมเตียงกับเธอจริงๆ ใช่ไหม” ท่าทางเอาเรื่องของเขากำลังลดทอนความมั่นใจฉันมากๆ “ก็ได้ค่ะ หนูนอนโซฟาก็ได้” ฉันยู่ปากใส่คนหน้าดุอย่างอ่อนใจก่อนจะลุกคว้าหมอนแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนตรงโซฟาอย่างตัดปัญหา รุ่งเช้าของวันต่อมา คุณพายัพมีนัดคุยงานจึงไม่ได้อยู่คุมฉันด้วยตัวเอง กระนั้นก็ยังให้พี่ตะวันและลูกน้องอีกสองคนคอยตามประกบดูแลไม่ห่าง จวบจนเวลาบ่ายแก่ๆ เขาก็ให้พี่ตะวันพาตัวฉันมาส่งที่ท่าเรือ ซึ่งเรือทุกลำในบริเวณฝั่งล้วนเต็มไปด้วยความลักชัวรี วีไอพีหรูหราขั้นสุด ฉันได้แต่ตะลึงอ้าปากค้างตอนที่พี่ตะวันพาขึ้นเรือไปยังห้องส่วนตัวที่คุณพายัพนั่งจิบไวน์รออยู่ก่อนแล้ว “คุณจะพาหนูไปไหนเหรอคะ” “ไปฆ่าทิ้งกลางทะเล” “หา!” ฉันอุทานเสียงดังจนคนหน้าขรึมแสยะยิ้มชอบใจ “หยอกเล่นแค่นี้ทำเป็นขวัญอ่อนไปได้ ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากไปดำน้ำดูปะการัง นี่ไงฉันกำลังจะพาไป” “จริงเหรอคะ คุณจะพาหนูไปจริงๆ เหรอ” “อืม แล้วก็เลิกเกาะระเบียงแบบนั้นด้วย เกิดเธอตกลงไปก่อนถึงจุดดำน้ำ ฉันไม่มีเวลางมหาร่างหรอกนะ” เขาว่าเสียงเรียบก่อนยกไวน์จิบ คนอะไรปากคอเราะรายที่สุด หลังจากดำน้ำดูปะการังจนหนำใจ ได้เห็นอะไรต่อมิอะไรใต้ท้องทะเลลึก คุณพายัพก็พาล่องเรือกลับฝั่งเป็นเวลาใกล้ค่ำพอดี เขาไล่ฉันอาบน้ำอีกรอบหลังจากที่อาบน้ำจืดบนเรือมาบ้างแล้ว และครั้งนี้ฉันไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อย แทบจะเป็นการพุ่งหาห้องน้ำมากกว่า เหตุผลก็เพราะไม่อยากโดนแบบเมื่อวาน อาบน้ำทำธุระอะไรเสร็จก็ออกมาด้านนอกด้วยสีหน้าแววตาสดชื่น แต่มันก็สดชื่นได้แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเพราะว่าตอนนี้ขาฉันแทบจะก้าวไม่ออกอยู่แล้ว ภาพตรงหน้าที่เห็นคือคุณพายัพกับพนักงานสาวคนเมื่อวานกำลังนัวเนียกันบนเตียงอย่างดุเดือดเร่าร้อน ท่อนบนของเขาล่อนจ้อนจนเห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงเป็นมัดๆ ส่วนผู้หญิงที่กำลังนั่งคร่อมตักคุณพายัพบดเบียดร่างกายตัวเองเข้าหาเขา ช่วงล่างของเธอมีเพียงแพนตี้ลายลูกไม้ ส่วนท่อนบนยังเป็นเชิ้ตยูนิฟอร์มของโรงแรมชัดเจน “เอ่อ…ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ” ฉันเอ่ยเรียกสติคนทั้งคู่ที่คงเตลิดไปไกล คุณพายัพหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาคมกล้า สีหน้าขึงขังเหมือนอยากตำหนิกันเต็มที ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ตกใจที่เจอฉันก่อนจะลงจากตักคุณพายัพและตลบผ้าห่มคลุมกาย แต่แหม! คงไม่ทันแล้วมั้ง