บทที่ 3

หว่านถิงกลับถึงจวนของนางโดยการมาส่งจากองค์ชายเจ็ดหยวนซิน ร่างอันบอบบางสั่นระริกเดินกระชับเสื้อคลุมที่องค์ชายเจ็ดสวมให้เข้าหากันเมื่อนางเริ่มหนาวมากขึ้น

ริมฝีปากอวบอิ่มก็เริ่มเซียดเซียวไม่ต่างกัน ดึกป่านนี้แล้วไม่รู้พี่ชายของนางกลับจวนมาบ้างหรือยัง ใบหน้างามเผยความอ้างว้างและเหงาภายในจิตใจออกมา

จวนที่ช่างกว้างใหญ่หรูหรามีข้าทาสบริวารมากมายแต่กลับมีเพียงนางเพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่ ส่วนพี่ชายของนางนั้นตั้งแต่ที่เขาตั้งใจสืบทอดตำแหน่งองครักษ์หลวงต่อจากบิดา เขาก็แทบไม่ว่างมานั่งกินข้าวกับนางเช่นเมื่อก่อนนั้นอีกเลย

ลู่จูนรีบเข้ามากุมฝ่ามือบางของท่านหญิงหว่านถิงเอาไว้เพื่อให้ไออุ่นจากฝ่ามือของนางมอบความอบอุ่นให้แก่ท่านหญิง

“โธ่….ท่านหญิงของบ่าวตัวเย็นเฉียบเลยเจ้าคะ มาเถอะบ่าวจะเตรียมน้ำอุ่นให้ท่านเอง”

“ขอบใจนะลู่จิน หากเจ้าเป็นบุรุษข้าจะแต่งกับเจ้า”

“โธ่….ท่านหญิงของลู่จิน ถึงอย่างไรลู่จินเชื่อว่าสักวันท่านหญิงของบ่าวจะต้องเจอบุรุษที่รักท่านและท่านก็รักเขาเช่นกัน”

หว่านถิงเผยรอยยิ้มบางๆ ให้กับลู่จินก่อนจะเดินตามลู่จินกลับเรือนของนางไป ไม่รู้ป่านนี้ท่านแม่ทัพเทียนเฉิงจะประคบประหงมจื่อลั่วไปถึงไหนแล้ว

ภายในเรือนอันหรูหราของท่านหญิงหว่านถิง ร่างอันบอบบางนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่างหลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดเตรียมจะเข้านอน ใบหน้างามเหงนหน้าขึ้นมองดวงจันทร์บนท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่ยังคงเต็มดวงส่องแสงสว่างงามจับตา

ฝ่ามืออันนุ่มนิ่มหยิบถุงเครื่องรางที่เตรียมจะมอบให้แก่ท่านแม่ทัพเทียนเฉิงขึ้นมามองดู มันทั้งเปียกไปหมดแต่หว่านถิงนั้นยังคงกำมันเอาไว้จนแน่น นางมองดูถุงเครื่องรางด้วยสายตาที่สั่นไหวนิ่งๆ ก่อนจะตัดสินใจวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะเช่นนั้นและลุกขึ้นเดินไปที่เตียงเพื่อเข้านอนสักที

ฟึ่บ…..หว่านถิงทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนอย่างไร้ซึ่งเรียวแรง นางยังคงข่มตาลงนอนไม่หลับ แววตาคู่สวยมองขึ้นไปบนเพดานห้องของนางอย่างเหม่อลอย

“ข้าจะขอรองอีกสักตั้ง หากท่านยังไม่เปลี่ยนใจมารักข้าสักที ข้าจะเลิกตามขอเศษเสี้ยวความรักจากท่านแล้วนะ”

หว่านถิงหลับตาลง นางอดคิดถึงภาพที่ท่านแม่ทัพเทียนเฉิงมองไปที่จื่อลั่วด้วยสายตาที่อบอุ่นอ่อนโยนด้วยความอิจฉาที่มีต่อจื่อลั่วไม่ได้

นางไม่ต้องร้องขอสิ่งใด ท่านแม่ทัพก็พร้อมจะหยิบยื่นความรักไปให้แก่นางเสมอ ทุกอย่างที่จื่อลั่วพูดหรือบอกแก่เขา ท่านแม่ทัพก็พร้อมที่จะรับฟังนางเสมอ เขาพร้อมที่จะเอาตนเองปกป้องจื่อลั่วทุกครั้งยามที่นางมีภัย

