Se connecterPartager
บทที่ 2 รับแขกไม่ซ้ำหน้า
Date de publication:
2025-05-02 18:38:01เสียงหัวเราะต่ำของชายตรงหน้าดังขึ้น
มือหนาขยับต่ำลงเรื่อย ๆ พร้อมแรงกดที่ทำให้เธอแทบขาดใจ “ไม่! ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ!” เธอรวบแรงทั้งหมด คว้าขวดวิสกี้บนโต๊ะฟาดลงบนพื้น เสียงแก้วแตกกระจายข้างตัว เสี้ยววินาทีที่เขาชะงัก เธอสะบัดตัวสุดแรง ผลักร่างใหญ่ของเขาออก กระชากชายกระโปรงแล้ววิ่งออกจากห้อง โดยไม่หันหลังกลับ ห้องทั้งห้องเหมือนแคบลงจนหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าดังสะท้อนในทางเดินมืดชื้นเหงื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่เธอไม่รู้ว่ากำลังวิ่งหนีอะไร หรือกำลังวิ่งเข้าสู่อะไร…ที่เลวร้ายกว่าเดิม โถงทางเดินมืดสลัว กลายเป็นเขาวงกตไร้ทางออก เสียงฝีเท้าของลาริสาดังก้องสะท้อนตามผนังหินเย็นเฉียบ กลิ่นอับชื้นของสถานที่ที่ไม่มีหน้าต่างเหมือนยิ่งบีบคั้นหัวใจให้แน่นขึ้นทุกวินาที เธอไม่รู้ว่ากำลังหนีไปไหน… ไม่รู้ว่าเสียงฝีเท้าที่ได้ยินตามหลัง เป็นเสียงจริง หรือเป็นเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นจนแสบหู เธอเลี้ยวพรวดไปตามความรู้สึก จนกระทั่ง โครม! ร่างของเธอชนเข้ากับบางอย่าง แน่น หนัก และมั่นคงจนเธอสะบัดถอยหลังแทบไม่ทัน แขนแกร่งคว้าเธอไว้ก่อนจะล้ม กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และไออุ่นของผิวเนื้อชาย…ห้อมล้อมเธอในชั่ววินาทีสั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้น แล้วดวงตาก็สบกับ ดวงตาสีฟ้าที่เย็นชาคู่หนึ่ง เยือกเย็น…เฉียบขาด นิ่งราวกับน้ำแข็งในห้องที่ไร้ไฟ แต่กลับมีแรงดึงดูดที่รุนแรงพอจะทำให้เธอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ “วิ่งหนีอะไรมา?” เสียงทุ้มต่ำ…แต่แฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่าแค่ความสงสัย แต่มันคล้ายคำตัดสิน เธอกระพริบตา หอบหายใจ ในเสี้ยวนาทีที่หัวใจวิ่งวน เธอกลับจำเขาได้ เขา...ผู้ชายคนนั้น ก่อนที่เธอจะถูกลักพาตัวมาที่นี่ เธอเคยเจอเขามาก่อนเมื่อหลายเดือนที่ผ่านแล้ว เขาคือหนึ่งในผู้บริหารของซาเลียน อินโนเวชั่น บริษัทยักษ์ใหญ่ในไทย สายตาคู่นี้…ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธออีกต่อไป “คุณ…ฉันจำคุณได้…ได้โปรด…” เสียงของเธอสั่นระริก มือที่สั่นเล็กน้อยยื่นไปคว้าข้อแขนเขาแน่น “ช่วยฉัน…พาฉันออกไปจากที่นี่ที…ฉันอยากกลับบ้าน…” เขานิ่งไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนที่ใบหน้าเฉยชาเมื่อครู่จะค่อย ๆ แข็งขึ้น ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นเข้มจัด ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าเร็ว ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมเสียงของการ์ดสองคน “ขออภัยครับคุณภานุวัฒน์ เธออาละวาดในห้อง VIP 6” “เข้าไปยั่วแขก แล้วดันสะบัดหนีออกมา