LOGINShare
บทที่ 2 รับแขกไม่ซ้ำหน้า
publish date:
2025-05-02 18:38:01เสียงหัวเราะต่ำของชายตรงหน้าดังขึ้น
มือหนาขยับต่ำลงเรื่อย ๆ พร้อมแรงกดที่ทำให้เธอแทบขาดใจ “ไม่! ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ!” เธอรวบแรงทั้งหมด คว้าขวดวิสกี้บนโต๊ะฟาดลงบนพื้น เสียงแก้วแตกกระจายข้างตัว เสี้ยววินาทีที่เขาชะงัก เธอสะบัดตัวสุดแรง ผลักร่างใหญ่ของเขาออก กระชากชายกระโปรงแล้ววิ่งออกจากห้อง โดยไม่หันหลังกลับ ห้องทั้งห้องเหมือนแคบลงจนหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าดังสะท้อนในทางเดินมืดชื้นเหงื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองรบ แต่เธอไม่รู้ว่ากำลังวิ่งหนีอะไร หรือกำลังวิ่งเข้าสู่อะไร…ที่เลวร้ายกว่าเดิม โถงทางเดินมืดสลัว กลายเป็นเขาวงกตไร้ทางออก เสียงฝีเท้าของลาริสาดังก้องสะท้อนตามผนังหินเย็นเฉียบ กลิ่นอับชื้นของสถานที่ที่ไม่มีหน้าต่างเหมือนยิ่งบีบคั้นหัวใจให้แน่นขึ้นทุกวินาที เธอไม่รู้ว่ากำลังหนีไปไหน… ไม่รู้ว่าเสียงฝีเท้าที่ได้ยินตามหลัง เป็นเสียงจริง หรือเป็นเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นจนแสบหู เธอเลี้ยวพรวดไปตามความรู้สึก จนกระทั่ง โครม! ร่างของเธอชนเข้ากับบางอย่าง แน่น หนัก และมั่นคงจนเธอสะบัดถอยหลังแทบไม่ทัน แขนแกร่งคว้าเธอไว้ก่อนจะล้ม กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และไออุ่นของผิวเนื้อชาย…ห้อมล้อมเธอในชั่ววินาทีสั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้น แล้วดวงตาก็สบกับ ดวงตาสีฟ้าที่เย็นชาคู่หนึ่ง เยือกเย็น…เฉียบขาด นิ่งราวกับน้ำแข็งในห้องที่ไร้ไฟ แต่กลับมีแรงดึงดูดที่รุนแรงพอจะทำให้เธอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ “วิ่งหนีอะไรมา?” เสียงทุ้มต่ำ…แต่แฝงอะไรบางอย่างที่มากกว่าแค่ความสงสัย แต่มันคล้ายคำตัดสิน เธอกระพริบตา หอบหายใจ ในเสี้ยวนาทีที่หัวใจวิ่งวน เธอกลับจำเขาได้ เขา...ผู้ชายคนนั้น ก่อนที่เธอจะถูกลักพาตัวมาที่นี่ เธอเคยเจอเขามาก่อนเมื่อหลายเดือนที่ผ่านแล้ว เขาคือหนึ่งในผู้บริหารของซาเลียน อินโนเวชั่น บริษัทยักษ์ใหญ่ในไทย สายตาคู่นี้…ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธออีกต่อไป “คุณ…ฉันจำคุณได้…ได้โปรด…” เสียงของเธอสั่นระริก มือที่สั่นเล็กน้อยยื่นไปคว้าข้อแขนเขาแน่น “ช่วยฉัน…พาฉันออกไปจากที่นี่ที…ฉันอยากกลับบ้าน…” เขานิ่งไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนที่ใบหน้าเฉยชาเมื่อครู่จะค่อย ๆ แข็งขึ้น ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นเข้มจัด ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าเร็ว ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมเสียงของการ์ดสองคน “ขออภัยครับคุณภานุวัฒน์ เธออาละวาดในห้อง VIP 6” “เข้าไปยั่วแขก แล้วดันสะบัดหนีออกมา