บททั้งหมดของ หมดแรงรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ณ.แคว้นเหยียนอันยิ่งใหญ่และเจริญรุ่งเรือง เพราะมีองค์ฮ่องเต้เฉินอี้ซวนผู้ปรีชาสามารถและมีพระเมตตาปกครองแผ่นดินด้วยความเที่ยงธรรม นอกจากที่แคว้นเหยียนจะรุ่งเรืองมากไปด้วยทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์แล้ว ทางการทหารก็ไม่เคยน้อยหน้าแคว้นไหนทั้งนั้น ชื่อเสียงของแคว้นเหยียนดังไปไกลทั่วทั้งแคว้นใกล้เคียง และหนึ

หว่านถิงกลับถึงจวนของนางโดยการมาส่งจากองค์ชายเจ็ดหยวนซิน ร่างอันบอบบางสั่นระริกเดินกระชับเสื้อคลุมที่องค์ชายเจ็ดสวมให้เข้าหากันเมื่อนางเริ่มหนาวมากขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มก็เริ่มเซียดเซียวไม่ต่างกัน ดึกป่านนี้แล้วไม่รู้พี่ชายของนางกลับจวนมาบ้างหรือยัง ใบหน้างามเผยความอ้างว้างและเหงาภายในจิตใจออกมา จวน

ลู่จินเตรียมแต่งกายให้แก่ท่านหญิงหว่านถิงเพื่อเตรียมเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้อี้ซวนและฮองเฮาเย่าหลินตั้งแต่เช้า คงจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนก่อนนั้นที่นางตกนำไปพร้อมกับจื่อลั่ว ฝ่าบาทจึงเป็นห่วงนาง ใบหน้างามมองดูความเรียบร้อยของตนเองก่อนจะลุกขึ้นเตรียมเข้าไปยังวังหลวง “ไปเถอะลู่จิน” “เจ้าคะ” “ถิงถิง”

เทียนเฉิงตื่นแต่เช้าตรู่ออกมาฝึกวรยุทธ์เช่นนี้ทุกเช้า สายตาของเขาไม่อาจจะรู้ตัวเลยว่าเขานั้นเอาแต่เฝ้ามองไปที่ทางเข้าเรือนส่วนตัวของตนเองเช่นนี้มานานมากแค่ไหนแล้ว ฟุ่บ…..ฟึ่บ…..เสียงคมดาบในมือตวัดไปตามกระบวนท่าอันชำนาญของเทียนเฉิง แต่เพราะสมาธิไม่มั่นคงดาบในมือของเทียนเฉิงถึงหลุดมือของเขาหล่นลงพื้น

“องค์ชายเจ็ด” หว่านถิงยิ้มบางๆ ให้แก่องค์ชายเจ็ด และดูเขาเองจะเผลอจ้องมองใบหน้างามของหว่านถิงจนลืมเลือนทุกสิ่งรอบกายไปชั่วขณะ “เอ่อ….กว่าจะมาจะแต่งอะไรหนักหนากัน แต่งเช่นไรเจ้าก็หาได้งามขึ้นเสียหน่อย” “อ้าว…..นี่ท่านปากเสียได้ทุกวันสินะเชอะ….” เมื่อเห็นว่าหว่านถิงสะบัดใบหน้าเดินหนีเขาไป องค์ชายเ