ตอนที่ 6

1 เดือนต่อมา

"โอ้ย ปวดๆ ทำไมมันปวดแบบนี้เนี่ย" แค่ฝึกงานวันแรกมันต้องขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ทุกคนรู้มั้ยว่าวันนี้ฉันเจอกับอะไรมาบ้าง วันนี้เป็นวันที่โหดร้ายทีสุดอีกวันหนึ่งของฉันเลย

ไปฝึกงานอย่างกับไปออกรบ ตึกที่ฉันทำงานมี 8 ชั้น แผนกการตลาดที่ฉันทำงานอยู่ชั้น 4 แล้วบังเอิญว่าลิฟต์เสียไงคะทุกคน ใช้ได้แต่ลิฟต์ของผู้บริหารเท่านั้นซึ่งฉันมันแค่เด็กฝึกงานตัวเล็กๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปใช้ลิฟต์ผู้บริหารอย่างใครเค้า เดินขึ้นห้องทำงานแล้วเดินลงกลับห้องอิงชาสบายมากค่ะแค่นี้

แต่มันไม่ใช่แค่นั้นไง ฉันกลายเป็นเด็กเดินเอกสาร เด็กซื้อกาแฟ ซื้อน้ำ ซื้อข้าว เดี๋ยวคนนั้นก็เรียกคนนี้ก็เรียก บางครั้งไปส่งเอกสารชั้น 7 กลับมายังไม่ได้นั่งลงมาชั้น 2 เดินขึ้นชั้น 4 เดินลงชั้น 3 เดินขึ้นชั้น 6 กลับมาชั้น 4 เดินลงชั้น 1 กลับขึ้นชั้น 4 เดินขึ้นชั้น 5

วันเดียวไปทั่วตึกแล้วมีชั้นเดียวที่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับผู้บริหารเท่านั้นคือชั้น 8 วันทั้งวันฉันเดินขึ้นลงหลายสิบรอบ กว่าจะลากสังขารกลับหอได้แทบหมดลมหายใจ คิดว่าจะไม่รอดถึงห้องซะแล้ว

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

ควานหาที่มาของเสียง โอ้ย เหมือนพึ่งจะได้นอนต้องตื่นอีกแล้วหรือนี่ มองตัวเองยังอยู่ในชุดนักศึกษาชุดเดิมเมื่อวานอยู่เลย ตายแล้วยัยอิงชาแกเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ จำได้แค่ว่ากว่าจะฝ่าฟันรถติดมาถึงห้องก็เกือบ 4 ทุ่มแล้ว แค่จะพักสายตาแล้วจะลุกไปอาบน้ำกินมาม่าสักหน่อย แต่ทำไมภาพมันตัดไปแบบนี้ล่ะเนี่ย

โอ้ยช่างมันเหอะตอนนี้รู้แต่ว่าต้องรีบแล้วตอนนี้ตี 4 แล้ว กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวฉันต้องขึ้นรถเมล์หน้าปากซอยไม่เกินตีห้าไม่งั้นรถจะติดมากฉันก็จะไปสายแล้วถ้าฉันไปสายหรือขาดงานเกิน 3 ครั้ง ก็จะไม่ผ่านการฝึกงานซึ่งเป็นไปไม่ได้ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด

เฮ้ออออ ทันแบบเฉียดฉิว ตอนนี้ฉันนั่งถอนหายใจเหนื่อยหอบอยู่บนรถเมล์ ดีนะที่ตัดสินใจวิ่งออกมาทันรถพอดีเลย

ระหว่างทางอีกตั้งไกลเล่นโทรศัพท์หน่อยเถอะตั้งแต่เมื่อวานไม่ได้จับเลยเพื่อนๆ เป็นยังไงกันบ้างก็ไม่รู้

"เห้ย!"

