บทที่ 6 สั่งสอน

คนตัวเล็กถึงกับตัวสั่นนางก้าวออกมาจากหลังจิ้นหลงด้วยความหวาดกลัว

"ต่อไปหากเจอปัญหาเจ้าจงเลือกวิธีรับมือตามนี้ หนึ่งยอมเป็นพวกเขา สองทำให้เขามาเป็นพวกเจ้า สามหาคนมาเป็นพวก สี่แสดงพลังให้เหนือกว่า ห้าสู้ไม่ได้ก็ต้องหาทางหนี หกเพิกเฉยยอมให้ถูกกระทำ ข้อหกมิใช่วิธีแก้แต่เป็นวิธีที่เจ้าใช้มาตลอด ซินซิน เป็นคนของข้าต้องรู้จักสู้ ต้องฉลาดทันคน ข้าไม่เลี้ยงคนอ่อนแอไร้ประโยชน์"  จิ้นฝานน้ำเสียงอ่อนลง เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซินซินที่กลัวตนเองจนหัวหด

 

"ข้าจะจดจำไว้เจ้าค่ะ" ซินซินคิดตามทุกประโยค นายน้อยพูดถูกเพราะความอ่อนแอทำให้นางมีชะตากรรมเช่นนี้ หากต้องการอยู่รอดนางต้องเข้มแข็งเท่านั้น หนี้แค้นที่ยังต้องสะสางอีกเล่าจะปล่อยให้ตัวเองตายง่ายๆ ได้อย่างไร

"ต่อไปมาฝึกยุทธ์พร้อมจิ้นหลงทุกวัน หากแต่พรุ่งนี้ไปแก้ปัญหาที่หอนารีแดงเสียก่อน นอกจากนี้เจ้าต้องฝึกวาดรูป เรียนพิณร่ายรำ เมื่อถึงวัยอันสมควรข้าจะให้เจ้าไปเป็นคณิกาที่หอนารีแดงส่วนจะได้ขายตัวรึความสามารถนั้นขึ้นอยู่กับฝีมือของเจ้า"

"พี่ใหญ่!! " จิ้นหลงที่ฟังอย่างใจเย็นมาตลอด เมื่อได้ยินว่าจิ้นฝานต้องการให้ซินซินเป็นนางโลมที่หอนารีแดงเขาถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

"เจ้ามีปัญหารึ! "

"ข้าไม่อยากให้นางกลายเป็นนางโลม"

"ข้าไม่เคยช่วยใครเปล่าๆ ทั้งฝึกยุทธ์ ให้เล่าเรียน นางต้องตอบแทนให้คุ้มค่า หรือจะให้ข้าขายนางไปเป็นทาสชั้นต่ำ เมื่อไร้ประโยชน์ข้าก็ไม่ต้องการเลี้ยงไว้"

สองพี่น้องถกเถียงกันหน้าดำคร่ำเครียดจิ้นหลงตลอดมาแทบไม่เคยขึ้นเสียงกับจิ้นฝานวันนี้เขากลับออกตัวปกป้องซินซินอย่างไม่ทีท่าจะยอมแพ้

สภานการณ์เริ่มรุนแรงขึ้นไม่มีทีท่าว่าฝ่ายไหนจะอ่อนข้อ ซินซินกลัวจิ้นหลงจะเดือดร้อนไปด้วยนางจึงเดินเข้าไปแทรกตรงกลางพลันคุกเข่าลงเบื้องหน้าจิ้นฝานเสียงดังตึง!

"นายน้อย ท่านช่วยชีวิตข้าไว้จะให้ข้าเป็นวัวเป็นม้าข้าก็จะภักดีต่อท่านเจ้าค่ะ" นัยน์ตาหงส์คู่งามสบเข้ากับสายตาของจิ้นฝาน เป็นครั้งแรกที่ซินซินไม่หลบตาคู่นั้น นางแสดงถึงความตั้งใจที่แน่วแน่เป็นคราแรก

"ซินซินเจ้ารู้หรือไม่หากเจ้าไม่เก่งพอ เจ้าจะเป็นได้แค่นางบำเรอของชายมากหน้าหลายตา การเป็นนางโลมมิใช่เรื่องดีอย่างที่คิด"จิ้นหลงรีบคว้าตัวซินซินให้ยืนขึ้น แต่เด็กตัวน้อยกลับไม่ยอมลุกทั้งยังตอบด้วยเสียงแน่นหนัก

"ชีวิตข้าควรตายไปตั้งแต่ถูกทิ้งให้สัตว์ป่ากิน หากนายน้อยไม่ช่วยไว้ข้าคงไม่รอดมาจนวันนี้ คุณชายรองข้าเต็มใจเจ้าค่ะ" ซินซินมีน้ำนัย์ตาคลอเอ่อ แม้จะไม่เข้าใจว่านางโลมคือสิ่งใดกันแน่ แต่หากจิ้นฝานต้องการให้นางตอบแทนบุญคุณด้วยวิธีนี้ นางก็พร้อมจะทำ

ครู่ต่อมาหลังจากที่บรรยากาศการโต้แย้งสงบลง จิ้นฝานก็ออกคำสั่งอีกหลายประโยคเขาจะให้อาจารย์ที่เก่งกาจมาสอนซินซินโดยเฉพาะ โดยมิต้องไปปะปนกับใครที่สำนักนารีแดงในจวน ส่วนหอนารีแดงที่เป็นกิจการของตระกูลโจวที่ตั้งอยู่ในเมืองนั้นรอจนซินซินเติบใหญ่เสียก่อนค่อยไปทำงานชดใช้

จิ้นหลงแม้ในใจร้อนระอุแต่เขาก็ทำอันใดมิได้นอกจากคิดจะส่งเสริมให้ซินซินเชี่ยวชาญวิชาทุกแขนง เพื่อเป็นเกราะป้องกันตัวนางในภายหน้า อย่างน้อยที่สุดหากนางได้เป็นอี้จีนางก็จะมีทั้งชื่อเสียง เงินทอง ทั้งยังมิต้องขายตัวให้ผู้ใด นี่เป็นสิ่งเดียวที่จิ้นหลงคิดได้ในยามนี้

เช้าวันต่อมาเสี่ยวฝูพาซินซินไปยังสำนักนารีแดงตามคำสั่งจิ้นฝาน ก่อนที่นางจะได้เล่าเรียนอย่างจริงจัง ซินซินจำต้องมาแก้ไขเรื่องที่ค้างคาที่นี่เสียก่อน นี่คือภาระกิจแรกที่นายน้อยมอบให้นาง

เมื่อซินซินก้าวเข้าสำนักอวี้เจินก็รีบเดินมาพูดคุยเรื่องที่จิ้นฝานจะให้นางไปสอนซินซินเป็นพิเศษที่เรือน ต่อไปมิต้องให้เด็กน้อยมาที่นี่อีกคำสั่งนี้ทำให้อวี้เจินต้องมองดรุณีน้อยเสียใหม่ จิ้นฝานมิเคยให้ความสำคัญกับผู้ใดโดยเฉพาะสตรี แม้คนตรงหน้ายังเล็กนัก แต่เมื่อนางเติบโตเล่านายน้อยอาจเปลี่ยนใจก็เป็นได้ สถานะของซินซินยามนี้จึงมิใช่เพียงบ่าวรับใช้ แต่ได้ชื่อว่าเป็นคนของจิ้นฝานโดยตรง

"พี่อวี้เจิน จินเหมยอยู่ที่ใดเจ้าคะ ข้ามีเรื่องต้องสะสางกับนาง" ซินซินไม่อ้อมค้อม วันนี้นางมาเพราะการนี้เท่านั้น

"อยู่ที่ห้องเรียนพิณ ส่วนมี่เหยากำลังยกอาหารไปให้นางพอดี นี่ก็ใกล้เวลาพักรับสำรับแล้ว" อวี้เจินพอเข้าใจจุดประสงค์ที่เด็กน้อยถาม จึงจงใจบอกรายละเอียดให้ซินซินได้รับรู้

ซินซินเดินไปที่โรงครัวนางพูดคุยกับมี่เหยาอยู่หลายประโยคก็ขอเป็นผู้ยกสำรับนั้นไปให้จินเหมยด้วยตัวเอง มี่เหยาย่อมไม่ขัดทั้งยังช่วยตักน้ำแกงที่เพิ่งอุ่นร้อนมาเติมให้อีกด้วย

เสียงคุยจอแจในห้องดนตรีแว่วมาพอได้ยินถึงด้านนอก ซินซินชะงักฝีเท้าหยุดที่หน้าห้องนั้นครู่หนึ่ง นางหันมามองเสี่ยวฝูที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว คนร่างสูงยื่นมือไปแตะบ่าเด็กน้อยเขาพยักหน้าให้ซินซินเสมือนส่งสัญญานความกล้าหาญมาถึงนาง