เราจะพาไปลงโทษตามกฎของคลับครับ” ลาริสาหันไปมอง ตาเบิกกว้าง เธอส่ายหน้าแรง ๆ “ไม่จริง ฉันไม่ได้ยั่วใคร ฉันแค่พยายามขอความช่วยเหลือ” ภานุวัฒน์หันไปพูดกับการ์ดด้วยเสียงเรียบเย็น “เดี๋ยวฉันจัดการเอง” สองคนนั้นสบตากันก่อนพยักหน้าแล้วถอยไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันที่ลาริสาจะได้โล่งใจ มือของเขาก็รั้งข้อมือเธอไว้แน่น และ... กระชากลากเธอเข้าไปในห้องด้านข้าง เสียงประตูปิดดัง ปัง! ก้องในอก เธอถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงกระแทกทำให้เธอหายใจสะดุด เสื้อที่หลุดจากเหตุการณ์ก่อนยังค้างอยู่ เผยไหล่เนื้อขาวที่เธอไม่ทันปิด เขาโน้มตัวเข้ามา มือทั้งสองข้างกดลงข้างลำตัวเธอ ลมหายใจของเขาใกล้จนเธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่ประสานกับความเย็นจากดวงตา เสียงของเขาเบา แต่กัดลึก “คุณยอมทำทุกอย่าง...แม้แต่ยั่วคนอื่น เพื่อให้ได้กลับบ้าน?” “ฉันเปล่า…ฉันแค่…” เธอสั่น น้ำตาคลอเบ้า แต่เสียงของเขากลับตอกย้ำลงมาอีกคำ “ถ้าอยากหนีขนาดนั้น…” “ทำไมไม่ลองยั่วฉันดูล่ะ เผื่อฉันจะใจอ่อน ช่วยให้เธอออกไปได้จริง ๆ สักที” “ฉันเปล่า…” ลาริสาเสียงสั่น เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา “คุณ...ช่วยพาฉันกลับบ้านได้ไหม…” เสียงของเธอเบา แทบไม่ใช่คำสั่งหรือคำขอ แต่มันฟังเหมือนความหวังสุดท้ายที่เธอกำแน่นในกำมือเล็ก ๆ ของตัวเอง ภานุวัฒน์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นของเขามองเธอราวกับคำพูดของเธอคือเรื่องตลก “บ้าน?” เขาทวนคำช้า ๆ “คุณยังกล้าเรียกว่าที่นั่นคือบ้านอยู่อีกเหรอ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ จนลาริสาต้องเผลอขยับถอย แม้เพียงก้าวเดียว แต่ก็ถูกสายตาของเขาไล่ตามอย่างไม่ลดละ “ที่คุณควรจำไว้ไม่ใช่บ้าน…” เสียงเขาต่ำลง แฝงความเย็นที่บาดลึก “…แต่คือเหตุผลที่คุณต้องมาอยู่ที่นี่” เสียงของเขาดังขึ้นช้าๆ ทุ้มต่ำและเย็นจัด “มันไม่ใช่เพราะโชคร้ายหรอกนะลาริสา” เธอชะงัก มองเขาอย่างไม่เข้าใจ “แต่เพราะพ่อของคุณ…เลือกจะทำร้ายครอบครัวของคนอื่นก่อน” ถ้อยคำของเขาหนักแน่น ราวกับไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ มันกระแทกกลางอกเธอ แม้จะยังไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร...แต่มันก็กัดลึกพอจะทำให้เธอหายใจติดขัด เสียงของภานุวัฒน์ยังนิ่ง แต่ลึกขึ้นกว่าเดิม “ถ้าผมไม่พาคุณออกมาจากตรงนั้น…” เขาพูดช้า ๆ ทุกคำคือมีดที่จงใจกรีดลึก “…คุณคงถูกลากเข้าเขตชายแดน ถูกขายเหมือนสินค้าในตลาดมืด” “แล้วก็ต้องเอนกายรับแขกผู้ชายหน้าใหม่ไม่ซ้ำ…ทุกคืน” เสียงของเขาไม่ได้ตะโกน ไม่ก้าวร้าว แต่น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นและจริงเกินไป จนเธอแทบลืมหายใจ ลาริสาหลุบตา น้ำตาคลอในแววตาที่วูบไหว ไม่ใช่แค่ความกลัว…แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากความจริงที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