เราจะพาไปลงโทษตามกฎของคลับครับ” ลาริสาหันไปมอง ตาเบิกกว้าง เธอส่ายหน้าแรง ๆ “ไม่จริง ฉันไม่ได้ยั่วใคร ฉันแค่พยายามขอความช่วยเหลือ” ภานุวัฒน์หันไปพูดกับการ์ดด้วยเสียงเรียบเย็น “เดี๋ยวฉันจัดการเอง” สองคนนั้นสบตากันก่อนพยักหน้าแล้วถอยไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันที่ลาริสาจะได้โล่งใจ มือของเขาก็รั้งข้อมือเธอไว้แน่น และ... กระชากลากเธอเข้าไปในห้องด้านข้าง เสียงประตูปิดดัง ปัง! ก้องในอก เธอถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาหนังอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงกระแทกทำให้เธอหายใจสะดุด เสื้อที่หลุดจากเหตุการณ์ก่อนยังค้างอยู่ เผยไหล่เนื้อขาวที่เธอไม่ทันปิด เขาโน้มตัวเข้ามา มือทั้งสองข้างกดลงข้างลำตัวเธอ ลมหายใจของเขาใกล้จนเธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่ประสานกับความเย็นจากดวงตา เสียงของเขาเบา แต่กัดลึก “คุณยอมทำทุกอย่าง...แม้แต่ยั่วคนอื่น เพื่อให้ได้กลับบ้าน?” “ฉันเปล่า…ฉันแค่…” เธอสั่น น้ำตาคลอเบ้า แต่เสียงของเขากลับตอกย้ำลงมาอีกคำ “ถ้าอยากหนีขนาดนั้น…” “ทำไมไม่ลองยั่วฉันดูล่ะ เผื่อฉันจะใจอ่อน ช่วยให้เธอออกไปได้จริง ๆ สักที” “ฉันเปล่า…” ลาริสาเสียงสั่น เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา “คุณ...ช่วยพาฉันกลับบ้านได้ไหม…” เสียงของเธอเบา แทบไม่ใช่คำสั่งหรือคำขอ แต่มันฟังเหมือนความหวังสุดท้ายที่เธอกำแน่นในกำมือเล็ก ๆ ของตัวเอง ภานุวัฒน์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาสีฟ้าเยือกเย็นของเขามองเธอราวกับคำพูดของเธอคือเรื่องตลก “บ้าน?” เขาทวนคำช้า ๆ “คุณยังกล้าเรียกว่าที่นั่นคือบ้านอยู่อีกเหรอ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ จนลาริสาต้องเผลอขยับถอย แม้เพียงก้าวเดียว แต่ก็ถูกสายตาของเขาไล่ตามอย่างไม่ลดละ “ที่คุณควรจำไว้ไม่ใช่บ้าน…” เสียงเขาต่ำลง แฝงความเย็นที่บาดลึก “…แต่คือเหตุผลที่คุณต้องมาอยู่ที่นี่” เสียงของเขาดังขึ้นช้าๆ ทุ้มต่ำและเย็นจัด “มันไม่ใช่เพราะโชคร้ายหรอกนะลาริสา” เธอชะงัก มองเขาอย่างไม่เข้าใจ “แต่เพราะพ่อของคุณ…เลือกจะทำร้ายครอบครัวของคนอื่นก่อน” ถ้อยคำของเขาหนักแน่น ราวกับไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ มันกระแทกกลางอกเธอ แม้จะยังไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร...แต่มันก็กัดลึกพอจะทำให้เธอหายใจติดขัด เสียงของภานุวัฒน์ยังนิ่ง แต่ลึกขึ้นกว่าเดิม “ถ้าผมไม่พาคุณออกมาจากตรงนั้น…” เขาพูดช้า ๆ ทุกคำคือมีดที่จงใจกรีดลึก “…คุณคงถูกลากเข้าเขตชายแดน ถูกขายเหมือนสินค้าในตลาดมืด” “แล้วก็ต้องเอนกายรับแขกผู้ชายหน้าใหม่ไม่ซ้ำ…ทุกคืน” เสียงของเขาไม่ได้ตะโกน ไม่ก้าวร้าว แต่น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นและจริงเกินไป จนเธอแทบลืมหายใจ ลาริสาหลุบตา น้ำตาคลอในแววตาที่วูบไหว ไม่ใช่แค่ความกลัว…แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนจากความจริงที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน
Latest chapter
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 107 เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสง
“วันนี้…ครูริสาจะเล่านิทานเรื่องหนึ่งที่ไม่มีอยู่ในหนังสือไหนเลย” เสียงหวานของเธอดังขึ้นเบา ๆ แต่เรียกความสนใจได้ทันที “เรื่องนี้...เกี่ยวกับเจ้าชายผู้หนึ่งที่กลายเป็นปีศาจ และเจ้าหญิงคนหนึ่งที่มีหัวใจเปล่งแสง เหมือนดวงดาวในคืนมืดที่สุด” “ชื่อเรื่องว่าอะไรครับ!” เด็กชายตัวจ้อยคนหนึ่งถามเสียงดัง “ชื่อว่า... เจ้าชายปีศาจกับเจ้าหญิงแห่งแสงสว่าง จ้ะ” เสียงฮือฮาเล็ก ๆ ดังขึ้นรอบวง ก่อนที่ทุกคนจะนิ่งฟังอีกครั้ง “นานมาแล้ว... มีอาณาจักรหนึ่งที่เงียบงัน ไม่มีแสงแดด ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีดอกไม้บาน ที่นั่น…คือโลกของเจ้าชายผู้ถูกสาป เขาเคยมีหัวใจที่ดี แต่เมื่อหัวใจนั้นแตกสลายจากเรื่องร้าย ๆ เขาก็ปิดมันไว้แน่น และไม่ยอมให้แสงใดเข้าไปอีกเลย” “แล้วเขากลายเป็นปีศาจเหรอคะ?” เด็กหญิงผูกโบว์ถามขึ้นเสียงแผ่ว “ใช่จ้ะ...เขากลายเป็นปีศาจที่มีดวงตาเศร้า และไม่เคยยิ้มอีกเลย แต่ลึก ๆ แล้ว...เขาก็แค่อยู่คนเดียวจนลืมวิธีจะรักใครเท่านั้นเอง” ครูริสาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วทำเสียงกระซิบ “วันหนึ่ง…เจ้าชายคิดแผนการขึ้นมา เขาจะพาใครสักคนมาอยู่กับเขา…สักคนที่มีหัวใจอบอุ่น เขาจึงวางกับดัก วางแผนการ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 106 วันแห่งการเริ่มต้น
ลาริสาตาโตทันที “อะไรนะคะ?” “ผมมีบริษัทที่ต้องดูแล ผมไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่ผมเชื่อว่าคุณ…จะดูแลเด็ก ๆ ที่นี่ได้ดีที่สุด” เธอสั่นศีรษะเบา ๆ ริมฝีปากยังอ้าค้าง “แต่…ริสาไม่เคยคิดเลยว่าจะ—” “ผมคิดไว้แล้ว” เขายิ้มบางเบา “ผมไม่ต้องการแค่ภรรยา…แต่ต้องการ ‘หุ้นส่วนชีวิต’ คนที่ผมไว้ใจ คนที่ผมรู้ว่า…ถ้าเธออยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะไม่พัง” ลาริสาน้ำตาซึมอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะอ่อนไหว แต่เพราะหัวใจของเธอได้รับการยอมรับ ทั้งจากเขา…และจากโลกที่เธอเคยรู้สึกเหมือนไม่มีที่ยืน เขาดึงมือเธอขึ้นมากดจูบเบา ๆ ที่หลังมือ “นี่คือบ้านของเรา…และทุกอย่างที่ผมสร้างไว้ทั้งหมดนี้ ผมอยากให้มันเป็นของคุณ ไม่ใช่เพราะคุณต้องการ แต่เพราะคุณ ‘คู่ควร’ กับมัน…” ........................ เช้าวันพิเศษ แสงอรุณอ่อนโยนปกคลุมทั่วบ้านหลังใหม่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน เสียงพระสวดเบา ๆ ดังกังวานอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน กลิ่นธูปและดอกไม้สดหอมฟุ้งทั่วห้อง ลาริสาสวมชุดไทยสีงาช้างอ่อน ผ้าสไบปักดิ้นทองพาดบ่าดูงดงามราวเจ้าหญิงในนิทาน ดวงตาคู่นั้นมีแววเขินอายปนความปลื้มปิติในทุกการเคลื่อนไหว ข้างเธอ นาราและพราว
