คำตอบคือ...

"ไม่ค่ะ!!"

พิชชาตอบแบบไม่ต้องคิด ในเมื่อเธอไม่ได้ชอบก็ไม่มีเหตุผลที่จะคบกับผู้ชายที่หาเรื่องให้เธอ และอีกอย่างคือพี่เขาดูดีเกินไป หล่อจนน่ากลัว ถ้าลองคบกันมีหวังเธอได้นอนชอกช้ำระกำทรวงเพราะคงมีผู้หญิงหลายคนจ้องรอเสียบอยู่แน่ๆ พิชชาคิดหวั่นใจขณะมองหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่คณะวิศวะที่อยู่ๆ ก็เกิดเป็นบ้าอะไรไม่รู้ถึงได้มาขอคบกับเธอ เอาตรงๆ มันไม่เมคเซ้นท์เลยจริงๆ คนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงชั่วโมง จะให้คบกันทันทีบอกเลยว่ามันเป็นไปไม่ได้

"ไม่คิดหน่อยเหรอ"

เขาย้อนถามคนตัวเล็กยิ้มๆ และเธอก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิมว่า "ไม่" ซึ่งเขาก็ไม่ได้ผิดหวังหรือแปลกใจ เพราะที่ขอคบเธอ เขาไม่ได้คิดจะให้เธอมาเป็นแฟนจริงๆ สักหน่อย ก็แค่อยากหาคนที่ช่วยคอยกันท่าพวกผู้หญิงที่เข้ามาจีบ มาเกาะแกะเขาก็แค่นั้น ซึ่งคำตอบของเธอเป็นคำตอบที่เขาต้องการ เพราะนั่นแสดงว่าเธอไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"งั้นถ้าพี่เสนอเงินให้ล่ะ"

ว้อท!!!!

นี่เธอหูไม่ได้ฝาดใช่ไหม หญิงสาวคิดพลันย่นหัวคิ้ว หรี่ตามองคนที่อยู่ๆ ก็เสนอเงินให้เธออย่างไม่น่าไว้ใจ คำพูดของพี่เขาพอลองเอามารวมเข้าด้วยกัน มันทำให้เธอคิดได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือ....

"ฉันไม่ได้ขายตัว!!"

"พี่ยังไม่ได้พูดคำนั้นสักหน่อย"

หญิงสาวกรอกตา ทำหน้าไม่เชื่อคนตัวโตที่กำลังส่งยิ้มให้เธอ และคงต้องยอมรับว่ามันเป็นรอยยิ้มที่มีอานุภาพเขย่าหัวใจคนมองได้ไม่ยากเลยจริงๆ

"ถามอีกครั้ง มีแฟนยัง"

"ไม่จำเป็นต้องตอบค่ะ"

เป็นอีกครั้งที่พิชชาเลี่ยง

"งั้นพี่สรุปเองว่าไม่มีนะ"

"หน้าฉันเหมือนคนไม่มีแฟนรึไง"

พอถูกคนที่เพิ่งรู้จักสรุปว่า "ไม่มีแฟน" มันก็เหมือนถูกจี้จุดให้รู้สึกจี้ดๆ ตรงกลางใจ หน้าตาเธอมันดูหม่นหมองเหมือนคนไร้คู่ควงขนาดนั้นเชียว

"เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดสิ พี่ก็แค่เดาว่าคงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากมานั่งดูหนังคนเดียวทั้งๆ ที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วหรอกมั้ง"

คำพูดของรุ่นพี่ทำเอาพิชชาเถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริง และมันเป็นความจริงที่เธอเองก็ไม่ค่อยปลื้มสักเท่าไหร่

"ถ้ายังไม่มีแฟน ลองฟังข้อเสนอพี่ดูไหม"

รอยยิ้มของชายหนุ่มที่ส่งมาให้นั้นเจิดจ้าสดใสราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้า หัวใจกำลังจะเต้นแรงอยู่แล้วเชียว ถ้าพี่เขาไม่พูดเสริมว่า

"เงินดีนะ"

ประโยคล่าสุดที่ชายหนุ่มพูดออกมาทำเอาพิชชากำมือแน่น นี่พี่เขาหูตึงรึยังไง ก็บอกอยู่ว่าเธอไม่ได้ขายตัว แต่ก็ยังยืนยันว่าจะซื้ออยู่นั่นล่ะ

