8.วันแตกสลาย บ้านไม้ผุริมคลอง

บ้านไม้ผุที่ตั้งอยู่ริมคลองเน่าเหม็นยังคงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะเศร้าสร้อยทุกครั้งที่ลมจากคลองพัดผ่าน ราวกับเป็นเสียงถอนหายใจของตัวบ้านเอง หนึ่งสัปดาห์เต็มที่ความตึงเครียดได้บ่มเพาะจนถึงขีดสุด

พานั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารแห่งความพ่ายแพ้ บิลเก่าที่ค้างชำระจนสีซีดจาง กระดาษทวงหนี้ที่ตัวอักษรสีแดงฉานเหมือนรอยเลือด และสมุดบัญชีที่ตัวเลขแดงพรืดเหมือนเลือดคั่งในบาดแผลเก่า เธอไม่ได้แค่กุมขมับ แต่เป็นการโอบศีรษะไว้ราวกับกลัวว่ามันจะระเบิดออกด้วยความสิ้นหวัง ใบหน้าของเธอเหนื่อยล้าจนเกือบจะว่างเปล่า ดวงตาที่เคยมองโลกอย่างทะเยอทะยานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมืดมิด

เข้มเดินเข้ามาจากด้านนอก ความร้อนระอุของแดดอ่อน ๆ ยังติดอยู่บนเสื้อยืดเก่า ๆ ของเขา มือยังเปื้อนน้ำมันเครื่องสีดำคล้ำจากการรับจ้างซ่อมรถในซอย กลิ่นน้ำมันกับเหงื่อเป็นกลิ่นประจำตัวที่พาเคยชิน แต่ตอนนี้มันกลับเป็นกลิ่นแห่งความล้มเหลว

“วันนี้พี่ได้มาแค่สามร้อยเองพา” เข้มพูดเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตาเมียรัก “เขาบอกงานน้อย… พวกเด็กแว้นมันไม่ค่อยมาซ่อมกันเลยช่วงนี้.. แย่ชะมัด”

พาไม่ตอบ เธอเพียงหายใจเข้าออกหนักๆ เสียงดังจนเข้มรู้สึกเจ็บแปลบ แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาแดงก่ำของเธอไม่ได้แค่บ่งบอกถึงการร้องไห้ แต่เป็นการสะท้อนความเก็บกดที่ถูกบดทับมานานนับปี มันเป็นประกายที่อันตราย เหมือนเส้นด้ายสุดท้ายที่ขาดผึง

“สามร้อย… สามร้อยมันจะไปพออะไรเข้ม?” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่กลับแหลมคมกว่าปกติ ราวกับมีดที่ถูกลับมาเพื่อกรีดแทง “พวกเราเป็นหนี้หลายหมื่น! ค่าเทอมลูกก็ยังไม่ได้จ่าย! ไหนจะเจ้าหนี้ที่ขู่จะฆ่าเราอีก!”

เข้มก้มหน้าต่ำลง เขามองปลายเท้าที่เหยียบอยู่บนพื้นไม้ผุ พยายามอย่างหนักที่จะรวบรวมคำพูดเพื่อปลอบโยน แต่ก็ไร้ประโยชน์ เขาเปิดปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พาปาดน้ำตาอย่างรวดเร็วและเอ่ยต่อทันที

“พี่รู้อะไรไหม… ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

คำพูดนั้นทำให้เข้มชะงัก ร่างกายของเขารู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใจหายวาบราวกับถูกดึงออกจากร่าง “พา… อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ พี่กำลังหาทางอยู่… พี่กำลังพยายามอยู่นะ”

“หาทาง?!” พาตวาดเสียงแตกพร่า น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นและเยาะเย้ยตัวเอง เธอทุบโต๊ะไม้ผุเสียงดัง ‘ปัง!’  เศษฝุ่นไม้ลอยขึ้นในอากาศ “ถ้าพี่ฉลาดกว่านี้ เราคงไม่ถูกเพื่อนโกงเงินจนหมดตัว! พี่จำได้ไหมว่าฉันเถียงกับพี่ตั้งแต่วันแรกแล้วว่าอย่าลงเงินทั้งหมด! แต่พี่ก็เชื่อมัน… เชื่อไอ้เพื่อนที่หลอกพี่เหมือนหลอกเด็ก!”

คำพูดนั้นไม่ใช่แค่การกล่าวหา แต่มันคือการประกาศความจริงอันเจ็บปวดที่เข้มรู้ดีอยู่แก่ใจ มันเหมือนตบหน้าเขาดังสนั่นกลางความเงียบ เข้มเงยหน้ามองเมียตัวเอง แววตาปวดร้าวลึกจนยากจะบรรยาย ความผิดหวังในตัวเองมันหนักอึ้งกว่าหนี้สินทั้งหมดที่แบกอยู่

“พา… พี่ผิด พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ก็เสียใจ…” เข้มพูดเสียงแหบพร่า

“แค่เสียใจมันไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น!” พาทุบโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม “ฉันเหนื่อย ฉันอับอาย ฉันไม่อยากอยู่ในชีวิตแบบนี้อีกแล้ว! ฉันไม่มีอะไรเหลือแล้ว!”

เธอหอบหายใจแรง น้ำตาไหลพรากไม่หยุด แต่ในแววตานั้นไม่ได้มีเพียงความเสียใจอย่างเดียวอีกต่อไป หากมี ความเด็ดขาดที่ถูกผลักดันจากความสิ้นหวังถึงที่สุด “เข้ม… ฉันขอเลิก”

เงียบสนิทราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงเสียงลมที่พัดเรือเก่า ๆ ในคลองให้กระทบกัน กลายเป็นเสียงทื่อๆ ฟังไม่รู้เรื่อง เวลาในช่วงวินาทีนั้นยืดออกจนเป็นนิรันดร์

เข้มหน้าเสียทันที สีซีดเผือดเหมือนโดนสูบเลือดออกไปทั้งตัว เขารู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในน้ำเน่าของคลองข้างบ้าน “พา… อย่าพูดแบบนี้นะ เรามีลูกกวาด… เราต้องฝ่ามันไปด้วยกันสิ”

พาส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง “ฉันหมดแรงแล้วจริง ๆ ฉันไม่อยากผูกชีวิตไว้กับคนที่ฉันเชื่อไม่ได้อีก พี่ทำให้ฉันหมดหวังจนไม่เหลืออะไรเลย… ฉันขอจบแค่นี้เถอะ”

เข้มทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง มือกุมหัวแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะทะลักออกมา ไหล่ของเขาสั่นไม่หยุด ร่างกายของชายที่เคยเป็นเสาหลักพังทลายลงตรงหน้าเมียรัก

ในมุมประตูที่มืดสลัว ลูกกวาดยืนฟังทุกคำพูดเงียบ ๆ เขาสวมเสื้อนักเรียนที่ยังไม่ได้เปลี่ยน ลูกกวาดไม่ร้องไห้ แต่เขาสะกดเสียงร้องไห้ไว้จนคอแห้งผาก ฝ่ามือกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เพราะเขาไม่รู้ว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไป ครอบครัวที่เคยมี แม้จะยากจนแต่ก็เคยอบอุ่นด้วยเสียงหัวเราะบางครั้ง… จะยังเหลืออยู่หรือไม่ ความมืดมิดของความจริงได้กลืนกินแสงสว่างสุดท้ายในบ้านไม้ผุหลังนี้ไปแล้ว