ตอนที่ 5/2 เหมือนจะดี แต่ก็ไม่

เมื่อเลือกไอติมรสที่อยากกินเสร็จ ฉันก็ดันหากระเป๋าตังค์ของตัวเองไม่เจอ สงสัยคงลืมไว้ที่ห้องแหงๆ ในช่วงจังหวะที่จะหันไปขอร้องคนข้างตัวช่วยจ่ายแทนก่อน เขากลับยื่นแบงค์พันให้คุณลุงพร้อมประโยคที่ว่า “ไม่ต้องทอน”

เมื่อรถขายไอติมของคุณลุงวิ่งออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ ฉันก็ยิ้มแป้นเพราะลาภปากที่มีคนเลี้ยง

“อะ หนูให้คุณ”

“ฉันไม่กิน”

“เอาไปเถอะค่ะ หนูซื้อมาเยอะ ถึงแม้หนูจะไม่ใช่คนจ่ายก็ตาม” ฉันหัวเราะคิกจนคนตัวสูงมองแรงใส่

“เอาไปสิคะ ไหนบอกพาหนูมาเที่ยว เพราะฉะนั้นคุณก็ควรตามใจหนูหน่อยสิ”

“เธอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ” ปากบอกฉันน่ารำคาญแต่สุดท้ายก็ยอมรับของที่ฉันยื่นให้

แอบหัวเราะเขานิดหน่อยก่อนหยิบไอติมแท่งอื่นส่งให้พี่ๆ บอดี้การ์ด ซึ่งไม่มีใครกล้ารับกันสักคน

“เอาไปเถอะ” แต่พอคุณพายัพพูดแบบนั้นกลับทำตามแต่โดยดี ฉันล่ะเซ็ง!

ช่วงเย็นเขาพาฉันและบอดี้การ์ดไปกินซีฟู้ดอย่างที่บอกไว้จริงๆ ซึ่งร้านที่เขาสรรหามาก็ช่างไพรเวทซะเหลือเกิน มันให้ความรู้สึกประหนึ่งทั้งร้านต้องบริการแค่โต๊ะเรา

ความเป็นส่วนตัวสุดๆ แบบนี้ ฉันเข้าใจนะ เพราะเขาไม่ใช่คนธรรมดาๆ อย่างเรายังไงล่ะ จะทำอะไรมันก็ต้องมีลำดับขั้นตอนที่ถูกที่ควรและปลอดภัยไว้เสมอ

ทานซีฟู้ดเสร็จก็พากันกลับโรงแรม ระหว่างนั่งในรถฉันไม่สามารถหยุดเรอได้เลย กลิ่นอะไรต่อมิอะไรที่พวยพุ่งออกจากปากทำเอาคนข้างตัวมองตาดุตาแข็งมาตลอดทาง แต่ให้ทำไงเล่าก็คนมันอิ่มแปล้เลยนี่นา

“เลิกนอนตีพุงแล้วเข้าไปอาบน้ำสักที” เขาหันมาสั่งฉันเสียงเข้มหลังจากที่เข้าห้องมาได้ก็ไล่ไปอาบน้ำอาบท่าแต่ยังเจอฉันนอนตัวยาวบนเตียงเหมือนหนอนชาเขียว

“คุณก็ไปอาบก่อนสิคะ”

“เดี๋ยวนี้กล้าสั่งฉันแล้วเหรอ”

“หนูไม่ได้สั่งนะคะ หนูแค่บอกให้คุณอาบก่อนได้เลย เดี๋ยวหนูอาบหลังคุณก็ได้” ฉันรีบอธิบายให้เขาเข้าใจในขณะที่ยังคงหลับตาพริ้มอย่างสุขสบายอารมณ์

“ไม่ต้องมาลีลาท่าเยอะ สั่งอะไรก็ทำให้มันเร็วๆ หน่อย ถ้ายังชักช้าทำหูทวนลมอีก ฉันจะอุ้มเธอเข้าไปอาบให้เอง” แหม! ทำมาเป็นเสียงดุ หน้าขรึม ฉันไม่กลัวหรอกจะบอกให้

“ว้ายยยย!” ฉันยังไม่ทันผงกหัวดูอีกคนเลยนะ กลับโดนร่างสูงกำยำของคุณพายัพอุ้มขึ้นมาแนบอก กลิ่นน้ำหอมของเขาฟุ้งอยู่เต็มจมูก ใบหน้าหล่อจัดไม่มีท่าทีล้อเล่นเลย

“ฮื่อ คุณปล่อยหนูเดี๋ยวนี้เลยนะคะ หนูจะอาบเอง”

“อย่ามาออกคำสั่งกับฉัน ฉันไม่ชอบ!” แงง แล้วคิดว่าทีตัวเองสั่งคนอื่นนี่ชอบมากเหรอ

เขาอุ้มฉันวางใต้เรนชาวเวอร์ก่อนจะเปิดน้ำแล้วล็อคให้อยู่นิ่งๆ จนเปียกไปหมด ตัวเขาเองก็เปียกแต่เป็นความเปียกที่ทำให้หล่อกว่าเดิมแบบสามร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนฉันไม่ต่างอะไรจากลูกหมาพลัดตกน้ำ

