บทที่ 8 ลงโทษ(ต่อ)

ซินซินเมื่อได้แช่น้ำที่ครุกรุ่นไปด้วยไอร้อน ก็พอมีแรงเปิดเปลือกตาขึ้น เมื่อเห็นชัดๆ ว่าบุรุษที่อยู่ตรงหน้าคือผู้ใดนางก็ตกใจแทบสิ้นสติไปอีกครา

"นายน้อยทะ ท่าน" เสียงแว่วหวานไม่ทันได้ประท้วงการกระทำของบุรุษเบื้องหน้า นางกลับถูกอุ้มขึ้นมานั่งซ้อนลงบนตักแกร่งที่เปล่าเปลือยของคนที่นางหวาดกลัวที่สุด

"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น หากไม่อยากหนาวตายก็นั่งนิ่งๆ อย่าขยับเขยื้อน" จิ้นฝานตอบด้วยเสียงแหบพร่า ไม่พูดเปล่าเขายังซุกไซร้สูดดมเนื้อหนังของโฉมงามอย่างย่ามใจ สองมือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มที่เปลือยเปล่าช้าๆ 

แม้มิมีสิ่งใดเกินเลยกว่านั้นแต่หัวใจของซินซินกลับเหมือนจะทะลักออกมาจากอก นางรู้สึกวาบหวิวคล้ายถูกจับโยนลงเหว แต่ทว่าอีกนัยหนึ่งกลับปรารถนาความรู้สึกนี้จนมิอาจขัดขืน

ค่ำคืนนั้นเสี่ยวฝูเดินมาส่งซินซินที่เรือน หลังจากนายน้อยลุกออกมาจากอ่างน้ำ ก็มีเพียงสาวใช้นำอาภรณ์มาให้นางเปลี่ยน จิ้นฝานไม่พูดสิ่งใดทิ้งท้าย เขาออกไปจากเรือนเงียบๆ ทั้งไม่อธิบายการกระทำของเขาเช่นกัน 

นั่นยิ่งทำให้ซินซินวิตกจนนอนไม่หลับไปทั้งคืน นางทำสิ่งใดผิดอีกหนอ นายน้อยรังเกียจนางแต่กลับมาใกล้ชิดนาง หรืออาจเป็นเพราะกลัวนางหนาวตายแล้วจะทำงานชดใช้บุญคุณของเขามิได้เท่านั้นกระมัง

เช้าวันต่อมา อวี้เจิน มี่เหยามาสอนร่ายรำให้ซินซินที่เรือนจนได้เวลาพัก ในขณะที่ทุกคนกำลังกินอาหาร ซินซินก็เอ่ยปากถามอวี้เจิน นางเล่ารายละเอียดเรื่องเมื่อคืนโดยมิตกหล่น อวี้เจิน มี่เหยา ถึงกับทำตะเกียบหลุดมือพร้อมกัน

"นายน้อยเกลียดข้ามากถึงขนาดทรมานข้าเกือบตาย คงกลัวข้าไปเป็นนางโลมมิได้จึงช่วยข้าไว้ใช่หรือไม่เจ้าคะพี่อวี้เจิน"

"เด็กโง่ เมื่อวานเจ้ามิได้ออกไปรับนายน้อยใช่รึไม่? " อวี้เจินเริ่มแน่ใจแล้วว่านายน้อยมีใจให้ซินซินเป็นแน่

"เจ้าค่ะ ข้าไม่อยากเจอนี่เจ้าคะ ไปนานๆ ได้ยิ่งดี คุณชายรองน่าจะกลับมาเร็วๆ มากกว่า หากคุณชายรองกลับมาข้าย่อมไปรอรับ"

"ซินซิน นายน้อยคงโกรธที่เจ้าไม่ไปรอนั่นล่ะ เจ้าไม่คิดหรือว่านายน้อยจากไปนานหลายเดือนเหตุใดกลับมาถึงจึงอยากเห็นเจ้าเป็นคนแรก" มี่เหยาท้วงขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่นายน้อยจับซินซินแช่อ่างน้ำด้วยกัน มันจะเป็นเรื่องใดไปได้อีกเล่า

