Beranda / โรแมนติก / หมอขาอย่ากินดุ / chapter 8  เรียกพี่อิฐสิครับ

Share

chapter 8  เรียกพี่อิฐสิครับ

last update Tanggal publikasi: 2025-01-07 00:07:40

 “เรียกพี่อิฐสิครับ”

            “อื้อ...พี่อิฐ...พี่อิฐ...กะทิ...จะไม่ไหวแล้ว อือ...”   เกวลินหยัดสะโพกขึ้นรับนิ้วร้ายกาจที่พาให้เธอไปถึงจุดสุดยอด ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่าง สองมือยกขึ้นกอดร่างเขาไว้ แนบใบหน้ากับซอกคอของชายหนุ่มแล้วปล่อยเสียงครางหวานสุดเสียง

            อิทธิพลรับรู้ได้ถึงแรงขมิบรัดที่ปลายนิ้ว เขาถอนนิ้วออกแล้วจูบขมับหญิงสาว “คราวนี้ขอพี่นะครับ”

            เกวลินเพิ่งได้สติ ยกมือดันแผงอกของเขาไว้ก่อน เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม  เธอกัดริมฝีปากครู่หนึ่งข่มความเขินอายแล้วพูดเสียงแผ่วเบา

            “หมอ...เอ่อ...พี่...พี่อิฐ...มะ...มี...มี...มีถุงยาง...ใช่ไหมคะ”

            “ครับ” เขายิ้มรับ “อยากได้แบบไหนเป็นพิเศษไหม”

            ดวงตาคู่สวยกะพริบอย่างงุนงง เธอไม่เชี่ยวชาญเรื่องนี้จะรู้ได้ไง ในวินาทีนาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงเขาหัวเราะในลำคอ ขยับตัวขึ้นไปหยิบอะไรบางอย่างที่ลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงนอน

            “แบบผิวเรียบ แบบบางเฉียบ แบบผิวไม่เรียบ แบบปุ่ม อ้อ! มีกลิ่นกลิ่นสตรอเบอรี่ กับกลิ่นวนิลา แบบสีก็มีนะ คุณแพ้แบบไหนหรือเปล่า”

            เธอกะพริบตาปริบๆ จะบอกว่าขอถุงยางสำหรับผู้หญิงที่ยังเวอร์จิ้นได้ไหม

            “ถ้างั้นผมเลือกให้แล้วกันนะ” เขายิ้มขำ จูบมุมปากแล้วขยับมาที่ริมฝีปากสวย

            จูบของเขาปล้นสติของเธอไปหมดสิ้น มอบความเร่าร้อนให้ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอีกระลอก เรียวขาโอบรัดเอวสอบขณะที่ปลายนิ้วของเขาขยี้ปลายถันส่วนอีกมือก็ลูบไล้ไปทั่วร่างจนเธอผ่อนคลายลง ดอกไม้สาวหลั่งน้ำหวานออกมาอีกครั้งทำให้ชายหนุ่มค่อยๆ กดแก่นกายแทรกลงไปในร่องรัก คิ้วงามขมวดแน่น ความอึดอัดทำให้เธอหายใจติดขัด

            “พี่อิฐ”  เธอครางเรียกชื่อเขาเมื่อท่อนเอ็นใหญ่ยาวนั้นถูกกดเข้ามาในตัวเธอ

            “อา...”  ความคับแน่นที่บีบรัดทำให้อิทธิพลถึงกับถอนจูบแล้วครางเสียงต่ำ แต่ไม่คิดถอนตัวตนออกมาและไม่มีวันถอยหลังกลับอีกแล้ว

            “อ๊า!”  หญิงสาวจับบ่าเขาแน่น เล็บที่ตัดสั้นสะอาดแต่ยังจิกเนื้อเขาอย่างไม่รู้ตัว ราวกับสิ่งนั้นของเขาร้อนรุ่มและเหยียดขยายใหญ่ เขาค่อยๆ ขยับสะโพสอบเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ทำให้เธอเสียวซ่านทำได้เพียงแค่ครางพร้อมหอบหายใจแรง เสียงหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเมื่อการขยับเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้น  ที่ทุกครั้งที่เขาบดเบียดนำพาความรู้สึกวาบหวามยากจะทนไหว เธอยกสะโพกขึ้นรับการขยับตัวของเขา อยากให้เขาเข้ามาลึกกว่านี้ แนบแน่นกว่านี้ หลอมรวมเป็นเนื้อกายเดียวกัน

