Share

ความเจ็บปวดของหลงจิ่นเซวียน

last update publish date: 2026-02-07 08:15:14

ข่าวต่าง ๆ แพร่ไปถึงวังหลวง

"ทูลองค์รัชทายาท ขณะนี้ในเมืองหลวงมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นพะย่ะค่ะ"

หลงจิ่นเซวียนหรี่ตาลง รอฟังการรายงานของราชองครักษ์

"ว่ามา"

"ระยะนี้มีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น ขุนนางผู้มากอิทธิพลตายในหอนางโลมซึ่งหาตัวคนร้ายไม่พบ และกลุ่มเด็กขอทานมีขนาดใหญ่ขึ้นพะย่ะค่ะ"

ในเมืองหลวงไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน หน้าที่ในการดูแลเมืองหลวงเป็นขององค์รัชทายาทเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการก้าวขึ้นครองบัลลังก์ ทุกอย่างสงบสุขมาตลอดทว่าตอนนี้กลับมีแต่เรื่องน่าสงสัย

"สืบมาให้กระจ่าง ว่าเพราะเหตุใดหรือมีใครกล้าท้าทายอำนาจของข้า"

"รับพระบัญชา!"

ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง

เสี่ยวไป๋แอบหนีมารดาออกจากบ้านมาพบปะกลุ่มขอทาน ในขณะที่หลี่ซืออวี้นั่งบดยาอยู่ด้านหลัง

สัญชาตญาณนักฆ่าของนางไวยิ่งกว่าดมกลิ่น สายตาคมจับจ้องไปยังบุตรชายที่แอบมีเรื่องปิดบังมารดา นางรู้เท่าทันเขาทุกเรื่อง เพียงแต่อยากรู้ว่าลูกชายตัวแสบจะไปทำเรื่องใดหลังจากนี้

"พี่ไป๋มาแล้ว วันนี้จะพาพวกเราไปหาเงินที่ไหน"

เด็กหญิงคนหนึ่งในกลุ่มถามเสียงใส

เสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แต่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"วันนี้เราจะขายผงดับร้อน ที่แม่ข้าทำขึ้น ช่วยบรรเทาอาการร้อนในและดับกระหายได้ดีนัก พวกเจ้าช่วยกันตะโกนเรียกลูกค้า ข้าจะสอนวิธีใช้ให้เห็นกับตา"

เขาวางแผงเล็ก ๆ ด้วยใบตองที่สะอาดสะอ้าน บนแผงมีห่อยาสมุนไพรบรรจุอย่างประณีต และมีน้ำชาสมุนไพรหนึ่งหม้อวางอยู่ข้าง ๆ

"ท่านลุงท่านป้า ข้ารับรองว่าสินค้าของเราดีจริง มิใช่ยาหม้อมั่วซั่ว หากใช้แล้วไม่ดี ไม่คิดเงินสักอีแปะ"

น้ำเสียงหนักแน่นของเด็กชายตัวน้อย เรียกความสนใจจากชาวบ้านละแวกนั้นไม่น้อย

ขณะเดียวกัน องครักษ์ที่แอบติดตามคำสั่งองค์รัชทายาทยืนซุ่มอยู่บนหลังคา เหลือบมองลงมาเห็นเด็กชายในชุดเก่าซอมซ่อแต่ดวงตาเปล่งประกายของความเฉลียวฉลาด

เขาชะงัก เมื่อสายตาจับต้องใบหน้าของเด็กผู้นั้น

“นั่นมัน เป็นไปไม่ได้!"

"เหมือนองค์รัชทายาทเมื่อวัยเยาว์ไม่ผิดเพี้ยน!"

เมืองหลวงฝั่งตะวันออกหลังผู้คนสลายตัว องครักษ์หลิวหลบหลีกผู้คนมายังซอยเปลี่ยว หัวใจยังเต้นระรัวจากภาพที่เพิ่งได้เห็น

"เป็นไปได้อย่างไร หรือว่าพระชายายังมีชีวิตอยู่!"

