Masukตอนที่ 18: คำท้าของอัจฉริยะโอสถ และผู้ช่วยตัวจิ๋วพ่นไฟสายลมสารทฤดูพัดโชยผ่านยอดเขาของสำนักเมฆคราม นำพาเอาความเย็นยะเยือกและความชื้นแฉะของหยาดน้ำค้างมาสัมผัสผิวกาย ทว่าบรรยากาศภายในโถงโอสถสวรรค์สาขาย่อยของสำนักกลับร้อนระอุและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นอายไอพลังปราณอันปั่นป่วนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ข้ารับใช้และศิษย์สายในต่างพากันยืนเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงไอที่ใจกลางโถงกว้าง ร่างของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวขลิบทองหรูหราของ 'สำนักโอสถสวรรค์' ยืนตระหง่าน ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดทว่าอบอวลไปด้วยความถือดีและหยิ่งทะนง ดวงตาของเขาฉายแววกร้าวระยับขณะจ้องมองไปยังบุรุษชุดเขียวอ่อนที่นั่งพลิกตำราอยู่อย่างสงบเสงี่ยม บุรุษผู้ทะนงตนคนนี้คือ 'ฉินอัน' ศิษย์เอกผู้เป็นอัจฉริยะในรอบร้อยปีของสำนักโอสถสวรรค์"หลินชิงอวี่!" เสียงของฉินอันดังก้อง กังวานไปด้วยพลังปราณระดับสูง "เจ้าสำนักของข้าท่านอาจารย์เย่เหวินชิง เคยพ่ายแพ้ในการประลองทฤษฎีโอสถให้แก่เจ้าเมื่อปีก่อน นั่นนับเป็นรอยด่างพร้อยเดียวในชีวิตของท่าน! วันนี้ข้า ฉินอัน เดินทางข้ามหมื่นลี้มายังสำนักเมฆคราม มิใช่เพื่อมาเสวนาเรื่องบนแผ่น
ตอนที่ 17: รอยแยกในห้วงฝัน และสายตาที่เปลี่ยนไปของเจ้าสำนักสายลมเย็นเยียบกรีดผ่านชั้นเมฆหนาทึบ เสียงหวีดหวิวของมวลอากาศปะทะเข้ากับข่ายอาคมป้องกันที่กางกั้นรอบกระบี่บิน ลำแสงสีฟ้าครามสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านทิวเขาสลับซับซ้อน มุ่งหน้ากลับสู่สำนักเมฆครามด้วยความเร็วที่เหนือกว่าวิหคใด ๆบนกระบี่บินเล่มมหึมานาม ‘หานเยวี่ย’ ซึ่งเป็นศาสตราวุธคู่กายของเจ้าสำนัก บัดนี้รองรับร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาจากการช่วยชีวิตผู้คน ร่างโปร่งของ ‘หลินชิงอวี่’ ศัลยแพทย์หนุ่มผู้ทะลุมิติมาจากโลกปัจจุบัน ยืนโอนเอนไปมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่เรียวงามฉายแววโรยแรง ขอบตาขึ้นรอยคล้ำจาง ๆ จากการตรากตรำทำหัตถการเย็บต่อเส้นเลือดและลมปราณให้แก่ศิษย์ในสำนักที่บาดเจ็บสาหัสติดต่อกันหลายชั่วแยมในโลกก่อน การผ่าตัดมาราธอนสิบกว่าชั่วโมงอาจเป็นเรื่องที่เขาชินชา แต่ในโลกเซียนที่ต้องใช้ทั้งสมาธิอันเฉียบคมและพลังปราณโอสถในการประคองสัญญาณชีพของคนไข้ควบคู่กันไป มันแทบจะสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาจนสิ้น ประหนึ่งหยาดน้ำที่เหือดแห้งไปจากบ่อ“ระวังหน่อย หมอเทวดาหลิน หากเจ้าตกลงไปข้าคงโดนท่านเจ้าสำนักจับถลกหนังหัวเป็นแน่”เสี
ตอนที่ 16: หัตถ์เทวะผ่าช่องท้อง และปาฏิหาริย์หลังม่านมังกรภายในห้องบรรทมใหญ่ของตำหนักกานชิง กลิ่นอายแห่งความตายตลบอบอวลหนาทึบจนแทบจะกลายเป็นหยาดน้ำค้างสีดำ กลิ่นกำยานมังกรชั้นเลิศที่เคยใช้จุดเพื่อความสำราญ บัดนี้ไม่อาจกลบกลิ่นคาวโลหิตและกลิ่นหนองเน่าที่โชยออกมาจากวรกายของ ‘จักรพรรดิเซวียน’ ได้เลย พระพักตร์ของโอรสสวรรค์ผู้เคยเกรียงไกรบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษเซวียนจื่อที่ชุ่มน้ำ ริมฝีปากแห้งผากจนปริแตกเป็นรอยแยกสีม่วงคล้ำ ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกแผ่วเบาราวกับเส้นด้ายบาง ๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงในทุกวินาที“ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงอดทนไว้พะยะค่ะ!”เสียงร้องไห้ระงมของเหล่าขันทีและนางกำนัลดังแว่วมาจากนอกม่านมังกรสีเหลืองทอง ทว่าภายในห้องบรรทมกลับมีเพียงความตึงเครียดที่กดทับจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก ‘องค์ชายใหญ่เซวียนอี้’ ยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างแท่นพระบรรทม ดวงตาของพระองค์แดงก่ำ ขอบตาเต็มไปด้วยร่องรอยของความอดตาหลับขับต่อนอน ความหวังเพียงหนึ่งเดียวของพระองค์บัดนี้ฝากไว้กับบุรุษชุดขาวร่างโปร่งที่กำลังจัดเตรียมเครื่องมือแปลกประหลาดอยู่ข้างเตียง‘หลินชิงอวี่’ ในชุดคลุมผ้าป่านสีขาวสะอาดตาอันเป็นชุดที่เขาออ
ตอนที่ 15: มีดหมอหน้าสถลบัลลังก์ และการประกาศศึกกับขนบโบราณกลิ่นกำยานจันทน์เทศที่รมไว้หนาทึบไม่อาจกลบกลิ่นอายแห่งความตายที่อบอวลอยู่ภายในท้องพระโรงพระราชวังหลวงได้ เสียงทอดถอนหายใจและเสียงสวดมนต์พร่ำบ่นของเหล่านักบวชหลวงดังระงมสลับกับเสียงสะอื้นไห้อย่างแผ่วเบาของนางกำนัลณ เบื้องบนสถลบัลลังก์อันเป็นจุดสูงสุดแห่งอำนาจหล้า จักรพรรดิเซวียนตี้ผู้เคยเกรียงไกรบัดนี้กลับนอนซมอยู่หลังม่านพระวิสูตรสีทองหม่น พระวรกายซูบซีด พระพักตร์เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำคล้ายซากศพ ลมหายใจที่ทอดออกมาแต่ละครั้งแผ่วเบาราวกับเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อท่ามกลางความสิ้นหวังของราชสำนัก ร่างโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาของ หลินชิงอวี่ ยืนตระหง่านอยู่ใจกลางโถงกว้าง ดวงตาคู่เรียวยาวดุจผลซิ่งฉายแววนิ่งสงบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีด เขาไม่เพียงไม่คุกเข่าเหมือนขุนนางคนอื่น ๆ แต่ยังถือกล่องโลหะแปลกประหลาดไว้ในมืออย่างมั่นคง"ไม่ได้เด็ดขาด! นี่มันวิชามารนอกรีต!"เสียงตวาดแหลมสูงของ กู่เทียน หัวหน้าหมอหลวงผู้ชราภาพและทรงอิทธิพลที่สุดในวังหลวงดังขึ้น ร่างที่สวมชุดขุนนางสายแพทย์สั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น นิ้วเหี่ยวๆ ชี้ตรงม
ตอนที่ 14: ราชสำนักมนุษย์และพระราชโองการด่วนจากโลกเบื้องล่างหมอกสลัวยามเหมันต์ลอยปกคลุมทั่วเทือกเขาเมฆคราม เสียงระฆังเงินที่แขวนอยู่ตามมุมหลังคาตำหนักแพทย์โอสถสั่นไหวเบา ๆ ตามแรงลมโชย กลิ่นอายความเย็นเยียบของดินแดนเซียนยังคงทำหน้าที่ชำระล้างจิตใจของผู้บำเพ็ญเพียร ทว่าบรรยากาศสงบเงียบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้ากระหืดกระหอบของศิษย์เฝ้าประตูสำนัก“เรียนท่านเจ้าสำนัก! เรียนท่านอาจารย์อาหลิน! มี... มีราชทูตจากโลกเบื้องล่างเดินทางมาขอเข้าพบขอรับ!”ภายในห้องปรุงโอสถอันอบอุ่นด้วยไอถ่านก้อนวิญญาณ หลินชิงอวี่ ในชุดคลุมสีขาวขลิบเขียวอ่อนกำลังก้มหน้าก้มตาคัดแยกรากบัวหิมะเก้าลักษณ์ นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อคู่สวยปรายมองศิษย์เอกที่วิ่งเข้ามาด้วยสายตาราบเรียบแต่เปี่ยมด้วยความฉลาดเฉลียว“โลกเบื้องล่าง? อาณาจักรมนุษย์งั้นหรือ?” น้ำเสียงของหลินชิงอวี่นุ่มนวลทว่าชัดเจน เขาวางสมุนไพรในมือลง พลางปัดฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นออกจากชายเสื้อ“ขอรับ! เป็นราชทูตจากราชสำนักมนุษย์ นำพระราชโองการด่วนจาก องค์ชายใหญ่เซวียนอี้ มาด้วยตนเอง ตอนนี้ท่านรองเจ้าสำนักมู่ฉางเฟิงกำลังต้อนรับอยู่ที่
ตอนที่ 13: ค่ำคืนที่ลมหนาวไม่พัดผ่าน และสัญชาตญาณกระบี่พิทักษ์หมอแสงตะวันยอแสงลับเหลี่ยมเขา ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมม่วงจาง ๆ บนขอบฟ้าแห่งสำนักเมฆคราม ภายในตำหนักแพทย์อันเป็นสถานที่รักษาพยาบาลหลัก กลิ่นอายของสมุนไพรอบอวลปะปนกับกลิ่นไหม้จาง ๆ ของเตาหลอมโอสถที่ทำงานติดต่อกันมาหลายราตรีหลินชิงอวี่ ในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาบัดนี้ดูหลวมโคร่งกว่าปกติ ใบหน้าของศัลยแพทย์หนุ่มผู้ทะลุมิติมาจากโลกปัจจุบันซีดขาวราวกับกระดาษเซวียนจื่อ ดวงตาคู่เรียวที่มักจะเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวและปัญญาบัดนี้ปรือปรอยด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด มือเรียวบางที่เคยจับมีดผ่าตัดและเข็มเงินได้อย่างมั่นคงกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่เขากำลังจะวางเทียบยาฉบับสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้ สติสัมปชัญญะที่ถูกยื้อไว้ด้วยแรงกายทั้งหมดก็ขาดสะบั้นลงร่างของหมอหนุ่มเอนไหวร่วงหล่นลงสู่พื้นห้องราวกับใบไม้ที่ขั้วหลุดทว่า... ความเจ็บปวดที่คาดว่าจะได้รับกลับไม่มาถึงฟุ่บ!กลิ่นอายสะอาดบริสุทธิ์คล้ายเหมยเหมันต์ปะปนกับกลิ่นอายกระบี่อันคมกล้าแผ่ซ่านเข้าปกคลุม ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีครามเข้มขลิบทองของ เซี่ยหานเยี่ยน ปรากฏขึ้นราวกับพลิกฝ่ามือ


![สถานะลับ(รับ)สถานะรัก [เมะxเมะ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




