2.กระบี่ใต้ภูเขา

ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น หลินเฟิงก็มาถึงเชิงเขาต้องห้าม ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท หมอกสีขาวลอยต่ำปกคลุมพื้นดินจนมองเห็นทางข้างหน้าได้เพียงไม่กี่จั้ง ภูเขาเบื้องหน้าดูสูงใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นจากในเขตตระกูลหลายเท่า ยอดเขาถูกเมฆดำบดบัง ราวกับมีบางสิ่งกำลังซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก หลินเฟิงยืนอยู่ตรงทางขึ้นเพียงลำพังความเจ็บปวดจากการประลองเมื่อคืนยังคงอยู่ทั่วร่าง หน้าอกของเขาปวดร้าวทุกครั้งที่หายใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะความอยากรู้อยากเห็นเพียงอย่างเดียว เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว

“จงมาที่นี่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น”เขาไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครไม่รู้ว่ากำลังจะพบกับอะไรและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเดินเข้าไปหาความตายหรือไม่ แต่หลังจากถูกเรียกว่า “ขยะ” มาตลอดห้าปี หลินเฟิงกลับรู้สึกว่าตนไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว“ถ้าข้ากลับไป…”เขาหันกลับไปมองทางที่ทอดยาวกลับไปยังตระกูลหลิน

“ข้าก็ยังเป็นขยะเหมือนเดิม”หลินเฟิงกำหมัดแน่น ก่อนหันกลับ“เช่นนั้นข้าจะลองเดิมพันดูสักครั้ง”

เขาก้าวขึ้นภูเขา หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว ทางขึ้นเขาเต็มไปด้วยก้อนหินและรากไม้ เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ดังเสียดสีคล้ายเสียงกระซิบของผู้คนที่มองไม่เห็น

หลินเฟิงเดินต่อไปโดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปที่ใด

แต่แปลกประหลาดนัก…ทุกครั้งที่เขาลังเล เสียงเรียกในใจจะดังขึ้นบางครั้งเป็นเพียงคำเดียว“ขึ้นมา…”บางครั้งเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา“อีกไม่นาน…”ราวกับมีบางสิ่งกำลังนำทางเขาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม หลินเฟิงก็พบกับสิ่งผิดปกติ

ต้นไม้เบื้องหน้าหายไป แทนที่ด้วยหน้าผาสูงชันตรงกลางหน้าผามีรอยแยกขนาดเล็กอยู่หนึ่งรอยมันแคบมากจนคนทั่วไปแทบไม่สามารถสังเกตเห็น

หลินเฟิงยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง“เข้าไป” หลินเฟิงสูดลมหายใจลึก ก่อนเบียดตัวเข้าไปในรอยแยก ภายในมืดสนิท เขาต้องใช้มือคลำผนังหินขณะเดินไปข้างหน้า ทางเดินแคบลงเรื่อย ๆ จนไหล่ของเขาแทบจะชนผนังทั้งสองด้าน

แต่หลังจากเดินไปได้ไม่ถึงร้อยก้าว…

ทางเดินกลับเปิดออกอย่างกะทันหัน

หลินเฟิงหยุดฝีเท้าตรงหน้าเป็นถ้ำขนาดมหึมาเพดานถ้ำสูงจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า รอบผนังมีรอยสลักโบราณเต็มไปหมด บางส่วนพังทลายจนไม่สามารถอ่านได้ กลางถ้ำมีแท่นหินสีดำตั้งอยู่

และบนแท่นนั้น…มีกระบี่เล่มหนึ่งถูกตรึงอยู่

กระบี่นั้นมีสีดำสนิท ไม่ใช่สีดำของเหล็กธรรมดา แต่เป็นสีดำที่เหมือนสามารถกลืนกินแสงรอบตัวได้ แม้แต่แสงจากช่องว่างด้านบนก็ยังไม่สามารถสะท้อนบนคมกระบี่ ตัวกระบี่ถูกพันธนาการด้วยโซ่เก้าสาย

โซ่แต่ละสายมีขนาดเท่าแขนของผู้ใหญ่ และมีอักขระสีแดงเข้มสลักอยู่ตลอดแนว

หลินเฟิงมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง

“นี่คือ…”

ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็เต้นแรง ตึก!

ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดแล่นผ่านร่างกาย เขาไม่เคยเห็นกระบี่เล่มนี้มาก่อนแต่ส่วนลึกในจิตใจกลับรู้สึกว่า…

เขาเคยอยู่กับมันมานานแสนนาน“เจ้า…เรียกข้ามาที่นี่หรือ?”

ไม่มีคำตอบ หลินเฟิงเดินเข้าไปช้า ๆยิ่งเข้าใกล้กระบี่ ความเจ็บปวดในหน้าอกของเขาก็ยิ่งรุนแรง ตึก!ตึก! หัวใจเต้นถี่ขึ้นภาพบางอย่างพลันแล่นผ่านสมอง

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิง ภูเขานับหมื่นลูกกำลังพังทลาย ชายคนหนึ่งยืนอยู่เหนือสวรรค์ในมือของเขาถือกระบี่สีดำเล่มเดียวกัน

เบื้องหน้าชายคนนั้นมีเงาร่างขนาดมหึมานับไม่ถ้วน จากนั้น…แสงกระบี่ก็ฟาดลงมา ฟ้าดินแตกออก!“อ๊าก!”

หลินเฟิงกุมศีรษะและทรุดลงกับพื้น

ภาพทั้งหมดหายไปในพริบตาเขาหอบหายใจหนัก เหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผาก

“เมื่อกี้…คืออะไร?”

เขาไม่รู้ แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดต่อ…เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นภายในจิตใจ“ในที่สุด…”

เสียงนั้นคราวนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อน

มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเศร้า

“เจ้าก็มาถึง” หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น“ท่านเป็นใคร?” เงียบ จากนั้นเสียงนั้นตอบ

“ข้าคือคนที่รอเจ้ามานานนับหมื่นปี”

หลินเฟิงขมวดคิ้ว“หมื่นปี?” “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้” “แล้วเหตุใดจึงเรียกข้ามาที่นี่?”

คราวนี้เสียงนั้นเงียบไปนานก่อนจะตอบอย่างช้า ๆ“เพราะเจ้าคือคนเดียวที่สามารถดึงกระบี่เล่มนี้ออกได้”หลินเฟิงมองกระบี่สีดำเขาอดหัวเราะไม่ได้“ข้า?”

“คนที่รวบรวมปราณไม่ได้มาตลอดสิบเจ็ดปีเนี่ยนะ?”

“ใช่”

คำตอบนั้นเรียบง่ายจนหลินเฟิงพูดไม่ออก เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหินอีกครั้ง

“ถ้าข้าดึงมันออกไม่ได้ล่ะ?” “เจ้าจะตาย”

หลินเฟิงมองกระบี่นิ่ง“พูดได้ตรงดี”“เพราะข้าไม่ต้องการโกหกเจ้า”เสียงนั้นกล่าวต่อ“หากเจ้าดึงกระบี่ออกได้ ชะตาของเจ้าจะเปลี่ยนไปตลอดกาล” “และถ้าข้าทำไม่ได้?” “เจ้าจะยังคงเป็นขยะของตระกูลหลินต่อไป”หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ

ครั้งนี้เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความเศร้า

“เช่นนั้นข้าก็ไม่มีอะไรต้องกลัว”เขาก้าวขึ้นแท่นหินมือขวาค่อย ๆ ยื่นไปหาด้ามกระบี่

ยิ่งเข้าใกล้…ความรู้สึกกดดันมหาศาลก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเหมือนมีภูเขานับหมื่นลูกกดทับร่างกายของเขา ขาของหลินเฟิงสั่น