อีกนิดฉันก็เกือบจะเห็นหนังสดเรตอาร์แล้วนะ “ฉันลืมไปว่าเธออยู่ด้วย” ท่าทางเขาดูอารมณ์เสียไม่น้อยเลยล่ะที่เจอฉันขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม คุณพายัพหยิบมือถือก่อนโทรหาใครสักคนและกรอกน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดให้ปลายสายรับทราบ “มาพาต้นหยงออกไปเดินเล่นสักสองชั่วโมงหน่อย” หน็อย! สั่งให้ลูกน้องพาฉันไปเดินเล่น นี่หมานะไม่ใช่คน เอ้ย! คนนะไม่ใช่หมา “ทำไมคุณไม่ไปทำกันที่อื่นคะ หรือว่าเปิดห้องอื่นให้หนูนอนก็ได้ คุณจะได้มีเวลาทำเต็มที่” พออีกคนวางสายฉันก็ยิงคำถามใส่ทันที แต่ดูเหมือนว่าฉันจะใช้คำผิดไปบ้าง คุณพายัพถึงได้ขมวดคิ้วมองหน้าราวฉันพูดสิ่งที่ผิดมหันต์ออกไป “ฉันจะตัดสินใจยังไงมันก็เรื่องของฉัน ถ้าเธอยังปากดีอีก ฉันจะไล่ไปนอนก้นทะเล” แววตาเขาช่างเยือกเย็นส่งเสริมให้ประโยคเมื่อครู่ดูน่ากลัวเข้าไปอีก แล้วไล่ฉันไปนอนก้นทะเล มันนอนยังไงล่ะวะ! “รีบๆ ไสหัวออกไปซะ! ไอ้สิงหามันรอเธออยู่” เฮ้อ! เอะอะก็ดุ เอะอะก็ไล่ นี่ตกลงเขาพาฉันมาเที่ยวหรือพามาเป็นที่ระบายอารมณ์กันแน่นะ ไอ้คนผีเข้าผีออกเอ้ย!
Bab terbaru
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 8/2 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)
“ขึ้นไปนั่งบนโซฟาซะ!” เสียงเข้มออกคำสั่งจนร่างเล็กสะดุ้งโหยง เธอเดินหนีบขาด้วยความหวาดกลัวปนอับอายก่อนจะก้าวขาขึ้นนั่งบนโซฟาตัวสีเทาที่ตั้งเด่นกลางห้องน้ำหรู ต้นหยงก้มหน้าร้องไห้กระซิกแทบไม่กล้าสบตาพายัพ เกิดมาทั้งชีวิตนี้ไม่เคยต้องแก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายคนไหนมาก่อน ร่างสูงเดินมาหยุดยืนด้านหน้าก่อนจะเชยคางมนขึ้นสบตา เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมมองคนตัวเล็กที่ร้องไห้จนจมูกแดงเรื่อ “กลัวเหรอต้นหยง” พายัพเอ่ยถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ร่างเล็กค่อยๆ พยักหน้าให้เขา “แล้วทำไมตอนโกหกฉันไม่เห็นกลัวเลยล่ะ ถ้าจะมากลัวเอาตอนนี้คงไม่ทันแล้วมั้ง” แรงบีบแก้มจากมือสากทำเอาต้นหยงเจ็บแปลบ จากนั้นเขาก็ปล่อยมือออกจากใบหน้าเธอก่อนจะออกคำสั่งอย่างต่อไป “เลิกทำตัวน่าสงสารได้แล้ว สิ่งที่เธอควรจะทำในตอนนี้คือเอาร่างกายชดใช้หนี้ให้ฉัน รีบๆ จัดการกับมันซะ” เขาข่มขู่พร้อมส่งสายตาให้ต้นหยงมองสิ่งที่แข็งขึงใต้กางเกงหนา มันดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนซิบใกล้ปริเต็มที เด็กสาวปาดน้ำตาก่อนจะค่อยๆ รวบรวมความกล้าเอื้อมมือไปรูดซิบกางเกงให้เขา แต่เธอก็ยังคงหวาดกลัวสิ่งที่ซุกซ่อนด้านในอยู่ดี “เอามันออกมาซะต้นหยง” “นะ…หนู
