All Chapters of หมอคนนี้ ผีลุงบอกว่าใช่!***: Chapter 1 - Chapter 10

เช้าวันรุ่งขึ้น... ความวุ่นวายเรื่องเอกสารที่หายไปดูเหมือนจะถูกลืมไปชั่วขณะ แต่ความสงสัยในดวงตาของคุณหมอภีมที่มองนัทเมื่อคืนนั้นยังคงติดอยู่ในความรู้สึกของนัทไม่หายขณะที่กำลังยืนเตรียมของอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาล ก่อนที่เสียงทักทายที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเองจะดังขึ้น"อรุณสวัสดิ์! นี่พยาบาลคนใหม่เหรอเนี่ย? น่ารักจังเลย"คนถูกชมว่าน่ารักรีบหันไปมอง ก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้ายิ้มแย้ม สวมเสื้อกาวน์และมีป้ายชื่อเขียนว่า นพ. เจตน์ อัศวเดช… หมอเจตน์ยิ้มกว้าง มองพยาบาลน้องใหม่อย่างเปิดเผยต่างจากหมอภีมลิบลับนัทยิ้มกว้างอย่างมีมิตรไมตรี "สวัสดีครับคุณหมอเจตน์ ผมน้องนัทครับ" "ผม หมอเจตน์ เป็นเพื่อนซี้ของไอ้ภีมมันน่ะ" เพื่อนสนิทหมอภีมบอก พร้อมกับหันไปพยักเพยิดใส่เพื่อนที่กำลังจิบกาแฟอยู่ตรงมุมหนึ่ง "ไอ้ภีมนี่โชคดีจริ๊งจริง ได้พยาบาลที่น่ารักมาเป็นผู้ช่วย น่าอิจฉาชะมัด"หมอภีมวางแก้วกาแฟลงเบาๆ แต่สายตากลับจ้องตรงมาที่นัทและหมอเจตน์"เจตน์" หมอภีมพูดเสียงเรียบ "มาทำงานไม่ใช่มาจีบผู้ช่วยฉัน ถ้าว่างมากก็ไปดูเคส OPD สิ""โถ่! ไอ้หมอ! ฉันแค่ทักทายน้องเขาตามมารยาทไหม.." หมอเจตน์หัวเราะเบาๆ ก่

คุณหญิงรัชนี สีหน้าเคร่งเครียดกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หลุยส์ตัวงามในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรปโบราณ ตรงหน้ามีแคตตาล็อกดอกไม้ที่เปิดทิ้งไว้ "ตายจริง... ฉันจะหาดอกกุหลาบมอญที่สมบูรณ์สำหรับงานกาล่าในอีกสองวันได้จากที่ไหนกันเนี่ย!” เธอนั่งบ่นกับตัวเอง..เพราะร้านประจำที่คุณหญิงเคยสั่งก็ดันมีปัญหาเรื่องโรคพืช กุหลาบที่ต้องการไม่เหลือสักดอกผีลุงจันทร์ ลอยเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขายิ้มกริ่มเมื่อเห็นเหยื่อกำลังตกอยู่ในความท้อแท้ "อู้ย... แย่จังเลยนะครับคุณหญิง... ดอกไม้เหี่ยวๆ แหว่งๆ นี่มันไม่สวยเลยเนอะ..." ลุงจันทร์เริ่มปฏิบัติการเป่าหูแน่นอนว่าคุณหญิงรัชนีไม่ได้ยินเสียงกระซิบของผี แต่ลุงจันทร์รู้ดีว่าการจะส่งผลกระทบต่อจิตใจมนุษย์นั้น ไม่จำเป็นต้องใช้เสียง ผีอย่างเขาเริ่มใช้พลังวิญญาณดึงเอาภาพและความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับอำเภอปากช่อง เขาใหญ่ และ การเกษตรดั้งเดิม เข้ามาในความคิดของคุณหญิงรัชนีอย่างแนบเนียนคุณหญิงรัชนีกำลังคิดถึงรายชื่อซัพพลายเออร์เจ้าอื่นอยู่ดีๆ จู่ๆ ภาพของตลาดสดที่เต็มไปด้วยพืชผักสีเขียวสด และภาพของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่ใส่หมวกสานกำลังดูแลแปลงดอกไม้อย่าง