            การตอบสนองแสนซื่อสัตย์ของหญิงสาวเกินกว่าที่อิทธิพลจะรับไหว เขาขยับเอวอย่างดุดันแทบกดร่างเล็กจมเตียง ส่งตัวตนเข้าไปจนสุดรับรู้ถึงแรงบีบรัดและร่างกายที่เกร็งกระตุกไปอีกรอบของเธอ แต่เขายังไม่หยุดเคลื่อนไหว

            “ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้วนะคะ” เกวลินร้องบอกเสียงสั่นพร่า ร่างสั่นไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้น เขาจับเอวเธอไว้มั่นแล้วขยับเอวดุเดือด

            “อีกนิดนะครับ” 

เสียงเขาก็แหบพร่าไม่แพ้กัน ความอ่อนนุ่มที่โอบรัดแก่นกายแน่นทำเอาแทบคลั่ง  เขาขยับเอวทั้งเร็วทั้งแรง เสียงลมหายใจหอบถี่จนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร จนความอดกลั้นพังทลายเขาส่งแก่นกายเข้าไปจนสุดแล้วปลดปล่อยความเสียวซ่านในกายสาวพร้อมกับหญิงสาวที่หวีดร้องเพราะถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง

            เขาถอนแก่นกายออกช้าๆ ถึงจะไม่มีคราบเลือดแต่เขาก็คาดเดาได้ไม่ยากว่านี่เป็นครั้งแรกของเธอ หรือถ้าไม่ใช่...เธอก็คงไม่ได้มีอะไรกับใครมานานมากๆนั้นแหละ แต่เรื่องพวกนี้เขาไม่ได้ใส่ใจเท่ากับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู  ราวลูกแมวตัวน้อยที่เล่นซนหมดฤทธิ์จนผล็อยหลับไปแบบนี้  เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด แต่เหมือนว่าเขาจะทำพลาดไป เพราะร่างกายท่อนล่างมันกลับแข็งขันขึ้นมาอีกครั้ง

            อะไรที่มันดุนดันอยู่ ทำให้เกวลินปรือตาขึ้นมองแล้วค่อยหลุบมองเจ้าต้นเรื่องที่มันทิ่มหน้าท้องของเธออยู่

            “เจ็บหรือเปล่า”

            เกวลินกัดริมฝีปากแล้วส่ายหน้าไปมา

            “ถ้างั้น...ขออีกรอบได้ไหม”

            ดวงตากลมเบิกกว้าง เมื่อกี้ก็เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งรอบสนามฟุตบอล นี่...เขาจะไม่พักเลยเหรอ

            “พี่ยังไม่อิ่ม ขออีกรอบนะครับ”  เขาอ้อนอย่างไม่เคยทำมาก่อน เพราะคนตรงหน้าเด็กกว่าหรือไง เขาถึงทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักควบคุมตัวเองแบบนี้

            “ถ้าไม่ให้ล่ะคะ”  เธอถามแต่ก็อดสงสารคนหิวไม่ได้  “มันก็จะเป็นแบบนี้เหรอ”

            “อืม...”  เขาครางเสียงต่ำเมื่อมือนุ่มลูบไล้แก่นกายเบาๆ  เขาจับมือเล็กที่เกาะกุมสาวลำเอ็นเป็นจังหวะพลางส่งเสียงครางอย่างพอใจ แน่ล่ะ เขาอยากได้มากกว่านี้ อยากอยู่ในตัวเธอที่อ่อนนุ่มและรัดแน่นจนแทบคลั่ง  อิทธิพลดึงเธอมาจูบและเคล้นทรวงอกคู่สวย  หญิงสาวขยับตัวเข้าหาอย่างเต็มใจในขณะที่มือยังช่วยกำรูดแก่นกายจนมันขยายใหญ่และร้อนระอุขึ้น สีหน้าและแววตาที่บอกความต้องการเต็มเปี่ยม ดูเซ็กซี่ยั่วยวนจนกายสาวเปียกแฉะขึ้นมาอีกครั้ง

