ใครเป็นคนทำ(เตือน) (2)

หลังจากนั้นไม่นานลูกน้องก็หิ้วปีกของชายวัยกลางคนเข้ามา ใบหน้าที่มีรอยช้ำเหมือนถูกซ้อมมาไม่นาน พอเห็นว่าหวัง จางเหว่ยยืนอยู่ก็แทบคลานเข่า เข้าไปหา พร้อมกับร้องขอให้ไว้ชีวิต

“มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ ทำไมสภาพคุณหมอถึงเป็นแบบนี้” เฟ่ยตง ถามออกไปด้วยความโมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเฟ่ยตงนะครับ คุณหวัง เขาไม่รู้เรื่องนี้”

“ถ้างั้น ใครเป็นคนสั่งให้แกทำ”

“ผมเองก็ไม่ทราบครับ ผมไม่ได้รู้จักกับพวกมือปืนนั้นเลย แต่มีคนส่งข้อความมาจ้างให้ผมผสมยาให้ ผมเห็นว่าเขาให้ค่าจ้างเยอะเลยตกลงยอมทำให้”

หวัง จางเหว่ย หรี่ตามองทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องอย่างใช้ความคิด

“ที่มันพูดมาน่าจะเป็นความจริงครับ เพราะเมื่อเช้าตอนที่ผมให้ลูกน้องไปลากมันมา มันกำลังหนีกลุ่มมือปืน สงสัยจะถูกตามมาฆ่าปิดปาก”

จิน หั่ว เดินเข้ามาบอกเจ้านาย เพราะดูจากสภาพที่ถูกตามเช็ดล้างแล้วก็คงจะเป็นเรื่องจริง

“แล้วคนที่จ้างให้แกทำงาน แกเห็นหน้ามันไหม”

“ผมไม่เห็นครับ มันใช้วิธีส่งข้อความมาหรือไม่ก็โทรมา ส่วนค่าจ้างมันก็ให้ผมไปเอาที่ตู้ฝากของที่สถานีรถไฟใต้ดิน”

“แกแน่ใจนะว่าพูดความจริง ถ้าฉันจับได้ว่าแกโกหก แกจะไม่เหลือลมหายใจบนโลกใบนี้อีก”

“ผมไม่ได้โกหกจริงๆ ครับ ปล่อยผมไปเถอะ ลูกผมยังเล็ก”

หวัง จางเหว่ย ไม่พูดอะไรต่อ แล้วก็ก้มลงล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อนอกของหมอออกมาเปิดดูสักพักก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง พร้อมกับสั่งให้คนพามันออกไป

“นี่มันเกิดอะไร ขึ้นไอ้หลานชาย” เสียงแหบพร่าของชายชราวัยย่างจะเข้าหกสิบ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

หยาง จื่อ ลูกพี่ลูกน้องของพ่อจางเหว่ย หรือมีศักดิ์เป็นลุง ตัวเขาเองก็เคารพรักลุงหยางเหมือนพ่อแท้ๆ ชายแก่เดินขากะเผลกเข้ามาหา เพราะขาข้างขวาเขาเป็นขาเทียมจึงทำให้เดินไม่ค่อยถนัดนัก

“สวัสดีครับลุงหยาง สบายดีนะครับ” หวัง จางเหว่ยกล่าวทักทายเขาด้วยความนอบน้อม

“อืม สบายดี ว่าแต่พวกแกสองคนมีเรื่องอะไรกัน”

“ก็ไอ้จาง เหว่ย มัน....”