ทันทีที่หน้าจอสว่างวาบขึ้นมามีข้อความไลน์แจ้งเตือนโชว์อยู่ ไม่รู้ว่าข้อความข้างในคืออะไร แต่คนที่ส่งมาคือคนที่ฉันบันทึกไว้ว่า "พายุ" ใจหายแวบตกลงไปอยู่ที่พื้นเหมือนโดนเหยียบแล้วเหยียบซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายๆ ครั้ง

คำแรกที่เกิดขึ้นในใจ "คลิป" ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันไม่ต้องการให้เกิดขึ้น ใส่รหัสปลดล็อคหน้าจอด้วยมือที่สั่นไหวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

พายุ : 15นาที

พายุ : กล้ามากนะ

2 ข้อความเท่านั้น 2 ข้อความที่เขาส่งมาตอน 5 ทุ่มซึ่งตอนนั้นฉันคงภาพตัดอยู่บนเตียงไปแล้ว "กล้ามากนะ" คำนี้วนเวียนอยู่ในสมองของฉัน ต้องทำยังไง ทำยังไงดี เขาลงคลิปนั้นไปหรือยัง ขอโทษใช่ๆ ต้องขอโทษเขาก่อนที่เขาจะลงคลิปนั่น

อิงชา : ขอโทษค่ะ เมื่อคืนหนูทำงานเหนื่อยมากเผลอหลับไป คุณอย่าลงคลิปนั้นเลยนะคะ ให้หนูทำอะไรก็ได้ยอมทั้งนั้นแต่คุณอย่าลงคลิปนะคะ ขอเวลาหนู 3 เดือนหลังจากนี้คุณจะให้หนูทำอะไรก็ได้หนูยอมทุกอย่างเลยค่ะ

เป็นครั้งแรกที่ฉันตอบโต้เขายาวขนาดนี้ ทั้งต่อหน้าและไลน์ เอาจริงๆ ฉันไม่เคยคุยอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำเขาชื่ออะไรฉันก็ไม่รู้ เขาส่งไลน์มาแค่ 15 นาที 30 นาที ฉันอ่านแล้วก็รีบไปหาเขาทันทีไม่เคยตอบเขาเลยสักครั้ง จะให้ตอบว่ารับทราบค่ะจะไปเสียตัวให้เขาตอนนี้เลยอย่างนั้นหรอ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องตอบกันมั้ย ต่างคนต่างมีผลประโยชน์ต่อกัน หมดหน้าที่ก็จากกัน ไม่เคยที่ตื่นมาตอนเช้าแล้วถามว่าเป็นไงบ้าง หิวมั้ย เราไม่ใช่ผัวเมียที่ต้องแสดงกันแบบนั้นทุกครั้งที่ฉันตื่นจะไม่มีเขาอยู่ในห้องนั้นแล้ว เขาแค่เห็นฉันเป็นที่ระบาย Sex เท่านั้น ถึงฉันจะชอบที่เขาหล่อถึงหล่อมากก็เถอะ แต่สำหรับเขาฉันมันก็แค่ที่ระบายเท่านั้น

 ติ้ง

            เสียงเตือนข้อความไลน์ แสดงโชว์ว่าใครส่งมาหาผม

"หึ" เสียงนี้คนที่สนิทจริงๆ จะรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ผมทำเสียงแบบนี้นั่นคือการไม่พอใจ และจะรุนแรงมากขึ้นถ้าไม่ได้ระบายหรือการระงับสติของตัวผมเอง ผมอ่านแต่ไม่ได้สนใจที่จะตอบโต้เธอกลับไป พยายามระงับสติอารมณ์ตัวเองแล้วให้ความสนใจทางบนถนนต่อ

เมื่อคืนผมรอ รอเธอจนหงุดหงิดไปหลายรอบเธอกล้ามากที่ทำแบบนี้กับเขา พยายามนอนก็นอนไม่หลับพยายามอยู่นานมาก จนผมได้นอนไปแค่ 2 ชั่วโมงแล้วก็ต้องตื่นออกมาทำงานในเวลาตี 5 กว่าๆ แบบนี้

"3 เดือนหรอ 3 เดือน ทำไมต้อง 3 เดือนด้วยวะ"

"โธ่เว้ย!!! แล้วทำไมกูต้องหงุดหงิดด้วยวะ แค่ผู้หญิงคนเดียวไม่ให้เอาก็ไม่เอาโว้ย!" ผมแม่งเหมือนคนบ้าพูดคนเดียวหงุดหงิดคนเดียวโวยวายคนเดียวอยู่ในรถเนี่ย ยิ่งหงุดหงิดไปใหญ่ก็ต้องมาติดไฟแดงที่ขึ้นเลขโชว์ 180 วินาทีเนี่ยแม่งเอ้ยไฟแดงมึงก็เร็วๆ หน่อยดิวะ ปกติก็รอได้แต่ตอนนี้เข้าใจมั้ยคนมันหงุดหงิด หงุดหงิดโว้ย