LOGINShare
นัดพบบุรุษ (2)
publish date:
2026-08-04 18:52:05“ขอบคุณขอรับ” ร่างสูงพยักหน้าก่อนจะจากไป
หากแต่หูของจอมยุทธ์ขั้นสี่นั้นดีมาก เดินห่างมาไม่เท่าไรยังได้ยินเสียงของหนิงเหวินโบ๋กับหนิงเจี้ยนกั๋วที่พูดคุยกันชัดเจน
“หากว่าเยว่เยว่ถูกใจแม่ทัพเหลียงก็คงดี ถึงเขาจะไม่ใช่คนช่างพูด แต่ทั้งสองน่าจะเข้ากันได้”
“ท่านพ่อ ข้าคิดว่าเหลียงคังเหมาะสมกับเยว่เยว่มาก พบหน้ากันครั้งนี้นางต้องชอบเขาแน่”
“เอาเถอะ ในที่สุดเยว่เยว่ก็ยอมแต่งงาน หากไม่ชอบเหลียงคัง ก็หาบุรุษอื่นมาให้นางเลือก ในเฟิงหยวนต้องมีสักคนที่ทำให้นางพึงใจได้”
คิ้วหนากระตุก ใบหน้าคมเกร็งเครียดตึงเปรี๊ยะ
อะไรคือน่าจะเข้ากันได้
อะไรคือเหลียงคังเหมาะสมกับเยว่เยว่มาก
และอะไรคือเยว่เยว่ยอมแต่งงานแล้ว จะหาบุรุษมาให้นางเลือก!
มือแกร่งกำแน่น ไม่ว่าจะเป็นประโยคไหนก็ไม่น่าฟังทั้งสิ้น นางกับเขาพึ่งได้เสียกัน ข้าวสารเปลี่ยนเป็นข้าวสุกแล้ว จะยอมให้นางแต่งงานกับบุรุษอื่นได้อย่างไร ไม่มีทาง!
การส่งมอบอาวุธไม่จำเป็นที่เจ้าของร้านต้องมาส่งมอบด้วยตนเองก็ได้ และไม่จำเป็นต้องนัดพบที่โรงน้ำชาเยว่เฟิง แต่เพราะร้านค้าอาวุธสกุลหนิงตั้งอยู่ที่ถนนเฟิงอัน ไม่ได้ไกลจากโรงน้ำชา ทำให้การนัดเจอที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกเช่นกัน แม้หนิงหมิงเยว่จะรู้ดีว่าบิดามีความคิดแอบแฝง
แต่สำหรับนาง แม่ทัพเหลียงคังก็เหมือนกับมู่ไป่หาน พวกเขาควรจะได้ครองคู่กับสตรีที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่สตรีที่ไม่มีความอ่อนโยนเช่นนาง
ที่สำคัญนางไม่ใช่สตรีที่บริสุทธิ์แล้ว แล้วจะเหมาะสมกับบุรุษอย่างแม่ทัพเหลียงได้อย่างไร เขาไม่ใช่คนโง่ ที่หนิงหมิงเยว่ต้องการตอนนี้คือบุรุษที่ซื่อตรง ที่นางจะควบคุมได้ คนที่จะไม่เป็นภัยในภายภาคหน้า และหากว่านางท้อง เขาต้องเป็นพ่อที่ดี
“ขุนพลหนิง?”
“คารวะแม่ทัพเหลียงเจ้าค่ะ” หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความคิดวุ่นวาย เมื่อมาถึงที่โรงน้ำชาเยว่เฟิง และพบกับเหลียงคังที่กำลังรออยู่
“ไม่คิดว่าขุนพลหนิงจะมาด้วยตนเอง” อีกฝ่ายแปลกใจที่ได้เจอนาง
“แม่ทัพเหลียงเกรงใจเกินไปแล้วเรียกข้าว่าหนิงหมิงเยว่เถิดเจ้าค่ะ วันนี้ข้าหยุดพัก จึงอาสามาส่งมอบอาวุธแทนบิดา หวังว่าท่านจะไม่ถือสา” แม้จะไม่สนิทสนมถึงขั้นไปมาหาสู่ แต่ทั้งสองก็รู้จักกันมานานแล้วสามารถพูดคุยอย่างเป็นกันเองได้ ใบหน้าของเหลียงคังเปื้อนยิ้มพลางส่ายหน้า
“หามิได้ คุณหนูหนิงมาด้วยตนเอง ย่อมเป็นเกียรติ เชิญนั่ง ๆ”
หนิงหมิงเยว่รู้สึกว่าเหลียงคังผู้นี้พูดคุยด้วยง่าย นางพยักหน้ารับก่อนจะทรุดกายนั่งลง “แม่ทัพเหลียง นี่เป็นอาวุธที่ท่านต้องการ”
พูดจบก็วางกล่องอาวุธลงบนโต๊ะไม้พฤกษา
“เชิญตรวจสอบเจ้าค่ะ” แม่ทัพหนุ่มไม่อิดออด เปิดดูกริชดาราที่ต้องการนำไปมอบให้น้องสาวเป็นของขวัญวันเกิด เพราะเหลียงหย่าซินเป็นสตรี ยังไม่ควรถืออาวุธอันตราย กริชนี้นับว่าเหมาะสมกับนาง ที่แดนใต้มอบอาวุธให้สตรีถือเป็นเรื่องสามัญ อีกทั้งด้วยนิสัยของน้องสาวท่านแม่ทัพ ย่อมต้องพอใจที่ได้รับอาวุธมากกว่าเครื่องประดับ