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 8/1 สั่งสอนเด็กโกหก (NC18+)
พายัพเดินทางมาถึงผับ พบว่าต้นหยงและเพื่อนที่มาด้วยกันเมาแอ๋จนสลบไปแล้ว เขาจึงสั่งให้ลูกน้องคนสนิทคือสิงหาและองอาจแบกร่างเล็กของทั้งคู่ขึ้นชั้นบน การปรากฏตัวของพายัพที่นี่ดึงดูดความสนใจไม่น้อย เพียงไม่นานคิเรย์เจ้าของผับก็ปรากฏตัวขึ้นหลังจากให้เขาทนนั่งรอหลายนาที “มาหากูถึงนี่มีไรวะ” หนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นหน้าตาหล่อเหลาเอ่ยถามพร้อมนั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท หัวคิ้วขมวดมองด้วยความสงสัย ปกติพายัพเป็นคนติดงานและน้อยมากที่มันจะเป็นฝ่ายมาหาเพื่อนก่อน นอกจากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ “ผับของมึงไม่ได้คัดกรองแขกเลยเหรอวะ ทำไมปล่อยให้เด็กอายุไม่ถึงยี่สิบเข้ามาได้” น้ำเสียงฉุนและใบหน้าแสดงอาการไม่พอใจทำให้คิเรย์รู้ว่าเพื่อนกำลังจริงจังมากแค่ไหน แต่สิ่งที่พายัพพูดมากำลังทำให้เขางุนงง “เด็กที่ไหนของมึงวะ ผับกูการ์ดคุมเข้มทุกคน มันไม่มีใครรอดสายตากูไปได้หรอก” “เหรอ งั้นมึงมาดูนี่” พายัพพูดเสร็จก็ลุกขึ้นเดินนำเจ้าของผับมายังอีกห้องที่สามารถทะลุถึงกันได้ ปรากฏให้เห็นร่างเล็กของเด็กสาวสองคนที่นอนแก้มแดงบนเตียงด้วยความเมามาย “เฮ้ย! น้องเห็ด” คิเรย์ตาโตในทันทีเพราะเด็กสาวชุดสีชมพูคือหลานของตัวเอง ส่
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 7/2 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด
“พอดีในครัวเด็กมันป่วยกันหลายคนเลยไม่ได้มาทำงาน ป้าขอแรงหนูต้นหยงยกน้ำกับขนมไปให้แขกคุณพายัพหน่อยสิลูก” “แต่เมื่อวานป้าบอกหนูเองนี่คะว่าถ้างานไหนที่คุณพายัพไม่ได้สั่งให้หนูทำ หนูก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง” ฉันยังจำได้เลยนะ ป้าแม่บ้านใหญ่ลืมไปแล้วเหรอ “ก็เมื่อวานมันไม่ใช่งานเร่งงานด่วนเหมือนในตอนนี้ อีกอย่างในครัวก็ขาดคนไปเยอะ แต่ถ้าหนูไม่เต็มใจจะช่วยป้าก็ไม่ว่าอะไรหรอก” ฉันดูเป็นคนใจร้ายไปเลย “ก็ได้ค่ะ หนูช่วยก็ได้” รับปากทั้งที่ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย เกิดฉันทำอะไรไม่เข้าท่าขึ้นมาอีกคงได้อับอายแขกเขากันพอดี ป้าแม่บ้านใหญ่ให้ฉันนำน้ำและขนมไปเสิร์ฟคู่กับสาวใช้อีกคนยังชั้นบนของบ้าน ภายในห้องมีคุณพายัพนั่งคุยบางอย่างด้วยสีหน้าจริงจัง ผู้รับฟังที่เหลือสี่คนคือเพื่อนของเขา ส่วนผู้หญิงหนึ่งเดียวคือคุณจุ๊บแจง ฉันไม่ได้มองพวกเขานานนักแต่รีบนำน้ำกับขนมไปเสิร์ฟตามหน้าที่ที่ได้รับสั่ง ไม่แน่ใจว่าคุณพายัพตั้งใจมองฉันหรือเปล่า แต่ตอนที่เงยหน้าขึ้นก็ดันสบตาเข้ากับเขาที่จ้องมองกันอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา แล้วคิดว่าเขาทำเป็นแค่คนเดียวเหรอไง ฉันก็ตีหน้านิ่งไร้อารมณ์กลับ เสมือนว่
