5.การประลองตระกูล

สามวันหลังจากการประลองระหว่างหลินเฟิงกับหลินเทียน ข่าวเรื่องหนึ่งก็ประกาศขึ้นทั่วตระกูลหลิน

การประลองรุ่นเยาว์ประจำปีจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งวัน ผู้ที่มีอายุไม่เกินยี่สิบปีสามารถเข้าร่วมได้ทั้งหมด

ผู้ชนะจะได้รับสิทธิ์เข้าไปฝึกในหอคัมภีร์ชั้นในเป็นเวลาหนึ่งเดือน พร้อมโอสถหลอมกายระดับสูงสามเม็ด และที่สำคัญที่สุดคือ…สิทธิ์เข้าสู่เขตฝึกยุทธ์หลังภูเขาของตระกูล ข่าวนี้ทำให้ศิษย์รุ่นเยาว์จำนวนมากตื่นเต้นเพราะเขตฝึกยุทธ์หลังภูเขาเป็นสถานที่ที่คนธรรมดาไม่มีสิทธิ์เข้าไปแต่สิ่งที่ทุกคนพูดถึงมากที่สุดกลับไม่ใช่รางวัล

หากเป็นชื่อของคนคนหนึ่ง“หลินเฟิงจะเข้าร่วมด้วยหรือเปล่า?” “เขาเพิ่งฝึกได้ไม่กี่วันเอง” ถึงจะมีปราณแล้ว แต่ก็แค่หลอมกายขั้นหนึ่ง” ข้าว่าเขาคงไม่กล้า”

เสียงหัวเราะดังขึ้นในลานฝึก

ทว่าในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มชุดเทาก็เดินผ่านประตูเข้ามา หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไร

เขาเดินตรงไปยังเสาหินฝึกยุทธ์ ก่อนยกมือวางลงบนพื้นผิวของมันปราณสายบางไหลออกจากฝ่ามือเสาหินสั่นเล็กน้อย ตัวเลขปรากฏขึ้น หนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดจิน เสียงพูดคุยรอบข้างเงียบลง

เมื่อสามวันก่อน เขายังไม่มีแม้แต่ปราณสายเดียวแต่วันนี้แรงกายของเขากลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลินเฟิงมองตัวเลขนั้นครู่หนึ่ง ก่อนถอนมือกลับ“ยังไม่พอ”

เขาพึมพำ สำหรับคนอื่น หนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดจินอาจถือว่าไม่เลวสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งแต่หลินเฟิงรู้ดีว่ามันยังห่างไกลหลินเทียนอยู่ระดับหลอมกายขั้นห้า

กำลังของอีกฝ่ายมากกว่าเขาหลายเท่า

ครั้งก่อนเขาอาศัยจังหวะและแรงของคู่ต่อสู้จึงสามารถทำให้หลินเทียนบาดเจ็บได้ หากต่อสู้กันอีกครั้งโดยไม่มีปัจจัยเหล่านั้น…เขาอาจไม่มีโอกาสแม้แต่จะยืนอยู่บนลาน เสียงลึกลับดังขึ้นในจิตใจ

“เจ้ากำลังรีบร้อนเกินไป”หลินเฟิงตอบในใจ“ข้าไม่มีเวลาช้า” เหตุใด?”หลินเฟิงเงียบไปเพราะเขารู้ว่ามีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นในร่างกายของเขา ตราประทับสีทอง

เก้ารอยร้าวและกระบี่สีดำที่เขายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร ตั้งแต่วันที่เขาเริ่มรวบรวมปราณ ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนไปทุกวัน

การฟื้นตัวเร็วขึ้นประสาทสัมผัสเฉียบคมขึ้นแม้แต่ความเร็วในการดูดซับปราณก็เหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่าแต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น เขากลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

เขาไม่รู้ว่าพลังนี้มาจากไหนและไม่รู้ว่ามันต้องการอะไรจากเขา เสียงลึกลับดังขึ้นอีกครั้ง“การประลองครั้งนี้ เจ้าควรระวังหลินเทียน”

หลินเฟิงหรี่ตา“เขาจะเข้าร่วม?” ใช่”

“แล้วข้าจะได้เจอเขาหรือไม่?”เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง“ถ้าเจ้าผ่านรอบทั้งหมดได้” หลินเฟิงยิ้มบาง“ถ้าอย่างนั้นข้าจะผ่านให้ได้”