เขากำห่อยาสมุนไพรที่แอบหยิบมาแน่นในอกเสื้อ แล้วควบม้ากลับพระราชวังทันที

ภายในตำหนักทองค์รัชทายาท หลงจิ่นเซวียนทอดมองภาพแผนที่พลางรับรายงาน

"ว่าอย่างไร"

องครักษ์หลิวคุกเข่า น้ำเสียงสั่นน้อย ๆ

"กระหม่อมพบเด็กชายผู้หนึ่ง ใช้ชื่อ เสี่ยวไป๋ อายุราวห้าขวบ รูปลักษณ์ละม้ายกับพระองค์เมื่อยังเยาว์นักพ่ะย่ะค่ะ"

เสียงในห้องเงียบลงชั่วขณะ เหล่าข้าราชบริพารต่างก้มหน้าไม่กล้าแสดงความเห็น

"เสี่ยวไป๋หรือ"

หลงจิ่นเซวียนกระซิบกับตนเอง ดวงตาคมกริบสั่นไหวเล็กน้อย

"หรือว่า..."

"องครักษ์หลิว"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"ตามสืบเด็กเสี่ยวไป๋ให้ละเอียด ถ้าทำไม่สำเร็จไม่ต้องมาให้ข้าเห็นหน้า!"

องครักษ์หลิวลังเลเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับคำหมุนกายออกไปทำตามบัญชาอย่างรวดเร็ว

สองวันต่อมา

"ชื่อของเด็กคนนั้น มิปรากฏในทะเบียนราษฎร์ใด ๆ ไม่ปรากฏชื่ออาจารย์หรือสำนักใด แล้วเด็กอายุเพียงห้าขวบแต่กลับมีความรู้เรื่องโอสถ ใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี และได้รับความเคารพจากเด็กขอทานในละแวกนั้น"

องครักษ์หลิวรายงานต่อหลงจิ่นเซวียนอย่างเคร่งเครียด ขณะเดินตามบุรุษสูงสง่าที่ถือพัดไม้จันทน์ออกจากวังในอาภรณ์สามัญ

"พาไปดูเงียบ ๆ ข้าจะดูด้วยตาตนเอง"

ณ ตลาดริมทาง

เสี่ยวไป๋กำลังเจรจากับพ่อค้าเรื่องส่งสมุนไพรชุดใหม่ในราคายุติธรรม

"แม้ข้าจะเป็นเด็ก แต่ราคานี้มิใช่เพื่อตนเอง ข้าขอเพียงพอเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกสามคน หากท่านใจดี ย่อมมีวาสนาร่วมกัน"

หลงจิ่นเซวียนยืนซุ่มอยู่เบื้องหลังร้าน ใบหน้าทรงอำนาจเงียบขรึม สายตาไม่อาจละจากเด็กชายตรงหน้า

"เด็กคนนี้กล้าหาญเกินวัยนัก"

ยามซวี ณ ตำหนักองค์รัชทายาท

ในห้องทรงพระอักษร ร่างสูงในอาภรณ์สีหมึกเข้มยืนอยู่ใต้แสงตะเกียง เส้นผมยาวรวบหลวม ๆ ต่างจากความสมบูรณ์แบบที่มักปรากฏในท้องพระโรง

หลงจิ่นเซวียนวางพัดไม้จันทน์ลงบนโต๊ะช้า ๆ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ

"บอกพวกเขา คืนนี้ไม่ต้องตามมา"

องครักษ์หลิวเบิกตากว้าง

"องค์ชายจะเสด็จด้วยพระองค์เองหรือพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้ารอฟังข่าวจากพวกเจ้าเกินพอแล้ว หากไม่ออกตามหาเอง คงไม่มีทางได้คำตอบ"

"แต่…"

"หยุด"

เพียงเขาเอ่ยหนึ่งคำ เย็นเยียบแต่ทรงอำนาจ ห้องทั้งห้องเงียบราวกับถูกสาป

ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวง

ชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏกายใต้แสงจันทร์ในอาภรณ์คนธรรมดา ใบหน้าคมสันกลับดูละม้ายบุรุษสูงศักดิ์ เส้นผมมัดขึ้นตามธรรมเนียมของชนชั้นกลาง มือหนึ่งถือพัด อีกมือซ่อนอาวุธเล็กแนบกาย

