บทที่ 5 หอนารีแดง

ซินซินถูกเรียกตัวให้มาพบจิ้นฝานโดยมีเสี่ยวฝูมารอรับถึงหน้าเรือน เพราะสถานที่ ที่นายน้อยให้ไปพบอยู่ในเขตหวงห้าม ทางที่จะไปนั้นซินซินไม่เคยย่างกายผ่านมาก่อน จึงจำเป็นต้องมีผู้นำทาง

เมื่อเดินผ่านกำแพงสูงของจวนมาระยะหนึ่งก็พบเข้ากับป่าไผ่รกครื้มไม่มีเส้นทางเดินให้มองด้วยซ้ำ ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็แทบมองไม่เห็นแสงตะวัน ตั้งแต่ซินซินฟื้นขึ้นมา นางไม่เคยถามว่าจวนแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ใด ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งรู้สึกลึกลับ

แม้แต่เวลาออกไปเที่ยวเล่นกับคุณชายรอง นางก็จะถูกปิดตาก่อนเสมอ ผ่านไปเป็นชั่วยามแล้วชั่วยามเล่าจิ้นหลงถึงเปิดผ้าปิดตานั้นออก นางถึงได้มีโอกาสได้เห็นตลาดที่ครึกครื้นนั่น แต่ก็มิเคยกล้าถามแม้แต่ชื่อของเมืองที่อยู่ หากไม่มีคนบอกนาง เหตุใดนางต้องทำตัวสอดรู้ด้วยเล่าประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้ซินซินรู้ว่าทำตัวเช่นไรถึงจะอยู่รอดปลอดภัย

เดินมานานเกือบชั่วยามเด็กน้อยก็เริ่มเดินต่อไปไม่ไหว จากที่เงียบมาตลอดก็อดไม่ได้ที่จะถามเสี่ยวฝู

"อีกไกลแค่ไหนเจ้าคะพี่เสี่ยวฝู ข้าปวดขาไปหมดแล้วเจ้าค่ะ" เด็กน้อยทรุดตัวนั่งลงนางปาดเหงื่อที่ผลุดพรายเต็มใบหน้าอย่างหมดแรง

"จวนด้านหน้าที่พวกเราอยู่ไม่ใหญ่โตนักแต่เขตหวงห้ามนั้นยิ่งสำคัญมากเท่าใดก็ยิ่งลึกลับมากเท่านั้น เจ้ามีโอกาสได้เข้ามานับว่านายน้อยเมตตาแล้ว รู้ไว้เสียเถิด" เสี่ยวฝูทรุดตัวลงนั่งใกล้ซินซินแล้วหยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่ยื่นให้นางดื่มดับกระหาย เขาลืมไปว่าคนด้านหลังยังเยาว์นักจึงเอาแต่เดินลัดเลาะไม่หยุดพัก จนเวลานี้ก็ผ่านไปเกือบชั่วยามแล้ว

"เหตุใดนายน้อยต้องให้มาพบที่นี่ด้วย หรือต้องการลงโทษข้าจึงทรมานข้าเยี่ยงนี้"

ซินซินรับกระบอกน้ำมาดื่มไปหลายอึก ใบหน้านางเริ่มขาวซีด อากาศช่วงนี้อบอ้าวอยู่แล้วยังต้องเดินกลางดงไผ่เป็นชั่วยามโดยไม่รู้จุดหมายนางใกล้จะไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

"ข้าให้เจ้าขี่หลังไปดีรึไม่? " เสียงหนึ่งดังตามหลังมาไม่ไกล เมื่อมองชัดๆ ก็เห็นจิ้นหลงที่มือหนึ่งถือดาบเล่มยาวปลอกของดาบสีดำเงาเลื่อมระยับแกะสลักด้วยลวดลายตัวอักษรแปลกประหลาดคล้ายอักขระรายละเอียดช่างดูงดงามทั้งน่าสะพรึงกลัว วันนี้ผมของจิ้นหลงเกล้ารวบตึงกลางศรีษะ ประกอบกับท่าทางองอาจเยี่ยงนั้น ซินซินไม่เคยเห็นทีท่าด้านนี้ของจิ้นหลงมาก่อน

"คุณชายรอง" ซินซิน ยิ้มกว้างจนเห็นรอยบุ๋มที่แก้มสองข้าง ตาที่อิดโรยพลันเปล่งประกายแวววาวเมื่อได้พบสหายคู่ใจ

"มาไม่ชวนข้าสักคำมีลับลมคมนัยอะไรกันหรือเสี่ยวฝู? " จิ้นหลงวางดาบลงแล้วขยับมานั่งข้างซินซิน พักหลังเขาต้องมาฝึกซ้อมวรยุทธ์ที่สำนักพยัคฆ์ดำแทบทุกวันตามคำสั่งจิ้นจง จึงได้พบคนตัวเล็กเพียงหกวันครั้งเท่านั้น

"นายน้อยให้พาซินซินมาขอรับ" เสี่ยวฝูตอบไปตามตรง เขาเองก็ไม่รู้ว่าจิ้นฝานจะทำสิ่งใดกันแน่

ทั้งสามนั่งพูดคุยกันอีกครู่ใหญ่ เมื่อพักจนหายเหนื่อยแล้วก็เดินเข้าไปในป่าลึกด้วยกัน จนพ้นเขตป่าไผ่ เข้าสู่เขตต้นไม้รูปร่างแปลกประหลาดที่มีหนามแหลมงอกขึ้นตามลำต้นตั้งแต่พื้นดินจนถึงยอดสูง เมื่อเดินไปอีกราวสามก้านธูปก็ปรากฏทางเดินทอดยาวมีตะเกียงไฟสีแดงจุดเป็นแนวสุดสายตา