เหลียงคังมองอาวุธที่สั่งทำด้วยสีหน้าพอใจ ฝีมือช่างสกุลหนิง สามารถวางใจได้จริง ๆ
สมควรแล้วที่พวกเขาเป็นมือหนึ่ง
หนิงหมิงเยว่มองเหลียงคัง เห็นสายตาของเขาที่มองกริชดาราด้วยความชื่นชมย่อมต้องยินดี ทำให้เมื่อเขายิ้ม นางก็ยิ้ม เกิดเป็นภาพที่ดูเหมือนว่าทั้งสองเข้ากันได้ดีและพูดคุยอย่างราบรื่น
“คุณหนูหนิงกริชเล่มนี้ข้าชอบมาก” เหลียงคังชื่นชมจากใจ ก่อนจะรับกริชดาราไปเก็บไว้
“ข้าดีใจที่ท่านชอบเจ้าค่ะ”
Latest chapter
หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่! ตอนพิเศษ (10)
“หากข้าแพศยา ท่านมันก็แค่บุรุษน่ารังเกียจ ไม่มีอะไรที่ท่านสู้มู่ไป่หานได้เลย”“หลิวซิ่นอี้!” เขามองจ้องนาง“ได้ในเมื่อเจ้ายังคิดไม่ได้ กล้าเอาข้าไปเปรียบกับขุนพลชั้นต่ำ เช่นนั้นวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้สำนึก!” หูจื่อหางตวาดเสียงดัง ก่อนจะหันไปทางบ่าวรับใช้“เอาตัวนางไปโบย!”หลิวซิ่นอี้เบิกตากว้าง“ไม่นะ ท่านพี่!” แม้จะร้องโวยวายหรือขัดขืน แต่ไม่มีใครฟังนาง ร่างบางถูกลากไป ไม่นาน เสียงหวดแส้ก็ดังขึ้นในลานจวนเพียะ!เพียะ!เพียะ!เสียงร้องไห้ของหญิงสาวดังสะท้อนอย่างน่าเวทนา แต่ไม่มีผู้ใดสงสาร ฮูหยินผู้สูงส่งแห่งจวนโหว ตอนนี้กลับนอนฟุบอยู่บนม้านั่งลงโทษ เสื้อผ้าเปื้อนเลือดและฝุ่นดิน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ที่เจ็บยิ่งกว่า...คือหัวใจหลิวซิ่นอี้ร้องไห้จนแทบขาดใจ ขณะที่หูจื่อหางตอนนี้กลับไปนอนกอดบรรดาอนุของเขานี่คือบุรุษที่นางเลือกเองหรือ นี่คือชีวิตที่นางเคยใฝ่ฝันหรือครั้งหนึ่งนางเคยมีโอกาสยืนอยู่ข้างมู่ไป่หาน บุรุษผู้ที่ซื่อตรงกับความรู้สึกตน ยกนางเป็นคนสำคัญ เขาไม่เคยทำร้าย ไม่เคยเหยียดหยา
หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่! ตอนพิเศษ (9)
ทั้งที่เป็นฮูหยินเอกกลับไม่มีผู้ใดไว้หน้า เมื่อประตูจวนโหวปิดลงเสียงดังสนั่น หลิวซิ่นอี้ก็ถูกผลักจนล้มลงกับพื้นหินเย็นยะเยือก ร่างบอบบางสั่นเทา เสื้อผ้าหรูหราที่เคยประณีตยับย่นไม่เหลือสภาพนางเพิ่งถูกพาตัวกลับมาจากกำแพงตะวันออก กลับมาพร้อมข่าวลือหนาหูที่นางเป็นคนจงใจสร้างมันขึ้นมา ไม่คิดว่าการกระทำนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายนางเร็วถึงเพียงนี้ ฮูหยินจวนโหวยังไม่ตัดใจจากรักเก่า พัวพันกับขุนพลมู่ แม้แต่งงานแล้วก็ยังตามติดอีกฝ่ายไม่เลิกราจนน่ารำคาญ สร้างความปั่นป่วนที่กำแพงรอบนอกแม้ความจริงจะไม่ถึงขั้นนั้น แต่สำหรับบุรุษอย่างหูจื่อหาง เรื่องพวกนี้ก็เพียงพอให้เขาเสียหน้าแล้ว“สารเลว!” เสียงตวาดดังขึ้นพร้อมแรงถีบหนักเข้าที่เอวหลิวซิ่นอี้ร้องเสียงหลง ร่างบางล้มคว่ำไปกับพื้น เขาไม่ปรานีนาง ไม่มองว่านางเป็นภรรยา กระทำการรุนแรงราวกับนางไม่ต่างจากเดรัจฉานหูจื่อหางยืนมองนางด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ชายหนุ่มกำลังมีโทสะ ต่างจากตอนก่อนแต่งงานโดยสิ้นเชิง ครั้งนั้นเขาเอาอกเอาใจ พูดจาหวานหู ซื้ออัญมณีล้ำค่าให้นางไม่ขาด ราวกับนางคือสตรีสูงส่งที่สุดในใต้หล้
หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่! ตอนพิเศษ (8)
เหอพ่านพ่านน้ำตารินไหล นางผิดอะไร ผิดที่รักเขาเช่นนั้นหรือ นึกย้อนไปถึงชายที่เป็นคู่หมั้นของนาง ความจริงเขาแสนดีมาก ทำไมนางถึงไม่เห็นค่าเขา แล้วคว้าตัวอะไรไม่รู้มาเป็นสามีถ้าตอนนั้นหากนางไม่เลือกตู้กวนหยาง ชีวิตนางเองก็ยังคงดีพร้อม ไม่เสื่อมเสีย ไม่เป็นได้เพียงฮูหยินรองที่ไม่มีใครเห็นค่าคนที่ผิดไม่ใช่นาง เป็นเขาต่างหาก!มือบางกำแน่น ก่อนที่เหอพ่านพ่านจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ในคืนวิวาห์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมงคล ตู้กวนหยางกำลังเข้าหอกับฮูหยินเอกของเขา บทรักบนเตียงกำลังเร่าร้อน แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าร้อนผิดปกติ จนเมื่อมองไปรอบกาย เห็นว่าที่เขาร้อนมาก เป็นเพราะว่าไฟไหม้!ตู้กวนหยางพยายามหาทางหนีเอาตัวรอด แต่ที่ทางออกกลับถูกปิดตาย กว่าคนนอกจะรู้ตัวว่าเกิดเหตุไฟไหม้ บ่าวสาวก็สำลักควันตายในกองเพลิง ขณะเดียวกันที่เรือนหลังของฮูหยินรอง เหอพ่านพ่านตัดสินใจจบชีวิตลง หากว่าชาติหน้ามีจริง ขอให้นางได้มีโอกาสเลือกอีกครั้งนางจะไม่หักหลังเพื่อนอย่างหนิงหมิงเยว่ไม่หักหลังคู่หมั้นที่แสนดีและทำให้ครอบครัวต้องผิดหวังและจะไม่
หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่! ตอนพิเศษ (7)
จีอันฉีเคยคิดว่าเมื่อโตขึ้นนางจะได้แต่งงานเป็นเจ้าสาวของเหลียงคัง ตอนเด็กพวกนางเป็นเพียงชาวบ้านที่มีชีวิตเรียบง่าย แต่พอเติบโตในขณะที่นางได้เป็นบุตรสาวของนายกอง เขากลายเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียง ทั้งหมดเป็นเพราะการระบาดของโรคและพวกซากศพแม้จะมีเรื่องมากมาย แต่ความคิดของนางก็ไม่เปลี่ยนไปเลย นางยังอยากแต่งงานกับเขา พี่ชายผู้นั้นแต่วันเวลาผันผ่านกระทั่งนางปักปิ่น ก็ไม่มีแม่สื่อสักคนมาที่จวนนาง เหลียงคังเองก็ไม่พูดจา นับวันยิ่งมีสตรีมากมายหมายปองเขา จีอันฉียิ่งร้อนรน และคนที่ทำให้นางร้อนรนที่สุดก็คือหญิงที่มาจากตะวันออก หนิงหมิงเยว่จีอันฉีเข้าไปหาเรื่องอีกฝ่ายอย่างถือดี ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางหาเรื่องสตรีที่กล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเหลียงคังแต่หนิงหมิงเยว่เป็นคนแรกที่สอนบทเรียนนางการทำอะไรไม่รู้จักคิด ไม่รู้จักประมาณตน จะต้องเตรียมใจยอมรับผลกระทบที่จะตามมา นางถูกลงโทษอย่างรุนแรง บิดาก็ถูกเพ่งเล็ง ชาวกำแพงใต้ล้วนวิพากษ์วิจารณ์ สร้างความอับอายให้ตระกูลจีเป็นอย่างมาก นางได้รับสายตาที่ผิดหวังจากคนในครอบครัว แต่ที่มากที่สุดคือการห้ามไม่ให้นางไปเหยียบท
หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่! ตอนพิเศษ (6)
