Masuk“แมว!?”
“พี่ใหญ่ไม่เลี้ยงสัตว์นี่ มันยุ่งยากและเสียเวลา” เสิ่นเย่ส่ายหน้าค้าน ไม่เชื่อถือยังฉายแววดูถูก “ฉันเคยเอาลูกหมาไปให้ พี่ใหญ่ยังโยนไปให้คนอื่นทันทีเลย” ไป๋ชิงเหอยักไหล่ แล้วก้มหน้าดูมือถือ เห็นข่าวนี้เป็นเรื่องไร้สาระ หลงอวิ๋นหลานมองด้วยสายตาเคลือบแคลงสักพักก็ยืดตัวขึ้น ดวงตาวาววับ “แต่ถ้าน้องแมวที่ว่าเป็นคนก็ไม่แน่ ใช่ไหมอาเลี่ยง” สือหย่งเลี่ยงยกนิ้วให้หลงอวิ๋นหลาน เขายกมือขึ้นสองข้างพลิกไปพลิกมาเหมือนเล่นมรยากล ตวัดข้อมือ ‘ฟึ่บ’ มือถือที่อยู่ในมือมีภาพใบหน้าด้านข้างของเด็กสาวคนหนึ่ง “โอ้โห” “โอ้ว” “เชี่ย” “ถ่ายรูปได้ห่วยแตกมาก!” สามคนที่นั่งอยู่สบถขึ้นพร้อมกัน พรืด… กงฉางหมิงที่เพิ่งเดินเข้ามาหลุดหัวเราะเบา ๆ เขานั่งลงบนโซฟาเดี่ยวยกแขนพาดพนักพิง ขาไขว้เฉียงกางเกงตรงช่วงสะโพกจึงตึงรั้งเห็นท่อนขาแกร่งกำยำ หลงอวิ๋นหลานยกนิ้วกวักเรียกบริกรที่ยืนนิ่งข้างโต๊ะ เขารีบวางแก้วบรั่นดีออนไอซ์ลงหน้าคุณชายกงแล้วถอยกลับที่เดิม น้องทั้งสี่เห็นพี่ใหญ่ลงตัวแล้วจึงหันมาสุมหัวรอบมือถือเล็ก ๆ “อืม…จมูกดูจะรั้นไม่น้อย” “ใบหูดูนุ่มนิ่มน่ารักอยู่” “หืม…เธอนั่งรถเข็น?” นี่คือสิ่งที่พวกเขาเห็นทั้งหมดจากภาพถ่ายที่สือหย่งเลี่ยงสุดแสนจะภูมิใจ ใบหน้าส่วนอื่นถูกเสาไฟสำหรับคนข้ามทางม้าลายบดบัง “ต่อให้เธอเดินมานั่งตักฉันยังจำไม่ได้เลย” กึก… คำสุดท้ายไป๋ชิงเหอรีบกลืนลงคอ แก้วคริสตัลในมือเรียวสวยวางกระทบพื้นกระจก…กึก “ขอโทษครับพี่ใหญ่” กงฉางหมิงปรายตามองนิ่ง สามวินาทีจึงพยักหน้า คนในกลุ่มรู้กันดีว่าพี่ใหญ่ ‘หวง’ ของ อะไรที่เขาสนใจคนอื่นก็ห้ามหมายตา แม้แต่นึกถึงก็ไม่ได้ “เพิ่งเจอไม่ใช่เหรอ” หลงอวิ๋นหลานเปิดประเด็น “เพิ่งแยกกันเมื่อกี้เลย” “พิเศษตรงไหน” สือหย่งเลี่ยงทำท่านึกกับคำถามของเสินเย่ แล้วส่ายหน้า “ไม่รู้ พี่ใหญ่บอกว่าน่าสนใจ แล้วก็ไม่ธรรมดา” “สิบประวัติ?” ไป๋ชิงเหอลังเลแล้วถามเพราะอยากรู้ กงฉางหมิงมองชายหนุ่มร่างใหญ่สี่คนไปนั่งกระจุกกันอยู่มุมหนึ่ง ซูบซิบกันเสียงเบา เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ ฟุ่บ... “ทำตัวเป็นป้าข้างบ้านนะพวกแก” เขาปาถั่วอบใส่วงสนทนาจนแตกฮือมานั่งสงบเสงี่ยม “พี่ใหญ่จะกลับช่างไห่ [1] วันไหน’ “เสร็จธุระที่บ้านใหญ่ก็กลับ” กงฉางหมิงนั่งมองมือที่หมุนแก้วบรั่นดี ในหน่วยตาดำมืดล้ำลึกทั้งที่ปากยังแตะแต้มรอยยิ้ม ไป๋ชิงเหอกับสือหย่งเลี่ยงสบตากันแล้วลุกขึ้นเดินออกจากโซนแยล็คการ์ด 10 นาทีต่อมาทั้งสองก็มาพร้อมสาวสวยในชุดหรูหราทันสมัย 5 คน หญิงสาวทั้งห้าแยกกันไปนั่งใกล้กับชายหนุ่มที่หมายตาไว้ “คุณชายรองฉันรินเพิ่มให้นะคะ” หญิงสาวในชุดเดรสสีไวน์แดงเทียมเข่าเข้ารูปนั่งลงบนเท้าแขนเก้าอี้ของกงฉางหมิง ชายหนุ่มใช้หางตามองไม่ได้ปฏิเสธ ตอนมิอเรียวขาวผ่องจ่อแก้วเข้าที่ริมฝีปากเจาแค่เบี่ยงหน้าออก พยักเพยิดให้วางแก้วลงบนโต๊ะ ภาพเหล่านี้ทุกคนในคลับคุ้นเคยดี อีกทั้งเวลาชายหนุ่มทั้งห้าออกไปเที่ยวเคร็ดเตร่ก็มักมีรูปพวกเขากับหญิงงามข้างกายไม่ซ้ำหน้า พวกเขาเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอม แต่ก็ขึ้นชื่อเรื่องเสเพลเช่นกัน ฟู่ว… กลิ่นน้ำหอมโชยฉุนรุนแรงขึ้นเมื่อหน้าอกของหญิงสาวที่นั่งเคียงขยับเข้ามาใกล้กว่าที่เขาอนุญาต “คุณกลับไปได้แล้วครับ คุณหนูเจิ้ง” มุมปากยังคงยกยิ้มแต่แววตาเย็นชาขึ้นหลายส่วน เขาบีบเอวหญิงสาวแล้วดันร่างเธออกไป คุณหนูเจิ้งทิ้งนามบัตรไว้บนโต๊ะมองชายที่เธอต้องใจตาปรอยตัดใจหันหลังเดินจากไป หญิงสาวคนอื่นก็ทยอยลุกจากไป “เปิดห้องส่วนตัว” สือหย่งเลี่ยงแจ้งบริกร พวกเขากอดคอกันเดินไปซวนเซไม่ตรงทาง พูดคุยหัวเราะเสียงดัง ปัง… หลังบานประตูห้องส่วนตัว ท่าทางไร้สติของทั้งห้าหายเป็นปลิดทิ้ง “พี่ใหญ่ เรื่องที่ให้ไปจัดการเรียบร้อยแล้วครับ” ไป๋ชิงเหอนำเสนอผลงานอย่างตื่นเต้น หมากที่วางไว้ถึงสามปีในที่สุดก็ได้เวลารุกฆาต “ดี ถ้าทุกอย่างราบรื่นเพิ่มโบนัสให้สายของเราสองเท่า” กงฉางหมิงหัวเราะในลำคอ ออกปากแจกเงินก้อนโต คนทำงานดีย่อมได้รับผลตอบแทน “แล้วเรื่องหุ้นล่ะครับ” หลงอวิ๋นหลานถามในส่วนที่เขาต้องรับผิดชอบ “เตรียมคนช้อนซื้อไว้ทั้งสองทาง” กลุ่มชายที่สังคมตราหน้าว่าเสเพลไร้อนาคต มีดีแค่เงินกงสีและหน้าตา กำลังนั่งถกกันเรื่องโปรเจกต์งานที่มูลค่าอย่างต่ำก็หลายร้อยล้านหยวน กริ๊ง… “คุณชายรอง แย่แล้วครับ นายท่านผู้เฒ่าหมดสติ” ร้านทองในห้างสรรพสินค้า “สวัสดีครับคุณหนูทั้งสอง มาซื้อหรือมาขายครับ” พยาบาลสวีสอนหวังหยูให้ใช้งานไป่ตู้ก่อนมาถึงร้านทอง เธอยืนลุ้นตั้งแต่คนไข้ของเธอหยิบมือถือ สแกนใบหน้า เปิดแอปไป่ตู้ กดแปลภาษา กดไมค์ แล้วก็พูดใส่โปรแกรม ภาษาจีนโบราณถูกแปลเป็นภาษาจีนตัวย่อมีเสียง AI พูดออกมา “สวัสดีค่ะเถ้าแก่ ฉันมีของมาขายค่ะ รบกวนเถ้าแก่ดูให้หน่อยนะคะ” หวังหยูซินและพยาบาลสวีหันมองหน้ากัน สำเร็จแล้ว! ตาหงส์ที่มักนิ่งสนิทมีประกายแสงเจิดจ้าฉาบฉาย ติ่งหูกระดิกเล็กน้อย ออร่ารอบตัวที่เคยอึมครึมดูจะสว่างสดใสไม่น้อย ดูก็รู้ว่ากำลังพอใจมาก เด็กสาวหยิบก้อนตำลึงทองออกมาวางให้เถ้าแก่ร้านทองดู เถ้าแก่รับทองไปตรวจสอบความบริสุทธิและน้ำหนัก “ทองบริสุทธิตามมาตรฐานหนัก 1 ตำลึง ราคารับซื้อ 8,400 หยวน ใบฝากขายกับใบเสร็จรับเงินเซ็นตรงนี้ครับ รับเงินผ่านจือฟู่เป่าหรือเว่ยซินครับ” “…” สองสาวเงียบไม่มีใครตอบรับ เขาคิดว่าทั้งสองไม่พอใจราคา จึงเงยหน้าขึ้นบอกงดต่อรอง“ลองนึกถึงผู้หญิงที่รู้สึกสนใจ นึกถึงดวงหนัา รอยยิ้ม เสึยงหัวเราะ ใช่แล้วเธอสวยน่ารักเหมือนดอกไม้ พี่รู้สึกชอบเธอใช่ไหม หากพี่เข้าหาเธอ จีบเธอ ทำให้เธอหัวเราะ...”คำพูดของหมอหนุ่มเป็นดังละครที่คอยกำกับให้กงฉางหมิงคิดและรู้สึกตาม จนความรักสุกงอม ความรู้สึกตามธรรมชาติก็ค่อย ๆ เผยตัวเป็นครั้งแรก“อึก...อุ๊ก...แค่ก”ความเจ็บหน่วงเริ่มจากท้องน้อยเคลื่อนลงต่ำสู่ศูนย์รวมความเป็นชายที่ตื่นตัว จากความเจ็บที่เต้นตุบสู่ความแสบร้อนและจุกทึ่เหมือนมันถูกบดขยี้“กึก…อึก...” กงฉางหมิงกัดฟันทนแม้ยามไร้สติชายหนุ่มปวดจนตัวงองุ้ม ร่างกายสั่นเทาเพราะฝืนสู้ เส้นเลือดขึ้นปูดตามใบหน้าแดงฉาน ข้างขมับ ท่อนแขนมีเส้นเลือดแดงดำแตกแขนงเป็นลวดลายน่าสะพรึงกลัวบนผิวหนังอา...ชายหนุ่มผู้เจ็บปวด อ้าปากเพื่อปลดปล่อยความกดดัน แต่ไร้สุ้มเสียงแสดงความอ่อนแอ“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา พี่จะเฝ้ารอให้ถึงวันแต่งงานอย่างใจจดจ่อ เพื่อทำให้เธอเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุดในโลก พี่กำลังหลับใหลในห้วงฝันดี และจะตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นเมื่อได้ยินเสียงระฆัง”แก๊ง,,,แฮ่ก...แฮ่ก...เปลือกตาที่หลับสนิทค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ
กงฉางหมิงยืนนิ่งสนิทเป็นหุ่นปั้น แต่ภายในไม่สงบเหมืดนท่าทาง อกข้างซ้ายถูกหัวใจเต้นรัวแรงจนเกือบทะลุ ใบหูร้อนผ่าว ตาเหยี่ยวไม่เคลื่อนจากใบหน้างามล้ำสักเสี้ยววินาทีดวงตาคมร้อนผ่าวขึ้นตามจังหวะหายใจ“อะแฮ่ม...” หวังหยูซินโดนสายตาชื่นชมรอบตัวทำเอาประหม่าขัดเขิน พอมุมปากกลับมาราบเรียบทุกคนก็หลุดจากภวังค์“ฮะ ฮะ เดี๋ยวรอคลิปจากหัวหน้าเปาก่อน…”พลั่ก...ตุบ...ตุบ...กงฉางหมิงรีบเดินกลับไปนั่งที่ไม่ดูทางเท้าไปสะดุดล้อเก้าอี้ของสือซื่อ ลำตัวเซถลาไปข้างหน้า กระโดดโหยงอ้าปากผ่อนลมหายใจไร้เสียงร้อง แต่น้ำตาเล็ดหางตา“อูย...นิ้วก้อยเตะเก้าอี้ โคตรเจ็บ”“เสียอาการแหละ!”“อืม” “อืม” “อืม” ชายหนุ่มที่เหลือรวมสวีอวี้ถงที่มาเนียนกับเขาด้วย นั่งกอดเข่าสุมหัวนินทาปึด! เส้นความอดทนของคนเขินจนโกรธขาดผึง“มาทำงาน เดี๋ยวนี้!”1 ชั่วโมงต่อมา เปาเมี่ยวก็ส่งคลิปจากทีมงานของเธอมาให้ หลงอวิ๋นหลานเปิดให้ทุกคนดูยังคงเป็นคลิปข้ามรั้วของหวังหยูซิน แต่…ตัดต่อเพิ่ม ‘สลิง’ เข้ามาในคลิปใหม่ลำตัวของเด็กสาวบนรถเข็นมีลวดสลิงโผล่อยู่ทางด้านหลัง เป็นการตัดต่อที่แนบเนียนและสมจริง ตอนเธอปารถเข็นข
“ทำไมเราไม่ส่งไวรัสไปลบข้อมูลฮาร์ดดิสล่ะค่ะ!”...!? หนุ่ม ๆ เทพไอทีอุ๊บ...ฮ่า ฮ่า ฮ่า“ฮ่า ฮ่า คุณพยาบ๊าล!““ฮ่า คุณพยาบาลตลกมาก โอ๊ย! ขำ”“ฮ่า...ไม่เคยเจอใครดูซีรีย์แล้วเชื่อเป็นตุเป็นตะขนาดนี้เลย”“หึ...ยัยโง่ พวกเราเป็นไวต์แฮต ไม่ใช่แบล็กแฮตสักหน่อย” เสิ่นเย่ทำเสียงขำขึ้นจมูก ปากก็บิดเพราะหัวเราะ“ไวต์แฮตอะไร ฉันจะไปรู้กับนายไหมล่ะ” สวีอวี้ถงเถียงหมอหนุ่มกลับแบบไม่ยอมแพ้เชอะ! เหอะ!หมอหนุ่ม พยาบาลสาวสะบัดหน้าหนีกันไปคนละทาง“ไวต์แฮตเป็นนักเจาะระบบที่ทำงานในระเบียบของกฎหมายครับ แบล็กแฮตเป็นพวกนอกกฎหมาย” สืออี้ขยายความให้พี่เลี้ยงสาวฟังกงฉางหมิงก็กระซิบคุยกันสองคนกับแมวน้อย เขาอธิบายสิ่งที่คนอื่น ๆ คุยให้เด็กสาวฟังสองคนนี้คนหนึ่งพูดคนหนึ่งฟังดูเป็นธรรมขาติและกลมกลืนกันดี“งั้นไวต์แฮตก็หาเงินได้น้อยกว่าน่ะสิคะ”สวีอวี้ถงพูดตามเสียงในใจออกมาจนรีบตะครุบปากตัวเองแล้วยิ้มแหยกึก...กึก...กงฉางหมิงประกายตาคมปลาบยืดตัวลุกขึ้น ชายหนุ่มคนอื่นก็ค่อย ๆ หันมองหน้าคนพูด ในสายตาสวีอวี้เถงพวกเขา...“ยะ อย่า สยายรอบยิ้มชั่วร้ายแบบนั้น ม่ายยยย”เสียงหวีดร้องในใจของพยาบาลสาวที่ไม
หมาป่าตัวที่สาม: ฮ่า ฮ่า เอาอะไรกับคลิปโฆษณาเนี่ยเจ้าของโพสต์ ถ่ายองศาหน้ามาทางกล้องชัดขนาดนี้ เขาเรียกตั้งใจแล้วเว้ยอยากเป็นดอกไม้ของโรงเรียน: +1 ชั้นบน คนเรามันจะท่าสวยขนาดนี้เลยเหรอถ้าไม่ตั้งใจเขาลากเมาส์ดูคอมเมนต์ที่เริ่มผุดขึ้นมาด้านล่างนับร้อย พยายามพูดว่าคลิปเขาเป็นคลิปของพวกนักเรียนการแสดง หรือคลิปโปรโมตค่ายฝึกศิลปิน“เชี่ย! พวกกองทัพน้ำชัวร์ จะมาเล่นกับป๋าเหรอ พรุ่งนี้วันหยุดจะอยู่เล่นกับพวกแกทั้งคืนยังได้ เอิ๊ก เอิ๊ก...”ชายหนุ่มลุกขึ้นบิดตัวแก้ความเมื่อยขบไม่กี่ท่า ตอนนั่งลงเตรียมตรวจสอบไอพีพวกกองทัพน้ำก็เกิดเหตุประหลาดฟุ่บ...วี้ วี้...วี๊ด...ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...ติ๊ก...วี๊หว่อ...วี๊หว่อ...ติ๊งแสงไฟในห้องอยู่ ๆ ก็กระพริบเหมือนไฟตก ติด ๆ ดับ ๆ พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าที่เป็นรุ่นใหม่มีสัญญาณบลูทูซต่อเข้ากับโทรศัพท์มือถือ เกิดเปิดตัวเองขึ้นมาพร้อมกันเครื่องชงกาแฟน้ำร้อนไหลลงมาเอง หม้อหุงข้าวมีเสียงเปิดเครื่อง เตาอบมีเสียงลานหมดเวลา และอีกหลายชิ้นจนเสียงลั่นทั่วห้องพรึ่บ!“นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!” เขาลุก ‘พรึ่บ’ ยืนหันรีหันขวางมองรอบห้อง กล้องวงจรปิดบนเพดานมีไฟสีแดงกระพร
ฝ่ายที่สามคือชาวเน็ตที่ผ่านมากินแตง เชื่อหรือไม่ไม่สำคัญขอแค่มาเกาะกระแส“คุณพยาบาลผมมีกองทัพน้ำให้คุณพร้อมใช้งาน คุยกับเขาแล้วเขาจะทำตามที่สั่ง” หลงอวิ๋นหลานโยนโทรศัพท์ของตัวเองให้พยาบาลสาวสวีอวี้ถงรีบมองโทรศัพท์ในมือกำลังโทรออกหาบุคคลชื่อ ‘เปาเมี่ยว’“หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ของฮวนเย่วมีเดียส์!”พยาบาลพี่เลี้ยงเหมือนได้รับความไว้วางใจให้เป็นส่วนหนึ่งของทีม เธอพยายามเก็บกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ปลุกพลังใจให้พร้อมต่อสู้ แล้วกรอกเสียงลงไป“สวัสดีค่ะหัวหน้าเปา ดิฉันสวีอวี้ถง คุณชายรองหลงให้ฉันติดต่อคุณเรื่องส่งกองทัพน้ำทำภารกิจค่ะ...คุณเห็นคลิปที่ขึ้นเทรนด์ในเว่ยเกี่ยวกับเด็กสาวมีวรยุทธ์ไหมคะ”“สวัสดีค่ะคุณสวี เห็นแล้วค่ะ ข่าวที่คาดว่าจะเกี่ยวกับวงการบันเทิงไม่มีทางรอดพ้นสายตาฉันไปได้ค่ะ คุณสวีต้องการให้เราจัดการคลิปนั้นหรือคะ แค่บอกความต้องการมาที่เหลือทางเราจะจัดการให้ค่ะ”หากเปาเมี่ยวจะแปลกใจที่มีคนใช้โทรศัพท์ของคุณชายรอง น้ำเสียงก็ไม่ส่อเค้าให้ใครจับได้ แถมยังตอบกลับอย่างมืออาชีพ“ฉันต้องการให้คลิปนั้นถูกชี้นำเป็นโปรดักชันของค่ายมีเดียสักแห่ง”“รับทราบค่ะ จัดการให้ทันทีเลยค่ะ”
“คุณชายรองกง คลิปค่ะ! มีคลิปใหม่มา!” สวีอวี้ถงรีบจนไม่ระวังเท้าสะดุดขอบพรม มือขวาชูโทรศัพท์กระตุกวูบตาที่เบิ่งค้างเห็นโทรศัพท์หลุดมือลอยขึ้นสูงไปด้านหน้าค่อย ๆ ไกลออกไปตรงเข้าสู่ราวจับบันได“ว๊าย”กงฉางหมิงเบิกตาถลนเพียะ! หมับ!ขายาวเหยียดตวัดวอลเลย์โทรศัพท์ สืออี้ทำท่าจะพุ่งตัวเข้ามาแต่เขาอยู่ไกลเกินไป เสิ่นเย่เอื้อมสุดแขนจึงคว้าไว้ได้พลั่ก! แคว่ก!สวีอวี้ถงไร้คนสนใจร่วงลงบนพรมหน้าทิ่มจนยุบลงในผ้าหนา แขนขากาง...ตะเข็บกระโปรงชุดพยาบาลขาดแคว่ก!คนอื่น ๆ มัวหันไปสนใจโทรศัพท์ในมือเสิ่นเย่ จึงไม่มีคนทันเห็นพยาบาลพี่เลี้ยงที่รีบลุกขึ้นนั่งปิดรอยขาดกระโปรงหน้าร้อนจนจะไหม้ มือสั่นไปหมดสืออี้หยุดมือที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนเพื่อยื่นให้พี่เลี้ยงสาวปิดรอยขาด แต่ช้ากว่าเสิ่นเย่ที่ถอดเสื้อคลุมทิ้งลงคลุมตั้งแต่ศีรษะหญิงสาว มุมปากของบอดี้การ์ดยกขึ้นบางเบา“ใช้นี่”คนที่กลับออกไปพร้อมเจ้าบ้านกลับมานั่งล้อมวงมุงดูคลิปที่กำลังเล่นในโทรศัพท์“งานหยาบแล้วพี่ใหญ่”“คนแชร์ไปทั่วแล้วไม่ใช่เฉพาะในชิงต่าว”“ลบให้หมดทำเท่าที่ทำได้ สืออี้ติดต่อสือซาน สือเออร์ให้สองคนนั้นเตรียมร