Dernier chapitre
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 107 เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสง
“วันนี้…ครูริสาจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งที่ไม่มีอยู่ในหนังสือไหนเลย” เสียงหวานของเธอดังขึ้นเบา ๆ แต่เรียกความสนใจได้ทันที “เรื่องนี้...เกี่ยวกับเจ้าชายผู้หนึ่งที่กลายเป็นปีศาจ และเจ้าหญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจเปล่งแสง เหมือนดวงดาวในคืนมืดที่สุด” “ชื่อเรื่องว่าอะไรครับ!” เด็กชายตัวจ้อยคนหนึ่งถามเสียงดัง “ชื่อว่า... เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง จ้ะ” เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ดังขึ้นรอบวง ก่อนที่ทุกคนจะนิ่งฟังอีกครั้ง “นานมาแล้ว... มีอาณาจักรหนึ่งที่เงียบงัน ไม่มีแสงแดด ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีดอกไม้บาน ที่นั่น…คือโลกของเจ้าชายผู้ถูกสาป เขาเคยมีหัวใจที่ดี แต่เมื่อหัวใจนั้นแตกสลายจากเรื่องร้าย ๆ เขาก็ปิดมันไว้แน่น และไม่ยอมให้แสงใดเข้าไปอีกเลย” “แล้วเขากลายเป็นปีศาจเหรอคะ?” เด็กหญิงผูกโบว์ถามขึ้นเสียงแผ่ว “ใช่จ้ะ...เขากลายเป็นปีศาจที่มีดวงตาเศร้า และไม่เคยยิ้มอีกเลย แต่ลึก ๆ แล้ว...เขาก็แค่อยู่คนเดียวจนลืมวิธีจะรักใครเท่านั้นเอง” ครูริสาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วทำเสียงกระซิบ “วันหนึ่ง…เจ้าชายคิดแผนการขึ้นมา เขาจะพาใครสักคนมาอยู่กับเขา…สักคนที่มีหัวใจอบอุ่น เขาจึงวางกับดัก วางแผนการ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 106 วันแห่งการเริ่มต้น
ลาริสาตาโตทันที “อะไรนะคะ?” “ผมมีบริษัทที่ต้องดูแล ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่ผมเชื่อว่าคุณ…จะดูแลเด็ก ๆ ที่นี่ได้ดีที่สุด” เธอสั่นศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากยังอ้าค้าง “แต่…ริสาไม่เคยคิดเลยว่าจะ—” “ผมคิดไว้แล้ว” เขายิ้มบางเบา “ผมไม่ต้องการแค่ภรรยา…แต่ต้องการ ‘หุ้นส่วนชีวิต’ คนที่ผมไว้ใจ คนที่ผมรู้ว่า…ถ้าเธออยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะไม่พัง” ลาริสาน้ำตาซึมอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะอ่อนไหว แต่เพราะหัวใจของเธอได้รับการยอมรับ ทั้งจากเขา…และจากโลกที่เธอเคยรู้สึกเหมือนไม่มีที่ยืน เขาดึงมือเธอขึ้นมากดจูบเบา ๆ ที่หลังมือ “นี่คือบ้านของเรา…และทุกอย่างที่ผมสร้างไว้ทั้งหมดนี้ ผมอยากให้มันเป็นของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ แต่เพราะคุณ ‘คู่ควร’ กับมัน…” ........................ เช้าวันพิเศษ แสงอรุณอ่อนโยนปกคลุมทั่วบ้านหลังใหม่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน เสียงพระสวดเบา ๆ ดังกังวานอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน กลิ่นธูปและดอกไม้สดหอมฟุ้งทั่วห้อง ลาริสาสวมชุดไทยสีงาช้างอ่อน ผ้าสไบปักดิ้นทองพาดบ่าดูงดงามราวเจ้าหญิงในนิทาน ดวงตาคู่นั้นมีแววเขินอายปนความปลื้มปิติในทุกการเคลื่อนไหว ข้างเธอ นาราและพราว
