4.คนที่เคยหัวเราะ

เสียงพูดคุยดังไปทั่วลานประลองของตระกูลหลิน

ผู้คนจำนวนมากทยอยมารวมตัวกันตั้งแต่ก่อนถึงเวลานัดหมาย บรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ต่างจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน หลินเฟิงซึ่งเคยเป็นตัวตลกของตระกูลกลับกล้าท้าทายหลินเทียนอีกครั้ง

ไม่มีใครคิดว่าเขาจะชนะ ยิ่งไม่มีใครคิดว่าเขาจะกล้าปรากฏตัว“มาแล้ว!”เสียงหนึ่งดังขึ้นทุกคนหันไปมองทางเข้าลานประลอง ชายหนุ่มในชุดสีเทาเก่า ๆ กำลังเดินเข้ามาอย่างช้า ๆหลินเฟิง เสื้อผ้าของเขายังคงเก่าและมีรอยขาดจากการต่อสู้เมื่อวาน บริเวณมุมปากยังมีรอยแผลจาง ๆ แต่สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อวานคือแววตาไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความต่ำต้อยและไม่มีความลังเล

เขาเดินผ่านฝูงชนโดยไม่สนใจสายตาที่มองมา“นั่นหลินเฟิงจริง ๆ หรือ?” ดูเหมือนจะใช่”

“เมื่อวานโดนคุณชายรองซัดจนล้มไปขนาดนั้น วันนี้ยังกล้ามาอีก?” “คงไม่รู้จักคำว่ากลัว”เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ

หลินเฟิงไม่ได้หยุดเดินจนกระทั่งเขาก้าวขึ้นไปบนลานประลอง ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ตรงกลางเวทีหันมามองทันที

หลินเทียน เขาสวมชุดฝึกสีขาวสะอาด ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ รอบตัวมีปราณจาง ๆ หมุนเวียนอยู่ระดับหลอมกายขั้นห้าในสายตาของทุกคน นี่คือพลังที่หลินเฟิงไม่มีทางเอาชนะได้

หลินเทียนยกยิ้ม“ข้านึกว่าเจ้าจะไม่กล้ามาเสียอีก”หลินเฟิงมองเขาอย่างสงบ

“เจ้าบอกให้ข้ามา ข้าก็มา” ดี”

หลินเทียนก้าวลงจากแท่นเล็กน้อยก่อนเดินเข้าหาเขา

“เมื่อวานข้าบอกแล้วว่าการต่อสู้ยังไม่จบ” “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าจำไปตลอดชีวิตว่าเจ้าควรอยู่ตรงไหน”

หลินเฟิงมองเขา

“ข้างล่าง?” เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบด้าน

สีหน้าของหลินเทียนเปลี่ยนไปทันที

“เจ้ากล้าพูดเล่นกับข้า?” ทำไมจะไม่กล้า?”หลินเฟิงตอบเรียบ ๆ“เมื่อวานข้าไม่มีพลัง”เขากำหมัดช้า ๆ“แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว”ประโยคนั้นทำให้เสียงหัวเราะรอบลานค่อย ๆ เงียบลง

หลินเทียนหรี่ตา“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”หลินเฟิงไม่ได้ตอบเขาเพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวปราณบางเบาสายหนึ่งไหลผ่านแขนมันอ่อนแอมาก

หากไม่ตั้งใจมองแทบไม่สามารถมองเห็นได้ แต่คนที่อยู่ใกล้กลับสัมผัสได้

“ปราณ?”เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างตกใจ

“เขามีปราณจริง ๆ!” เป็นไปไม่ได้!”

“หลินเฟิงฝึกได้แล้ว?”เสียงพูดคุยระเบิดขึ้นทั่วลาน สีหน้าของหลินเทียนเองก็แข็งค้าง เขาจ้องหลินเฟิงราวกับเห็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่บนโลก

“เจ้า…”หลินเฟิงกำหมัด“ข้าฝึกได้แล้ว”

ประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้ทั้งลานเงียบลง

ตลอดสิบเจ็ดปีคำว่า “ขยะ” ติดอยู่กับชื่อหลินเฟิงมาตลอด แต่วันนี้…เด็กหนุ่มที่ไม่เคยรวบรวมลมปราณได้แม้แต่สายเดียวกลับสามารถปล่อยปราณออกมาได้

“เขาอยู่ระดับไหน?” ดูจากความเข้มข้น…น่าจะเพิ่งเข้าสู่ขั้นหลอมกาย”ระดับหนึ่ง?” “ใช่”เมื่อได้ยินคำตอบ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ระดับหนึ่งแล้วอย่างไร?”