เฟ่ยตง ขยับปากจะฟ้องคนเป็นลุง แต่ก็ถูกจางเหว่ยพูดดักทางไว้ก่อน พร้อมกับส่งสายตาอาฆาตไปให้ ทำให้เฟ่ยตง ถึงกลับต้องสงบปากสงบคำลง

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีมีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ผมเสร็จธุระแล้ว คงต้องขอตัวกลับก่อน”

“แล้วเรื่องที่ถูกลอบยิง จับคนร้ายได้หรือยังล่ะ “

“ยังเลยครับ คิดว่าน่าจะจับตัวได้เร็วๆ นี่”

พูดพร้อมกับปรายตามองเฟ่ยตง ที่ยืนทำหน้าซังกะตายอยู่ไม่ไกล

“ดีแล้ว ช่วงนี้หลานก็ระวังตัวไว้บ้างนะ” ชายแก่เตือนเขาด้วยความเป็นห่วง

จางเหว่ย รับคำพร้อมกับขอตัวกลับ เมื่อเดินลับสายตาออกมาแล้ว ความสงสัยที่จิน หั่วเก็บเงียบมาตลอดก็คือทำไมเจ้านายเชื่อคำพูดของหมอที่ผสมสูตรยากับคุณเฟ่ยตงง่ายจัง ทั้งๆ ที่ปกติแล้วเจ้านายจะเป็นคนที่ฉลาดในการคุมเกม

“ทำไมเจ้านายถึงยอมเชื่อคุณเฟ่ยตงว่าเป็นคนไม่ได้ทำละครับ”

“แววตามันไม่โกหกฉัน คนอ่อนปวกเปียกแบบมันคงคิดวางแผนอะไรไม่ได้แบบนี้หรอก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันจับโกหก ไอ้หมอนั้นได้”

จางเหว่ย ยิ้มเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่า พร้อมกับเดินไปขึ้นรถ จิน หั่ว ได้แต่มองตามแบบงงๆ ว่าคำพูดแค่ไม่กี่คำที่เจ้านายถามไอ้หมอนั้น จะจับโกหกอะไรได้

ทางด้านมนสิชาพอกลับถึงห้องได้เธอเองก็ถึงกับนั่งลงทรุดตัวร้องไห้ ความเข้มแข็งที่พยายามแสดงออกต่อหน้ากลุ่มเจ้าหนี้มาเฟีย เมื่อสักครู่นั้นได้หายไปแล้ว

น้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม แสดงออกว่าเธอทั้งโกรธทั้งเสียใจที่แม่บังเกิดเกล้าจะทอดทิ้งตัวเธอไว้ให้เผชิญหน้ากับสิ่งที่เลวร้ายได้ขนาดนี้

เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าที่แม่แสดงท่าทางเฉยเมย ไม่ค่อยดูดำดูดีคงเป็นเพราะเธอเป็นพี่คนโต สามารถดูแลตัวเองได้ แม่เลยต้องคอยดูแลและเอาอกเอาใจน้องสาวเธอเป็นพิเศษ แต่วันนี้มันชัดเจนแล้วกับสิ่งที่แม่ทำ แม่เห็นเธอเป็นลูกสาวบ้างหรือเปล่า

“ติ่งต๊องๆๆ”

เสียงสัญญาณหน้าห้องดังขึ้น มนสิชาเงยหน้าขึ้น เพ่งพิจารณาไปที่ประตู ใครมาหาอีกนะ เป็นเจ้าหนี้แม่เธอคนไหนอีกละคราวนี้เป็นเงินกู้นอกระบบเหรอ เธอพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู

“คุณเป็นใครคะ?”

เมื่อเปิดประตูออก มนสิชาก็เอ่ยถามชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดี ที่สูงกว่าเธอเกือบๆ 30ซม. เสื้อผ้าที่ใส่เป็นชุดกาวน์สีขาวเหมือนกับที่เธอเคยเห็นเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลชอบใส่

“ผมเป็นหมอพิเศษประจำโรงแรมนี้ครับ คุณหวังให้ผมมาทำแผลให้คุณครับ”

ชายหนุ่มพูดพร้อมกับใช้สายตามองต่ำลงไปยังมือของผู้หญิงตรงหน้าที่มีคราบเลือดแห้งเกรอะติดอยู่ที่มือ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง ขอแค่อุปกรณ์ทำแผลในมือคุณก็พอ”