"คงมิมีคนให้รังแกกระมังพี่มี่เหยา หรือไม่ก็อารมณ์ไม่ดีมาจากข้างนอกอยากหาที่ระบาย" ซืนซินตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกที่มีต่อจิ้นฝานนั้นนางเองก็สับสน บางคราก็กลัวมาก 

บางคราก็เกลียดแสนเกลียด แต่หลายคราก็คนึงหา โดยเฉพาะความรู้สึกแปลกใหม่เมื่อคืนที่ทำให้ซินซินใจเต้นระส่ำจนนอนไม่ลง

 

"ซินซิน เจ้าก็เลยวัยปักปิ่นแล้วควรเรียนเรื่องศาสตร์บนเตียงมัดใจบุรุษได้เสียที คราแรกข้าตั้งใจจะสอนเจ้าปีหน้า แต่คงไม่ทันแล้วกระมัง เริ่มเสียพรุ่งนี้เลยดีกว่า" อวี้เจียวตัดสินใจแน่วแน่ หากนายน้อยคิดรวบหัวรวบหางซินซินแล้วศิษย์ของนางยังไร้เดียงสา ไม่รู้จักมารยาเช่นนี้ 

จะมัดใจนายน้อยได้อย่างไร นั่นมันเสียชื่อมาถึงอาจารย์อย่างนางได้ หลักสูตรพิเศษนี้นางต้องถ่ายทอดให้หมดเปลือก ไม่มีกั๊กไว้เช่นลูกศิษย์คนอื่น

"พี่อวี้เจินบอกว่านางโลมมิใช่โสเภณี มิใช่ภรรยา มิใช่หรือเจ้าคะ แล้วศาสตร์บนเตียงจะเรียนไปเพื่อสิ่งใด? " ซินซินถามพลางขมวดคิ้วเป็นปม

"หากเจ้าเป็นอี้จี้แล้วมีบุรุษที่พึงใจ เจ้าย่อมขึ้นเตียงกับคนผู้นั้นได้ เจ้าเป็นผู้เลือกอย่างไรเล่า? " มี่เหยาไม่รออวี้เจินตอบ นางเรียนรู้เรื่องนี้มาจนเชี่ยวชาญแล้ว เพื่อเงินตำลึงนางต้องรบได้แม้อยู่บนเตียง นางจำคำนี้ได้ดี

ซินซิน บุรุษมิได้ชื่นชอบสตรีอ่อนหวานยามอยู่บนเตียง เจ้าต้องรู้จัก รุก ร่ำร้อง ร้อนแรง นี่ต่างหากคือสุดยอดแห่งวิชาที่ข้าจะสอนเจ้า ข้ามิเคยสอนผู้ใดละเอียดเท่านี้มาก่อนข้าหวงวิชาเป็นเช่นกัน เห็นแก่เจ้าเป็นคนของนายน้อยหรอกนะ ข้าจะสอนให้ทุกกระเบียด"

อวี้เจินเชิดคางอย่างผู้ชนะ เคล็ดลับวิชาที่นางหวงแหน ในที่สุดก็มีผู้เหมาะสมจะสืบสาน

"แล้วข้าเล่าท่านสอนแค่ให้โอนอ่อนกับรู้จักทำน้ำเสียงครวญคราง มิเห็นสอนสุดยอดวิชานี้ให้ข้าบ้างเลย" มี่เหยายื่นมือไปบีบไหล่เอาอกเอาใจอวี้เจิน