“อื้อ! คุณพายัพพอแล้ว หนูอาบเองได้” ฉันส่ายหน้าหลบหนีคนตัวโตที่พยายามบีบคางให้กลับมาอยู่ใต้เรนชาวเวอร์เหมือนเดิม แล้วแรงเขาใช่น้อยๆ ซะเมื่อไร กรามฉันแทบหัก

“ก็แค่นี้ ทีหลังถ้าเธอยังติดเล่นอีก ฉันจะไม่ใจดีแล้ว จำไว้ซะ” ร่างของฉันที่โดนมือหนาผลักออกแทบจะกระเด็นใส่ผนังห้องน้ำอยู่แล้ว

เขาต้องเป็นไบโพลาร์แน่ๆ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้ายจนตามไม่ทัน หนึ่งนาทีมีร้อยอารมณ์

เมื่อฉันอาบน้ำเสร็จก็ออกมาใส่เสื้อผ้าที่เขาตั้งเตรียมไว้ให้ เสื้อผ้าพวกนี้เขาสั่งให้ลูกน้องเตรียมมาให้ฉัน ลูกน้องคนนั้นคือพี่ตะวัน

เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็เจอคนตัวโตที่นั่งไถไอแพดอย่างคล่องแคล่ว แต่สิ่งที่สะดุดตาฉันมากที่สุด เห็นจะเป็นหุ่นกำยำน่ามองของเขาเพราะตอนนี้คุณพายัพมีแค่ผ้าขนหนูพันท่อนกายด้านล่าง

“คะ…คุณจะอาบน้ำต่อจากหนูเลยมั้ยคะ” ฉันเสียมารยาทขัดจังหวะ เขาเงยหน้ามองกันเล็กน้อยก่อนคิ้วเรียวเข้มจะขมวดชนกัน

“มองอะไรของเธอ”

“มะ…ไม่ได้มอง” ถึงปากจะตอบอย่างนั้นแต่ฉันก็หยุดจ้องเขาไม่ได้เลย บ้าไปแล้วต้นหยง

“เด็กทะลึ่ง! เช็ดน้ำลายเธอด้วย มันจะไหลไปถึงคางแล้วน่ะ” เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับปาหมอนอิงโซฟาใส่ฉันจนต้องโยกตัวหลบ

เมื่อคุณพายัพเข้าไปอาบน้ำบ้าง ฉันก็ขึ้นไปนอนตีขาเล่นมือถือบนเตียงกว้างอย่างสบายอกสบายใจ กระทั่งรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาสะกิดปลุก ฉันคงไถมือถือดูอะไรเพลินๆ จนเผลอหลับไปสินะ

” ลุกไปนอนให้มันดีๆ” พอเขาสั่งอย่างนั้นฉันก็จัดการล้มตัวนอนที่ริมเตียงด้านซ้ายด้วยสภาพงัวเงียจัด แต่คนตัวโตกลับกระชากผ้าห่มฉันออกจากตัวราวกับว่าฉันทำอะไรผิด

“ฮื่อ มีอะไรอีกคะ หนูจะนอน”

“ไม่ได้ยินที่สั่งรึไง ฉันบอกให้เธอลุกไปนอนดีๆ”

“ก็นี่ไงคะ” ฉันตบเตียงให้เขาเห็นว่านอนตรงนี้มันไม่ดียังไง

“ตลกเหรอ! ที่นอนเธออยู่โน่น ลุกไปซะ”

“อ้าว!” ฉันมองตามสายตาคมเข้มก็เจอเข้ากับโซฟาเบดหนังตัวยาว นี่จะให้ฉันนอนตรงนั้นน่ะเหรอ

“ไม่ต้องมางง เธอคงไม่คิดว่าฉันจะนอนร่วมเตียงกับเธอจริงๆ ใช่ไหม” ท่าทางเอาเรื่องของเขากำลังลดทอนความมั่นใจฉันมากๆ

“ก็ได้ค่ะ หนูนอนโซฟาก็ได้” ฉันยู่ปากใส่คนหน้าดุอย่างอ่อนใจก่อนจะลุกคว้าหมอนแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนตรงโซฟาอย่างตัดปัญหา

รุ่งเช้าของวันต่อมา คุณพายัพมีนัดคุยงานจึงไม่ได้อยู่คุมฉันด้วยตัวเอง กระนั้นก็ยังให้พี่ตะวันและลูกน้องอีกสองคนคอยตามประกบดูแลไม่ห่าง

จวบจนเวลาบ่ายแก่ๆ เขาก็ให้พี่ตะวันพาตัวฉันมาส่งที่ท่าเรือ ซึ่งเรือทุกลำในบริเวณฝั่งล้วนเต็มไปด้วยความลักชัวรี วีไอพีหรูหราขั้นสุด ฉันได้แต่ตะลึงอ้าปากค้างตอนที่พี่ตะวันพาขึ้นเรือไปยังห้องส่วนตัวที่คุณพายัพนั่งจิบไวน์รออยู่ก่อนแล้ว