“คุณชายรองอยู่ระดับห้า!” ห่างกันถึงสี่ระดับ ต่อให้หลินเฟิงฝึกได้ก็ไม่มีทางชนะ!”หลินเทียนเองก็หัวเราะออกมา

“ข้าเกือบตกใจแล้วเชียว”เขาค่อย ๆ เดินเข้าหาหลินเฟิง“ที่แท้ก็เพิ่งเข้าสู่ระดับหนึ่ง”หลินเทียนยกมือขึ้นปราณของเขาระเบิดออกอย่างชัดเจนแรงกดดันของผู้ฝึกยุทธ์ระดับหลอมกายขั้นห้ากระจายไปทั่วลาน หลินเฟิงรู้สึกถึงแรงกดดันนั้นทันที มันหนักกว่าตัวเขาหลายเท่า

เสียงลึกลับดังขึ้นในจิตใจ“เจ้าสู้เขาไม่ได้”หลินเฟิงตอบในใจ“ข้ารู้” “ถ้ารู้แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมแพ้?”

หลินเฟิงมองหลินเทียน“เพราะข้าไม่ต้องชนะ”เสียงนั้นเงียบไป

“ข้าแค่ต้องไม่ยอมให้เขาทำร้ายข้าเหมือนเมื่อวานอีก”หลินเทียนพุ่งเข้ามา

“คุกเข่า!”หมัดขนาดใหญ่พุ่งตรงเข้าหาใบหน้า ฟึ่บ!หลินเฟิงเบี่ยงตัวหลบ

หมัดเฉียดแก้มไปเพียงเล็กน้อย ปัง!

แรงหมัดกระแทกอากาศจนเกิดเสียงดัง

หลินเฟิงถอยหลังหลายก้าว“เร็วขึ้นกว่าเมื่อวาน?”เขาขมวดคิ้ว เสียงลึกลับดังขึ้น

“ใช้ปราณที่เท้า”หลินเฟิงไม่ถามเขาโคจรปราณทันทีพลังสายเล็กไหลลงสู่ขาทั้งสองข้าง ฟึ่บ!ร่างของเขาพุ่งออกด้านข้าง

หมัดของหลินเทียนพลาดเป้า“อะไร?”

หลินเทียนหันกลับมาแต่ในวินาทีนั้นเอง

หลินเฟิงก็เข้าประชิดหมัดของเขาพุ่งตรงเข้าสู่ชายโครง ปัง! หลินเทียนถอยไปครึ่งก้าว

เสียงรอบลานเงียบกริบ

เขาก้มมองเสื้อบริเวณชายโครงมีรอยยุบเล็กน้อย“เจ้าต่อยข้า?”หลินเฟิงกำหมัดแน่นมือของเขาสั่น การโจมตีเมื่อครู่ทำให้กระดูกข้อนิ้วของเขาเจ็บร้าว

แต่เขากลับยิ้ม“ใช่”หลินเทียนหน้าเปลี่ยนสี เขาไม่เคยคิดว่าหลินเฟิงที่อยู่ระดับหนึ่งจะสามารถทำให้เขาถอยได้“ดี!”

ปราณรอบตัวเขาระเบิดออก“ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำเกินไป!” ฟึ่บ!หลินเทียนพุ่งเข้ามาอีกครั้งคราวนี้เร็วกว่าก่อนหน้านี้มาก หลินเฟิงยกแขนขึ้นป้องกัน ปัง!

หมัดกระแทกแขนจนร่างของเขาปลิวออกไป ตุบ! เขากระแทกพื้นและไถลไปหลายจั้ง เลือดไหลออกจากมุมปากความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง หลินเทียนไม่เปิดโอกาสให้เขาตั้งตัว ร่างของเขาพุ่งตามมา

“จบแล้ว!” หมัดถูกเหวี่ยงลงมา

หลินเฟิงกัดฟัน ในเสี้ยววินาที เขานึกถึงเสียงหัวเราะตลอดสิบเจ็ดปีคำว่า “ขยะ”

คำว่า “ไร้ค่า”คำพูดของบิดาที่ไม่เคยมองเขาตรง ๆและใบหน้าของคนเหล่านั้นที่เคยหัวเราะเยาะเขา

แต่ครั้งนี้…เขาจะไม่ล้มลงง่าย ๆ“ข้าบอกแล้ว…”หลินเฟิงยกแขนขึ้น ปราณสายแรกในร่างสั่นสะเทือน“ข้าไม่ใช่ขยะ!”