วันรุ่งขึ้นลานประลองของตระกูลหลินเต็มไปด้วยผู้คน ผู้อาวุโสหลายคนมานั่งอยู่บนแท่นสูง

ประมุขตระกูลหลินนั่งอยู่ตรงกลาง

เขามองเหล่าศิษย์รุ่นเยาว์ที่ยืนเรียงกันด้านล่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“การประลองครั้งนี้ ไม่มีการกำหนดรูปแบบการต่อสู้” ผู้ใดถูกผลักออกจากลาน ยอมแพ้ หรือไม่สามารถต่อสู้ต่อได้ ถือว่าแพ้” ผู้ชนะจะได้รับรางวัลตามที่ประกาศไว้”

เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที จากนั้นรายชื่อคู่ต่อสู้รอบแรกก็ถูกประกาศ หลินเฟิงยืนอยู่ท้ายแถวไม่มีใครสนใจเขามากนัก

หลายคนมองเขาด้วยสายตาดูถูก บางคนถึงกับหัวเราะ“เจ้าขยะนั่นเข้าร่วมจริง ๆ ด้วย” “คงอยากสร้างชื่อหลังจากฝึกได้กระมัง”

แค่ระดับหนึ่ง ยังคิดว่าจะผ่านรอบแรก?”

หลินเฟิงได้ยินทุกคำแต่เขาไม่ตอบโต้

เสียงประกาศดังขึ้น“คู่ที่สาม หลินเฟิง พบ หลินห่าว!”

ชายหนุ่มร่างใหญ่เดินขึ้นลานประลอง

หลินห่าวเป็นศิษย์สายรองของตระกูลหลิน หลอมกายขั้นสองเมื่อเห็นคู่ต่อสู้ เขาก็ยิ้มออกมา“ดูเหมือนข้าจะโชคดี”

หลินเฟิงเดินขึ้นลานอย่างสงบ“โชคดี?”

“ได้เจอกับเจ้าในรอบแรก ข้าก็ไม่ต้องเสียแรงมาก”เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบลาน

หลินห่าวกำหมัด“ยอมแพ้เสียเถอะ”

หลินเฟิงส่ายหน้า

“เริ่มเถอะ”

“ดี!”

หลินห่าวพุ่งเข้ามา หมัดของเขาหนักกว่าเมื่อสามวันก่อนที่หลินเฟิงเคยเจอมาก

แต่ครั้งนี้หลินเฟิงไม่ถอยเขาก้าวเท้าออกด้านข้างหมัดเฉียดไหล่ จากนั้นเขาหมุนตัวและใช้ฝ่ามือกระแทกกลางหลังของหลินห่าว ร่างใหญ่เซไปข้างหน้า หลินเฟิงก้าวตาม ทุกการโจมตีไม่ได้รุนแรงที่สุด

แต่แม่นยำอย่างน่าประหลาดหลินห่าวเริ่มตั้งรับไม่ทัน“นี่มัน…”เขากัดฟัน

หลินเฟิงอ่านจังหวะของเขาได้หมด

ราวกับสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวก่อนที่มันจะเกิดขึ้น

ในที่สุดหลินเฟิงกวาดขา ร่างของหลินห่าวล้มลงนอกขอบลาน“หลินเฟิงชนะ!”

ทั้งลานเงียบไปชั่วขณะจากนั้นเสียงพูดคุยก็ดังขึ้น“เขาชนะจริง?” แต่คู่ต่อสู้เป็นหลอมกายขั้นสองนะ” “เมื่อกี้เขาใช้พลังแค่ไหนกัน?”หลินเฟิงเดินลงจากลาน

ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเพราะเขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดและนั่นทำให้เขายิ่งสงสัย

ร่างกายของเขา…กำลังเปลี่ยนแปลงเร็วกว่าที่ควรจะเป็น

รอบที่สองหลินเฟิงชนะ

รอบที่สามเขาชนะอีกครั้ง

รอบที่สี่คู่ต่อสู้ยอมแพ้ก่อนเริ่มการต่อสู้

เมื่อเข้าสู่รอบสุดท้ายของสายหนึ่ง ชื่อของหลินเฟิงก็เริ่มถูกพูดถึงทั่วลาน

“เขาไม่ใช่ขยะแล้ว” อย่างน้อยก็มีความสามารถในการต่อสู้” “แต่ถ้าเจอหลินเทียนก็จบอยู่ดี”หลินเฟิงยืนอยู่ข้างลาน

เขามองไปยังอีกฝั่งหลินเทียนกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่เริ่มการประลอง อีกฝ่ายแทบไม่เสียแรงเลยคู่ต่อสู้ทั้งหมดถูกจัดการภายในไม่กี่กระบวนท่า

และตอนนี้…ทั้งสองกำลังจะพบกัน

เสียงประกาศดังขึ้น“รอบชิงชนะเลิศ!”

