ความเจ็บปวดของหลงจิ่นเซวียน

ข่าวต่าง ๆ แพร่ไปถึงวังหลวง

"ทูลองค์รัชทายาท ขณะนี้ในเมืองหลวงมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นพะย่ะค่ะ"

หลงจิ่นเซวียนหรี่ตาลง รอฟังการรายงานของราชองครักษ์

"ว่ามา"

"ระยะนี้มีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น ขุนนางผู้มากอิทธิพลตายในหอนางโลมซึ่งหาตัวคนร้ายไม่พบ และกลุ่มเด็กขอทานมีขนาดใหญ่ขึ้นพะย่ะค่ะ"

ในเมืองหลวงไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน หน้าที่ในการดูแลเมืองหลวงเป็นขององค์รัชทายาทเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการก้าวขึ้นครองบัลลังก์ ทุกอย่างสงบสุขมาตลอดทว่าตอนนี้กลับมีแต่เรื่องน่าสงสัย

"สืบมาให้กระจ่าง ว่าเพราะเหตุใดหรือมีใครกล้าท้าทายอำนาจของข้า"

"รับพระบัญชา!"

ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง

เสี่ยวไป๋แอบหนีมารดาออกจากบ้านมาพบปะกลุ่มขอทาน ในขณะที่หลี่ซืออวี้นั่งบดยาอยู่ด้านหลัง

สัญชาตญาณนักฆ่าของนางไวยิ่งกว่าดมกลิ่น สายตาคมจับจ้องไปยังบุตรชายที่แอบมีเรื่องปิดบังมารดา นางรู้เท่าทันเขาทุกเรื่อง เพียงแต่อยากรู้ว่าลูกชายตัวแสบจะไปทำเรื่องใดหลังจากนี้

"พี่ไป๋มาแล้ว วันนี้จะพาพวกเราไปหาเงินที่ไหน"

เด็กหญิงคนหนึ่งในกลุ่มถามเสียงใส

เสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"วันนี้เราจะขายผงดับร้อน ที่แม่ข้าทำขึ้น ช่วยบรรเทาอาการร้อนในและดับกระหายได้ดีนัก พวกเจ้าช่วยกันตะโกนเรียกลูกค้า ข้าจะสอนวิธีใช้ให้เห็นกับตา"

เขาวางแผงเล็ก ๆ ด้วยใบตองที่สะอาดสะอ้าน บนแผงมีห่อยาสมุนไพรบรรจุอย่างประณีต และมีน้ำชาสมุนไพรหนึ่งหม้อวางอยู่ข้าง ๆ

"ท่านลุงท่านป้า ข้ารับรองว่าสินค้าของเราดีจริง มิใช่ยาหม้อมั่วซั่ว หากใช้แล้วไม่ดี ไม่คิดเงินสักอีแปะ"

น้ำเสียงหนักแน่นของเด็กชายตัวน้อย เรียกความสนใจจากชาวบ้านละแวกนั้นไม่น้อย

ขณะเดียวกัน องครักษ์ที่แอบติดตามคำสั่งองค์รัชทายาทยืนซุ่มอยู่บนหลังคา เหลือบมองลงมาเห็นเด็กชายในชุดเก่าซอมซ่อแต่ดวงตาเปล่งประกายของความเฉลียวฉลาด

เขาชะงัก เมื่อสายตาจับต้องใบหน้าของเด็กผู้นั้น

“นั่นมัน เป็นไปไม่ได้!"

"เหมือนองค์รัชทายาทเมื่อวัยเยาว์ไม่ผิดเพี้ยน!"

เมืองหลวงฝั่งตะวันออกหลังผู้คนสลายตัว องครักษ์หลิวหลบหลีกผู้คนมายังซอยเปลี่ยว หัวใจยังเต้นระรัวจากภาพที่เพิ่งได้เห็น

"เป็นไปได้อย่างไร หรือว่าพระชายายังมีชีวิตอยู่!"

เขากำห่อยาสมุนไพรที่แอบหยิบมาแน่นในอกเสื้อ แล้วควบม้ากลับพระราชวังทันที

ภายในตำหนักทองค์รัชทายาท หลงจิ่นเซวียนทอดมองภาพแผนที่พลางรับรายงาน

"ว่าอย่างไร"

องครักษ์หลิวคุกเข่า น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ

"กระหม่อมพบเด็กชายผู้หนึ่ง ใช้ชื่อ เสี่ยวไป๋ อายุราวห้าขวบ รูปลักษณ์ละม้ายกับพระองค์เมื่อยังเยาว์นักพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหล่าข้าราชบริพารต่างก้มหน้าไม่กล้าแสดงความเห็น

"เสี่ยวไป๋หรือ"

หลงจิ่นเซวียนกระซิบกับตนเอง ดวงตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย

"หรือว่า..."