 

"ที่นี่คือทางเข้าสำนักพยัคฆ์ดำ ที่เจ้าเห็นบุรุษมากมายฝึกการต่อสู้ขี่ม้าที่เชิงเขานั่น เป็นเพียงกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ฝึกในขั้นต้น กองกำลังของสำนักเราแท้จริงหลบซ่อนอยู่ที่นี่ ที่แห่งนี้น่ะเรียกว่าลำธารลืมเลือน" จิ้นหลงอธิบายให้คนตัวเล็กได้รู้ในสิ่งที่เขาคิดว่าไม่สำคัญนัก

ซินซินพยักหน้าเหมือนเข้าใจ แม้ความจริงนางไม่เข้าใจสักนิด

"ข้ามสะพานนี้ไปก็ถึงแล้ว ซินซินขี่หลังข้าเร็วเข้า หากเจ้าเดินข้ามเองต้องตกลงไปแน่ เหวลึกนี้ด้านล่างจะเป็นลำธารเชี่ยวกราด ผู้ใดตกลงไปไม่ตายก็จะสูญเสียความทรงจำจนหมดสิ้น" จิ้นหลงย่อตัวลงหันหลังให้ซินซินปีนขึ้น คนตัวเล็กไม่รอช้ารีบขึ้นหลังจิ้นหลงทันทีโดยไม่ปฏิเสธ นางขาสั่นตั้งแต่เห็นสะพานที่ถูกปลกคลุมไปด้วยหมอกหนานั่นแล้ว

กว่าทั้งสามคนจะเดินมาถึงหอพยัคฆ์ดำที่สร้างอยู่บนผาสูงชัน ก็ใช้เวลาร่วมสองชั่วยามหากเป็นผู้ฝึกยุทธ์การเดินเท่านี้ไม่นับเป็นอะไรได้ แต่กับดรุณีน้อยวัยเก้าปี นางถึงกับหอบแฮ่ก แข้งขาซินซินอ่อนแรงแทบล้มไปหลายครั้งหลายครา

"มากันแล้วรึ! " จิ้นฝานที่นั่งอยู่กลางโถงใหญ่กล่าวขึ้นมาด้วยท่าทีเกียจคร้าน นัยน์ตาเหยี่ยวคู่นั้นมองสำรวจดรุณีน้อยแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่านางไม่มีบาดแผลที่ใบหน้าอย่างที่กังวลเขาก็เมินหน้าหนี

"คาระวะนายน้อยเจ้าค่ะ" เสียงหอบของซินซิน ทำให้จิ้นฝานต้องหันกลับมามองอีกครั้ง เพียงไม่กี่เดือนเด็กที่ผอมโซราวขอทานน้อยกลับเปลี่ยนแปลงไปได้เพียงนี้ มิน่าเล่าถึงโดนสตรีขี้อิจฉารุมกลั่นแกล้ง

"ซินซินเจ้ารู้รึไม่ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ในฐานะใด"จิ้นฝานหยัดกายขึ้น เขาเดินมาเผชิญหน้าซินซินประหนึ่งอยากมองนางให้ชัดเต็มสองตา

"เป็นบ่าวของนายน้อยชั่วชีวิตเจ้าค่ะ" เด็กน้อยก้มหน้างุด นางยังคงไม่กล้าสบตาที่คมกริบคู่นั้นเช่นเคย

"ในเมื่อเป็นคนของข้าไยถึงยอมให้คนรังแกง่ายๆ ใต้หล้านี้มิมีที่ยืนสำหรับผู้อ่อนแอจำคำข้าไว้! " น้ำเสียงดุดันของจิ้นฝานทำเอาซินซินสะดุ้งโหยง นางเผลอเดินไปหลบด้านหลังจิ้นหลงโดยสัญชาติญานอย่างไม่ตั้งใจ

"พี่ใหญ่ท่านอยากสอนนางแต่การกระทำท่านเหมือนซ้ำเติมซินซินมิมีผิด นางเพิ่งเก้าปีเท่านั้น จะให้สู้กับสตรีวันแรกรุ่นได้อย่างไรท่านเองมิใช่หรือที่ยัดเยียดให้นางไปทำงานที่นั่น รู้ทั้งรู้ว่ามีแต่อรพิษทั้งนั้น นางไม่บาดเจ็บกลับมาก็นับว่าสวรรค์เมตตาแล้ว"

จิ้นหลงได้ฟังเรื่องที่ซินซินถูกกลั่นแกล้งมาจากเสี่ยวฝู ระหว่างทาง เขาถึงกับเลือดขึ้นหน้า อย่างไรเด็กคนนี้ก็ถือเป็นสหายร่วมเรียนของเขา นางไร้เดียงสาทั้งเติบโตมาด้วยความยากลำบาก มารดาถูกสังหารแต่เกิด บิดาก็เกลียดชังทุบตีทุกวี่วัน สุดท้ายก็ออกคำสั่งฆ่าลูกในไส้ด้วยตัวเอง เรื่องราวของนางทำให้จิ้นหลงทั้งสงสารและเห็นใจซินซินมากจนรู้สึกต้องการปกปัองเด็กน้อยผู้นี้มิให้เจอกับเรื่องเลวร้ายใดๆ อีก

"จิ้นหลง เจ้าคิดว่าจะปกป้องนางได้ตลอดงั้นหรือ ออกมายืนตรงหน้าข้าซินซิน! " จิ้นฝานตวาดเสียงดัง