“หลินเฟิง พบ หลินเทียน!”เสียงฮือฮาระเบิดขึ้นทั่วลาน หลินเทียนก้าวขึ้นเวที

แววตาของเขาเย็นชา“ในที่สุดเจ้าก็มาถึง” หลินเฟิงเดินขึ้นตาม“ข้าบอกแล้วว่าจะมา” “ครั้งก่อนข้าประมาทเจ้า”

หลินเทียนกำหมัดปราณขั้นหลอมกายระดับห้าระเบิดออกแรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายคราวนี้หลินเฟิงรู้ทันที

หลินเทียนไม่ได้คิดจะเล่นกับเขาอีกแล้ว

“วันนี้…”หลินเทียนพูดช้า ๆ“ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าความแตกต่างระหว่างระดับหนึ่งกับระดับห้าคืออะไร”ฟึ่บ! ร่างของหลินเทียนพุ่งเข้ามาเร็วกว่าเมื่อสามวันก่อน

หลินเฟิงเบี่ยงตัวหลบ หมัดเฉียดใบหน้า

เขาโต้กลับทันที แต่หลินเทียนกลับยกแขนรับแรงสะท้อนทำให้หลินเฟิงถอยหลัง“เร็วขึ้น…”หลินเฟิงกัดฟัน

ยังไม่ทันตั้งหลัก หลินเทียนก็เข้ามาอีกครั้ง ทุกการโจมตีรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆหลินเฟิงหลบได้บ้าง รับได้บ้าง แต่ร่างกายของเขาเริ่มรับไม่ไหว หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่หน้าอกเลือดพุ่งออกจากปากร่างของเขากระเด็นไปหลายจั้ง“หลินเฟิง!”

เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านล่าง หลินเฟิงยันพื้นลุกขึ้นหน้าอกเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกแต่เขายังยืนอยู่ หลินเทียนมองเขาอย่างเย็นชา“ยังไม่ยอมแพ้อีก?”หลินเฟิงเช็ดเลือด“ยัง” งั้นก็ตายเสีย!”

หลินเทียนพุ่งเข้ามาหมัดมหาศาลพุ่งตรงเข้าสู่หน้าอก หลินเฟิงยกแขนป้องกันตูม!

กระดูกแขนส่งเสียงดังร่างของเขาปลิวออกไปเขากระแทกพื้นอย่างแรง

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเสียงผู้คนรอบตัวค่อย ๆ ห่างออกไป

เขาพยายามลุกแต่ขากลับไม่ตอบสนอง

“พอแล้ว!”เสียงของใครบางคนดังขึ้น

แต่หลินเทียนไม่หยุด เขากำหมัดเดินเข้ามา“ข้าบอกแล้ว…”วันนี้เจ้าจะไม่ได้ลงจากลานนี้อย่างสมบูรณ์”หลินเฟิงกัดฟัน

มือของเขากำพื้นแน่น ในจังหวะนั้นเอง…

ตราประทับสีทองกลางอกสั่นสะเทือน

หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะจากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในจิตใจ เหมือนมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังตื่นขึ้น ตราประทับเก้ารอยร้าว

รอยแรก…เปิดออกอีกครั้งแสงสีทองทะลักออกมาและในส่วนลึกของจิตสำนึก

เงากระบี่สีดำค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น

หลินเฟิงเบิกตากว้าง“กระบี่…”เขาเห็นมัน

กระบี่สีดำเล่มหนึ่งลอยอยู่ในความมืด

ไม่มีลวดลาย ไม่มีประกาย แต่เพียงมองมัน หัวใจของเขากลับสั่นสะเทือน เสียงลึกลับดังขึ้น“ถึงเวลาแล้ว” อะไร?”