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 105 ไม่มีใครต้องถูกทอดทิ้งไว้กับอดีต
เมื่อรถจอดลงหน้าบ้าน เธอก็ทำท่าจะเปิดประตูลงเองตามปกติ แต่เสียงเขาห้ามไว้ก่อน “เดี๋ยว ผมไปด้วย” เขาเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วเดินอ้อมมาที่เธอ ขณะเธอหันมามองด้วยความแปลกใจ “คุณจะ…เข้าไปเหรอคะ?” เธอถามเบา ๆ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความสั่น เขาพยักหน้า ช้า ๆ หนักแน่น “ผมอยากไหว้แม่ของคุณ…” “ก็ในเมื่อคุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก แม่ของคุณ…ก็คือคนที่ผมเคารพด้วยหัวใจ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ทุกคำกลับแน่นลึกเหมือนสัญญาที่ออกมาจากหัวใจ และนั่นเพียงพอที่จะทำให้เธอพยักหน้า ยิ้มจาง ๆ แล้วพาเขาเดินตามเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ เสียงเปิดประตูบ้านไม้ดังเบา ๆ ในยามเย็น ลาริสาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามเข้ามาช้า ๆ เขาไม่ได้ใส่สูท ไม่ได้มีภาพลักษณ์ของนักธุรกิจใหญ่โต…มีเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา กับสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงใจที่แน่วแน่ ป้านวลที่จัดโต๊ะอาหารอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นผู้มาใหม่ “แม่คะ…” ลาริสาเรียกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วข้าง ๆ รถเข็น “นี่คือคุณภานุวัฒน์ค่ะ…” แววตาคุณภาวินีขยับวูบ ไม่มีคำถาม ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงสายตาที่ไล่มองเขาช้า ๆ เหมือน
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 104 ก็ว่าแล้ว...มันไม่ธรรมดาแน่
ขาของเธอสั่นน้อย ๆ จนต้องยึดแขนเขาไว้แน่น เขาจึงแกล้งเอ่ยเสียงเบาแฝงแววขบขัน “ดูเหมือนร่างกายคุณจะอ่อนแอไปหน่อยนะครับ…สงสัยต้องพามาออกกำลังกายแบบนี้บ่อย ๆ” “หยุดเลย!” เธอตีเขาอีกครั้ง ใบหน้ายังแดงเรื่อ ดวงตาวาววับทั้งขวยเขินทั้งหมั่นไส้ “เย็นนี้รอผมนะ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพูดขณะจัดปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย เธอพยักหน้าช้า ๆ ยิ้มจาง ๆ พลางสูดหายใจลึก เตรียมจะกลับเข้าไปในชั้นเรียนอีกครั้ง และในจังหวะที่เธอก้าวออกจากประตู เธอก็ยังได้ยินเสียงเขาไล่หลังมาเบา ๆ ว่า “แต่ถ้าคุณคิดถึงผมก่อนถึงเวลาเลิกงาน ก็แวะมาหาผมที่ห้องนี้ได้ตลอดนะครับ” ... เสียงเปิดประตูดังแผ่วขณะลาริสาก้าวกลับเข้ามาในห้องเรียน แสงจากหน้าต่างทอดผ่านโต๊ะไม้ยาวในบรรยากาศเงียบสงบ นักเรียนยังคงก้มหน้าตั้งใจเขียนแบบฝึกหัดตามคำสั่งจากครูพี่เลี้ยงที่คุมชั้นไว้ชั่วคราว เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ขาที่ยังสั่นเล็กน้อยในทุกก้าวทำให้เธอต้องเกาะขอบโต๊ะด้านหน้าไว้ ริมฝีปากร้อนผ่าว ดวงตาแอบเหลือบมองบานประตูหลังห้องที่เธอเพิ่งเดินผ่านราวกับภาพเมื่อครู่นั้นยังซ้อนทับอยู่ตรงนั้น ‘คุ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 103 รู้แล้วใช่ไหมว่าผมรักคุณขนาดไหน
