บทที่ 7 ลงโทษ

สี่ฤดูผันผ่าน สายลมหนาวพัดโชยอากาศพลันหนาวเหน็บเย็นยะเยือก สรรพสิ่งรอบกายล้วนจมอยู่ใต้หิมะขาวโพลน เป็นเวลาถึงหกปีแล้วนับจากซินซินมาอยู่ที่จวนแห่งนี้

ตลอดหลายปีนางต้องฝึกเล่าเรียนอย่างแข็งขัน ไม่ว่าจะเป็นบทกวี แต่งโคลงกลอน ร่ายรำ ดีดพิณ หรือแม้แต่วรยุทธ์ที่อาจารย์บอกว่านางสามารถใช้วิชาตัวเบาได้ดีไม่แพ้ผู้ใด หากแต่การต่อสู้นั้นมิค่อยคืบหน้า เรี่ยวแรงจับกระบี่ของนางมิไปถึงไหน ท่านอาจารย์จึงมุ่งเน้นวิชาหลบหนีให้นางเสียมากกว่า ซึ่งนั่นก็ถูกใจซินซินมาก นางไม่มั่นใจที่จะจับกระบี่ฟาดฟันใครทั้งนั้น

"ซินซิน เจ้าจะใช้สายตาเยี่ยงนี้มองบุรุษมิได้ปีนี้เจ้าก็สิบหกปีแล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะได้ไปทำงานที่หอนารีแดง แต่พื้นฐานเรื่องกิริยามัดใจบุรุษเจ้าก็ควรเริ่มเรียนรู้ไว้" อวี้เจิน ใช้ด้ามไม้ยาวเคาะไปที่มือซินซิน นางกำลังสมมุติว่าตนเองเป็นบุรุษรอให้ซินซินรินสุราให้อยู่ด้านข้าง

"พี่อวี้เจิน ข้าเอาใจมิเป็นนี่เจ้าคะ อีกอย่างท่านก็เป็นสตรีจะให้ข้าทอดสายตาให้ได้อย่างไร มันแปลกๆ เจ้าค่ะ" นัยส์ตาหงส์คู่งามส่งสายตาหยอกล้อกลับไป นางทำทุกอย่างได้ดีเยี่ยมก็จริง จะมีก็แต่กิริยาชดช้อยเท่านั้นที่ฝืนใจเหลือเกิน

อวี้เจิน มี่เหยา มาที่เรือนซินซินแทบทุกวันมี่เหยาใกล้จะได้เป็นนางโลมดังที่ตั้งใจแล้ว เหลือเพียงฝึกปรือบางเรื่องเท่านั้น ยามที่        อวี้เจินมาสอนซินซินที่เรือน มี่เหยาจะขอติดตามมาด้วยทุกครั้ง นางจึงนับเป็นสหายสนิทอีกคนหนึ่งของซินซิน นอกเหนือจาก    จิ้นหลง

"เจ้าทำเป็นเล่นมิได้นะซินซิน อยากได้เงินตำลึงจากบุรุษต้องใช้จริตมารยา รูปโฉมงดงามอย่างเดียวจะไปพอได้อย่างไรเชื่อข้าเถิด" มี่เหยาผู้มีจิตใจแน่วแน่แต่เรื่องเงินตำลึงสั่งสอนสหายด้วยความหวังดี ความงดงามนั้นไม่จีรัง ความมั่งคั่งต่างหากที่ยั่งยืน

"พี่มีเหยาความฝันของท่านคืออันใดเจ้าคะ? "

"ข้าทำงานเพื่อเงินเท่านั้น อย่าถามถึงความฝันของข้าเลย ความฝันข้าน่ะคือการที่มิต้องทำงานแต่มีเงินใช้จนตายก็ไม่หมด พ่อแม่ พี่น้องข้าจะสบายไปด้วย" มี่เหยาตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิด

"แล้วเจ้าเล่าซินซินความฝันของเจ้าคือสิ่งใด? "

"ข้าอยากแก้แค้นให้ท่านแม่ ท่านป้า รวมถึงตัวข้าเองด้วย เงินสำหรับข้าใช้แก้แค้นมิได้ อำนาจเท่านั้นที่ข้าฝันถึง" สายตาอาฆาตแค้นปรากฏออกมาจากดวงตาคู่งามอย่างชัดเจนชีวิตนี้นางมีเพียงจุดมุ่งหมายเดียวเท่านั้น