            “ใส่เลยได้ไหม รอไม่ไหวแล้ว”  เขาถามแต่ไม่รอคำถาม คว้าซองถุงยางอนามัยมาฉีกออกแล้วสวมทันที เขาตัวขึ้นเหนือร่างอวบอิ่ม จับเรียวขาเพรียวขึ้นพาดบ่าใช้นิ้วสำรวจร่องรักอีกครั้งเพื่อความมั่นใจว่าเธอพร้อมสำหรับแล้ว แต่การใช้นิ้วเบิกทางนั้นทำให้หญิงสาวบิดกายเร่าและครางออกมา

            “อื้อ...พี่อิฐ...เสียวนะคะ”

            “เดี๋ยวจะเสียวกว่านี้”

 เขายิ้มมองใบหน้าสวยแดงจัดแล้วกดแก่นกายเข้าไปในร่องรักสีหวานและส่งครางอย่างสุขสมเมื่อส่งตัวตนเข้าไปจนสุด สะโพกกลมกลึงลอยเหนือที่นอน เขากระแทกเข้ามาทีเดียวมิดลำ เสียงหวีดร้องครางหวานก่อนกลายเป็นเสียงครางกระเส่า  ท่วงท่านี้ทำให้แก่นกายเข้าไปลึกกว่าที่เคย มันกระแทกจุดเสียวกระสันจนร่างกายเธอสั่นสะท้าน ได้แต่หอบหายใจแรง เขามองทรวงอกที่ไหวกระเพื่อมตามแรงกระแทก เขาเอื้อมมือไปเขี่ยจุดอ่อนไหวเพิ่มความเสียวซ่าน  เกวลินได้แต่หอบหายใจแรงเป็นเสียงครางกระเส่า เธอถูกเร่งเร้าจนช่องท้องหวิวเหมือนจะขาดใจ  และกรีดร้องเมื่อถูกส่งไปจนถึงจุดสุดยอด  แรงตอดรัดที่โอบรัดแน่นทำให้เขาคำรามออกมา จับสองขาของเธอลงจากบ่าลงมาแล้วแยกออกจนสุด โน้มตัวลงมาดูดกลืนปลายถันจนเปียกชุ่มสลับขบเม้มอย่างมันเขี้ยวก่อนส่งเข้าโพรงปากแล้วตวัดลิ้นหยอกปลายถัน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่89 ที่รัก

    “คุณหอมไปทั้งตัวเลย...ที่รัก” ‘ที่รัก’ ถ้อยคำของเขาทำให้ร่างกายของหญิงสาวแทบจะละลาย เธอสะดุ้งเมื่อใบหน้าของเขาเลื่อนลงไปที่กึ่งกลางความเป็นอิสตรี สิ่งที่ไม่เคยคาดคิดหรือจินตนาการได้เกิดขึ้น ชายหนุ่มแหวนเรียวขาแยกออกแล้วเขาก็ทำตัวเป็นผีเสื้อหนุ่มดูดกินน้ำหวานจากดอกไม้ ร่างกายดอกไม้พลิ้วไหวตามแรงปรารถนา ระลอกแล้วระลอกเล่าที่ผีเสื้อหนุ่มปรนเปรอดอกไม้จนเธอหวีดร้องออกมาอย่างไม่เคยเป็น หญิงสาวคิดว่านั่นคือจุดจบของอารมณ์หฤหรรษ์ ทว่าศิริชัชทำให้รู้ว่ามันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก เมื่อร่างใหญ่แทรกแก่นกายเข้ามาอย่างลึกล้ำและแนบสนิท เธอผวาเฮือกใหญ่กอดเขาไว้แน่น ชายหนุ่มจูบริมฝีปากหวานอย่างปลอบโยนและค่อยๆ เพิ่มความร้อนแรงให้เธอที่ละน้อย สะโพกของเขาทำงานอย่างรู้หน้าที่ให้ตายเถอะ! เขาไม่เคยรู้สึกดีอย่างนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาปรารถนาจะครอบครองเธอไม่ให้ใครได้แนบชิดหญิงสาวอีก ต้องมีแต่เขาเท่านั้นที่ได้ครอบครองเธอเช่นนี้ ทุกขณะที่โหมร่างกระแทกใส่หญิงสาว เขาคิดได้แค่เพียงว่าจะไม่ให้ใครพรากเธอไปจากเขา ทางเดียวเท่านั้นคือ...“ไม่...ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว”“ผมอยู่นี่

