3.ลมปราณสายแรก

เมื่อหลินเฟิงกลับมาถึงตระกูลหลิน พระอาทิตย์ก็เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

แสงสีทองสาดลงบนกำแพงสูงของตระกูล เสียงผู้คนเริ่มดังขึ้นตามลานต่าง ๆ บรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ทยอยออกจากเรือนพักเพื่อเตรียมตัวฝึกยุทธ์เช่นทุกวัน

ไม่มีใครสนใจเด็กหนุ่มในชุดขาดรุ่งริ่งที่เดินผ่านประตูตระกูลเข้ามา

ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบนภูเขาต้องห้ามและที่สำคัญ…ไม่มีใครรู้ว่าหลินเฟิงไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

เขาเดินกลับเรือนพักด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้ร่างกายยังเต็มไปด้วยบาดแผลจากการประลองเมื่อคืน แต่ภายในร่างของเขากลับมีบางสิ่งแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ลมปราณกำลังไหลเวียนมันยังอ่อนแอมากอ่อนแอจนแทบไม่สามารถเรียกว่าพลังได้แต่สำหรับหลินเฟิง…มันคือปาฏิหาริย์

ตลอดสิบเจ็ดปี เขาเคยพยายามนับครั้งไม่ถ้วน รวบรวมลมปราณตามวิธีที่ผู้อาวุโสสอน นั่งสมาธิ กำหนดลมหายใจ

ดูดซับพลังฟ้าดินแต่ทุกครั้งผลลัพธ์กลับเหมือนเดิมไม่มีลมปราณแม้แต่สายเดียวอยู่ภายในร่าง ทว่าตอนนี้…ไหลเวียน…”

หลินเฟิงนั่งลงบนเตียงไม้เก่า ๆ พลางหลับตาจิตของเขาค่อย ๆ จมลงสู่ร่างกาย

ในความมืดมิด เขามองเห็นเส้นลมปราณนับไม่ถ้วน บางเส้นตีบตัน บางเส้นแตกร้าว บางเส้นดูราวกับถูกปิดผนึกมานานหลายปี แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือบริเวณกลางอกตราประทับสีทองที่เคยปรากฏขึ้นเมื่อคืนยังคงอยู่

เพียงแต่ตอนนี้มันมีรอยร้าวเก้ารอยและด้านหลังตราประทับ…มีเงากระบี่สีดำเลือนรางลอยอยู่

หลินเฟิงขมวดคิ้ว

“นี่คือสิ่งที่อยู่ในร่างข้ามาตลอดสิบเจ็ดปี?” เขาเอื้อมจิตเข้าไปใกล้ทันใดนั้น

วูบ!เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว“อย่าแตะต้องผนึก” หลินเฟิงลืมตาขึ้นทันที “เจ้าอีกแล้ว”

ใช่”

เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ

“ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเกินไป” “อ่อนแอ?”

หลินเฟิงหัวเราะเยาะตัวเอง“ข้าเป็นคนที่แม้แต่ลมปราณยังรวบรวมไม่ได้ เจ้าคิดว่าข้าจะไปแข็งแกร่งได้ถึงไหน?”

“ผิดแล้ว”เสียงนั้นตอบทันที“เจ้าไม่ได้รวบรวมลมปราณไม่ได้” หลินเฟิงชะงัก

“แต่เจ้าถูกบางสิ่งปิดกั้นเอาไว้”

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ร่างกายของเจ้าไม่เหมือนคนทั่วไป”

เสียงนั้นกล่าวช้า ๆ

“เส้นลมปราณของเจ้าถูกปิดผนึกมาตั้งแต่เกิด ทุกครั้งที่เจ้าพยายามดูดซับพลังฟ้าดิน พลังเหล่านั้นจะถูกดูดเข้าไปในผนึกแทน”หลินเฟิงกำหมัดแน่นเขานึกถึงสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาสิบเจ็ดปีที่ทุกคนคิดว่าเขาไร้พรสวรรค์สิบเจ็ดปีที่บิดาของเขาไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆสิบเจ็ดปีที่ผู้คนในตระกูลเรียกเขาว่า “ขยะ”ที่แท้…

เขาไม่ใช่ขยะ เขาเพียงถูกบางสิ่งปิดผนึกเอาไว้“แล้วเหตุใดผนึกจึงเริ่มคลาย?”

