อยู่ในที่ที่พอดีกับร่างกาย 1

3

อยู่ในที่ที่พอดีกับร่างกาย

นิสราตื่นมาตอนสายๆ กำลังจะเดินไปหยิบของกินในตู้เย็น แต่ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องพัก ซึ่งคนที่รู้รหัสใหม่ก็คือคนที่บ้านกับเกศสิริ ที่เธอเพิ่งบอกไปทางไลน์ ว่าเป็นรหัสเลขเดิมกับห้องชั้นเก้า

“เกด โอ๊ย ตกใจหมดเลย นึกว่าแม่” นิสราพูดอย่างโล่งใจที่เห็นหน้าเพื่อนสนิท ที่โผเข้ามากอด

“แก โอ๊ย ขวัญเอยขวัญมา” เกศสิริ ที่มีความสูงพอๆ กับนิสรา แต่รูปร่างนั้นแตกต่างราวฟ้ากับเหว

เพราะเกศสิริผอมบางน้ำหนักแค่ 43 กิโลกรัม ซึ่งชาติก่อนคงทำบุญด้วยการสร้างโบสถ์มาหลายวัด เพราะกินเก่ง และกินน้อยกว่านิสราแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่กินอย่างไรเจ้าตัวก็ไม่อ้วน

แต่อาจเพราะเกศสิริไม่กินน้ำอัดลม หรือเครื่องดื่มที่มีรสหวานเกินไป รวมทั้งขนมหวาน เบเกอรี่ต่างๆ กินน้อยมาก แน่นอนไม่กินมื้อดึกเหมือนเธอ แต่ชอบกินผลไม้มากกว่า

“ทำไมกลับมาเร็วล่ะ ไหนว่าจะกลับอาทิตย์หน้า หรือแม่โทร. ไปกวนเกดให้มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน”

“โอ๊ย แม่ไม่ได้โทร. ชวน แค่ไลน์บอกอาการแกให้ฟังเท่านั้น” เกศสิริพูด แล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟามุมนั่งเล่น

“นั่นแหละคือวิธีของแม่ฉัน” นิสราเดินไปนั่งข้างๆ

“ฉันไม่ได้รีบกลับเพราะเรื่องแกทั้งหมดหรอกน่า แต่เพราะเรื่องที่บ้าน ทำฉันปวดหัว”

“มีเรื่องอะไรอีก”

“ก็พ่อฉันน่ะสิ ดันไปยืมเงินจากกำนัน แล้วไม่มีใช้คืน ทางนั้นเลยเสนอให้ฉันแต่งงานกับไอ้โต้ง ลูกชายกำนัน โอ๊ย ในชีวิตนี้ถ้าต้องแต่งงานกับไอ้โต้งนะ ฉันจะไปกระโดดน้ำตาย แม่งมันเลวตั้งแต่เด็กแล้ว ทั้งนิสัยอันธพาล ชกต่อย ยาเสพติด ลวนลาม ข่มขืนผู้หญิง”

“เฮ้ย เลวขนาดนั้นทำไมพ่อแกจะให้แต่ง”

“ก็บ้านมันรวยไง”

“พ่อแกเห็นแก่เงินมากไปเปล่าวะ รวยแล้วเลวจะให้ลูกสาวแต่งงานด้วย แบบนี้แกตกนรกทั้งเป็นแน่นอน”

“นั่นแหละ ฉันถึงอยากไปกระโดดน้ำตายให้รู้แล้วรู้รอด ฉันแอบหนีมานะ ไม่งั้นโดนจับแต่งงานแน่นอน เมื่อคืนแอบได้ยินพ่อคุยกับไอ้โต้ง มันจะจับฉันไปขังไว้ที่บ้านก่อน จนถึงวันจัดงาน” เกศสิริเล่าด้วยสีหน้าโมโห

“เอ้ย เกินไปแล้ว”

“นั่นน่ะสิ ถึงหนีมานี่ไง แต่ไอ้โต้งมันอาจตามหาตัวฉันนะ”

“แล้วแกเคยบอกที่อยู่คอนโดฯ กับที่บ้านหรือเปล่า”

“ไม่เคยอยู่แล้ว”

พ่อของเธอก็ชาวบ้านธรรมดา เป็นคนงานร้านเหล็กดัด เลิกงานก็กินแต่เหล้า เล่นการพนันจนเป็นหนี้

ส่วนแม่ก็เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอเรียนมัธยมปลาย ยังดีที่มีคุณป้าอยู่ต่างประเทศส่งเสียค่าเล่าเรียน แต่เธอก็ต้องไปทำงานร้านสะดวกซื้อเพื่อเป็นค่าขนม โชคดีที่เป็น

รูมเมทหอในกับนิสราตอนปีหนึ่ง

พออยู่ปีสองนิสราก็ชวนมาอยู่ด้วย โดยให้เธอแชร์ค่าห้องพักในราคาแค่สองพัน ทั้งที่ห้องพักในคอนโดฯ หรูนั้นราคาสองหมื่น

แต่เธอก็เลยอาสาเป็นคนทำงานบ้านทั้งหมด รวมทั้งทำอาหาร ซักเสื้อผ้า เพราะนิสรานั้นมีความคิดจะจ้างแม่บ้านมาดูแล

เธอซาบซึ้งใจจนสัญญากับตัวเองว่าชาตินี้จะต้องตอบแทนน้ำใจเพื่อน รวมทั้งแม่กับพ่อของนิสราด้วย เจอกันแค่ตอนที่ทั้งสองมาเยี่ยมนิสรา ก็เอ็นดูเธอมาก ซื้อของกินมาเผื่อเธอตลอด

คนในบ้านของนิสราที่เธอไม่เคยเจอก็พี่ชายของนิสราเท่านั้น

แม่ของนิสราบอกว่าอีกฝ่าย หล่อ และขยันทำงาน เป็นเสาหลักของบ้าน นิสัยดีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีเมตตาต่อผู้คนและสัตว์ทั่วไป เพราะเขาชอบเก็บหมาแมวที่ผู้คนเอาไปทิ้งที่วัดมาดูแล

แต่นิสราบอกว่า พี่ชายหน้าตาจะหล่อ หุ่นเท่ แต่นิสัยเสีย ปากร้ายขวางโลก กวนส้นตีน

ซึ่งเธอฟังแล้วก็ขำ เพราะนิสรากับแม่ของเจ้าตัวบอกไม่ตรงกันเลย มันทำให้เธออยากเจอตัวจริงของนริศขึ้นมาทันที

“พ่อแกเป็นหนี้กำนันเท่าไหร่”

“ห้าหมื่น”

“เฮ้ย แค่ห้าหมื่นจะเอาแกไปประเคนให้ไอ้เลวนั่นเลยเหรอ”

“นั่นสิ พูดแล้วเศร้า ค่าตัวฉันแค่ห้าหมื่นเองเหรอ สวยขนาดนี้ แถมยังบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน ความฝันที่จะมอบความสาว ความสวยให้คนที่ฉันรัก คงไม่มีแล้ว ความสวยที่ไร้ค่าเหรอ”

นิสราว่าจะสงสารเพื่อนรัก แต่ประโยคสุดท้ายก็นึกหมั่นไส้เล็กน้อยถึงปานกลาง

“เอางี้ ฉันจ่ายห้าหมื่นให้เอง” อย่างน้อยก็เพื่อรักษาความสวย ความสาวบริสุทธิ์ผุดผ่องของเพื่อนไว้ก่อน

“โอ๊ย แกไม่ต้องหรอก เพราะยังไงพ่อก็หาทางเอาฉันไปประเคนให้ไอ้โต้งอยู่แล้ว พ่อฉันบ้าเงิน อยากได้ลูกเขยรวย โดยไม่เคยห่วงว่าลูกเขยชั่วนั้นได้ฉันไปแล้ว จะประเคนมือเท้าให้ฉันเช้าเย็นหรือเปล่า ทุกวันนี้มันก็มีเรื่องชกต่อยไม่เว้นวัน”

:::::::::::::::::::::