โอ้ย!!! นี่มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย

หญิงสาวถอนหายใจ ถ้าขืนยังยืนคุยกับพี่เขาต่อเธอคงได้เป็นบ้าประสาทแดกขึ้นมาจริงๆ เธอทำท่าจะสะบัดตัวหนี แต่ก็ถูกมือหนาคว้าไว้ และพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แววตาคมเข้มที่มองสบกันนั้นราวกับว่ากำลังขอให้เธออยู่ฟังต่ออีกสักหน่อย

"ลองฟังก่อน แค่งานง่ายๆ เอง"

คำพูดที่มีนัยยะบางอย่างแอบแฝงของคนตรงหน้าทำให้พิชชาอดสงสัยไม่ได้จริงๆ จนเธอต้องเอ่ยปากถามเองว่า

"งานเหรอคะ??"

"ใช่"

"ถ้าขายตัวไม่ทำนะ"

ย้ำให้อีกฝ่ายฟังชัดๆ อีกครั้ง และถึงเธอจะคุยกับพี่ซิมต่อแต่ทว่าในแววตาก็ยังคงแฝงความไม่ไว้ใจ ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยชวนให้เธอไปนั่งคุยในร้านกาแฟแถวๆ นี้ พิชชาลังเลว่าควรจะตามไปไหม

"มาเถอะน่า เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ถือซะว่าเป็นคำขอโทษที่ทำให้ต้องเอ่อ..."

ชายหนุ่มเลือกที่จะไม่พูดและชี้นิ้วจิ้มแก้มของตัวเองเป็นการบอกใบ้ เฮอะ!! เพิ่งมาสำนึกได้ตอนนี้รึไง หญิงสาวกรอกตา เบ้ปากก่อนจะก้าวเท้าเดินตามหลังไปติดๆ ในเมื่อเจ็บตัวแล้ว เธอก็ควรได้รับอะไรบ้างเป็นการปลอบใจ

"เอาช็อกโกแลตปั่นเพิ่มด้วยนะคะ"

พิชชาหันมายิ้มให้พนักงานที่กำลังจดรายการมือระวิง เพราะก่อนหน้านี้เธอสั่งทั้งของคาว ของหวาน ประหนึ่งว่ามากันสิบคน

"แน่ใจว่ากินหมด??"

"ถ้าพิชไม่แน่ใจก็คงไม่สั่ง"

หญิงสาวเผลอเรียกชื่อแทนตัวเองออกไป และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มมีโอกาสถามชื่อของคนตรงหน้าอีกครั้ง

"อ่อ...ชื่อพิช"

ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ มุมปากคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะล้อเลียนชื่อเธอต่อแบบขำๆ ว่า

"ยาพิษ เหมาะดี!!"

"คนบ้าที่ไหนจะชื่อยาพิษคะ"

หญิงสาวมองค้อน ภาพลักษณ์ของตัวแทนมหาวิทยาลัยที่ได้ขึ้นป้ายโปรโมตฉีกยิ้มหล่อๆ คูลๆ หน้าทางเข้ามอหายวับไปกับตา ที่แท้เป็นวิศวะปากหมาคนหนึ่งนี่เอง

"อ่านปากของฉันนะคะ"

"ครับ"

เขาตอบพลางกลั้นขำในลำคอ

"พิช-ชา"

พิชชาบอกชื่อจริงของตัวเองให้รุ่นพี่ต่างคณะฟังชัดๆ เต็มสองรูหูเป็นครั้งแรก ริมฝีปากกระจับได้รูปสีชมพูที่ขยับขึ้นลงทำเอาคนมองเพลินจนลืมตัว

"พี่ซิม"

"พี่ซิมมมมม!!!"

หญิงสาวเรียกชื่อของอีกฝ่ายที่อยู่ๆ ก็นั่งเงียบไปปล่อยให้เธอพูดเป็นต่อยหอยคนเดียว

"ครับ"

ตอบรับห้วนๆ แก้เก้อ

"สรุปคืองานอะไรคะ!!"