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 7/1 คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด
เจ้าของคลับเอ่ยปากไล่ฉันเองว่าจะไปไหนก็ไป แต่พอฉันจะไปจริง เขาก็สั่งให้พี่ตะวันพาฉันไปรู้จักกับพี่ๆ ที่บาร์เหล้า แล้วอย่างนี้จะมีตัวเลือกให้ตั้งแต่แรกทำไม “นี่คือคุณต้นหยง ลูกหนี้ของคุณพายัพ” พี่ตะวันแนะนำตัวฉันได้ตรงไปตรงมา ไม่มีอ้อม ไม่มีเลี้ยวแม้แต่นิดเดียว ซึ่งเมื่อบอกไปแล้วฉันก็ได้แต่ยิ้มแหยพร้อมยกมือไหว้สวัสดีพวกพี่ๆ ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว “หนูชื่อต้นหยงค่ะ เรียกหยงเฉยๆ ก็ได้ ฝากตัวด้วยนะคะพี่ๆ” อ่อนน้อมถ่อมตนสุดๆ “พี่ชื่อคินทร์นะครับ โสด ยังไม่มีหวานใจ” พี่ผู้ชายคนแรกแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มหวานแกมกะล่อน พร้อมยื่นมือมาทำความรู้จักกับฉัน แต่เขาก็โดนพี่ผู้หญิงอีกคนกระแทกตัวจนกระเด็นออกจากวงไปซะก่อน “น้อยๆ หน่อยไอ้คินทร์ แกไม่ได้ยินที่ตะวันบอกรึไงว่าน้องต้นหยงเป็นลูกหนี้คุณพายัพ ยังจะหน้าม่อไม่เลือกเดี๋ยวก็ได้หัวกุดหรอก” พี่สาวท่าทางใจดีคนนี้พูดจบก็หันมายิ้มแย้มกับฉัน “พี่ชื่อลิตานะคะ เป็นผู้ช่วยผู้จัดการ ถ้าน้องหยงต้องการอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลย” “โห หยงไม่กล้าหรอกค่ะพี่” ฉันรีบยกมือปฏิเสธเพราะว่าตัวเองไม่ได้ใหญ่โตมาจากไหน เป็นเพียงลูกหนี้เจ้าของคลับเท่านั้น “ไม่ต้องเกรงใจหรอก
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 6/2 เหมือนจะมีใจ แต่ก็เปล่า
“ว้ายยยย!” เสียงกรีดร้องของต้นหยงดังพร้อมกับเสียงน้ำในอ่างที่กระเพื่อมใส่ตัวจนเปียกโชกเพราะพายัพดึงร่างเด็กสาวลงมาจนตอนนี้เธอคร่อมตัวเปล่าเปลือยของเขา “คะ…คุณทำอะไรคะเนี่ย อื้อออ! อึก” ยังไม่ทันได้ส่งเสียงน่ารำคาญไปมากกว่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มโดนประกบจูบอย่างรวดเร็ว แม้จะขัดขืนตั้งใจดิ้นหนีขลุกขลักในอ้อมกอดแข็งแรงแต่กลับโดนมือหยาบจับรั้งไว้แน่น เขาล็อคศรีษะเธอให้เอียงรับจูบเร่าร้อน ฟันคมๆ ขบกัดกลีบปากจนเลือดซิบเพราะเห็นว่าต้นหยงไม่ให้ความร่วมมือ จนเมื่อเธอเผลออ้าปากเพราะความเจ็บ เขาจึงดันลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัด สำรวจทั่วโพรงปากอิ่ม จูบกระชากวิญญาณจนต้นหยงที่ไม่ประสีประสาและพึ่งถูกผู้ชายจูบครั้งแรกแทบขาดอากาศหายใจ “อึก…อื้อ” พายัพป้อนจูบรุนแรงหนักหน่วงใส่เด็กสาวมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเป็นการลงโทษและความปรารถนาที่กำลังก่อตัว เขาคงเผลอใจไปมากกว่านี้หากต้นหยงไม่ทุบอกซ้ำๆ เรียกสติ “เฮือกกก! ฮึก” เมื่อหลุดจากพันธนาการริมฝีปากเดือดเร่า ต้นหยงที่ทั้งตกใจและเสียขวัญจนไม่อาจกลั้นน้ำตาไหว เธอทั้งเจ็บปากและเจ็บใจที่เขาทำราวกับเธอเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ “ร้องไห้ทำไมวะ!” พายัพถามเสียงหงุดหงิด ทั้งที่เข
หนี้รักสยบมาเฟีย ตอนที่ 6/1 เหมือนจะมีใจแต่ก็เปล่า
หลังกลับจากภูเก็ต ต้นหยงยังต้องทำงานใช้หนี้ที่คฤหาสน์ตระกูลอัครเตโชภิวัฒน์ เพียงแต่งานของเธอไม่ได้มากมายร่ายยาวเป็นหางว่าวเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว เด็กสาวรู้มาจากปากแม่นมถึงเรื่องครั้งก่อนที่เขาลงโทษเธอโดยการให้เป็นเหยื่อล่อเสือ เสือที่แปลว่าเสือจริงๆ สัตว์สี่ขาที่เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ของเขา แม่นมบอกว่าจริงๆ มันคือแผนลองใจ คุณพายัพก็แค่อยากรู้ว่าต้นหยงเป็นคนนิสัยใจคออย่างไร และสิ่งที่เห็นคือเด็กสาวออกหน้ารับผิดแทนทุกคน ไม่ได้โยนความผิดให้ใครเลย ตั้งแต่รู้เรื่องนี้เธอก็ระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดีเพราะกลัวเขามีแผนบ้าๆ พิสดารมาลองใจกันอีก ในทุกๆ วันต้นหยงจะรีบทำงานในส่วนของตัวเองให้เสร็จ ทำให้เธอมีเวลามากพอที่จะรับงานเสริมพิเศษเพื่อหารายได้อีกทาง นั่นก็คือเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ร้านคาเฟ่ “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า รับเมนูอะไรดีคะ” เด็กสาวใบหน้าสวยหวานเด่นสะดุดสายตาแขกหลายคน รอยยิ้มของต้นหยง เรียกได้ว่าทำให้พื้นที่โดยรอบสว่างสดใสขึ้นมาในทันที “พี่เอาชาส้ม ทีรามิสุและก็ชีสเค้กค่ะ” ระหว่างที่กำลังยืนจดเมนูอย่างตกอกตั้งใจ ต้นหยงไม่มีทางรู้เลยว่าการที่เธอหนีมาทำงานแบบนี้กำลังจะสร้างความเดือดร้อนแก่ตัวเอ
Anda juga akan menyukai
พันธะ(รัก)เมียบำเรอ
ชะนีติดมันส์27.7K DibacaBAD GUY ล่ารักเดิมพัน
ลำเจียก27.2K Dibacaกรง | กาม
ลำเจียก6.3K DibacaBAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
Piggy.g422.2K Dibacaซาตานพันธนาการร้าย
อิแย้ม604 Dibacaมาเฟีย&เมียอุ้มบุญ
ผการุ้ง ช่อชมพู1.6K Dibacaเหตุเกิดจากคืนนั้น
MaNIE-STORY2.2K Dibacaบริหารรักคนเลว
สตอเบอรี่สีชมพู3.2K Dibaca