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 105 ไม่มีใครต้องถูกทอดทิ้งไว้กับอดีต
เมื่อรถจอดลงหน้าบ้าน เธอก็ทำท่าจะเปิดประตูลงเองตามปกติ แต่เสียงเขาห้ามไว้ก่อน “เดี๋ยว ผมไปด้วย” เขาเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วเดินอ้อมมาที่เธอ ขณะเธอหันมามองด้วยความแปลกใจ “คุณจะ…เข้าไปเหรอคะ?” เธอถามเบา ๆ น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความสั่น เขาพยักหน้า ช้า ๆ หนักแน่น “ผมอยากไหว้แม่ของคุณ…” “ก็ในเมื่อคุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก แม่ของคุณ…ก็คือคนที่ผมเคารพด้วยหัวใจ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่ทุกคำกลับแน่นลึกเหมือนสัญญาที่ออกมาจากหัวใจ และนั่นเพียงพอที่จะทำให้เธอพยักหน้า ยิ้มจาง ๆ แล้วพาเขาเดินตามเข้าบ้านไปอย่างเงียบ ๆ เสียงเปิดประตูบ้านไม้ดังเบา ๆ ในยามเย็น ลาริสาก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ข้างกายมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามเข้ามาช้า ๆ เขาไม่ได้ใส่สูท ไม่ได้มีภาพลักษณ์ของนักธุรกิจใหญ่โต…มีเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวธรรมดา กับสีหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงใจที่แน่วแน่ ป้านวลที่จัดโต๊ะอาหารอยู่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นผู้มาใหม่ “แม่คะ…” ลาริสาเรียกเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วข้าง ๆ รถเข็น “นี่คือคุณภานุวัฒน์ค่ะ…” แววตาคุณภาวินีขยับวูบ ไม่มีคำถาม ไม่มีความประหลาดใจ มีเพียงสายตาที่ไล่มองเขาช้า ๆ เหมือน
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 104 ก็ว่าแล้ว...มันไม่ธรรมดาแน่
ขาของเธอสั่นน้อย ๆ จนต้องยึดแขนเขาไว้แน่น เขาจึงแกล้งเอ่ยเสียงเบาแฝงแววขบขัน “ดูเหมือนร่างกายคุณจะอ่อนแอไปหน่อยนะครับ…สงสัยต้องพามาออกกำลังกายแบบนี้บ่อย ๆ” “หยุดเลย!” เธอตีเขาอีกครั้ง ใบหน้ายังแดงเรื่อ ดวงตาวาววับทั้งขวยเขินทั้งหมั่นไส้ “เย็นนี้รอผมนะ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพูดขณะจัดปกเสื้อให้เธอเรียบร้อย เธอพยักหน้าช้า ๆ ยิ้มจาง ๆ พลางสูดหายใจลึก เตรียมจะกลับเข้าไปในชั้นเรียนอีกครั้ง และในจังหวะที่เธอก้าวออกจากประตู เธอก็ยังได้ยินเสียงเขาไล่หลังมาเบา ๆ ว่า “แต่ถ้าคุณคิดถึงผมก่อนถึงเวลาเลิกงาน ก็แวะมาหาผมที่ห้องนี้ได้ตลอดนะครับ” ... เสียงเปิดประตูดังแผ่วขณะลาริสาก้าวกลับเข้ามาในห้องเรียน แสงจากหน้าต่างทอดผ่านโต๊ะไม้ยาวในบรรยากาศเงียบสงบ นักเรียนยังคงก้มหน้าตั้งใจเขียนแบบฝึกหัดตามคำสั่งจากครูพี่เลี้ยงที่คุมชั้นไว้ชั่วคราว