ตูม! หมัดของหลินเทียนกระแทกเข้ากับแขน แต่ในจังหวะเดียวกัน หลินเฟิงกลับหมุนตัวตามแรงปะทะเขาใช้แรงของหลินเทียนส่งร่างตัวเองออกด้านข้าง ก่อนกระแทกฝ่ามือเข้าใต้ชายโครงของอีกฝ่ายเต็มแรง ปัง!หลินเทียนหน้าซีด

เลือดไหลออกจากมุมปากร่างของเขาถอยหลังไปสามก้าว“คุณชายรอง!”

เสียงตะโกนดังขึ้นทั้งลานตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไร ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายสองคนบนลานประลอง

หลินเฟิงยืนหอบหายใจแขนข้างหนึ่งชาไปหมด เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังจะหมดแรง

ระดับหนึ่ง…ยังห่างจากระดับห้ามากเกินไปแต่เขาทำสำเร็จแล้วเขาทำให้หลินเทียนบาดเจ็บ หลินเทียนใช้มือเช็ดเลือดที่มุมปาก เขามองเลือดบนปลายนิ้วอย่างไม่อยากเชื่อก่อนจะเงยหน้าขึ้นดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ“หลินเฟิง!”เสียงคำรามดังไปทั่วลาน เขากำหมัดแน่น

กำลังจะพุ่งเข้าไปอีกครั้ง“พอได้แล้ว!”

เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านบน

ทุกคนหันไปมอง ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำเดินออกมาจากกลุ่มผู้อาวุโส

เขาคือผู้อาวุโสห้า ผู้รับผิดชอบการฝึกของศิษย์รุ่นเยาว์ สายตาของเขาจับจ้องหลินเฟิง

“การประลองจบแล้ว”หลินเทียนกัดฟัน

“แต่ข้ายัง…” พอ!”ผู้อาวุโสห้าตัดบท

“เจ้าชนะอยู่แล้ว หลินเทียน”หลินเทียนนิ่ง

ผู้อาวุโสมองหลินเฟิงต่อ

“เด็กหนุ่ม เจ้าเพิ่งเข้าสู่ขั้นหลอมกายระดับหนึ่ง?”หลินเฟิงพยักหน้า“ขอรับ”

“เมื่อวานยังไม่มีปราณแม้แต่สายเดียว?”

“ขอรับ” ผู้อาวุโสห้าขมวดคิ้ว

เขามองหลินเฟิงราวกับต้องการมองทะลุเข้าไปถึงร่างกาย“แปลก…”เสียงพึมพำเบามากแต่หลินเฟิงได้ยิน“มีอะไรหรือขอรับ?” “ไม่มีอะไร”ผู้อาวุโสห้าส่ายหน้า

“กลับไปพักเสีย”หลินเฟิงพยักหน้า

เขาหันหลังลงจากลานประลอง แต่ทันทีที่เดินผ่านฝูงชน เสียงกระซิบก็ดังขึ้นรอบตัว“เขาฝึกได้จริง ๆ” เมื่อวานยังเป็นขยะอยู่เลย” “วันนี้กลับทำให้คุณชายรองเลือดออกได้”

“เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขากันแน่?”

หรือว่าเขาไม่ได้ไร้พรสวรรค์มาตั้งแต่แรก?”คำพูดเหล่านั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ

หลินเฟิงเดินผ่านไปโดยไม่หยุด แต่ก่อนที่เขาจะออกจากลาน เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“หลินเฟิง”เขาหยุดเดิน หลินเทียนยืนอยู่กลางลานดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ“วันนี้ข้าแพ้ให้เจ้าเพราะประมาท” ครั้งหน้า…”เขากำหมัดแน่น

“ข้าจะไม่ให้เจ้าได้ยืนอยู่บนลานนี้อีก”

หลินเฟิงหันกลับไป“ครั้งหน้า?”เขายิ้มบาง ๆ“ได้”จากนั้นจึงเดินจากไป

ไม่มีใครเห็นว่าในขณะที่เขาหันหลังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย

เพราะเขารู้ดีวันนี้เขาไม่ได้ชนะเขาเพียงพิสูจน์ว่า…ตัวเองสามารถต่อสู้ได้

แต่ถ้าอยากเอาชนะหลินเทียนจริง ๆ

เขายังต้องแข็งแกร่งขึ้นอีกมากและนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ

เมื่อกลับถึงเรือนพัก หลินเฟิงปิดประตูทันทีเขานั่งลงบนเตียง“เจ็บชะมัด…”

เสียงลึกลับดังขึ้น

“เจ้าฝืนร่างกายมากเกินไป” “แต่ข้าทำได้” “เจ้าทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าบาดเจ็บได้ นั่นถือว่าเกินความคาดหมายแล้ว”

หลินเฟิงเงียบไป

“ถ้าข้าฝึกต่อคืนนี้ล่ะ?” “ร่างกายเจ้ายังรับไม่ไหว”หลินเฟิงกำหมัด“ถ้าอย่างนั้นข้าจะพักจนถึงค่ำ”เขาหลับตา

“แล้วเริ่มใหม่” ทันใดนั้น…ตราประทับสีทองกลางอกสั่นสะเทือน ปราณจำนวนหนึ่งไหลออกจากส่วนลึกของร่าง

หลินเฟิงลืมตาขึ้นทันที“เกิดอะไรขึ้น?”

ไม่มีคำตอบตราประทับสีทองปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของเขารอยร้าวที่เคยมีอยู่เก้ารอย…ตอนนี้มีหนึ่งรอยที่ขยายกว้างขึ้นและด้านหลังตราประทับ เงากระบี่สีดำชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง

เสียงลึกลับดังขึ้นอย่างแผ่วเบา“เจ้าทำให้มันตื่นเร็วเกินไปแล้ว…”

หลินเฟิงขมวดคิ้ว“มันคืออะไร?”คราวนี้ไม่มีคำตอบ แต่ภายในภูเขาต้องห้ามที่ห่างออกไปหลายสิบลี้…โซ่เส้นที่สองแตกออกหนึ่งข้อ กระบี่สีดำสั่นสะเทือน

ดวงตาสีทองคู่หนึ่งลืมขึ้นในความมืด

“หลอมกายระดับหนึ่ง…”เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น“เพียงระดับหนึ่งก็สามารถทำให้ผนึกสั่นสะเทือนได้ถึงเพียงนี้”ชายปริศนาลุกขึ้นช้า ๆ“ดูเหมือนว่าร่างนั้น…”เขาหันไปมองทิศทางของตระกูลหลิน

“จะไม่ใช่ภาชนะธรรมดาอีกต่อไป”

ขณะเดียวกัน ข่าวเรื่องหนึ่งกำลังแพร่ไปทั่วตระกูลหลินอย่างรวดเร็ว

“หลินเฟิงฝึกได้แล้ว!”และข่าวนั้น…

กำลังทำให้คนจำนวนมากที่เคยหัวเราะเยาะเขาเริ่มหวาดกลัวเพราะไม่มีใครรู้ว่าเด็กหนุ่มที่พวกเขาเคยเหยียบย่ำมาเป็นเวลาสิบเจ็ดปี…กำลังจะเดินไปถึงจุดใด

ส่วนหลินเฟิงไม่สนใจข่าวเหล่านั้นเลย

เขาเพียงนั่งอยู่ในห้องมืดมองฝ่ามือของตัวเอง ปราณสายหนึ่งหมุนวนอย่างช้า ๆ

“หลินเทียน…”เขาพึมพำ“ครั้งหน้าข้าจะไม่แพ้”แล้วสายตาของเขาก็เลื่อนไปยังทิศทางของภูเขาต้องห้าม หัวใจพลันเต้นแรงโดยไร้สาเหตุราวกับมีบางสิ่งกำลังเรียกหาเขาจากที่ไกลแสนไกล

กระบี่สีดำ…และเก้าผนึกที่กำลังแตกออกทีละชั้นโดยที่หลินเฟิงยังไม่รู้เลยว่า…การที่เขาเริ่มฝึกได้ในวันนี้ไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการเป็นผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาแต่มันคือจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่จะทำให้ชื่อของเขา…สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเก้าสวรรค์