เสียงนั้นเงียบไป ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เพราะกระบี่เลือกเจ้า”หลินเฟิงมองฝ่ามือตัวเอง

“กระบี่นั่น…” “อย่าถามตอนนี้” “แต่ข้าต้องรู้” “ไม่ใช่ตอนนี้”เสียงนั้นเด็ดขาด

“หากเจ้ารู้เร็วเกินไป เจ้าจะตายเร็วขึ้น”

หลินเฟิงเงียบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขากลับยิ้มออกมา“ก็ได้”

เขานั่งขัดสมาธิอีกครั้ง“ในเมื่อข้ายังอ่อนแอ…”ดวงตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่

“เช่นนั้นก็เริ่มจากแข็งแกร่งขึ้นก่อน”

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ตามตำราพื้นฐานที่เคยอ่านมาเป็นพันครั้ง เขาเริ่มควบคุมลมหายใจหนึ่งรอบ สองรอบ

สามรอบ…พลังฟ้าดินโดยรอบค่อย ๆ เคลื่อนไหว มันบางเบามากจนแทบไม่สามารถสัมผัสได้แต่ครั้งนี้แตกต่างจากอดีต พลังเหล่านั้นไม่ได้สลายหายไป

มันกำลังเข้าสู่ร่างของเขา

หลินเฟิงรู้สึกได้ถึงความเย็นเล็กน้อยบริเวณปลายจมูก ก่อนจะไหลลงมาถึงหน้าอก

จากนั้น…มันก็หยุดลง ปัง! พลังปราณกระแทกเข้ากับเส้นลมปราณเส้นแรก

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นไปทั่วร่าง

หลินเฟิงกัดฟันแน่น“เปิด!” ตูม!เส้นลมปราณสั่นสะเทือน รอยร้าวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนเส้นลมปราณที่ตีบตันมานานสิบเจ็ดปี พลังฟ้าดินไหลเข้าไปตามรอยร้าวนั้นอย่างช้า ๆแต่เพียงเท่านั้นยังไม่พอหลินเฟิงพยายามนำพลังปราณให้ไหลวนไปตามเส้นทางที่ตำรากำหนด

เหงื่อเริ่มไหลเต็มใบหน้าเส้นเลือดบริเวณหน้าผากปูดขึ้นร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง

“ข้าจะไม่ยอมแพ้…”เขากัดฟัน“สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ข้าทนมาแล้ว…”วันนี้จะให้ข้ายอมแพ้เพราะความเจ็บปวดแค่นี้หรือ?”พลังปราณเริ่มรวมตัวกันมากขึ้นจากหนึ่งสาย…กลายเป็นสองสาย…จากสองสาย…

กลายเป็นสามสาย…และในที่สุด ปัง!

เสียงระเบิดเบา ๆ ดังขึ้นภายในร่าง

เส้นลมปราณเส้นแรกเปิดออกอย่างสมบูรณ์!

พลังปราณไหลผ่านร่างกายอย่างอิสระเป็นครั้งแรก

หลินเฟิงลืมตาขึ้นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ“ข้าทำได้…”เขายกมือขึ้น ปราณจาง ๆ หมุนวนอยู่รอบฝ่ามือ มันอ่อนแอแต่มีอยู่จริง

“นี่คือ…พลังปราณของข้า”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาเป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยเกิดขึ้นตลอดสิบเจ็ดปีที่ผ่านมา เขาหัวเราะเบา ๆจากนั้นหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ“ฮ่า ๆ…”น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกจากหางตาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

สิบเจ็ดปีเขารอวันนี้มาสิบเจ็ดปีในที่สุด…

เขาก็สามารถฝึกยุทธ์ได้ เสียงลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง“ขั้นหลอมกายระดับหนึ่ง”

หลินเฟิงกำหมัด“นี่คือขั้นแรก?” “ใช่”

“แล้วต่อจากนี้?” “ฝึกต่อ”

“ต้องใช้เวลานานเท่าไรจึงจะถึงระดับสูง?”เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง“ขึ้นอยู่กับเจ้า”

หลินเฟิงพยักหน้า แต่ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลินเฟิงชะงัก“ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ ครั้งนี้ดังขึ้นกว่าเดิมหลินเฟิงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก…เด็กหนุ่มสามคนยืนอยู่ด้านนอก คนกลางคือหลินห่าว หนึ่งในศิษย์รุ่นเยาว์ของตระกูลหลิน

เขามองหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเยาะ“ยังมีชีวิตอยู่อีกหรือ?”

หลินเฟิงไม่ตอบ หลินห่าวก้าวเข้ามาใกล้

“คุณชายรองหลินเทียนให้ข้ามาบอกเจ้า”

“เย็นนี้ ไปที่ลานประลอง”หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น“ไปทำไม?”หลินห่าวยิ้ม

“คุณชายรองบอกว่าเมื่อวานยังสนุกไม่พอ”

“เขาอยากให้เจ้าขึ้นเวทีอีกครั้ง”คนด้านหลังหัวเราะ“คราวนี้ไม่ใช่หมัดเดียวแล้ว”

“คุณชายรองบอกว่าจะทำให้เจ้าคุกเข่าต่อหน้าทุกคน” และให้เจ้าพูดด้วยตัวเองว่า…”หลินห่าวจงใจหยุดก่อนยิ้มเยาะ

