Mag-log in“รับผิดชอบเรื่องอะไรของท่านอีก” เมื่อหว่านถิงหันหน้ามาทางเขา เทียนเฉิงจึงรีบหลบสายตาคู่คมของตนเองที่มองเห็นหัวไหล่ขาวๆ กับเนินอกอวบๆ ของนางไปอีกทางด้วยความประหม่า หว่านถิงที่เห็นสายตาเลิ่กลั่กจากเทียนเฉิงจึงคว้าหยิบเสื้อของนางขึ้นมาสวมใส่ทับเอาไว้ทันที “ก็ที่ข้าช่วยรับเก้าอี้จากองค์หญิงซินอ้ายแทนเ
จวนสกุลหวัง เทียนเฉิงกลับมาที่จวนสกุลหวังของตนเองในตอนนี้เขาถอดเสื้อให้จางจิ้งช่วยทายาแก้ฟกช้ำที่แผ่นหลังให้ ใบหน้าอันหล่อเหลาที่เคยเฉยชาในตอนนี้เทียนเฉิงเผลอสีหน้าอิ่มเอมใจออกมาโดยไม่รู้ตัวริมฝีปากแย้มยิ้มจ้องมองไปที่ฝ่ามือของตนเองที่มีผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยของหว่านถิงพันเอาไว้อยู่เช่นนั้น เทียนเฉิงไ
“นี่เจ้าคะท่านหญิงเอาเลย” “เข้ามาสิซินอ้ายนี่แหน่ะ” ปึก…..โอ้ย…..ซินอ้ายหยุดลือลงเมื่อถูกหว่านถิงเขวี้ยงกระปุกแป้งใส่หัวของนางจนหน้าผากแตกเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย ทั้งยังมีผงแป้งหกใส่หัวของนางจนขาวโพลนเต็มไปด้วยผงแป้งจนมองดูแล้วน่าขันนัก “นังหว่านถิงแก…..” “ฮ่ะๆๆ ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า” องค์หญิงซินอ้
หว่านถิงนั่งเขี่ยข้าวในถ้วยมาได้สักพักแล้ว ใบหน้างามเหม่อลอยคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนั้นของนางกับเทียนเฉิง หว่านถิงก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงทำกับนางเช่นนี้ ทั้งที่ปากบอกไม่รักไม่สนใจแต่เหตุใดเมื่อคืนเขาถึงดูโหยหานางนัก “เฮ้อ……ลู่จินข้าอิ่มแล้ว” “แต่ท่านหญิงกินข้าวไปนิดเดียวเองนะเจ้าคะ อิ่มแล้วหรือ
“อื้อ…อ่ะ…อร้าย….พอเถอะหยุดอย่าทำแบบนี้ อ่ะๆ อื้อ….” แพร๊บๆๆ เทียนเฉิงลงลิ้นร้ายกับติ่งเกสรเม็ดเล็กของหว่านถิงจนนางดิ้นพล่านเพราะความเสียวซ่านจากเทียนเฉิง ยิ่งนางพยายามจะดิ้นหนีสัมผัสจากเขาเทียนเฉิงก็ยิ่งเร่งความเร็วใส่ร่องรักของนางมากขึ้นจนสุดท้ายหว่านถิงหลั่งน้ำรักใสๆ ใส่ริมฝีปากของเขา เทียนเฉิงจ
สายลมในยามค่ำคืนพัดเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกโบตั๋นลอยเข้ามาในเรือนของหว่านถิง โฉมสะคราญนั่งหวีผมทาเครื่องหอมบำรุงผิวพรรณก่อนจะเข้านอนจนร่างอันเย้ายวนใจลุกขึ้นไปมองดูที่นอกหน้าต่าง ดอกโบตั๋นคือดอกไม้ที่นางชอบมากและครั้งหนึ่งเทียนเฉิงก็เคยมอบปิ่นปักผมดอกโบตั๋นให้แก่นางในวันปักปิ่นของนางเมื่อในอดีตนั้นหว