"พวกเจ้าอย่ามัวแต่ฝันลมๆ แล้งๆ เลย ฝึกฝนให้มันดีเสียก่อนเถิด อย่าคิดว่านางโลมจะต้องเอาตัวเข้าแลกเท่านั้น จำไว้! นางโลมมิใช่โสเภณี มิใช่ภรรยา เราขายความสามารถมิใช่ร่างกาย อี้จี้เป็นเหมือนจิตรกรรมที่เคลื่อนไหวได้ การที่เจ้าสามารถใช้สรีระร่างกายเชิญชวนบุรุษให้ลุ่มหลง จึงนับเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง นอกเสียจากว่าเจ้าไม่ได้เรื่อง ต้องไปเป็นเซ่อจี้นางโลมชั้นต่ำนั่นล่ะ"

อวี้เจินพร่ำสอนเด็กทั้งสองมาตั้งแต่วัยเยาว์ นางย่อมรู้ดีว่าตำแหน่งอี้จี้ล้วนรอพวกนางอยู่ เพียงแต่จะประมาทก็ไม่ได้

"อีกไม่กี่วันนายน้อยจะกลับมาจากแคว้นฉิน ซินซินเจ้าเตรียมตัวให้ดี หลายปีมานี้กิจการของนายท่านขยับขยายไปทั่วแคว้น นายน้อยก็ถึงวัยที่ต้องมีภรรยาข้างกายแล้ว ถึงวันนั้นเจ้าจะยังมีน้ำหนักแค่ไหนในใจนายน้อยข้าเองก็สุดจะคาดเดา" 

อวี้เจินทอดถอนใจ แม้นายน้อยจะเย็นชาทั้งปากแข็ง แต่นางอยู่รับใช้ที่นี่มานับสิบปีมีหรือจะดูไม่ออกว่าแท้จริงนายน้อยคิดสิ่งใดอยู่ ถึงเวลาซินซินอาจไม่ได้ไปเป็นนางโลมที่หอนารีแดง แต่อาจมีสถานะใหม่ก็เป็นได้

"นายน้อยจะมีฮูหยินเกี่ยวอันใดกับข้าเล่าเจ้าคะ พี่อวี้เจิน นายน้อยชังข้าอย่างกับอะไรดี"

ซินซินยื่นปากบ่นกระปอดกระแปด จิ้นฝานมีแต่ดุว่านาง บ่าวไพร่มีตั้งมากก็ไม่เรียกใช้ ยามกลับมาอยู่ในจวนต้องคอยเรียกหาให้นางรับใช้ไม่ห่าง ครั้นนางก็มักทำผิดพลาดอยู่บ่อยครั้ง จึงโดนลงโทษแทบมิเว้นวัน

"เด็กโง่ เจ้าฉลาดแทบทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนายน้อยนี่ล่ะที่โง่นักเห้อ...." อวี้เจินเคาะไปที่มือของซินซินอีกครา นางได้แต่ส่ายศรีษะให้กับความไร้เดียงสาของสาวน้อย

ท่ามกลางความหนาวเหน็บ เกล็ดหิมะหมุนตัวเป็นเกลียวห้อมล้อม อากาศหนาวเย็นจนน้ำค้างเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งสตรีผู้มีรูปโฉมงดงามเปรียบดังบุปผาผลิบานกลางวสันตฤดู ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง  

นางเพียงยกมือกระชับผ้าคลุมในยามที่สายลมหนาวพัดผ่านกระทบร่าง ปล่อยให้ความหนาวเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งค่อยๆ แทรกซึมผ่านผิวหนังเข้าเกาะกินหัวใจที่ด้านชาไร้ความรู้สึกนั้น

นัยน์ตาหงส์ลุ่มลึกยามเหลือบมองบานประตูตรงหน้า ใบหน้างดงามดั่งจิ้งจอกนั้นเผยรอยยิ้มหยันที่มุมปากให้กับความน้อยเนื้อต่ำใจของตนเอง

จิ้นฝานทำโทษซินซินที่ไม่ออกไปรอต้อนรับเขากลับมาจากแคว้นฉิน โดยการให้ยืนรอตากหิมะที่หนาวเหน็บจนเข้ากระดูกอยู่หน้าเรือน รอจนกว่าเขาจะอนุญาตนางถึงจะเข้าไปปรนิบัติเขาได้