"องครักษ์หลิว"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"ตามสืบเด็กเสี่ยวไป๋ให้ละเอียด ถ้าทำไม่สำเร็จไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้า!"

องครักษ์หลิวลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับคำหมุนกายออกไปทำตามบัญชาอย่างรวดเร็ว

สองวันต่อมา

"ชื่อของเด็กคนนั้น มิปรากฏในทะเบียนราษฎร์ใด ๆ ไม่ปรากฏชื่ออาจารย์หรือสำนักใด แล้วเด็กอายุเพียงห้าขวบแต่กลับมีความรู้เรื่องโอสถ ใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี และได้รับความเคารพจากเด็กขอทานในละแวกนั้น"

องครักษ์หลิวรายงานต่อหลงจิ่นเซวียนอย่างเคร่งเครียด ขณะเดินตามบุรุษสูงสง่าที่ถือพัดไม้จันทน์ออกจากวังในอาภรณ์สามัญ

"พาไปดูเงียบ ๆ ข้าจะดูด้วยตาตนเอง"

ณ ตลาดริมทาง

เสี่ยวไป๋กำลังเจรจากับพ่อค้าเรื่องส่งสมุนไพรชุดใหม่ในราคายุติธรรม

"แม้ข้าจะเป็นเด็ก แต่ราคานี้มิใช่เพื่อตนเอง ข้าขอเพียงพอเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกสามคน หากท่านใจดี ย่อมมีวาสนาร่วมกัน"

หลงจิ่นเซวียนยืนซุ่มอยู่เบื้องหลังร้าน ใบหน้าทรงอำนาจเงียบขรึม สายตาไม่อาจละจากเด็กชายตรงหน้า

"เด็กคนนี้กล้าหาญเกินวัยนัก"

ยามซวี ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

ในห้องทรงพระอักษร ร่างสูงในอาภรณ์สีหมึกเข้มยืนอยู่ใต้แสงตะเกียง เส้นผมยาวรวบหลวม ๆ ต่างจากความสมบูรณ์แบบที่มักปรากฏในท้องพระโรง

หลงจิ่นเซวียนวางพัดไม้จันทน์ลงบนโต๊ะช้า ๆ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ

"บอกพวกเขา คืนนี้ไม่ต้องตามมา"

องครักษ์หลิวเบิกตากว้าง

"องค์ชายจะเสด็จด้วยพระองค์เองหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้ารอฟังข่าวจากพวกเจ้าเกินพอแล้ว หากไม่ออกตามหาเอง คงไม่มีทางได้คำตอบ"

"แต่…"

"หยุด"

เพียงเขาเอ่ยหนึ่งคำ เย็นเยียบแต่ทรงอำนาจ ห้องทั้งห้องเงียบราวกับถูกสาป

ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง

ชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏกายใต้แสงจันทร์ในอาภรณ์คนธรรมดา ใบหน้าคมสันกลับดูละม้ายบุรุษสูงศักดิ์ เส้นผมมัดขึ้นตามธรรมเนียมของชนชั้นกลาง มือหนึ่งถือพัด อีกมือซ่อนอาวุธเล็กแนบกาย

"เด็กชายชื่อนั้นมักไปขายสมุนไพรที่ตลาดย่อยทุกห้าวัน อีกสองวันจะครบรอบ"

เขาเดินไปหยุดที่หน้าร้านยาเก่าแก่ในซอยเล็ก ย่อตัวคล้ายดูสมุนไพร แต่สายตากวาดสำรวจไปทุกอณู

ทันใดนั้น เสียงกลุ่มเด็กเล็กหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากซอยหลังร้าน

"เสี่ยวไป๋ วันนี้เจ้าต้มยาให้ข้ากินอีกแล้ว ข้าคงไม่ตายใช่หรือไม่"

เสียงหัวเราะของเด็กชายตอบกลับ

"อย่าพูดพล่อย ๆ ข้าไม่เก่งถึงขนาดนั้น แต่ก็ไม่ทำให้เจ้าตายแน่นอน"

ดวงตาของหลงจิ่นเซวียนพลันนิ่งงัน

เสียงนั้น ไม่ใช่เพียงน้ำเสียงของเด็กธรรมดา หากคล้ายกับเขาเมื่อตอนวัยเด็ก มันช่างเหมือนจนไม่น่าเชื่อ

หลงจิ่นเซวียนสะกดรอยตามเสี่ยวไป๋ถึงบ้าน เขาซ่อนกายใต้ต้นไม้ สายตาคมดุจนกเหยี่ยวสะดุดกับร่างบอบบางที่นั่งล้างรากโสมและใบเก๋ากี้ในอ่างน้ำเก่า

นางหันข้าง เงาของแสงจันทร์ทาบลงบนใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายแม้อยู่ในความมืด

มือของรัชทายาทที่กำพัดแน่นอยู่พลันคลายลงช้า ๆ หัวใจสั่นสะท้าน เขาจำนางได้แม่นยำ

"หลี่ซืออวี้ เป็นไปได้อย่างไร"

เขาจดจำทุกอย่างของนางได้แม่นยำ สตรีตรงหน้าคือชายาที่หายสาบสูญไปนานถึงห้าปี

"แล้วเด็กคนนั้น..."