“กระบี่เทียนเหิง”ชื่อนั้นปรากฏขึ้นในจิตใจ พร้อมกับความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาภาพชายคนหนึ่งยืนอยู่เหนือยอดเขาในมือของชายคนนั้นมีกระบี่สีดำ

เพียงฟันออกไปครั้งเดียว…ท้องฟ้าถูกผ่าออกภูเขานับพันแตกสลายและเหนือศีรษะ…คือท้องฟ้าเก้าชั้น

เสียงหนึ่งดังขึ้น“กระบี่แรก เปิดฟ้า”

หลินเฟิงลืมตาขึ้น หลินเทียนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าหมัดของเขากำลังจะกระแทกลงมา แต่ในวินาทีนั้น…หลินเฟิงกลับยกมือขึ้นนิ้วทั้งห้ากางออกปราณในร่างที่เดิมกระจัดกระจายกลับรวมตัวกันอย่างรวดเร็วกระแสลมรอบตัวเขาพลันเปลี่ยนไป หลินเทียนชะงัก“นี่มัน…”หลินเฟิงไม่ได้ถือกระบี่แต่ในมือของเขากลับปรากฏเงากระบี่สีดำจาง ๆ ดวงตาของเขาเย็นลง

“กระบี่เทียนเหิง…”เสียงลึกลับดังขึ้นในจิตใจ

“กระบวนท่าแรก” “เปิดฟ้า”หลินเฟิงก้าวออกไปหนึ่งก้าวจากนั้น…เขาฟันมือออกไป เสียงบางอย่างฉีกผ่านอากาศดังสนั่น

ลมปราณสีดำพุ่งออกจากฝ่ามือ

หลินเทียนเบิกตากว้าง เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นป้องกัน แรงระเบิดกระจายไปทั่วลานประลองฝุ่นหินฟุ้งกระจาย

ผู้คนด้านล่างต่างยกแขนขึ้นบังใบหน้า

ไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในฝุ่นควัน

กระทั่งเวลาผ่านไปหลายลมหายใจ…

ฝุ่นค่อย ๆ จางลงหลินเฟิงยังยืนอยู่ แต่ร่างของเขาสั่นอย่างรุนแรง ส่วนหลินเทียน…กลับถอยไปถึงขอบลานแขนทั้งสองข้างมีเลือดไหลเสื้อสีขาวขาดเป็นทางยาวและบนพื้นด้านหน้าเขา…ปรากฏรอยกระบี่ลึกยาวหลายจั้ง ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่เหล่าผู้อาวุโสบนแท่นสูงก็ยังลุกขึ้นยืน

สายตาทุกคู่จับจ้องรอยนั้นเพราะไม่มีใครเข้าใจว่า…หลินเฟิงที่ไม่มีแม้แต่กระบี่ในมือ ทำรอยกระบี่นั้นขึ้นมาได้อย่างไร

ผู้อาวุโสห้าจ้องหลินเฟิงเขม็ง“กระบี่ปราณ?” ประมุขตระกูลหลินเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

“ไม่ใช่…”เขาพึมพำ“นี่ไม่ใช่กระบี่ปราณธรรมดา”บนลานประลอง หลินเทียนมองหลินเฟิงด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

“เจ้า…”หลินเฟิงพยายามยืนให้มั่นเลือดไหลออกจากมุมปากอีกครั้ง เขารู้สึกว่าร่างกายแทบจะฉีกออกเป็นชิ้น ๆแต่ในจิตใจของเขา…เงากระบี่สีดำกลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิมและตรงด้ามกระบี่มีตัวอักษรโบราณสามคำปรากฏขึ้น

เทียน เหิง กระบี่

เสียงลึกลับดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย“จำเอาไว้…”กระบวนท่าแรกของมัน ไม่ได้มีไว้เพื่อเอาชนะคน”

หลินเฟิงขมวดคิ้ว

“แล้วมีไว้เพื่ออะไร?”เสียงนั้นตอบอย่างแผ่วเบา“มีไว้เพื่อเปิดฟ้า”

ทันใดนั้น…เหนือภูเขาต้องห้ามที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้เสียงโซ่แตกดังขึ้นอีกครั้ง โซ่เส้นที่สองขาดสะบั้น ชายปริศนาลืมตาขึ้นในความมืดคราวนี้ดวงตาสีทองของเขาไม่ได้มีเพียงความสนใจแต่เต็มไปด้วยความตกตะลึง“กระบี่เทียนเหิง…”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“ในที่สุด…เจ้าก็กลับมาแล้ว”และในวันนั้น

ไม่มีใครในตระกูลหลินรู้เลยว่า การประลองรุ่นเยาว์ครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการตัดสินว่าใครแข็งแกร่งที่สุดแต่มันคือวันที่…กระบี่ซึ่งหลับใหลมานับหมื่นปี เริ่มตื่นขึ้นอีกครั้ง