พี่อวี้เจินว่าข้าโง่เรื่องนายน้อยคงผิดแล้วกระมัง ข้านั้นรู้ทันนายน้อยที่สุด เพราะรังเกียจนาง ชิงขังนางมากต่างหาก ที่เลี้ยงดูนางไว้ก็เพื่อหากำไรยามนางเติบใหญ่ หลายปีมานี้แม้จะให้นางคอยรับใช้ใกล้ชิด แต่ก็ไม่เคยพูดดีด้วยสักประโยคเดียว หากนางไม่มีผลประโยชน์ให้ในภายหน้า 

นายน้อยคงขายนางไปเป็นทาสนานแล้ว ดีที่นางเอาตัวรอดโดยการตั้งใจศึกษาเล่าเรียน มิเช่นนั้นนางก็จะเป็นเพียงเด็กไร้ค่าคนหนึ่งดังที่นายน้อยกรอกหูนางอยู่ตลอดเวลา ซินซินกัดริมฝีปากแน่นนางได้แต่คิดเจ็บแค้นอยู่ในใจ

ผ่านไปเกือบชั่วยามซินซินเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ตัวของนางเริ่มโยกเยกไปมา ก่อนที่จะล้มลงหมดสติพลันรู้สึกได้ว่ามีความอบอุ่นผ่านจากร่างกายผู้หนึ่งเข้ามาโอบอุ้มนางเข้าไปในเรือน

กลิ่นกำยานไม้สนที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก ห้องที่จุดเตาอุ่นไว้ช่างแตกต่างจากนรกหน้าประตูเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว แม้จะเริ่มได้สติพยายามปรือตามอง แต่ขนตาแพรหนาของนางนั้นกลับมีหิมะเกาะจนลืมไม่ขึ้น 

ร่างกายที่ตากลมหนาวมานานยังแข็งทื่อ ปากกระจับสีแดงของโฉมงามแปรเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำ ทั้งยังสั่นเพราะความหนาวที่เกาะกินไปถึงหัวใจ

รู้ตัวอีกทีซินซินก็ถูกเปลื้องอาภรณ์ไม่เหลือติดกายแม้สักชิ้น คนผู้หนึ่งซึ่งไร้อาภรณ์เช่นกันอุ้มนางไปแช่น้ำร้อนในอ่างที่เตรียมไว้

สตรีตัวน้อยมีผิวขาวราวหิมะ นางมีรูปร่างเย้ายวนเอิบอิ่มเกินวัย หน้าอกที่เคยเบียดเสียดภายใต้อาภรณ์จนแทบจะปริออกยามนี้กลับเผยให้เห็นเม็ดบัวสีชมพูคู่งามที่เต่งตึงและใหญ่โตจนล้นมือ ผิวนางลื่นละเอียดมิต่างจากเนื้อหยกชั้นดีอีกทั้งกรีบดอกกุหลาบของนางนั้นยังอวบอูมปิดสนิทเกลี้ยงเกลา 

ความงดงามที่น่าลุ่มหลงของซินซิน ทำเอาจิ้นฝานเผลอไผลคล้ายถูกต้องมนต์บัดซบ!จิ้นฝานก่นด่าตนเองในใจ ที่ผ่านมาเขาควบคุมความรู้สึกตัวเองได้ดีมาตลอด เขาหลุบตาลงพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้ง แต่เหมือนจะไร้ความหมาย

 

เขาโกรธที่ซินซินทำเมินไม่ไปรอต้อนรับเขา ผิดกับตัวเขาที่รู้สึกหงุดหงิดกังวลใจทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของนางแทบตลอดเวลาหลายเดือนที่ต้องไปดูแลกิจการที่แคว้นฉิน กว่าทุกอย่างจะเป็นระเบียบเรียบร้อยจนเขาวางใจส่งงานต่อให้ผู้ดูแล ก็ล่วงเลยไปจนเข้าสู่เหมันตฤดู 

ทว่าคนที่เฝ้านึกถึงกลับทำไม่รู้ร้อน แม้จะไม่เข้าใจความคิดตัวเองว่าเหตุใดจึงรุ่มร้อนในอกนัก เพราะตัวเขาเองก็ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน แต่เมื่อกลับมาแล้วไม่พบคนที่อยากเจอมาตลอดทุกเมื่อเชื่อวันเขาก็พาลโมโหจนออกคำสั่งลงโทษซินซินโดยลืมคิดว่านางจะทนไม่ไหว