“ข้าเป็นขยะ”ห้องทั้งห้องเงียบลง หลินเฟิงมองเขาอย่างสงบทไม่มีความโกรธ

ไม่มีความหวาดกลัวมีเพียงความเย็นเยียบในดวงตา

หลินห่าวขมวดคิ้ว

“ทำไมไม่พูด?”หลินเฟิงถามกลับ

“ถ้าข้าไม่ไปล่ะ?”หลินห่าวหัวเราะ“เจ้ามีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ?”หลินเฟิงไม่ได้ตอบ

เขาเพียงยกมือขึ้นช้า ๆปราณบางเบาสายหนึ่งไหลผ่านปลายนิ้วมันเบาบางจนแทบมองไม่เห็น แต่หลินห่าวเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหยุดชะงัก“นี่…”เขาจ้องมือของหลินเฟิง“เป็นไปไม่ได้”

หลินเฟิงกำมือปราณสลายไปทันที

“เย็นนี้…”เขามองหลินห่าว“ข้าจะไป”

หลินห่าวยังคงตกตะลึงแต่ไม่นานก็หัวเราะ“ดี!” “ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะอวดดีได้อีกนานแค่ไหน!”

ทั้งสามคนหันหลังจากไปประตูปิดลง

หลินเฟิงยืนอยู่ด้านหลังประตูอย่างเงียบ ๆเสียงลึกลับดังขึ้น“เจ้าควรปฏิเสธ”

“ทำไม?” “เจ้าเพิ่งเข้าสู่ขั้นหลอมกายระดับหนึ่ง”

“หลินเทียนอยู่ระดับไหน?” “หลอมกายระดับห้า”หลินเฟิงนิ่งไปความแตกต่างถึงสี่ระดับ สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่าง นั่นคือความแตกต่างที่ใหญ่หลวง

เสียงนั้นกล่าวต่อ

“เจ้าสู้เขาไม่ได้”หลินเฟิงกลับยิ้ม“ตอนนี้ไม่ได้”เขาหันไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง

“แต่กว่าจะถึงเย็น…”ดวงตาของเขาแหลมคมขึ้น“ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วยาม”เสียงลึกลับเงียบไปจากนั้นจึงถาม

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”หลินเฟิงนั่งลงอีกครั้ง“ฝึก” ต่อเนื่องจนถึงเย็น” “เจ้าจะบ้าหรือ?”

“สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา ข้าฝึกไม่ได้แม้แต่วันเดียว”

เขาหลับตาลง

“ตอนนี้ข้ามีโอกาสแล้ว” “ข้าจะไม่เสียเวลาแม้แต่ลมหายใจเดียว”ทันทีที่พูดจบ…หลินเฟิงก็เริ่มฝึกอีกครั้ง พลังฟ้าดินโดยรอบถูกดึงเข้าหาร่างอย่างช้า ๆปราณสายแรกหมุนเวียนและภายในส่วนลึกของร่างกายตราประทับสีทองสั่นเบา ๆรอยร้าวเส้นหนึ่งขยายออกอีกเล็กน้อย

พร้อมกับเสียงกระซิบที่ไม่มีใครได้ยิน

“หนึ่ง…”

“เหลืออีกแปด…”

ขณะเดียวกัน บนภูเขาต้องห้ามที่อยู่ห่างออกไป ภายในถ้ำมืดสนิทกระบี่สีดำยังคงถูกตรึงอยู่บนแท่นหินโซ่แปดสายยังคงพันรอบตัวกระบี่แต่โซ่เส้นที่สอง…

รอยร้าวกำลังขยายตัวอย่างช้า ๆเคร้ง…

เสียงเบามากดังขึ้นและในส่วนลึกที่สุดของถ้ำ ดวงตาสีทองคู่หนึ่งค่อย ๆ ลืมขึ้น

“ในที่สุด…”เขาก็เริ่มฝึกแล้ว”เสียงหัวเราะต่ำดังสะท้อนอยู่ในความมืด

“เช่นนั้น…”

เก้าสวรรค์ก็ใกล้ถึงเวลาตื่นแล้ว”ส่วนทางด้านตระกูลหลิน…หลินเทียนกำลังยืนอยู่บนลานประลอง ผู้คนเริ่มทยอยมารวมตัวกัน เขากอดอกพลางมองไปยังทางเดินด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม

“หลินเฟิง…”วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า ต่อให้เจ้าพยายามอีกกี่ครั้ง…”เจ้าก็ไม่มีวันปีนขึ้นมาถึงระดับของข้าได้”

ไม่มีใครรู้ว่า…คำพูดนั้นกำลังจะกลายเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

เพราะเด็กหนุ่มที่ทุกคนเรียกว่า “ขยะ” กำลังนั่งฝึกอยู่เพียงลำพังและเป็นครั้งแรกในรอบสิบเจ็ดปี…ลมปราณกำลังไหลเวียนอยู่ในร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง

เส้นทางแห่งผู้ถือกระบี่…ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว