บทที่ 9

...

"ไปไหนมา?" ใบหน้าดุๆ จ้องคนคุ้นเคยสักครู่ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

"ไปซื้อส้มตำอยากลองกินด้วยกันกินเป็นเพื่อนหน่อยดิ"

ฝรั่งฉีกยิ้มดีใจที่ถูกถามชูของในมือขึ้นให้อีกคนดู

ถุงอาหารคุ้นตาสามสี่อย่างทำเอาคุณหมอสัตว์ขมวดคิ้ว กินอาหารไทย ไก่ย่างส้มตำเนี่ยนะ?

"อย่าปล่อยลูกส้มเดินเพ่นพ่านข้างนอกถ้ารถชนมันจะทำยังไง?" คุณหมอตัวโตมองหน้าฝรั่งอีกครั้งแม้จะยังไม่เข้าใจว่าฝรั่งจะมาไม้ไหน

"ก็มาเป็นแฟนสิจะได้ช่วยอุ้มไม่เห็นเหรอว่าถือของมาเต็มมือขนาดนี้จะอุ้มมันได้ยังไง~"

"กระเป๋าเป้ใส่มันล่ะ?"

"ซักอยู่"

"เห้อ...หายงอนแล้วเหรอถึงโผล่มาได้นึกว่าจะ..."

"จะอะไร? ยอมแพ้น่ะเหรอไม่มีทางถึงจะเจ็บจนเสียสูญไปวันนึงก็ตาม"

"เคยเตือนหลายครั้งแล้วนะว่ามันไม่ง่ายคนอย่างฉันน่ะไม่ดีหรอกไปชอบคนอื่นเถอะ"

ใบหน้าเย็นชาพูดกับฝรั่งที่หายไปหนึ่งวันทั้งที่วันก่อนมีสีหน้าเจ็บปวดจนคิดว่าถอดใจไปแล้วเชียว เมื่อวานเผลอ...มองหาทั้งวัน

แต่วันรุ่งข้นกลับมากระดี้กระด๊าได้มากกว่าเดิมแถมยังบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองด้วยการเริ่มจาก...กินส้มตำ เริ่มเปลี่ยนด้วยเมนูฮาร์ดคอร์ขนาดนี้เลยเหรอ?

"อย่ามาคิดแทนได้ไหม...ตอนนี้ยังชอบอยู่เมื่อวานกลับไปคิดทั้งวันก็ยังชอบอยู่ เพราะฉะนั้นตราบใดที่หมอยังไม่มีแฟนนุ่มก็จะใช้สิทธิ์เดินหน้าจีบเต็มกำลัง...ไปกินข้าวกันดีกว่าสอนกินหน่อยหิวเเล้วเนี่ย"

"แล้วเมื่อวาน...ไปไหนมา?"

"อยากรู้เหรอ?"

"ไม่ได้อยากรู้ปกติเห็นมาทุกวัน"

"คิดถึงเหรอ?"

"จะกินไหมไม่กินก็กลับไป"

"กินจ้ากินๆๆ สอนกินหน่อยสิ ป้อนหน่อยน้า"

"กินเองสิ ไปเก็บของแป๊ป"

หมอเถื่อนไม่ได้เถื่อนเหมือนหน้าตาจริงๆ นั่นแหละใจดีขนาดนี้จะงอนได้อย่างไร

ส่วนเรื่องที่ไปชอบเมียชาวบ้านค่อยหาทางตะล่อมเอาก็แล้วกัน ไหนๆ ก็จริงจังขนาดที่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้วช่วยเอาของใส่จานกินโชว์เลยดีกว่าว่าเราเหมาะสมกับการเอาไปเป็นแฟนมากแค่ไหน

ไอ้นี่สินะส้มตำ ..ไอ้นี่คืออะไร? กินยังไง? ใช้มือได้ไหม คำใหญ่ได้ไหมเนี่ย ~โอ้สีสวยจัง~ งั่ม งั่ม

กลิ่นแปลกๆ นะ ..

เอ๊ะ? ร้อนๆ ..

ลองอันนี้สิ? อืม ..

อันนี้ล่ะ? เอ๊ะ.. อันโน้นสีแดงกว่า

“อะ อ่าาา อู้วววว โอ๊ววววว เผ็ดดดดดดด!!”

เสียงร้องลั่นบ้านทำคุณหมอที่ล้างมืออยู่รีบล้างรีบเช็ดโผล่หน้าออกมาตามเสียงร้องแปลกๆ ของฝรั่ง

“อะไร เป็นอะไร?”

อ้วกกก!!

“กินไม่ได้แล้วจะซื้อมาทำไมตำไทยก็มี!”

หมอสัตว์คว้าเอวฝรั่งตัวขาวดิ้นพล่านปากคอแดงแจ๋เสื้อผ้าหน้าผมที่จัดแต่งมาอย่างดีเปรอะเปื้อนเลอะเทอะยับย่นหลุดลุ่ยท่ามกลางจานอาหารกระจัดกระจายเพราะกินอาหารไทยปราบเซียนอย่างส้มตำไปคำเบ้อเร่อตามด้วยลาบน้ำตก คนตัวโตหอบหิ้วกันมาอ้วกในห้องน้ำ

ลิ้นแดงแลบออกมาน้ำลายยืดยาวริมฝีปากเล็กบวมเจ่อดวงตาสีฟ้าหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายอย่างน่าสงสาร..

และน่าขำในเวลาเดียวกัน

ภายใต้หนวดรกครึ้มมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยมองร่างขาวบ้วนปากน้ำไหลเปียกเป็นทางเปื้อนชุดที่สวมใส่มาอย่างดี

“แม่ค้าบอกว่าตำปลาร้าอร่อยนี่ โอยย.. เวียนหัว”

“เห้อ ~จริงๆ เลยปากคอลิ้นแดงหมดแล้ว เสื้อผ้าก็เปรอะไปหมดกินอะไรเลอะแบบนี้เนี่ย”

พรึ่บบบ!