“ไม่ได้ครับ เป็นคำสั่งของคุณหวังผมขัดไม่ได้”

มนสิชาไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร ได้แต่พยักหน้าแล้วก็ยินยอมให้คนที่กล่าวอ้างตัวเองว่าเป็นหมอเข้ามาในห้อง

เธอนั่งมองชายหนุ่มที่ทำแผลให้อย่างชำนาญ สีหน้าท่าทางเธอตอนนี้มันช่างดูอิดโรย อ่อนล้าเกินกว่าที่จะชวนชายหนุ่มพูดคุย

“โชคดีนะครับที่แผลไม่ลึกมากจนต้องเย็บ แต่ก็แปลกนะครับผมไม่เคยเห็นคุณหวัง ให้ผมขึ้นมารักษาหรือตรวจผู้หญิงที่มาพักบนนี้เลย ปกติจะให้คนเอารถไปส่งโรงพยาบาลแทน”

หมอที่ตั้งหน้าตั้งตา ล้างแผล พันผ้าก๊อซพูดไปทำไปโดยที่ไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ

“เหรอคะ ฉันคงเป็นคนสำคัญมากมั่งคะ ไอ้....เอ่อ เขาเลยเมตตาส่งคุณขึ้นมาทำแผลให้”

มนสิชาพูดแกมประชดประชัน ก็แน่สิ เงินตั้ง20ล้านบาท ใครจะยอมปล่อยให้ลูกหนี้แบบเธอคาดสายตาหรือปล่อยให้ตายไปง่ายๆล่ะ

“เสร็จแล้วครับ นี่เป็นอุปกรณ์ทำแผล อย่าลืมล้างแผลเองทุกวันนะครับ แผลไม่ได้ลึกมากผมคงไม่ต้องมาล้างให้ แล้วก็สภาพห้องตอนนี้ เดี๋ยวทางพนักงานโรงแรมจะขึ้นมาทำความสะอาดให้นะครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

มนสิชาฝืนยิ้มให้ แล้วก็เดินไปส่งชายหนุ่มที่หน้าห้อง ก่อนที่จะมานั่งกดมือถือติดต่อหามีนา

แต่ว่าเธอโทรไปเท่าไรก็ไม่ติด ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ จึงลองกดเบอร์โทรหาคนเป็นแม่แม้ แต่สัญญาณฝากข้อความก็ยังไม่มี

~~~ ครืด...ครืด ~~~

เสียงตั้งสั่นเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือทำให้มือเรียวที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารที่กองอยู่ตรงหน้าต้องวางปากกาลงแล้วกดรับ

“นายครับ ตอนนี้ไอ้หมอที่เราจ้างให้ผสมยาพิษไซน์ยาไนด์ คุณหวังได้ตัวมันไปแล้วครับ”

เมื่อปลายสายรายงานมาแบบนี้แทนที่ชายหนุ่มที่รับสายได้ยินจะมีอารมณ์คุกรุ่นที่ลูกน้องทำงานพลาด แต่กลับนิ่งเฉยเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าหวัง จางเหว่ยได้ตัวหมอไปแล้ว

“พวกมึงทำงานพลาดถึงสองครั้ง ยังมีหน้าโทรมาบอกกูอีกเหรอ” เขาเอ่ยพูดเสียงเรียบนิ่ง

“กูไม่อยากให้ไอ้จางเหว่ยรู้ว่ากูเป็นคนอยู่เบื้องหลัง พวกมึงหนีไปกลบด่านสักพัก ส่วนเรื่องนี้กูจะเป็นคนจัดการเอง”

พูดเสร็จเขาก็ตัดสายทิ้ง ใบหน้าแววตาฉายแววความอำมหิตออกมาให้เห็น กูอยากจะฆ่ามึงให้มันตายๆ ไปซะเป็นหนามทิ่มแทงอกกูอยู่ได้ ถ้าไม่มีมึงแก๊งมังกรดำก็จะเป็นของกู