เลือดเริ่มไหลออกจากมุมปากแต่เขายังคงเดินต่ออีกหนึ่งก้าว อีกหนึ่งก้าว

จนกระทั่งมือของเขาแตะด้ามกระบี่

ทันใดนั้น วูม!เปลวไฟสีดำระเบิดออกจากกระบี่“อ๊าก!”หลินเฟิงร้องออกมา

ความเจ็บปวดราวกับกระดูกทั้งร่างกำลังถูกเผาไหม้ทะลักเข้าสู่ร่างกายเส้นเลือดทุกเส้นปูดขึ้นผิวหนังเริ่มปรากฏเส้นสีดำคล้ายอักขระแต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ…

ใต้หน้าอกของเขา มีบางสิ่งกำลังสั่นสะเทือน ตึก!ตึก!ตึก! เสียงหัวใจอีกดวงดังขึ้น ไม่ใช่หัวใจของหลินเฟิงแต่เป็นบางสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในร่างกาย

“นี่มัน…”หลินเฟิงกัดฟันแน่น

ทันใดนั้น อักขระสีทองก็ปรากฏขึ้นกลางหน้าอกของเขา อักขระนั้นเหมือนตราประทับโบราณและเมื่อมันปรากฏขึ้น…

โซ่ทั้งเก้าสายบนกระบี่ก็เริ่มสั่น เคร้ง!

เคร้ง!เคร้ง! เสียงโลหะกระทบกันดังสะท้อนทั่วถ้ำ เสียงลึกลับในจิตใจของหลินเฟิงพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก

“ไม่!”

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลินเฟิงตกใจ “ทำไม?” “อย่าดึงกระบี่ออก!” แต่สายเกินไปแล้วมือของเขากำด้ามกระบี่แน่นและโดยไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร…ร่างกายของเขากลับออกแรงดึงขึ้น เคร้ง!

เสียงหนึ่งดังขึ้น โซ่เส้นแรกที่พันรอบกระบี่…เกิดรอยร้าว หลินเฟิงเบิกตากว้าง

“แตกแล้ว…”เคร้ง!รอยร้าวขยายออกอย่างรวดเร็ว

จากนั้น ปัง!!!โซ่เส้นแรกระเบิดออกเป็นชิ้น ๆคลื่นพลังมหาศาลกวาดไปทั่วถ้ำ

หลินเฟิงถูกแรงกระแทกซัดจนกระเด็น แต่ก่อนที่ร่างของเขาจะตกถึงพื้น กระบี่สีดำกลับสั่นอย่างรุนแรงเสียงคำรามที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นจากส่วนลึกของภูเขา

“ผู้ถือกระบี่…” “กลับมาแล้ว…”ดวงตาของหลินเฟิงพร่ามัวเขาเห็นภาพบางอย่างอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบเสื้อคลุมสีดำปลิวไสว

กระบี่ในมือชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือศีรษะของเขามีประตูสวรรค์เก้าบานแต่ละบานถูกปกคลุมด้วยเลือด

ชายคนนั้นหันกลับมาและใบหน้าของเขา…เหมือนหลินเฟิงทุกประการ“เจ้า…”

หลินเฟิงพึมพำ ก่อนที่ภาพจะดับลง

ในเวลาเดียวกัน ภายในร่างของเขาเอง

ตราประทับสีทองที่อยู่ตรงหน้าอกพลันแตกออก เปรี๊ยะ!พลังปราณที่เขาไม่เคยสัมผัสมาตลอดสิบเจ็ดปีระเบิดออกมาราวกับเขื่อนที่พังทลาย ปราณจำนวนมหาศาลไหลเข้าสู่เส้นลมปราณ

เส้นลมปราณที่เคยตีบตันมาตลอดสิบเจ็ดปีเริ่มเปิดออกทีละเส้น เส้นแรก

เส้นที่สอง เส้นที่สาม ความเจ็บปวดรุนแรงจนหลินเฟิงแทบหมดสติ

แต่เขากลับหัวเราะออกมาเพราะเป็นครั้งแรกในชีวิต…เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณจริง ๆ“นี่คือ…”เขากำหมัดแน่น

ปราณบางเบาไหลผ่านปลายนิ้ว“ปราณของข้า?” เสียงลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้มันแฝงความตกใจอย่างชัดเจน

“เป็นไปไม่ได้…” “ผนึกเก้าชั้น…”

“เหตุใดจึงเริ่มคลายด้วยตัวมันเอง?”