หลงจิ่นเซวียนพยายามประคองสติ เขาพบหลี่ซืออวี้ นางหายไปตอนตั้งครรภ์และเด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขาเช่นนั้นหรือ

หลงจิ่นเซวียนยืนเงียบ ๆ ไม่ก้าวเข้าไปหานาง ทำได้เพียงมองดูเท่านั้น

เส้นผมของนางปลิวเบา ๆ ไปตามแรงลม ใบหน้าไม่ได้แต่งเติมอะไรแต่กลับสะกดสายตาเขายิ่งกว่าสตรีใดในวังหลวง เขายังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปตั้งแต่ข่าวการหายตัวไปของนางจนถึงบัดนี้

ดวงตาของนางแน่วแน่กับงานที่กำลังทำ เฉกเช่นเมื่อก่อนที่นางตั้งใจปักลวดลายดอกไม้บนผ้าเช็ดหน้าให้เขา แต่ยามนี้นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังมีคนเฝ้ามองทุกลมหายใจเข้าออก

หัวใจที่เริ่มสงบนิ่งของเขาสั่นสะท้านอย่างไร้เหตุผล เขากำลังจงใจมาหานางใช่หรือไม่ ทุกย่างก้าว ทุกลมหายใจนำพาให้เขาอยากมาเยือนที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่มองไม่เห็นเขาและไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หัวใจของหลงจิ่นเซวียนเหมือนถูกบีบแน่น เขาเคยบอกว่าจะปกป้องนาง จะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องแม้เพียงเส้นผม แต่ในที่สุดเขาก็ทำไม่ได้

ทุกความเจ็บช้ำที่นางต้องทน แท้จริงแล้วล้วนเริ่มต้นจากการไร้ความสามารถของเขาเอง

"อวี้เอ๋อร์"

เขาเอ่ยชื่อนั้นในลำคอแผ่วเบา คล้ายเสียงนั้นกำลังฝันถึงอดีต เพียงแค่มองนางอย่างนั้นก็เจ็บจนหายใจติดขัดราวกับมีมีดนับพันเล่มกรีดผ่านกลางอก เขาคิดถึงนางจนแทบบ้าแต่ยามนี้กลับไม่อาจเข้าใกล้

ความรู้สึกผิดไหลทะลักขึ้นมาท่วมอกเขาเคยมีโอกาสแต่กลับปล่อยให้หลุดลอยไปพร้อมกับความขี้ขลาดของตนเอง นางอาจไม่รู้ว่าเขาเจ็บปวดเพียงใดที่ไม่อาจปกป้องนางและลูกในครรภ์ได้ในครั้งนั้น

ไม่นานหลังจากนั้น เขากลับเข้าตำหนัก เรียกองครักษ์ลับเข้าพบทันทีในยามวิกาล

ในห้องประชุมลับ บุรุษสูงส่งยืนออกคำสั่ง แววตานั้นเย็นชาและแน่วแน่ ต่างจากเมื่อครู่ที่เขาเฝ้ามองนางด้วยแววตาอ่อนโยนและเจ็บปวด

"ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป"

เขาเอ่ยเสียงต่ำและชัดถ้อยชัดคำ

"เจ้าต้องคอยคุ้มกันนางและลูกของนาง"

องครักษ์ลับคุกเข่ารับคำสั่ง แต่ยังลังเลเล็กน้อย

"พ่ะย่ะค่ะ แต่หากนางเกิดสงสัยแล้วจับได้"

"นางไม่จำเป็นต้องรู้"

หลงจิ่นเซวียนตัดบททันที

"ตราบใดที่นางยังปลอดภัย ไม่ต้องรู้ว่าเป็นข้า"

เขาหลุบตาลงช้า ๆ ข่มความรู้สึกที่ตีขึ้นมาในอก

"ให้ข้าได้ปกป้องนางจากอันตรายเงียบ ๆ อย่างนี้จะเป็นผลดีกับตัวนางเอง"

เสียงเขาแผ่วลง ก่อนเอ่ยต่อเบา ๆ ราวกับฝากชีวิต

"อย่าให้ใครแตะต้องนางได้อีก แม้ว่าจะต้องสละชีวิตก็ตาม"

องครักษ์รับคำสั่งด้วยความเคารพ ก่อนลับหายไปในความมืด เหลือเพียงหลงจิ่นเซวียนที่ยืนเดียวดาย ในมือกำจี้หยกชิ้นหนึ่งที่เคยเป็นของนางไว้แน่น คล้ายยึดมั่นกับสิ่งสุดท้ายที่ยังเชื่อมเขากับนางเอาไว้