"เอาล่ะๆ ข้าจะสอนทั้งคู่ก็ได้ แค่เจ้าสองคนเท่านั้น วิชานี้มิใช่ใช้กับบุรุษพร่ำเพรื่อ ต้องเป็นคนที่พวกเจ้าแน่ใจว่าต้องการผูกมัดไว้จริงๆ ข้ายังมียารักษาพรมจรรย์ให้ด้วย คุณสมบัติของมันคือเมื่อกินหลังจากมีสัมพันธ์ไปแล้วจะยังช่วยให้กระชับดั่งเดิม ประหนึ่งเจ้ายังมิเคยผ่านผู้ใดมาก่อน" 

อวี้เจินหงายไพ่ลับในมือทั้งหมดอย่างไม่ปิดบัง นางตั้งใจว่าหลังจากซินซิน มี่เหยาได้เป็นอี้จี้แล้ว นางก็จะล้างมือจากวงการนี้กลับไปอยู่ชนบทใช้ชีวิตเรียบง่ายเสียที

"พี่อวี้เจิน ที่แท้ท่านเป็นปรมาจารย์ด้านเสพสมนี่เอง ฮ่าๆๆ " มี่เหยา ซินซิน อวี้เจินหัวเราะครื้นเครงทั้งสามคนต่างพูดคุยหยอกล้อกันอีกชั่วครู่ก็ขอตัวกลับไป

ไม่ถึงก้านธูปหลังจากที่อวี้เจิน มี่เหยากลับไปแล้ว เสี่ยวฝูก็มาตามซินซินให้ไปพบจิ้นฝานที่เรือน ซินซินเพียงเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดใหม่เพราะชุดเดิมชุ่มเหงื่อจากการซ้อมร่ายรำมาทั้งวันแล้ว

 นางหยิบเสื้อคลุมบังลมที่เริ่มเก่าขาดขึ้นมาสวมทับ ในมือมีเตาอุ่นมือแกะสลักรูปนกพิราบสีขาวที่จิ้นหลงมอบให้เมื่อปีก่อนถือตามไปด้วย

"คาระวะนายน้อยเจ้าค่ะ" ซินซินก้มต่ำไม่กล้าสบตาเหยี่ยวดุดันคู่นั้น ยิ่งคิดถึงเรื่องเมื่อวานนางยิ่งทำตัวไม่ถูก

จิ้นฝานกวาดตามองเสื้อคลุมซินซินอย่างไม่พอใจ ยิ่งเหลือบไปเห็นเตาอุ่นมือที่นางถือเขาก็เริ่มมีน้ำโห

"เป็นคนของข้าอาภรณ์ดีๆไม่มี ทำไมไม่มาบอก เจ้าอยากทำให้ข้าขายหน้ารึ แล้วเตาอุ่นมือนั่น คราวหลังมิต้องใช้อีกพรุ่งนี้ข้าจะให้เสี่ยวฝูนำอันใหม่มาให้ ข้านำมาจากแคว้นฉินหลายอัน ดีกว่าอันที่เจ้าถือมากนัก ของเหลือใช้จากข้ามิต้องปฏิเสธเล่า" 

น้ำเสียงหงุดหงิดของจิ้นฝานทำให้ซินซินยิ่งก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม นางทำสิ่งใดก็ขัดใจนายน้อยไปเสียหมด ไม่รู้วันนี้จะลงโทษอันใดกับนางอีก

"เข้ามาใกล้ๆข้า เสี่ยวฝูออกไป"

คนตัวเล็กค่อยๆ ขยับเท้าเดินเข้าใกล้ อย่างใจคอมิสู้ดี ในขณะที่เสี่ยวฝูรีบหายวับไปตั้งแต่คำสั่งยังไม่จบประโยคด้วยซ้ำ

จิ้นฝานนับตั้งแต่เมื่อวานที่ใกล้ชิดซินซิน ถึงขั้นเนื้อแนบเนื้อ เขาก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มกระสับกระส่าย วันนี้เมื่อพบโฉมงามอีกครั้งเขาจึงเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดที่ผ่านมาเขาถึงหงุดหงิดอยากพบหน้านางนัก