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่88 อย่ากลัวผม

    เสียงหัวเราะของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวหันกลับไปทันที แต่กลายเป็นว่าเขาเดินมาใกล้แล้วเท้าแขนคร่อมร่างเล็ก ทำให้เอวของเธออยู่ที่ราวระเบียงและไม่อาจหนีไปจากวงแขนของเขาได้ “แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม?” “ผมอยากคุยกันกับคุณ” “คุยกัน! เราก็คุยกันได้ไม่ต้องลักพาตัวแบบนี้” พอคิดแบบนี้แล้วเธอก็อดกังวลไม่ได้ เธอหายไปกี่วันแล้ว เปมิกา ช้องนาง พี่หม่อนและคนอื่นๆ ต้องเป็นห่วงหรือไม่ก็แจ้งความคนหายไปแล้วก็ได้ “ที่นี่เป็นรีสอร์ทของพ่อผมเอง” ศิริชัชเม้มริมฝีปาก ข่มใจไม่ให้ตัวเองชิมความหวานจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นอย่างไม่รู้ตัวของอีกฝ่าย “ผมแค่อยากคุยเป็นการส่วนตัวกับคุณ” “รีสอร์ทของพ่อคุณ?” มาริสาทำหน้างุนงง “คุณเป็นใครกันแน่? คุณธนา” “ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าผมไม่ได้ชื่อธนา” “เป็นไปได้ไง” มาริสาส่ายหน้าไปมา “คุณโกหก” “ผมไม่เคยบอกสักคำว่าผมชื่อธนา” เขายักไหล่ “มีแต่คุณกับเพื่อนนั้นแหละที่เข้าใจผิดเรียกผมกับธนาสลับกัน” “เรียกสลับกัน?” มาริสาอ้าปากค้าง “ถ้าอย่างนั้น คุณก็คือคุณชายศิริชัช...” “คร

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่87 คุณมาทำอะไรที่ห้องของฉัน

    ธนามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชม ระหว่างทีเขาค้นข้อมูลเพื่อสืบประวัติมาริสา มันทำให้เขาได้รู้จักเปมิกาไปด้วย เธอเป็นผู้หญิงเก่งและน่ารัก แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเช่นเมื่อครู่ที่ถูกเจ้านายเรียกมาสั่งเก็บรายการฯ ของเธอ หญิงสาวยังไม่โวยวายหรือกรีดร้องสักนิด แต่เขารู้ว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมเขาง่ายๆ เธอเหมือนคนที่พร้อมจะลุกขึ้นสู้ตลอดเวลาที่มีโอกาสเปมิกาไม่อยากยอมรับเลยว่า การเข้าใจผิดของเธอนั้นจะนำเรื่องยุ่งๆ กลับมาสู่ตัวเองได้มากมายขนาดนี้ และในขณะเดียวกันเธอกลับรู้สึกดีที่รู้ว่าเขาไม่ใช่ ‘คุณชายศิริชัช’ แต่เป็น ‘ธนา’ ผู้ติดตามและเป็นผู้ช่วยของคุณชายศิริชัช ธนาเปิดแนะนำตัวเองรวมทั้งประวัติที่แท้จริงอย่างไม่ปิดบัง ดูเขามั่นใจกับการเป็นลูกคนรับใช้ในบ้านที่มุ่งมั่นศึกษาจนสำเร็จในระดับปริญญาโทและเข้ามาช่วยงานในบริษัทของม.จ.ชัชวาล บิดาของคุณชายศิริชัช“คุณไม่ต้องกังวลหรอก ทางบริษัทฯ ไม่ไล่คุณออกแน่นอน” ธนาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ “ข้อเสนอและข้อตอบแทนที่ทางเรามอบให้บริษัทฯของคุณเป็นที่น่าพอใจทั้งสองฝ่าย เจ้านายคุณดูท่าจะมีความสุขกับข้อเสนอของเราด้วยซ้ำ”

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่86 วันเวลา

    ‘หนูนา’ ‘หนูนาไม่ได้บอกให้พี่นริศเลิกรอคนรักกลับมา’ น้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาอย่างที่หญิงสาวก็ไม่รู้ตัว ‘อย่ามาคิดแทนหนูนาเลยค่ะ หนูนายินดีที่จะเจ็บปวดกับการรอคอยครั้งนี้ ซึ่งมันคงไม่ต่างจากที่พี่นริศรอคนรักกลับมาหรอกค่ะ’ นริศก้มมองใบหน้าที่เปื้อนหยดน้ำตาด้วยความปวดร้าว เขายกมือขึ้นเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานเบาๆ ช้องนางเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้ มันเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอาทรแม้ในใจจะปวดร้าวเท่าใดก็ตาม หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นยื่นปากแตะริมฝีปากของชายหนุ่มเบาๆ ขณะที่เธอผละออกจากเขา สองแขนของชายหนุ่มก็โอบกอดหญิงสาวเข้ามาชิดใกล้ รสหวานและริมฝีปากนุ่มละมุนทำให้เขาไม่อยากผละจากไป ดวงตาของทั้งสองผสานกันราวกับจะค้นหาบางสิ่งที่หล่นหายไปในวันเวลา ราวกับโลกหยุดหมุนไปเมื่อนริศกดจุมพิตที่ริมฝีปากนุ่มอีกครั้ง การบุกรุกอย่างอ่อนโยนของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวประหลาดใจแต่ก็เปิดใจรับด้วยการเปิดริมฝีปากให้ปลายลิ้นของอีกฝ่ายเข้ามาชิมความหวานในโพลงปาก มือใหญ่เลื่อนลูบไล้แผ่นหลังของหญิงสาวจนร่างกายเธอร้อนผ่าวไปหมด สองขาแทบไร้แรงทรงตัวจนต้องเอนตัวพิงอีกฝ่าย มือ

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่85 ที่รัก

    มาริสาอ้าปากจะต่อว่าแต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่ามีมือใครบางคนสอดมาด้านหลังรัดเอวบางของเธอไว้ ร่างบางผงะไปด้านหลังเล็กน้อยก็ปะทะกับแผงอกกว้าง ยังไม่ทันหันกลับไปมองเธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังอยู่เหนือศีรษะ “มาอยู่นี่เองหรือที่รัก” “!!!” มาริสาเบิกตาโตอย่างตกใจไม่คิดว่าจะได้เจอผู้ชายปากร้ายที่นี่ “อ้อ! มีคนมาด้วยก็ไม่บอก” เตชินท์ฝืนยิ้มแล้วยักไหล่เดินจากไปอย่างไม่สนใจหญิงสาวอีก “นายธนา!” มาริสาต่อว่าไม่ดังนักเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน “นายมาทำอะไรที่นี่!!” “ผมก็ตามคุณชายมานะซิ” ศิริชัชยังคงสนุกที่สวมบทเป็นธนา เขายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกระชับเอวบางเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ทำให้สังเกตอะไรๆ ได้โดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว “คุณหนูมาริสามาคนเดียวได้ไง คนติดตามไม่มาด้วยเหรอครับ” เปมิกาที่ได้ยินสนทนาจากเครื่องสัญญาณสื่อสารถึงกับสะดุ้งแล้วแสร้งทำหน้าเคร่งขรึม แอบหวังในใจว่าจะได้เจอชายหนุ่มอีกคน “ฉันมาคนเดียวยะ” มาริสาพยายามแกะแขนที่รัดรอบเอวเธอออก “นายถือดียังไงมาทำแบบนี้ ปล่อยได้แล้วนะ” “แหม! ก็ผมไม่ค่อยได้มางานแบบ