"เด็กชายชื่อนั้นมักไปขายสมุนไพรที่ตลาดย่อยทุกห้าวัน อีกสองวันจะครบรอบ"

เขาเดินไปหยุดที่หน้าร้านยาเก่าแก่ในซอยเล็ก ย่อตัวคล้ายดูสมุนไพร แต่สายตากวาดสำรวจไปทุกอณู

ทันใดนั้น เสียงกลุ่มเด็กเล็กหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากซอยหลังร้าน

"เสี่ยวไป๋ วันนี้เจ้าต้มยาให้ข้ากินอีกแล้ว ข้าคงไม่ตายใช่หรือไม่"

เสียงหัวเราะของเด็กชายตอบกลับ

"อย่าพูดพล่อย ๆ ข้าไม่เก่งถึงขนาดนั้น แต่ก็ไม่ทำให้เจ้าตายแน่นอน"

ดวงตาของหลงจิ่นเซวียนพลันนิ่งงัน

เสียงนั้น ไม่ใช่เพียงน้ำเสียงของเด็กธรรมดา หากคล้ายกับเขาเมื่อตอนวัยเด็ก มันช่างเหมือนจนไม่น่าเชื่อ

หลงจิ่นเซวียนสะกดรอยตามเสี่ยวไป๋ถึงบ้าน เขาซ่อนกายใต้ต้นไม้ สายตาคมดุจนกเหยี่ยวสะดุดกับร่างบอบบางที่นั่งล้างรากโสมและใบเก๋ากี้ในอ่างน้ำเก่า

นางหันข้าง เงาของแสงจันทร์ทาบลงบนใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายแม้อยู่ในความมืด

มือของรัชทายาทที่กำพัดแน่นอยู่พลันคลายลงช้า ๆ หัวใจสั่นสะท้าน เขาจำนางได้แม่นยำ

"หลี่ซืออวี้ เป็นไปได้อย่างไร"

เขาจดจำทุกอย่างของนางได้แม่นยำ สตรีตรงหน้าคือชายาที่หายสาบสูญไปนานถึงห้าปี

"แล้วเด็กคนนั้น..."

หลงจิ่นเซวียนพยายามประคองสติ เขาพบหลี่ซืออวี้ นางหายไปตอนตั้งครรภ์และเด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขาเช่นนั้นหรือ

หลงจิ่นเซวียนยืนเงียบ ๆ ไม่ก้าวเข้าไปหานาง ทำได้เพียงมองดูเท่านั้น

เส้นผมของนางปลิวเบา ๆ ไปตามแรงลม ใบหน้าไม่ได้แต่งเติมอะไรแต่กลับสะกดสายตาเขายิ่งกว่าสตรีใดในวังหลวง เขายังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปตั้งแต่ข่าวการหายตัวไปของนางจนถึงบัดนี้

ดวงตาของนางแน่วแน่กับงานที่กำลังทำ เฉกเช่นเมื่อก่อนที่นางตั้งใจปักลวดลายดอกไม้บนผ้าเช็ดหน้าให้เขา แต่ยามนี้นางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังมีคนเฝ้ามองทุกลมหายใจเข้าออก

หัวใจที่เริ่มสงบนิ่งของเขาสั่นสะท้านอย่างไร้เหตุผล เขากำลังจงใจมาหานางใช่หรือไม่ ทุกย่างก้าว ทุกลมหายใจนำพาให้เขาอยากมาเยือนที่นี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่มองไม่เห็นเขาและไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หัวใจของหลงจิ่นเซวียนเหมือนถูกบีบแน่น เขาเคยบอกว่าจะปกป้องนาง จะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องแม้เพียงเส้นผม แต่ในที่สุดเขาก็ทำไม่ได้

ทุกความเจ็บช้ำที่นางต้องทน แท้จริงแล้วล้วนเริ่มต้นจากการไร้ความสามารถของเขาเอง

"อวี้เอ๋อร์"

เขาเอ่ยชื่อนั้นในลำคอแผ่วเบา คล้ายเสียงนั้นกำลังฝันถึงอดีต เพียงแค่มองนางอย่างนั้นก็เจ็บจนหายใจติดขัดราวกับมีมีดนับพันเล่มกรีดผ่านกลางอก เขาคิดถึงนางจนแทบบ้าแต่ยามนี้กลับไม่อาจเข้าใกล้

ความรู้สึกผิดไหลทะลักขึ้นมาท่วมอกเขาเคยมีโอกาสแต่กลับปล่อยให้หลุดลอยไปพร้อมกับความขี้ขลาดของตนเอง นางอาจไม่รู้ว่าเขาเจ็บปวดเพียงใดที่ไม่อาจปกป้องนางและลูกในครรภ์ได้ในครั้งนั้น

ไม่นานหลังจากนั้น เขากลับเข้าตำหนัก เรียกองครักษ์ลับเข้าพบทันทีในยามวิกาล

ในห้องประชุมลับ บุรุษสูงส่งยืนออกคำสั่ง แววตานั้นเย็นชาและแน่วแน่ ต่างจากเมื่อครู่ที่เขาเฝ้ามองนางด้วยแววตาอ่อนโยนและเจ็บปวด

"ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป"

เขาเอ่ยเสียงต่ำและชัดถ้อยชัดคำ

"เจ้าต้องคอยคุ้มกันนางและลูกของนาง"

องครักษ์ลับคุกเข่ารับคำสั่ง แต่ยังลังเลเล็กน้อย

"พ่ะย่ะค่ะ แต่หากนางเกิดสงสัยแล้วจับได้"

"นางไม่จำเป็นต้องรู้"

หลงจิ่นเซวียนตัดบททันที

"ตราบใดที่นางยังปลอดภัย ไม่ต้องรู้ว่าเป็นข้า"

เขาหลุบตาลงช้า ๆ ข่มความรู้สึกที่ตีขึ้นมาในอก

"ให้ข้าได้ปกป้องนางจากอันตรายเงียบ ๆ อย่างนี้จะเป็นผลดีกับตัวนางเอง"

เสียงเขาแผ่วลง ก่อนเอ่ยต่อเบา ๆ ราวกับฝากชีวิต

"อย่าให้ใครแตะต้องนางได้อีก แม้ว่าจะต้องสละชีวิตก็ตาม"

องครักษ์รับคำสั่งด้วยความเคารพ ก่อนลับหายไปในความมืด เหลือเพียงหลงจิ่นเซวียนที่ยืนเดียวดาย ในมือกำจี้หยกชิ้นหนึ่งที่เคยเป็นของนางไว้แน่น คล้ายยึดมั่นกับสิ่งสุดท้ายที่ยังเชื่อมเขากับนางเอาไว้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   ตอนจบ

    หลังพิธีเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ผ่านไปสามเดือน ฮ่องเต้องค์ใหม่ฟื้นฟูกฎหมายให้เข้มแข็งขึ้น ฮองเฮาก่อตั้งโรงหมอหลายแห่งในราคาย่อมเยาและก่อตั้งสำนักศึกษาด้านการแพทย์แก่สามัญชน เมื่อเรัยนจบสามารถสอบเข้าทำงานในวังหลวงและโรงหมอภายใต้การอุปถัมภ์ของฮองเฮา มีโครงการสร้างอาชีพและกระจายรายได้ไปทั่วเมืองและจะขยับขยายออกไปยังหัวเมืองต่าง ๆ ในอีกไม่ช้า เช้าวันพักผ่อน ท้องฟ้ายามเย็นทอแสงสีทองอ่อน ๆ ทาบลงบนสระหยกด้านหลังตำหนักด้านใน เสียงสายลมพัดใบไม้ไหวบางเบาคล้ายจะกระซิบเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น หลงจิ่นเซวียนในชุดธรรมดาไร้เครื่องทรง เดินเข้ามาช้า ๆ บนศาลาริมน้ำ หลี่ซืออวี้ นั่งทอดสายตามองสายน้ำที่ไหลนิ่ง ราวกับกำลังทบทวนเรื่องราวในใจ เมื่อเขามาถึง นางไม่ได้หันไปมอง แต่พูดขึ้นเรียบ ๆ อย่างเป็นทางการ "ฝ่าบาทยังไม่เหนื่อยอีกหรือ เหนื่อยจากการไล่ตามคนที่ทำร้ายพระทัยท่านถึงเพียงนี้" เขาหยุดยืนเงียบ หัวเราะแผ่วเบา ก่อนนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่รอให้นางอนุญาต "เหนื่อยแต่ก็ยังอยากเดินต่อ เพราะปลายทางคือเจ้า" "ยามนี้มีเพียงเราสองคน ยังมีพิธีรีตองอีกหรือ" นางเบือนหน้ามองเขา ดวงตานิ่งเรียบแต่ลึกในนั้นมีบางอย่างไหวว