“คุณจะพาหนูไปไหนเหรอคะ”

“ไปฆ่าทิ้งกลางทะเล”

“หา!” ฉันอุทานเสียงดังจนคนหน้าขรึมแสยะยิ้มชอบใจ

“หยอกเล่นแค่นี้ทำเป็นขวัญอ่อนไปได้ ก็เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากไปดำน้ำดูปะการัง นี่ไงฉันกำลังจะพาไป”

“จริงเหรอคะ คุณจะพาหนูไปจริงๆ เหรอ”

“อืม แล้วก็เลิกเกาะระเบียงแบบนั้นด้วย เกิดเธอตกลงไปก่อนถึงจุดดำน้ำ ฉันไม่มีเวลางมหาร่างหรอกนะ” เขาว่าเสียงเรียบก่อนยกไวน์จิบ คนอะไรปากคอเราะรายที่สุด

หลังจากดำน้ำดูปะการังจนหนำใจ ได้เห็นอะไรต่อมิอะไรใต้ท้องทะเลลึก คุณพายัพก็พาล่องเรือกลับฝั่งเป็นเวลาใกล้ค่ำพอดี

เขาไล่ฉันอาบน้ำอีกรอบหลังจากที่อาบน้ำจืดบนเรือมาบ้างแล้ว และครั้งนี้ฉันไม่อิดออดเลยแม้แต่น้อย แทบจะเป็นการพุ่งหาห้องน้ำมากกว่า เหตุผลก็เพราะไม่อยากโดนแบบเมื่อวาน

อาบน้ำทำธุระอะไรเสร็จก็ออกมาด้านนอกด้วยสีหน้าแววตาสดชื่น แต่มันก็สดชื่นได้แค่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นเพราะว่าตอนนี้ขาฉันแทบจะก้าวไม่ออกอยู่แล้ว

ภาพตรงหน้าที่เห็นคือคุณพายัพกับพนักงานสาวคนเมื่อวานกำลังนัวเนียกันบนเตียงอย่างดุเดือดเร่าร้อน ท่อนบนของเขาล่อนจ้อนจนเห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงเป็นมัดๆ ส่วนผู้หญิงที่กำลังนั่งคร่อมตักคุณพายัพบดเบียดร่างกายตัวเองเข้าหาเขา ช่วงล่างของเธอมีเพียงแพนตี้ลายลูกไม้ ส่วนท่อนบนยังเป็นเชิ้ตยูนิฟอร์มของโรงแรมชัดเจน

“เอ่อ…ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ” ฉันเอ่ยเรียกสติคนทั้งคู่ที่คงเตลิดไปไกล คุณพายัพหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาคมกล้า สีหน้าขึงขังเหมือนอยากตำหนิกันเต็มที ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ตกใจที่เจอฉันก่อนจะลงจากตักคุณพายัพและตลบผ้าห่มคลุมกาย

แต่แหม! คงไม่ทันแล้วมั้ง อีกนิดฉันก็เกือบจะเห็นหนังสดเรตอาร์แล้วนะ

“ฉันลืมไปว่าเธออยู่ด้วย” ท่าทางเขาดูอารมณ์เสียไม่น้อยเลยล่ะที่เจอฉันขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม

คุณพายัพหยิบมือถือก่อนโทรหาใครสักคนและกรอกน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดให้ปลายสายรับทราบ

“มาพาต้นหยงออกไปเดินเล่นสักสองชั่วโมงหน่อย” หน็อย! สั่งให้ลูกน้องพาฉันไปเดินเล่น นี่หมานะไม่ใช่คน เอ้ย! คนนะไม่ใช่หมา

“ทำไมคุณไม่ไปทำกันที่อื่นคะ หรือว่าเปิดห้องอื่นให้หนูนอนก็ได้ คุณจะได้มีเวลาทำเต็มที่” พออีกคนวางสายฉันก็ยิงคำถามใส่ทันที แต่ดูเหมือนว่าฉันจะใช้คำผิดไปบ้าง คุณพายัพถึงได้ขมวดคิ้วมองหน้าราวฉันพูดสิ่งที่ผิดมหันต์ออกไป

“ฉันจะตัดสินใจยังไงมันก็เรื่องของฉัน ถ้าเธอยังปากดีอีก ฉันจะไล่ไปนอนก้นทะเล” แววตาเขาช่างเยือกเย็นส่งเสริมให้ประโยคเมื่อครู่ดูน่ากลัวเข้าไปอีก

แล้วไล่ฉันไปนอนก้นทะเล มันนอนยังไงล่ะวะ!

“รีบๆ ไสหัวออกไปซะ! ไอ้สิงหามันรอเธออยู่”

เฮ้อ! เอะอะก็ดุ เอะอะก็ไล่ นี่ตกลงเขาพาฉันมาเที่ยวหรือพามาเป็นที่ระบายอารมณ์กันแน่นะ ไอ้คนผีเข้าผีออกเอ้ย!