ริมฝีปากร้อนจัดแตะแผ่วที่ลาดไหล่เธออย่างอ้อยอิ่ง ราวกับซึมซับทุกคำตอบที่ยังไม่หลุดจากริมฝีปาก “ฉัน…รู้ใจตัวเองแล้ว…” เสียงเธอสั่นพร่าราวกับจะขาดหายทุกครั้งที่เขาแตะต้อง “ฉันรักคุณ…ฉันยอมรับ…แม้ว่าฉันจะไม่รู้เลยว่า…คุณรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่…คุณรัก…หรือคุณแค้น…หรือคุณเกลียดกันแน่…” คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังไล้ต่ำอยู่แถวเอวหยุดค้างอยู่กลางอากาศชั่วขณะ แววตาเขานิ่งงันเหมือนจมหายไปกับบางสิ่งที่อัดแน่นในอก ก่อนที่ชั่ววินาทีนั้น เขาจะก้มหน้าลงอีกครั้ง พร้อมกระซิบเสียงแผ่วชิดริมผิวเนื้อ “คุณยังไม่รู้อีกหรอ…ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกับคุณ…” มือเขาเลื่อนไปที่กระดุมเสื้อเธอ แล้วค่อย ๆ ปลดมันทีละเม็ด ทุกจังหวะช้า…แต่ชัดเจนและแน่วแน่ เธอสั่นสะท้าน พยายามยกมือขึ้นห้าม…แต่เรี่ยวแรงที่มีดูไร้น้ำหนักเมื่อเขารั้งเธอไว้แน่นขึ้น “ผมไม่ได้อยากครอบครองคุณเพราะความแค้น…” เขากระซิบ “ผมไม่ได้แตะต้องคุณเพราะต้องการทำร้าย…” “แต่เพราะทุกครั้งที่มองคุณ ผมหยุดตัวเองไม่ได้…” และยิ่งเขาพูด…ปลายนิ้วก็ยิ่งลึกซึ้ง ทุกคำสารภาพหลุดออกจากปากเขา พร้อมกับสัมผัสที่รุกล้ำเข้าไปทีละนิด ทีละลมหายใจ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 102 จะไม่หนีหัวใจของตัวเองอีกแล้ว
เธอพูดต่อทั้งที่เสียงยังเรียบ แต่เนื้อเสียงกลับกัดลึกยิ่งกว่าคำใด “ฉันเห็นนะคะ ฉันเห็นคุณเปิดประตูรถให้เธอ ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ แล้วยังเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน…มันเป็นภาพที่ชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ” เธอยิ้มบาง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่พยายามกลบไว้ในรอยยิ้มประชด “พวกคุณดูเหมาะกันดีนะคะ สวย หล่อ สมกันดี ฉันขอโทษที่เผลอเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น” เขาไม่ตอบทันที แต่เสียงที่หลุดจากปากในวินาทีนั้น กลับทุ้มต่ำ…และตรงประเด็นอย่างน่าตกใจ “คุณหึงเหรอ?” คำถามที่ทิ่มแทงลงไปตรงใจ ลาริสาสะบัดหน้า เธอกำลังจะลุกหนี แต่เขากลับไม่ปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ “ฉันจะหึงทำไมคะ?” เธอพูดเร็ว “คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน คุณจะควงใครไปถ่ายรูปก็เรื่องของคุณ” เพียงแค่นั้น…เขาก็รู้แล้ว รู้โดยไม่ต้องถามต่อ เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา สายตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาเธอที่กำลังสั่น และในขณะที่เธอกำลังจะขยับตัวหลบ เขาก็รั้งเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เสียงของเขาแผ่ว…แต่ชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้เข้าใจผิดอีกต่อไป “ฟังผมนะ…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นกระทบผิวแก้มเธอ “ผู้ห
