ตอนที่ 2

“รายละเอียดทั้งหมดคุณปณิตาคงต้องไปตกลงกับคุณอชิระเองนะครับ ผมมีหน้าที่แค่มาส่งมอบเอกสารตามคำสั่งของเจ้านายเท่านั้น”

“นี่มันอะไรกัน มันไม่จริงนะคะ” ปณิตาพยายามที่จะอธิบายให้แทนคุณฟัง แต่หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อน

“ทางคุณอชิระให้เวลาคุณ 3 วันเพื่อไปเจรจานะครับ ไปตามที่อยู่นี้นะครับ ถ้าภายใน 3 วันคุณไม่ไปพบคุณอชิระผมมีความจำเป็นที่ต้องส่งฟ้องตามสัญญาฉบับนี้นะครับ” แทนคุณยื่นนามบัตรของโรงแรมที่อชิระเป็นผู้บริหารอยู่ให้กับปณิตา

หญิงสาวเอื้อมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไปรับมาถือไว้ โดยที่ยังไม่ได้อ่านอะไรในนามบัตรนั้น

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” แทนคุณลุกขึ้นแล้วเอ่ยลาหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงมีอาการเหม่อลอยอยู่ แล้วเดินออกไปจากคาเฟ่ของเธอ

ตั้งแต่เรียนจบเธอก็มุ่งมั่นตามความฝันด้วยการมาสร้างคาเฟ่ที่นี่ จนวันเปิดร้านวีนัสกับเพลงที่เป็นเพื่อนรักของเธอก็มาร่วมแสดงความยินดีด้วย แล้วทั้งสองก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ ไปในเช้าของวันรุ่งขึ้น

หลังจากนั้นหนึ่งเดือนวีนัสก็เลิกกับแฟนที่เป็นนักธุรกิจ เพราะวีนัสมาหาเธอที่ร้านแล้วนั่งร้องห่มร้องไห้กับเธอว่าผู้ชายคนนั้นเจ้าชู้มากเขานอกใจวีนัสไปมีผู้หญิงคนอื่น ปณิตาเองก็รู้สึกเจ็บปวดแทนเพื่อนของเธอเช่นกัน วีนัสอยู่พักใจกับปณิตาที่เชียงรายหนึ่งสัปดาห์ แล้ววีนัสก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ ไป

หลังจากนั้นทั้งสองก็ค่อย ๆ ห่างหายกันไปด้วยความที่ต่างคนก็ต่างทำงานในหน้าที่ของตัวเอง เธอทราบข่าวจากเพลงเพียงแค่ว่าวีนัสไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว เธอก็รู้สึกยินดีไปกับเพื่อน

ความสับสนถาโถมเข้ามาจนหญิงสาวไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน เมื่อตั้งสติได้เธอก็นึกถึงเพื่อนรักของเธอที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานแรมปี

มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาเพื่อนสาวคนสนิท

(เลขหมายปลายทางที่ท่านเรียกยังไม่เปิดใช้บริการในขณะนี้ค่ะ...)

“นะ...นี่ มันอะไรกัน” มือบางที่สั่นเทากำโทรศัพท์แน่น น้ำตาเอ่อคลอก้มมองเอกสารตรงหน้า

“มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ ๆ” ร่างบางรีบลุกขึ้นคว้าเอกสารบนโต๊ะแล้วเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้ามาถึงในห้องทำงานมือบางที่สั่นเทาด้วยความรีบร้อนค้นหากุญแจตู้เซฟจากในกระเป๋าถือ ด้วยความรีบร้อนเธอทำกระเป๋าหล่นลงพื้นจนกุญแจตู้เซฟกระเด็นออกมาจากกระเป๋า

 ปณิตารีบคว้ากุญแจไปเปิดตู้เซฟแล้วค้นหาซองใส่โฉนดที่ดินทันที มือที่สั่นด้วยความตื่นเต้นและวิตกกังวลภาวนาขอให้ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เธอคิด ค่อย ๆ หยิบซองสีน้ำตาลออกมา แล้วเปิดดูเอกสารในซอง

 แต่ดูเหมือนคำภาวนาของเธอจะไม่เป็นผล ร่างบอบบางทิ้งตัวทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ในซองนั้นมีเพียงแค่กระดาษใส่ไว้เท่านั้น ไม่มีโฉนดที่ดินแล้วจริง ๆ มันไม่มีมาตั้งแต่ตอนไหนเธอก็ไม่อาจจะรู้ได้เพราะทุกครั้งที่เธอเปิดตู้เซฟเพื่อหยิบของก็เห็นซองมันวางอยู่ที่เดิม ซึ่งความเป็นจริงโฉนดที่ดินอาจจะหายไปนานนับปีแล้วก็ได้......หายไปพร้อมกับเพื่อนรักของเธอ

แกร๊ก

 ประตูห้องทำงานของปณิตาเปิดออกแล้วถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว

 “พี่ปริม เกิดอะไรขึ้นคะ” 

น้ำขิงที่ได้ยินเสียงโครมครามดังมาจากห้องทำงานของเจ้านายสาวจึงจะเข้ามาดู ตอนแรกเธอกำลังจะเคาะประตู แต่ได้ยินเสียงเหมือนคนร้องไห้ดังแว่วมาจากข้างใน จึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาเลยด้วยความเป็นห่วง

ภาพที่น้ำขิงเห็นทำให้เธอต้องรีบปิดประตูทันทีเพราะไม่อยากให้คนอื่น ๆ ในร้านมาเห็นเจ้านายนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างน่าสงสารเช่นนี้

“ฮือ...ขิง...ฉันจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี” ปณิตาเอาแต่ร้องไห้แล้วพูดจาซ้ำไปซ้ำมาจนน้ำขิงต้องเข้าไปกอดปลอบเจ้านายเอาไว้

พอช่วงเวลาผ่านไปสักพักหนึ่งปณิตาก็ตั้งสติขึ้นมาได้ตอนนี้เธอต้องติดต่อกับวีนัสให้ได้ เธออยากรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้มันคืออะไรกันแน่

มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มเนียนใสที่บัดนี้มันแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักจนน่าสงสาร

“เดี๋ยวลูกค้า...”

“เดี๋ยวขิงจัดการต่อให้ค่ะพี่ปริม” น้ำขิงรีบเอ่ยขึ้นมาทันทีเพราะปณิตาสอนน้ำขิงหัดทำขนมและแต่งหน้าเค้กไว้ตลอด เรียกได้ว่าน้ำขิงนี่คือมือขวาที่ไว้ใจได้ของเธอเลยทีเดียว

น้ำขิงเองก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เจ้านายสาวกำลังเผชิญกับปัญหาอะไรอยู่ แต่สังเกตจากอาการของคนตรงหน้าก็พอจะเดาได้ว่าปัญหาน่าจะใหญ่เอาเรื่องอยู่ อะไรที่พอจะช่วยเจ้านายได้น้ำขิงก็พร้อมจะทำ

“ขอบใจมากนะน้ำขิง” ปณิตารีบเก็บข้าวของบนโต๊ะ และโกยเอกสารทั้งหมดมากอดไว้ แล้วรีบวิ่งออกไปที่ลานจอดรถด้านหลังร้านทันที

เอาจริง ๆ ปณิตาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะไปไหน จะไปขอความช่วยเหลือจากใครได้ แต่ตอนนี้เธอต้องติดต่อกับวีนัสให้ได้