เธอกลืนน้ำลายเบา ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับอารมณ์ แต่ร่างกายกลับไม่เชื่อฟัง ขาที่ยังสั่นเล็กน้อยในทุกก้าวทำให้เธอต้องเกาะขอบโต๊ะด้านหน้าไว้ ริมฝีปากร้อนผ่าว ดวงตาแอบเหลือบมองบานประตูหลังห้องที่เธอเพิ่งเดินผ่านราวกับภาพเมื่อครู่นั้นยังซ้อนทับอยู่ตรงนั้น ‘คุ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 103 รู้แล้วใช่ไหมว่าผมรักคุณขนาดไหน
ริมฝีปากร้อนจัดแตะแผ่วที่ลาดไหล่เธออย่างอ้อยอิ่ง ราวกับซึมซับทุกคำตอบที่ยังไม่หลุดจากริมฝีปาก “ฉัน…รู้ใจตัวเองแล้ว…” เสียงเธอสั่นพร่าราวกับจะขาดหายทุกครั้งที่เขาแตะต้อง “ฉันรักคุณ…ฉันยอมรับ…แม้ว่าฉันจะไม่รู้เลยว่า…คุณรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่…คุณรัก…หรือคุณแค้น…หรือคุณเกลียดกันแน่…” คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังไล้ต่ำอยู่แถวเอวหยุดค้างอยู่กลางอากาศชั่วขณะ แววตาเขานิ่งงันเหมือนจมหายไปกับบางสิ่งที่อัดแน่นในอก ก่อนที่ชั่ววินาทีนั้น เขาจะก้มหน้าลงอีกครั้ง พร้อมกระซิบเสียงแผ่วชิดริมผิวเนื้อ “คุณยังไม่รู้อีกหรอ…ว่าตอนนี้ผมรู้สึกยังไงกับคุณ…” มือเขาเลื่อนไปที่กระดุมเสื้อเธอ แล้วค่อย ๆ ปลดมันทีละเม็ด ทุกจังหวะช้า…แต่ชัดเจนและแน่วแน่ เธอสั่นสะท้าน พยายามยกมือขึ้นห้าม…แต่เรี่ยวแรงที่มีดูไร้น้ำหนักเมื่อเขารั้งเธอไว้แน่นขึ้น “ผมไม่ได้อยากครอบครองคุณเพราะความแค้น…” เขากระซิบ “ผมไม่ได้แตะต้องคุณเพราะต้องการทำร้าย…” “แต่เพราะทุกครั้งที่มองคุณ ผมหยุดตัวเองไม่ได้…” และยิ่งเขาพูด…ปลายนิ้วก็ยิ่งลึกซึ้ง ทุกคำสารภาพหลุดออกจากปากเขา พร้อมกับสัมผัสที่รุกล้ำเข้าไปทีละนิด ทีละลมหายใจ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 102 จะไม่หนีหัวใจของตัวเองอีกแล้ว
เธอพูดต่อทั้งที่เสียงยังเรียบ แต่เนื้อเสียงกลับกัดลึกยิ่งกว่าคำใด “ฉันเห็นนะคะ ฉันเห็นคุณเปิดประตูรถให้เธอ ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ แล้วยังเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน…มันเป็นภาพที่ชัดเจนจนไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ” เธอยิ้มบาง แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่พยายามกลบไว้ในรอยยิ้มประชด “พวกคุณดูเหมาะกันดีนะคะ สวย หล่อ สมกันดี ฉันขอโทษที่เผลอเข้ามายุ่งเรื่องของคนอื่น” เขาไม่ตอบทันที แต่เสียงที่หลุดจากปากในวินาทีนั้น กลับทุ้มต่ำ…และตรงประเด็นอย่างน่าตกใจ “คุณหึงเหรอ?” คำถามที่ทิ่มแทงลงไปตรงใจ ลาริสาสะบัดหน้า เธอกำลังจะลุกหนี แต่เขากลับไม่ปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ “ฉันจะหึงทำไมคะ?” เธอพูดเร็ว “คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน คุณจะควงใครไปถ่ายรูปก็เรื่องของคุณ” เพียงแค่นั้น…เขาก็รู้แล้ว รู้โดยไม่ต้องถามต่อ เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้แก้มเธอแผ่วเบา สายตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาเธอที่กำลังสั่น และในขณะที่เธอกำลังจะขยับตัวหลบ เขาก็รั้งเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย เสียงของเขาแผ่ว…แต่ชัดเจนจนไม่มีพื้นที่ให้เข้าใจผิดอีกต่อไป “ฟังผมนะ…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นกระทบผิวแก้มเธอ “ผู้ห
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 47 คุณสะอาดทั้งตัวและหัวใจ
ทุกครั้งที่เขาดันเข้า เธอก็ร้องครางต่ำในลำคอ ร่างเธอแอ่นตามราวกับต้องการมากกว่าที่เขาให้ เขาขยับลึกขึ้นในแต่ละจังหวะ เปลี่ยนมุมเล็กน้อยให้เขากดถูกจุดนั้น จุดเดียวที่ทำให้เธอสะดุ้งทุกครั้งที่โดน และเมื่อลำตัวเขาเสียดเข้าถูกตรงนั้น เธอก็ครางเสียงหลง “อ๊ะ… ตรงนั้น…” เขาขยับเข้าไปซ้ำ และเธอก็เหม
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 37 ของขวัญจากพลอย
อดีตรัฐมนตรีวิศรุต เกริกไกร เดินผ่านประตูเหล็กไปอย่างเงียบงัน เพียงแค่ก้าวแรก…เขาก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ห้องคุมขังชั้นล่างสุดมีเพียงผนังเปลือย หลอดไฟขุ่นมัว อากาศภายในชื้นและนิ่ง ราวกับเป็นที่ที่เวลาถูกขังร่วมกับเขาไปด้วย เขาทิ้งตัวลงบนขอบเตียงเหล็ก เหม่อมองฝาผนังข้างหน้าโดยไม่รู้ว่านานแ
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 36 ทุกอย่างเพราะกรรมของคุณ
เสียงตะโกน “โดนยิง!” ดังขึ้น ข้างกัน เจ้าหน้าที่อีกคนรีบลากเพื่อนออกจากแนวเป้าอย่างไม่รอช้า คีรณัฐขยับจังหวะเพียงครึ่งก้าว เล็งไปที่ขาอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ คนคุ้มกันร่วงลงพื้น เสียงร้องดังลั่นก่อนหมดแรงแน่นิ่ง อีกคนพุ่งจะเปิดประตูหลัง ไม่ทัน เสียงปืนสั้นของภานุวัฒน์ดังก้องกลางอากาศเพียงนัดเดียว
หนี้หัวใจใต้กลลวง บทที่ 34 การจับกุมครั้งใหญ่
ฟ้าคืนนี้ไร้ดาว หมอกหนาเกาะเหนือยอดไม้ ลมป่าลูบผ่านพื้นดินแห้งแตกระแหง เสียงหรีดเรไรลอยแผ่ว ๆ ปะปนกับกลิ่นดินที่เย็นจัดในยามดึก บรรยากาศเงียบจนแทบจับต้องได้ เหมือนธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอวินาทีระเบิด บนถนนสายรองที่ถูกลืม รถบรรทุกหกล้อคันใหญ่แล่นฝ่าความมืดมาช้า ๆ ภายนอกดูเหมือนรถส่งของธรรมดา แ
You May Also Like
สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsเด็กเสี่ย
C156.9K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.7K viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว185.8K viewsComeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน
พิชา - Phicha240 viewsเล่ห์รักคุณหมอข้างบ้าน
มะที2.0K viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร196 viewsสัญญารักเมียชั่วคราว : Temporary Love
Opalz.Natthaphat54 views