ขุนพลหญิงรู้สึกเหมือนมีไฟลุกขึ้นมากลางอกทันที ควันแทบออกหูจริง ๆ เหล่าทหารทั้งหมดเห็นเช่นนั้นก็เริ่มหน้าซีด“แย่แล้ว” ใครบางคนพึมพำเสียงสั่นเพราะรู้ดี ขุนพลหนิงยามปกติก็น่ากลัวอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงยามที่มีโทสะ นี่น่ากลัวกว่าตอนที่ออกรบ ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะโดนหางเลขไปด้วย หลายคนลอบกลืนน้ำลายแต่คณิกาสาวยังไม่รู้สถานการณ์ จึงเอ่ยขึ้นอ่อนหวาน“พวกท่านเหตุใดจึงไม่ดื่มล่ะเจ้าคะ หรือต้องให้ข้าน้อยป้อน...”“ออกไป”กึกเสียงของหนิงหมิงเยว่เย็นชาจนหญิงสาวสะดุ้ง นางตัวสั่น ก่อนรีบถอยห่างราวกับกำลังเอาชีวิตรอด ส่วนเหล่าทหารไม่รู้ว่าใครเริ่มก่อน แต่เพียงพริบตาเดียว ทั้งห้องก็วุ่นวายทันที ขนาดรองแม่ทัพยังไม่อยู่“ข้านึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ต้องเข้ายาม!”“ข้าด้วย!”“โอ๊ย! สุราหมดแล้ว!”“ข้ากลับล่ะ”ทุกคนพากันเผ่นหนีราวกับสนามรบแตก ที่วิ่งเร็วที่สุดเห็นจะเป็นอู๋เฉาหยุนกับเย่ชิงเหวิน เพราะรู้ดียามที่หนิงหมิงเยว่ลงมือ นางไร้ปรานีภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ห้องใหญ่ที่เคยครึกครื้นก็เหลือเพียงสองสามีภร
หนึ่งจอกสุรา เปลี่ยนนางเป็นฮูหยินสกุลมู่! ตอนพิเศษ (5)
ค่ำคืนที่ค่ายบูรพาครึกครื้นเป็นพิเศษ หลังผ่านพ้นโรคระบาดทั้งพวกซากศพก็ไม่ค่อยมารุกรานทำให้กำแพงตะวันออกนั้นค่อนข้างสงบ เหล่าแม่ทัพนายกองจึงพากันจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองขึ้นที่หอสุราใหญ่ริมแม่น้ำ และคนที่ถูกลากตัวมาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้...ก็คือมู่ไป่หาน“ขุนพลมู่! วันนี้ท่านห้ามกลับก่อนเด็ดขาด!”“ใช่แล้ว! นานทีจะได้ฉลองกัน!”“ดื่มอีกจอก!”เสียงโหวกเหวกดังลั่นทั้งห้อง นายกองแต่ละคนหน้าแดงก่ำ ที่สนุกสนานที่สุดจะเป็นผู้ใดได้หากไม่ใช่สหายเจ้าสำราญทั้งสองของมู่ไป่หานอย่างอู๋เฉาหยุนกับเย่ชิงเหวิน เย่ชิงเหวินน่ะไม่เท่าไร ยามที่เมาไม่ค่อยมีปากมีเสียง ไม่เหมือนอู๋เฉาหยุน ที่ร้องรำทำเพลงราวกับตนเองไม่ใช่ทหารกล้ามู่ไป่หานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนชอบงานสังสรรค์นัก แต่เพราะช่วงนี้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยมานาน จึงไม่อยากขัดบรรยากาศ อีกทั้งจะสลัดอู๋เฉาหยุนทิ้งก็ไม่ง่ายเลยชายหนุ่มจึงได้แต่นั่งนิ่ง ๆ ปล่อยให้คนอื่นกรอกสุราใส่มือ“พอแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบหลังดื่มไปหลายจอก“ข้าต้องรีบกลับจวน”รองแม่ทัพคนหนึ่งหัวเราะเสียงดัง“กลับไปหาฮูหยิ
You May Also Like
สามี ข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ28.2K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.3K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.5K viewsเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน38.1K viewsไม่เจ็บอย่างข้าผู้ใดจะเข้าใจ
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง243 viewsอย่ากลับมา ในวันที่ข้าไร้ใจ
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ3.3K viewsลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ
แคลร์ออสติน3.0K viewsวิวาห์ใต้ม่านวสันต์
Wabibi85 views