ส่วนตัวของนางนั้นแทบไม่เคยอยู่ในสาตาของท่านแม่ทัพเลย นางยังจำได้เมื่อตอนที่นางนั้นอายุแปดปี นางยังจำคำปลอบใจที่ช่างอบอุ่นอ่อนโยนจากเทียนเฉิงได้ไม่เคยลืม

เขาเข้ามาโอบไหล่ของนาง ในวันที่นางนั้นสูญเสียบิดาไปอย่างไม่มีวันกลับ ทุกครั้งที่เขามาหาพี่ชายของนาง เทียนเฉิงก็มักจะเอาขนมมาฝากนางทุกครั้ง

เขามักจะมีรอยยิ้มมอบให้แก่นางเสมอ ทุกคำพูดในอดีตของเขาช่างอ่อนโยนต่อนางเสมอ จนกระทั่งวันที่นางถึงวัยปักปิ่น นางเฝ้าทนเก็บความรักที่มีต่อสหายของพี่ชายมานาน จึงสารภาพรักต่อเขาไปในวันที่เขานำของขวัญมามอบให้แก่นางในวันปักปิ่นของนาง

“พี่เทียนเฉิงท่านมาจริงๆ ด้วย”

หว่านถิงส่งยิ้มให้กับสหายของพี่ชายนาง วันนี้ผู้คนต่างเข้ามาอวยพรแสดงความยินดีที่นางถึงวัยปักปิ่น แต่มีเพียงแค่คนเดียวที่หว่านถิงนั้นรอคอยการมาของเขามากกว่าผู้ใด ในสายตาคู่สวยของนางสะท้อนเพียงใบหน้าอันหล่อเหลาของเทียนเฉิงจนพราวระยับจับตา

“ข้าต้องมาสิ นี่ของขวัญจากข้าเจ้าถึงวัยปักปิ่นแล้วจะทำอะไรก็อย่าดื้อเช่นตอนเด็กๆ อีก ข้าเป็นห่วงรู้หรือไม่เลิกทำตัวก๊ากกั่นเอาแต่ใจได้แล้ว เจ้าโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วนะถิงถิง”

หว่านถิงดั่งคนโง่งมงาย นางยิ้มขึ้นมาอย่างเหม่อลอยจ้องมองดูเทียนเฉิงขยี้กลุ่มผมของนางเบาๆ อย่างที่เขามักชอบทำเพื่อแกล้งนางอย่างไม่ละสายตาจากเขาไปไหน

ยิ่งเห็นว่าเขาทำดีกับตนเองอย่างดี หว่านถิงผู้ไร้เดียงสาจึงคิดเข้าข้างตนเองว่าเขานั้นอาจจะมีใจให้กับนางเช่นกันจึงคิดสารภาพรักกับเขาไปตามตรง

“พี่เทียนเฉิง”

“อะไรหรือ”

หว่านถิงกำกล่องไม้ลายฉลุที่เทียนเฉิงให้กับนางเป็นของขวัญวันปักปิ่นด้วยความประหม่า นางมองสบตาคู่คมของเขาอย่างสั่นไหว เสียงในหัวใจขอนางเต้นตึกตักโครมครามอย่างบ้าคลั่ง ตึกตักๆๆๆ

“ข้ารักท่านพี่เทียนเฉิง”

“ถิงถิงนี่เจ้า”

เทียนเฉิงตกใจไม่ใช่น้อย เขาไม่คิดว่าน้องสาวของสหายจะสารภาพรักต่อเขาตรงๆ เช่นนี้ แต่เขานั้นคิดกับนางแค่น้องสาวเท่านั้นมิหน้ำซ้ำในใจของเขาก็มีสตรีที่หมายปองเอาไว้แล้วต่างหาก เทียนเฉิงเผยแววตาที่สั่นไหวยามที่หว่านถิงจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้งของนาง

“หว่านถิง ข้าไม่ได้รักเจ้าเช่นชู้สาว แต่ข้ารักเจ้าเช่นน้องสาว อีกอย่างข้ามีคนในใจแล้วเจ้าอย่าทำเช่นนี้เลยข้าอึดอัดใจที่จะเห็นว่าความสัมพันธ์ของเราจะสั่นคลอนเพราะเรื่องนี้”