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   แต่งงานใหม่

    ณ ตำหนักด้านใน หลี่ซืออวี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างในอก ทั้งเบา สบายและอุ่นใจ แม้ยังไม่ได้เอ่ยวาจามากไปกว่านี้ แต่หัวใจก็ไม่ได้ต่อต้านอีกต่อไป ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างมั่นคง "ท่านแม่ แต่งตัวสวย ๆ ไว้นะ" "วันนี้มีอะไรกันอีก" เมื่อประตูเปิดออก เหล่านางกำนัลนับสิบคนกรูกันเข้ามาแต่งองค์ทรงเครื่องให้นางอย่างอ่อนโยน พร้อมยื่นชุดผ้าไหมสีขาวประดับลายมังกรเมฆทองไม่ใช่ชุดสามัญ แต่เป็นชุดเจ้าสาวของวังหลวง "เป็นพระราชบัญชาเพคะ วันนี้คือวันอภิเษกของพระองค์อย่างเป็นทางการ" หลี่ซืออวี้เบิกตาขึ้นเล็กน้อยเอ่ยคัดค้านอย่างงุนงง "อภิเษกอะไรกัน ข้าไม่รู้เรื่องมาก่อน พวกเจ้าจะทำอย่างนี้กับข้าไม่ได้นะ" นางกำนัลจึงอธิบายว่า "เหล่ากงกงแจ้งมาว่าเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ฮ่องเต้จึงจะประกาศราชโองการเพคะ" เสี่ยวไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างพึงพอใจ ขฯะที่หลี่ซืออวี้หน้าตึงเพราะขัดพระบัญชาฮ่องเต้ไม่ได้ "มัดมือชกข้าชัด ๆ " "เรื่องมงคลเช่นนี้ท่านแม่ไม่ควรปฏิเสธนะขอรับ" ลานพระราชพิธี ท่ามกลางสายตาคนทั้งราชสำนัก ขุนนาง ข้าราชบริพาร นางกำนัลเหล่าทหารล้อมรอบลานพิธีที่ประดับด้วยผ้าไหมสีแด