ในเมื่อนั่งรออาหาร เธอก็เลยเริ่มต้นถามในสิ่งที่อยากรู้ ซิมยิ้มมุมปากจางๆ ก่อนจะบอกสิ่งที่เขาต้องการให้อีกฝ่ายรับรู้ ระหว่างที่เธอฟังเขาพูด สีหน้าของเธอเปลี่ยนบ่อยมาก มันทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอจะตกลงรับข้อเสนอที่เขายื่นให้รึเปล่า

"สนไหมครับ"

คำถามของคนตรงหน้ากำลังบีบให้พิชชาต้องตอบ คิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากันจนยุ่ง หน้าของเธอดูคิดไม่ตก เพราะกำลังชั่งใจว่าควรตอบรับข้อเสนอดีหรือไม่ สามเดือนกับการแกล้งเป็นแฟนปลอมๆ ฟังดูมันก็ไม่ได้แย่นักเมื่อเทียบกับเงินที่พี่ซิมจ้างเธอถึงเดือนละสองหมื่นบาทแลกกับการแสดงละครให้ทุกคนเชื่อว่าพี่ซิมมีแฟนแล้วจริงๆ

ถ้าคูณสามเดือนเข้าไปก็นะ...หกหมื่นเน้นๆ เฮ้ย!! อยากบอกว่ามันเยอะมากเลยนะสำหรับเธอ ซึ่งรายละเอียดของการเป็นแฟนปลอมๆ ก็ไม่มีอะไรมาก นั่นก็คือ

ห้ามรักพี่ก็พอ....

โอ้ย!! พ่อคนหลงตัวเอง

หญิงสาวนึกหมั่นไส้กับคำพูดของชายหนุ่มที่ดูมั่นหน้าเหลือเกิน เธอเองก็อยากจะตอกกลับพี่เขาไปเหมือนกันว่า "ห้ามรักเธอ" แต่ก็นะแอบรู้สึกกระดากปากเบาๆ สุดท้ายเธอก็เลยแค่ตอบ "อืม" ให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอตกลง

มือหนายื่นมาตรงหน้าหญิงสาว พร้อมกับกระดิกนิ้วให้เธอจับเพื่อเป็นคำยืนยันว่าเขาและเธอตอนนี้มีความลับที่รู้กันแค่สองคน เขาไม่พูด เธอไม่พูด ก็จะไม่มีใครรู้ เขาได้ความสบายใจ ส่วนเธอก็ได้เงินไปใช้ฟรีๆ

ถือว่าวินๆ ทั้งสองฝ่าย

"ถ้างั้นพี่ขอเบอร์โทรพิชหน่อยสิ"

เขายื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้หญิงสาวกดตัวเลขสิบหลักให้ และเพื่อความชัวร์ว่าเธอไม่ได้แกล้งกดตัวเลขมั่วๆ เขาก็เลยกดโทรหาตอนนี้เดี๋ยวนี้เลย เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าในกระเป๋าสะพายไหล่ของคนตัวเล็กเขาก็ยิ้มน้อยๆ แต่คนเป็นแฟนกันมันจะมีแค่เบอร์โทรอย่างเดียวก็คงไม่พอ ดังนั้นทั้งไลน์ ทั้ง Sbook ที่ร้างไปนานเพราะเธอไม่เคยอัพอะไรเลยก็ถูกพี่ซิมขอแอดไปตามระเบียบ

"เป็นแฟนพี่แล้วนะ...."

เสียงทุ้มพูดกับคนตัวเล็กที่พยักหน้า

"แล้ววันนี้ต้องทำอะไรต่อไหมคะ"

พิชชาถามเสียงสดใสเมื่อเห็นจำนวนเงินที่เพิ่งโอนเข้าสองหมื่น เธอไม่ได้เป็นคนงกนะ แต่จำนวนเงินที่พี่ซิมเสนอให้นั้นมันยากเกินกว่าที่จะอ้าปากเซย์โนจริงๆ

"แฟนกันก็ต้องมีรูปคู่สิ!!"

พูดจบคนตัวสูงก็ย่อตัวลงมาใกล้เธอ หน้าหล่อๆ นั้นโน้มเข้ามาใกล้มากจนเธอทำตัวไม่ถูกเลย แต่จะให้เธอถอยห่างมันก็คงดูไม่เนียน เอาเป็นว่าลืมความอาย ฉีกยิ้มหวานๆ สวมบทบาทแฟนให้สมจริงเพื่อเงินหกหมื่นก็แล้วกัน

และใช่ค่ะ...

Sbook ที่เคยร้างตอนนี้ก็ลุกเป็นไฟ

เมื่อพี่ซิมจงใจแท็กรูปมาหาเธอ

และขึ้นสถานะว่า "เป็นแฟนกัน"