อึก….หว่านถิงไม่ได้เตรียมใจที่จะอกหักเช่นนี้ รอยยิ้มอันหวานชื่นของนางอันตรธานหายวับไปกับตาทันที ความเสียใจผิดหวังก็เข้ามาแทรกในใจดวงน้อยๆ ของนางอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“แต่ข้ารักท่าน แล้วที่ผ่านมาท่านมาทำให้ข้าสับสนทำไมกัน ไม่รักแล้วเหตุใดต้องดีกับข้าทุกอย่างคอยใส่ใจข้าเพื่ออะไร”

ปึกๆๆ เทียนเฉิงเองก็ยอมให้หว่านถิงตีเข้าที่อกแกร่งของเขานิ่งๆ เขารับรู้ถึงความเสียใจจากนางได้เขาเองก็เสียใจ แต่จะทำเช่นไรได้ในเมื่อในใจของเขาไม่ได้รักนาง

“ข้าขอโทษหว่านถิง”

เทียนเฉิงสั่นไหวในแววตาคู่คมของเขาอย่างรุนแรง ยิ่งเห็นว่าหว่านถิงเสียสติตีเข้าที่ตัวเขาอย่างแรงเขาก็ยิ่งใจเสียหน้าชาตัวชาวาบไปทั้งตัว

“ข้าจะเกี้ยวท่านมาเป็นของข้าให้ได้ ใครที่คิดแย่งท่านไปจากข้า ข้าหว่านถิงจะกำจัดให้หมดทุกคนไม่มียกเว้น ข้ารักท่านก่อนใครทั้งนั้นข้าไม่ยอมที่จะทนเห็นว่าท่านรักคนอื่นไม่ใช่ข้า”

หว่านถิงพูดความในใจของนางต่อเทียนเฉิงอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนที่นางจะจ้องตาอันเศร้าเสียใจของนางมองตาของเขาที่เอาแต่นิ่งเฉยใส่นางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่นางจะวิ่งหนีเขาไป

และนับตั้งแต่นั้นมา หว่านถิงก็ตามเกี้ยวพาสหายของพี่ชายนางทุกวันไม่เคยขาด ทั้งทำขนมอาหาร แม้กระทั่งเย็นเสื้อคลุมรองเท้าถุงหอมและอีกมากที่นางจำได้ว่าเขาจะชอบ

และอีกสิ่งที่นางนั้นก็ทำมาตลอดเช่นกันนั่นก็คือกีดกันสตรีทุกคนที่คิดมอบความรักให้แก่บุรุษที่นางรัก และยิ่งมารู้ว่าสตรีที่เทียนเฉิงรักมันคือไป๋จื่อลั่วผู้ที่ต่ำต้อยกว่านางหว่านถิง ก็ยิ่งเสียใจและอิจฉาจื่อลั่ว

นางจึงเกลียดขี้หน้าจื่อลั่วทันที และตามกลั้นแกล้งจื่อลั่วทุกทางเพื่อที่จะกำจัดจื่อลั่วออกไปจากวงโคจรในชีวิตของท่านแม่ทัพเทียนเฉิงเช่นสตรีทุกคนที่หว่านถิงเคยลงมือจัดการ

แต่ผลก็ยังเป็นนางที่ผิดหวัง มิหน้ำซ้ำนางยังกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาของบุรุษที่นางรักอีกต่างหาก

หว่านถิงจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่นางได้รับรอยยิ้มจากเขามันคือตอนไหนกันแน่ เพราะทุกวันนี้นางได้รับแต่ใบหน้าที่เย็นชาและคำพูดที่เชือดเฉือนจากเขาแทบทุกวัน

นางไม่เคยท้อใจแม้จะรู้ว่าสิ่งที่นางนั้นมอบให้เทียนเฉิงเขาจะไม่เคยต้องการ ผิดกับจื่อลั่วที่แม้แต่แค่ข้าวต้มอันจืดจางเขาก็พร้อมจะรับเอาจากนางด้วยความเต็มใจ

อีกใจนั้นก็ช่างดื้อด้าน ดึงดันแม้รู้ว่าตัวเองจะต้องทนเจ็บปวดจากความรักที่ไม่สมหวัง แต่อีกใจนั้นก็อยากจะเดินหนีเขาไปให้พ้นๆ แต่เมื่อใดที่นางคิดที่จะตัดใจหว่านถิงก็ทำไม่เคยได้สักที

ในคืนนั้นนางพยายามอย่างหนักที่จะข่มตาหลับให้ลง ไม่รู้ว่านางนอนพลิกกายอยู่บนที่นอนไปกี่รอบ แต่กว่าที่หว่านถิงจะหลับได้ก็เกือบรุ่งสางเสียแล้ว