“แสบอ้ะ! มันแสบ~”

ร่างขาวเห่อแดงดิ้นพล่านอีกครั้ง ลุกขึ้นถอดเสื้อปลดกระดุมกางเกงจนคนหน้าดุรีบจับมือรั้งไว้ไม่ให้แก้ผ้าออก

“มันแสบผิวแสบปากแสบลิ้นด้วยเนี่ย แบล้ “

ปลายลิ้นชุ่มน้ำลายถูกยื่นออกมาจ่อหน้าหมอสัตว์ใกล้เสียจน...ได้กลิ่นพริก

ดวงตาคมดุชะงักชั่วครู่

สีหน้าทรมาณของหนุ่มลูกครึ่งผมทองตาฟ้าที่น้ำตาน้ำลายเยิ้มทำให้จินตนาไปถึงไหนต่อไหน

“ลิ้นแดงแจ๋เลยเเพ้พริกหรือเปล่านี่สั่งมากี่เม็ด?”

สายตาคมจ้องมองลิ้นสั่นระริกจากความเผ็ดร้อนตรงหน้าเอ่ยถามด้วยเสียงเบาแต่ดังก้องห้องน้ำคับแคบ

“ไม่รู้บอกให้แม่ค้าทำอร่อยๆ เท่านั้นเอง”

“มานี่เลย”

ตึ่กๆๆๆๆ

“นั่งลงบนชักโครก”

“หมอมันแสบอ้ะ แสบไปหมดเลย~”

“ถอดกางเกงออกมาน้ำมันจะไหลลงแสบมากกว่าเดิม”

ร่างกึ่งเปลือยของฝรั่งตัวขาวถูกน้ำสะอาดบนฝักบัวราดลงมามีมือใหญ่ของเจ้าบ้านกำรวบข้อมือทั้งสองไว้อีกข้างหนึ่งใช้ฟองน้ำชุบครีมอาบน้ำถูให้ทั่วตัวบ่มสีชมพูกล้ามเนื้อแน่นเรียงตัวสวย

“เป็นไงดีขึ้นไหม?”

“มันไหลลงข้างล่าง..อ้ะ”

เนินหน้าท้องรูปสามเหลี่ยมวีเชฟด้านหน้าถูกลูบไล้ด้วยฟองน้ำอ่อนนุ่มแผ่วเบา เคลื่อนต่ำลงสู่เบื้องล่าง ผ่านต้นขาแน่นเนียน วนขึ้นลงทั้งสองข้าง

เจ้าของร่างที่ยืนแหงนหน้าหลับตาไม่ให้น้ำเข้าส่งเสียงครางพึงพอใจออกมาเบาๆ

ขนอ่อนสีทองเส้นเล็กพากันตั้งชูชัน ทั่วร่างถูกลูบไล้ด้วยฟองสบู่ขาวเนียนทั้งที่เลื่อนผ่านไม่เชื่องช้าแต่กลับรู้สึกได้ถึงทุกสัมผัสที่ลากผ่าน

ร่างกึ่งเปลือยมีเพียงชั้นในกางกั้นของสงวนมีฏิกริยาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อืออ~”

“อย่าทำเสียงแปลกๆ ได้ไหม”

“มันดีอ่ะ”

“…อย่าขยับเข้ามาใกล้”

“ทำไม? กลัวอดใจไม่ไหวเหรอ?”

“อย่าเล่น..”

“เวลาหมอเปียกแล้ว..เซ็กซี่ชะมัด”

นิ้วเรียวยาวลูบไล้แผงอกกว้างบนเสื้อยืดสีดำเปียกปอนรัดกล้ามอกกว้างรูปร่างใหญ่โตสูงชะลูด

สายตาดุส่งมาปรามคนตัวขาวจอมซุกซนที่วันก่อนทำท่าโกรธเหมือนแมวหิวแต่กลับมาในคราบนางแมว พอโดนน้ำกลายเป็นแมวยั่วสวาทเสียอย่างนั้น

มือเรียวขาวแต่สากด้านข้อนิ้วแตกมีรอยแดงช้ำเป็นเอกลักษณ์ลงน้ำหนักลูบต่ำลงสู่เบื้องล่างลูบไล้ภายนอกกางเกงยีนส์สีดำที่ร่วมเปียกไปด้วยกัน

ฟันซี่ขาวภายใต้หนวดเครารกครึ้มขบกรามกรอดจ้องหน้าขาวใสภายใต้เส้นผมสีทองเปียกลู่ลงตามกรอบหน้าภายใต้เส้นผมสีอ่อนดวงตาสีฟ้าใสหยาดเยิ้มป็นประกาย

ปลายจมูกโด่งเคลื่อนเข้าหาซอกคอแกร่งไล้เบาๆ ลิ้นยาวเห่อเเดงถูกแลบออกมาจนสุดคาบงับลำคอแกร่ง แม้ตนเองจะถูกพันธนาการข้อมือทั้งสองไว้ก็ตาม

เอื๊อก!!

ลูกกระเดือกแหลมเคลื่อนขึ้นลงภายในลำคอหนา น้ำลายนืดเหนียวฝืดถูกกลืนลงไปอย่างยากลำบาก

ฝ่ามือแกร่งที่กำข้อมือขาวแน่นไว้ในตอนแรกหละหลวมจนมือข้างหนึ่งของฝรั่งร่วงหลุดจากพันธนาการลงมา

สายตาคู่คมปรือปรอยไม่ได้โกรธแต่เป็นเพราะ..เกร็ง