หลินเฟิงยังไม่ทันได้ถามบนผิวของกระบี่สีดำกลับปรากฏตัวอักษรโบราณทีละคำ

ผู้ถือกระบี่คืนชีพ เก้าผนึกเริ่มคลาย

เส้นทางสู่เก้าสวรรค์…เปิดขึ้นอีกครั้ง

จากนั้นตัวอักษรทั้งหมดก็หายไป หลินเฟิงยืนอยู่กลางถ้ำเสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด แต่ดวงตากลับเปลี่ยนไป เมื่อครู่เขายังเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่สามารถรวบรวมปราณได้แม้แต่น้อยแต่ตอนนี้…ปราณกำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขาอย่างช้า ๆ

แม้จะยังอ่อนแอแต่เป็นพลังที่เป็นของเขาเอง

เขามองกระบี่สีดำตรงหน้า โซ่ยังเหลืออีกแปดสายและทุกสายกำลังสั่นเบา ๆ ราวกับรู้ว่าเจ้าของของมันได้กลับมาแล้ว

หลินเฟิงเอื้อมมือไปจับด้ามกระบี่อีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีแรงต่อต้านมีเพียงเสียงกระซิบเบา ๆ จากกระบี่“หนึ่งพันเจ็ดร้อยปี…”

“เจ้าช้ากว่าที่ข้าคิด” หลินเฟิงชะงัก

“ท่าน…”เขากำลังจะถามว่าใครกำลังพูด

แต่เสียงระฆังจากตระกูลหลินพลันดังขึ้นจากระยะไกล กังวานไปทั่วหุบเขา

พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นหลินเฟิงหันไปมองทางออกของถ้ำก่อนหันกลับมามองกระบี่อีกครั้ง เขายังไม่สามารถนำมันออกมาได้แต่เขารู้แล้วว่า…ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

เขากำหมัดแน่น“หลินเทียน…”ภาพการถูกหมัดกระแทกเมื่อคืนย้อนกลับมา

คำพูดที่อีกฝ่ายเคยกล่าวยังคงก้องอยู่ในหัว“คนไร้ค่าก็คือคนไร้ค่า”หลินเฟิงหลับตาลงก่อนลืมขึ้นอีกครั้งแววตาของเขาเย็นเยียบ“รอข้าเถอะ” “วันนี้เจ้าคิดว่าข้าเป็นขยะ…”

เขาหันหลังเดินออกจากถ้ำ

“แต่สักวันหนึ่ง…”

สายลมยามเช้าพัดผ่านเส้นผมของเขา

“ข้าจะให้เจ้าจำชื่อหลินเฟิงไปจนวันตาย”

เบื้องหลังเขา กระบี่สีดำสั่นเบา ๆเคร้ง…

โซ่เส้นที่สอง…เกิดรอยร้าวเล็ก ๆและไม่มีใครรู้ว่า…ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ณ ดินแดนที่อยู่ไกลออกไปนับแสนลี้

ชายชราผู้หนึ่งที่นั่งหลับตาอยู่บนยอดเขาพลันลืมตาขึ้นดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ผู้ถือกระบี่…” “กลับมาแล้วจริง ๆ”เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“เก้าสวรรค์กำลังจะเกิดความวุ่นวายอีกครั้ง” และคราวนี้…ไม่มีผู้ใดหยุดเขาได้อีก