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่84 คิดถึง

    “ถ้าคุณหญิงทราบว่าท่านชายกลับมาแล้วผมไม่รายงานละก็...” ธนาไม่อยากจะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดในใจเลย “ชีวิตอิสระกำลังจะหมดแล้ว” ศิริชัชไหวไหล่เบาๆ “ได้เวลาเผชิญโลกแห่งความเป็นจริง” “ผมไม่เข้าใจคุณชายเลย” ธนาเอ่ยพลางมองเจ้านายผ่านกระจกส่งหลังรถ “คุณชายมีพร้อมทุกอย่าง” “แต่ขาดอิสรภาพไง” ศิริชัชหัวเราะขืนๆ “ฉันต่างหากที่อิจฉานาย” ธนาทำท่าจะเอ่ยอะไรต่อแต่ก็เปลี่ยนใจ เขานิ่งและปล่อยให้ความเงียบครอบงำ เผลอปล่อยใจให้คิดถึงหญิงสาวร่างเล็กแสนปราดเปรียว เธอดูเป็นสาวทำงานที่แสนจะมั่นใจทั้งที่ดูจากประวัติแล้วเพิ่งจะเรียนจบแท้ๆ หากว่าเขาได้พบเธอในสถานการณ์ปกติคงจะดีกว่านี้ไม่น้อย นี่เธอกลับเข้าใจว่าเขาเป็น “คุณชายศิริชัช” เสียนี่ ถ้าเธอรู้ความจริงว่าเขาไม่ใช่อย่างที่เธอคิด...เธอจะทำอย่างไรกัน “เปมิกา” ธนาเผลอรำพึงชื่อหญิงสาวที่คิดถึงออกมา พอรู้ตัวก็รู้สึกว่าคนขับรถเหลือบตามองนิดๆ ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าตนเองเป็นเคร่งขรึม ไม่นานนักรถเก๋งคันหรูก็มาถึงโรงแรมที่หมาย ธนาก้าวลงจากรถแต่ยังช้าไป คุณชายศิริชัชรีบเปิดประตูรถลงมาก่อนที่

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่ 55 แผนลวงบ่วงเสน่หา

    บทนำ หญิงสาวรูปร่างเพรียวลมฮัมเพลงตามจังหวะที่ได้ยินจากเครื่องเล่น MP3 ที่เธอพกมันติดตัวจนแทบจะกลายเป็นอวัยวะชิ้นที่ 34 รองจากโทรศัพท์มือถือ ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่ยี่สิบสองของคอนโดหรูกลางกรุง หญิงสาวหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้าห้องพักของตัวเองด้วยใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้ม ได้ไปเ

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่49 ข้อความในมือถือ

    “พี่พลอยเป็นอย่างไรบ้าง อยากเจอหมอโชคไหมคะ”“ไม่เป็นไรแล้ว ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย” เธอพูดเสียงแผ่วแล้วยิ้มเจือนเหมือนคนสำนึกผิดให้อาพัทธ์ “ว่าแต่เราเถอะ ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วล่ะ” “อ้าว ก็เขียนโน้ตแปะตู้เย็นไว้แล้วไงคะ วันนี้โรงเรียนมีเรียนครึ่งวัน” อัญญาณีย่นจมูก “หิวจังพี่โอ๊ต อุ๋มหิ้วท้องกลับ

  • หมอขาอย่ากินดุ    ตอนที่40 อย่างที่บอก

    เสียงคนพูดสนทนาอยู่ไม่ไกลเกินที่นอนอยู่บนเตียงจะได้ยิน เพียงแต่หญิงสาวเลือกที่จะไม่ใส่ใจกับประโยคเหล่านั้น เธอลืมตามองเพดานที่มีพัดลมเก่าแก่ทำงานอย่างเกียจคร้าน หน้าต่างสองบานดูจะมากเกินไปสำหรับคนไม่ชอบแสงแดดอย่างเธอ แต่ยังดีที่ห้องนี้ผ้าม่านสีฟ้าซีดบังแสงที่สาดส่งเข้ามาในห้องที่มีเตียงไม้กว้าง

  • หมอขาอย่ากินดุ    chapter 27. จบ

    ไม่รู้ทำไม จู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอที่เฝ้ามองเขาอยู่ไกลๆ ค่อยติดตามข่าวของเขาเสมอ แม้มีโอกาสได้ใกล้ชิดก็ไม่เคยแสดงความรู้สึกข้างในออกไป จนวันนี้...เขาอยู่ตรงหน้าและบอกรักเธอ “คนดี ร้องไห้ทำไมครับ” เขายิ้มแล้วจูบซับหยดน้ำตาให้ “ไม่รู้ค่ะ สงสัยไม่สบาย

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status