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   ทดสอบ

    ภายในท้องพระโรงหลังพิธีเฉลิมฉลองฟื้นฟูราชสำนักอีกหกเดือนต่อมา หลายเดือนมานี้หลี่ซืออวี้ยังรู้สึกว่านางไม่เป็นที่ชอบใจของขุนนางครึ่งวังหลวง เมื่อวันนี้มีโอกาสนางจึงทูลฮ่องเต้ถึงเรื่องนี้ เหล่าขุนนางมากหน้าหลายตานั่งอยู่ในตำแหน่งตามลำดับ บางคนยังมีสีหน้าขุ่นเคือง บางคนกระซิบกระซาบต่อกันถึง สตรีผู้อวดดี ที่กล้าท้าทายอำนาจวังหลวง หลงจิ่นเซวียนนั่งบนบัลลังก์ ท่าทางสงบนิ่ง แต่สายตาจับจ้องไปยังร่างของหญิงสาวในชุดเรียบง่ายสีอ่อนที่ยืนอยู่กลางท้องพระโรง นางคือหลี่ซืออวี้ นางเงยหน้าขึ้นพูดเสียงชัดกังวาน "ฝ่าบาท วันนี้หม่อมฉันมิได้มาในฐานะสตรีของท่านแต่มาในฐานะผู้ที่ไม่ได้ภักดีต่อใครนอกจากความจริง" เสียงกระซิบในหมู่ขุนนางเริ่มดังขึ้นทันที ขุุนนางคนหนึ่งฮึดฮัดเอ่ยขึ้น "สตรีผู้นี้บังอาจนัก! กล้าขึ้นเสียงกับฮ่องเต้เชียวหรือ!" หลี่ซืออวี้ปรายตามองอย่างไม่หวั่นไหว "ข้ารู้ว่าท่านทั้งหลายไม่ชอบข้า แต่หากไม่ใช่เพราะข้า ขุนนางกว่าครึ่งในที่นี้คงไม่มีโอกาสนั่งบนตำแหน่งเดิมอย่างสงบสุข" คำพูดนั้นทำให้บางคนชะงัก บางคนแสร้งไม่สบตา นางหันกลับมาหาฮ่องเต้ ที่นั่งนิ่งไม่พูด "ฝ่าบาท หม่อมฉันขอบททดสอบห

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   ผลัดแผ่นดิน

    พระราชพิธีราชาภิเษกในท้องพระโรง ท้องพระโรงเต็มไปด้วยขุนนางผู้มาเฝ้ารับเสด็จฮ่องเต้ผู้ครองบัลลังก์องค์ใหม่ ท่ามกลางเสียงพิธีกรรมอันสง่างาม หลงจิ่นเซวียนได้กล่าวในพิธีอันเป็นมลคล "ข้าสาบานต่อหน้าสวรรค์และราษฎร ว่าจะปกครองบ้านเมืองด้วยความยุติธรรม สันติสุข และภักดีต่อราษฎรทุกคน" เสียงแซ่ซ้องและคำถวายพระพรดังสนั่น ทว่าดวงตาของฮ่องเต้แฝงความหนักแน่นและความคิดลึกซึ้ง ฮ่องเต้นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนพระราชวัง ด้านหลี่ซืออวี้ที่เตรียมตัวออกเดินทางนางหันไปมองลูกชายที่กำลังยิ้มสดใส "ข้าจะโตขึ้นด้วยตัวเอง แม้จะไม่อยู่ในวังหลวง" หลี่ซืออวี้และเสี่ยวไป๋สวมเสื้อผ้าธรรมดา เดินผ่านประตูใหญ่ของพระราชวังโดยไร้เงาของฮ่องเต้ ทั้งสองแม่ลูกก้าวออกไปสู่โลกภายนอก ท่ามกลางแสงแดดและลมพัดเบา ๆ เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝัน ยามสายแสงแดดอ่อนอุ่นทอแสงบาง ๆ ขบวนม้ารถเล็ก ๆ เคลื่อนไปอย่างเงียบเชียบ หัวหน้าขบวนคือหลี่ซืออวี้กับเสี่ยวไป๋ในชุดสามัญ ทั้งคู่ไม่มีราชโองการ ไม่มีการอำลาอย่างเป็นทางการ ทันใดนั้น เสียงเกือกม้าดังขึ้นราวกับพายุ สายลมแรงกรูเข้ามาพร้อมร่างหนึ่