ดรุณีน้อยพลักประตูห้องดนตรีเข้าไป เมื่อกวาดสายตามองหาจินเหมยก็พบว่านางกำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยอย่างออกรส ซินซิน สูดหายใจเข้าเต็มปอด นางนึกถึงคำสอนของจิ้นฝาน ที่ยังคงดังก้องอยู่ในหู วันนี้ข้าเลือกข้อที่สี่แสดงพลังให้เหนือกว่า......."ฉ่าาาา"

"ว๊าย....." เสียงกรีดร้องโหวกเหวกของจินเหมยดังขึ้นหลังจากซินซินนำน้ำแกงเนื้อที่ยังร้อนสาดไปที่กลางลำตัวนาง ด้วยเพราะนั่งหันหลังอยู่จินเหมยจึงมิทันได้ระแวดระวัง ทว่าต่อให้มองเห็นซินซินก็คงไม่มีใครคาดคิด ว่าดรุณนีน้อยจะอาจหาญเอาคืนคนที่ใครๆ ก็มิกล้าแตะต้อง

"นังเด็กสารเลว บ่าวชั้นต่ำกล้าทำข้าหรือ?พวกเจ้าจับตัวมันมา" ใบหน้าจินเหมยบิดเบี้ยวนางแสบร้อนไปหมด คนอื่นที่เห็นเหตุการณ์ได้แต่ตะลึงงัน ก่อนที่จะก้าวขากรูกันเข้ามาเพื่อจับซินซิน เด็กตัวน้อยกลับส่งสายตาดุร้ายตะโกนสุดเสียงจนมิมีใครกล้าเข้าใกล้

"ข้าเป็นคนของนายน้อยทั้งยังเป็นสหายร่วมเรียนของคุณชายรอง วันนี้ได้รับคำสั่งให้มาเอาคืนคนที่ทำร้ายข้า ผู้ใดไม่เกี่ยวก็อย่าแส่"

ซินซินชี้นิ้วกวาดไปรอบๆ แสดงอำนาจสุดกำลัง ตามคาด มิมีผู้ใดกล้าแม้แต่ขยับกายทั้งหมดได้แต่ยืนบื้อใบ้เมื่อสำนึกได้ว่าหากไม่มีคำสั่งเด็กตัวแค่นี้หรือจะหาญกล้า

"เจ้า...เจ้า"จินเหมยพูดไม่ออก นางโกรธจนตัวสั่นอกกระเพื่อมถี่ ครั้นยังชี้หน้าซินซินด้วยมือที่สั่นระริก 

"นายน้อยให้ข้าฝึกยุทธ์วันหน้าเจ้ามีแค่สองทางเลือก คือเป็นพวกข้ารึไม่ก็เป็นศัตรู ลองคิดดูเถิดมือที่ถือดาบกับดีดพิณสิ่งใดน่าเกรงกว่ากัน อย่าคิดว่าข้าอายุน้อยแล้วจะรังแกข้าได้" ซินซินคล้ายเลือดลมสูบฉีดความรู้สึกเหนือกว่ามันดีเช่นนี้ นางจะจดจำมันให้ขึ้นใจ 

นางโลมฝึกหัดที่อยู่ในห้องดนตรีเมื่อได้ยินว่าจิ้นฝานให้ซินซินได้ฝึกยุทธ์ ก็ถอยหลังออกโดยไม่ต้องคิด แน่นอนว่าน้ำหนักในใจนายน้อยที่มีต่อเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว พวกนางย่อมต้องเลือกให้ถูกข้าง

ค่ำคืนนั้นเมื่อเสี่ยวฝูไปรายงานให้จิ้นฝานได้ฟัง มุมปากของจิ้นฝานพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ยิ้มนั้นมีความโหดร้ายและความเย็นชาแฝงอยู่หลายส่วน

"หากนางมิกล้าปีนต้นไม้ นางจะได้ลิ้มรสผลไม้ลูกที่ดีที่สุดบนยอดนั้นหรือ? " จิ้นฝานใช้น้ำเสียงเสมือนมิใส่ใจเปล่งออกมา

เสี่ยวฝูได้ยินถึงกับคิ้วกระตุกข้างหนึ่ง นี่นายน้อยกำลังฝนเขี้ยวเล็บให้ซินซินมิใช่หรือ? การกระทำปากอย่างใจอย่างเช่นนี้นางจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านหวังดีต่อนาง