“ลูกมาได้ยังไง…” พาเอ่ยถามลูกชายเสียงสั่น“ผมได้ยินเสียงตะโกนจากท้ายซอยครับแม่ เลยรีบวิ่งมาดู” ลูกกวาดย่อตัวลงข้างพ่อแม่ มือสั่นระริกเมื่อเห็นรอยเลือด เขารีบไปหยิบผ้าขนหนู จุ่มเข้าไปในอ่างน้ำเล็กๆ ทั้งที่น้ำในอ่างขุ่นคล้ำจนมองไม่เห็นก้นอ่าง เขาบรรจงเช็ดเลือดให้พ่อด้วยความอ่อนโยน แล้วหันมาดูรอยฟกช้ำบนแขนแม่ด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่ม “แม่เจ็บไหมครับ...”พาส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ไม่เจ็บเท่าที่พ่อเจ็บหรอกลูก”ลูกกวาดสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าให้เสียงไม่สั่น “พ่อครับ... แม่ครับ... ทางโรงเรียนเขาทวงค่าเทอมอีกแล้วครับ”คำพูดนั้นทำให้ความเงียบที่เคยมีกลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง เข้มกับพามองหน้ากันอย่างสิ้นหวัง“เขาบอกว่าถ้าอาทิตย์นี้ผมไม่จ่าย เขาจะตัดสิทธิ์การสอบปลายภาคครับ” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองพ่อแม่ด้วยแววตาที่เจ็บปวด “ผม... ผมอาจไม่ได้เรียนต่อ ม.6 แล้วนะครับ”คำพูดสุดท้ายนั้นเหมือนคมมีดเชือดกลางอกของพ่อแม่ เข้มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน รู้ดีว่าลูกชายพยายามเรียนหนักเพียงใด เขานอนดึกตื่นเช้าเพื่ออ่านหนังสือ หวังเพียงใบปริญญาที่เชื่อว่าเป็นทางรอดเดียวของครอบครัว พาก็ยกมือปิดปากไว้แน่น น้ำตาเอ่อ

บ้านไม้ผุที่ตั้งอยู่ริมคลองเน่าเหม็นยังคงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะเศร้าสร้อยทุกครั้งที่ลมจากคลองพัดผ่าน ราวกับเป็นเสียงถอนหายใจของตัวบ้านเอง หนึ่งสัปดาห์เต็มที่ความตึงเครียดได้บ่มเพาะจนถึงขีดสุดพานั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารแห่งความพ่ายแพ้ บิลเก่าที่ค้างชำระจนสีซีดจาง กระดาษทวงหนี้ที่ตัวอักษรสีแดงฉานเหมือนรอยเลือด และสมุดบัญชีที่ตัวเลขแดงพรืดเหมือนเลือดคั่งในบาดแผลเก่า เธอไม่ได้แค่กุมขมับ แต่เป็นการโอบศีรษะไว้ราวกับกลัวว่ามันจะระเบิดออกด้วยความสิ้นหวัง ใบหน้าของเธอเหนื่อยล้าจนเกือบจะว่างเปล่า ดวงตาที่เคยมองโลกอย่างทะเยอทะยานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมืดมิดเข้มเดินเข้ามาจากด้านนอก ความร้อนระอุของแดดอ่อน ๆ ยังติดอยู่บนเสื้อยืดเก่า ๆ ของเขา มือยังเปื้อนน้ำมันเครื่องสีดำคล้ำจากการรับจ้างซ่อมรถในซอย กลิ่นน้ำมันกับเหงื่อเป็นกลิ่นประจำตัวที่พาเคยชิน แต่ตอนนี้มันกลับเป็นกลิ่นแห่งความล้มเหลว“วันนี้พี่ได้มาแค่สามร้อยเองพา” เข้มพูดเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตาเมียรัก “เขาบอกงานน้อย… พวกเด็กแว้นมันไม่ค่อยมาซ่อมกันเลยช่วงนี้.. แย่ชะมัด”พาไม่ตอบ เธอเพียงหายใจเข้าออกหนักๆ เสียงดัง

หมอภีมยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน จ้องมองปากกาในมือของตัวเองอย่างครุ่นคิด เขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกที่หลากหลายในใจ โดยมีผีลุงจันทร์ลอยอยู่ข้างๆ ส่งกระแสจิตสนับสนุนอย่างเต็มที่" เอาสิไอ้ภีม! โอกาสสุดท้ายแล้วโว้ย"หมอภีม "น้องนัท..."เจ้าของชื่อนัท ที่กำลังก้มหน้าก้มตาพิมพ์รายงานอยู่ก็หยุดมือ และเงยหน้าขึ้นอย่างตั้งใจรอฟัง "ครับ"อีกฝ่ายก่อนจะพูดบางอย่าง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด คราวนี้ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ปล่อยให้ความเย็นชาหรือความกระอักกระอ่วนมาขัดขวางอีกแล้ว เพราะเพิ่งผ่านสถานการณ์ความเป็นความตายมาหมาดๆ เรื่องนี้จึงควรเป็นเรื่องที่เล็กน้อยที่สุดในโลกหรือไม่และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยอำนาจสั่งการในแบบฉบับของเขาเอง ราวกับกำลังสั่งให้ไปหยิบผ้าก๊อซ หรือสั่งจ่ายยาอะไรสักอย่าง"เรื่องชุดออกงานนั่นน่ะ... ไม่ต้องส่งเลขาไปหรอก เสียเวลา" "ครับ.." นัททำหน้างงหมอภีมกล่าวอีก "นายกับฉันไปซื้อด้วยกัน พรุ่งนี้เช้า หลังฉันเสร็จธุระที่บ้านแม่"คนถูกสั่งนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด นี่ไม่ใช่คำพูดที่มาจากคนที่เพิ่งจะโยนบัตรเครดิตให้ไปจัดการเองเมื่