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 67 การหลบหนี
เมื่อเดินถึงห้องอาหารด้านล่าง กลิ่นข้าวสวยหอมร้อน ๆ ตลบอบอวล กลุ่มพนักงานไม่กี่คนกำลังกินข้าว พูดคุยกันด้วยเสียงเบา ๆ ลาริสาเดินตามส้มไปนั่งยังมุมด้านในสุดใกล้หน้าต่าง เป็นมุมที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน มีผ้าม่านบางกั้นแสงแดดไว้ให้พอดีตา ระหว่างที่ตักข้าวอย่างเงียบ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นถามอย่างพอเหม
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 65 เสียงของแม่
เขาเคยปลูกผักกับเธอ เคยห่มผ้าให้ตอนกลางคืน เคยจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ทุกครั้งก่อนนอน เธอเคยหลับในอ้อมแขนของเขา อย่างเชื่อมั่นว่าเขาคือที่พักพิง และหัวใจของเธอ... ก็เคยคิดว่าเขาคือคนของเธอ แต่แล้ว เสียงของแยมก็แทรกเข้ามาในภาพเหล่านั้นอย่างโหดร้าย > “เขาไม่เคยรักเธอ” “เธอก็แค่ทางผ่าน...” “เขารู้เร
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 62 คงเก็บไว้ได้แค่ในความทรงจำ
เขาไม่ตอบในทันที เพียงเดินเข้าไปหาช้า ๆ แล้ววางมือบนไหล่เธอแน่น สายตาเขาแนบนิ่ง... แฝงทั้งความจำยอมและไม่เต็มใจ “ที่นี่... คงเก็บไว้ได้แค่ในความทรงจำแล้วล่ะ” เธอหลุบตาลง ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะรู้ว่า... ชีวิตหลังจากนี้ จะไม่มีทางเหมือนเดิมอีก เขาก้มลงกระซิบใกล้หู เสียงทุ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 57 ผมอยากได้ยินเสียงของคุณ
เขาไม่ได้หยุด... แต่กลับเร่งจังหวะสัมผัสให้แนบแน่นขึ้น นิ้วมือที่ยังคงวนเวียนอยู่ในซอกลึกค่อยๆ แทรกเข้าไปอีกนิ้วอย่างเชื่องช้า จนเธอสะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานแหงนเงย สะท้านไปทั้งร่าง เสียงหอบหายใจขาดห้วงระคนเสียงน้ำที่กระเพื่อมรอบตัวดังระงม “อย่าทำแบบนี้... ฉัน...” คำพูดของเธอขาดหาย ร่างที่อ่อนระทวยเ
Vous vous intéresseriez aussi à
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.0K Vuesท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง77.1K Vuesคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี109.1K Vuesรอยร้าวรัก
Sitha75.0K Vuesคฤหาสน์ตัณหาและแสงจันทร์
Deep ink41 Vuesเกี้ยวรักเมียสวมรอย (ภาคต่อเดือนประดับทราย)
ศรีปุรัม มณีปุรัม19 Vuesขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป
Scince951 Vuesปะป๊ามาเฟียพ่อลูกอ่อน
มะที146 Vues