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   ลมหายใจสุดท้าย

    กลางดึก เสียงเพรียกหวาดกลัวของสาวใช้ดังลั่นขณะที่เสี่ยวไป๋ถูกแบกเข้ามา เลือดซึมจากบาดแผลยาวบนสีข้าง หายใจรวยริน หลี่ซืออวี้ใบหน้าแข็งราวกับน้ำแข็ง "ออกไปให้หมด! เอายาห้ามเลือดมา แล้วปิดประตูให้แน่น" หลงจิ่นเซวียนยืนตัวแข็งอยู่ข้างประตู สายตาเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ขณะที่นางโน้มตัวเย็บแผลให้ลูกอย่างใจเย็นแต่มือสั่นเทา ริมฝีปากเม้มแน่น เงียบอยู่นาน ก่อนที่หลี่ซืออวี้จะพูดทั้งที่สายตายังจับจ้องที่แผล "ทำได้แม้กระทั่งเด็ก" หลงจิ่นเซวียนยืนยันหนักแน่นต่อหน้านาง "ข้าจะไม่ปล่อยให้นางลอบทำร้ายได้อีก ข้าจะส่งทหาร…" นางแทรกขึ้นทันที “เจ้ามันขี้ขลาด!” นางผุดลุกขึ้น หมุนตัวเผชิญหน้าเขา ดวงตากร้าวราวกับน้ำแข็งแตกกระจาย "ข้าไม่ใช่คนที่ต้องให้เจ้าปกป้อง แต่ลูกของข้าควรปลอดภัยในเขตของตัวเอง นี่น่ะหรือคือ อยู่ข้างข้าอย่างที่เจ้าพูด" "ข้าก็เจ็บไม่ต่างไปจากเจ้า นางเป็นแม่ของข้า ข้าพยายามเลือกทางที่ไม่ทำร้ายใคร" "แต่ข้าจะทำร้ายแล้ว! ฟังนะหลงจิ่นเซวียน ข้าไม่ใช่แม่พระ ข้าเคยเป็นนักฆ่า เคยเรียนวิชาพิษ เคยส่งคนตายโดยไม่ต้องเปื้อนมือ ข้าอดกลั้นเพื่อให้เจ้ามีศักดิ์ศรี แต่ครั้งนี้…" เสียงเงียบ

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   ลอบสังหาร

    ห้องลับภายในตำหนักไทเฮายามค่ำ แสงเทียนส่องสลัวสะท้อนใบหน้าแก่ชราของไทเฮาที่ซีดเผือดเพราะโรครุมเร้า แต่ดวงตายังเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นนางเอ่ยเสียงแหบพร่าแต่เด็ดขาด "ฆ่านางไม่ได้ ก็จงหั่นหัวลูกของนางเสีย" เสียงกึกของถ้วยชาตกลงพื้นเมื่อขันทีคนสนิทหน้าซีดเผือด พยายามทัดทาน "แต่เด็กคนนั้นคือ..." "ข้ารู้ว่ามันคือหลานข้า! แต่ข้าไม่เคยรับมัน! เด็กคนนั้นคือจุดอ่อนของนางหากทำให้มันเจ็บชีวิตนางก็จะต้องย่อยยับไปด้วย!" ภายในห้องเงียบงันไปชั่วครู่ ก่อนนางพูดเสียงแผ่วเย็นเฉียบ "ส่งคนในคราบนักเลงข้างนอกตำหนัก ทำให้ดูเหมือนอุบัติเหตุ อย่าให้สาวมาถึงข้าได้ เข้าใจหรือไม่" ขันทีกัดฟันพยักหน้า น้ำตาคลอเล็กน้อยอย่างจำยอม ลานหน้าตำหนักรองในเช้าวันถัดมา เสี่ยวไป๋วิ่งเล่นกับข้ารับใช้คนสนิท มือน้อยถือกังหันกระดาษหมุนตามลม เด็กชายหัวเราะเอิกเกริก ไร้เดียงสาต่ออันตรายที่ใกล้เข้ามา ในเงาของมุมกำแพง ชายชุดดำสามคนลอบเข้ามาเงียบเชียบ ดาบสั้นในมือแวววับอย่างน่ากลัว ก่อนที่พวกมันจะทันก้าวถึงร่างเล็ก เสียงคำรามหนึ่งดังขึ้นพร้อมเงาร่างสูงทะยานออกจากซุ้มไม้ไผ่ หลงจิ่นเซวียนส่งเสียงกร้าว "อย่าแตะต้องลูกข้า!

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   แม่เสือกับลูกเสือ

    ภายในโรงน้ำชาชั้นสองของตลาดเมืองหลวง โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ล้อมด้วยผ้าแพรลายมังกร บุรุษในชุดหรูร่างอ้วนพุงพลุ้ยคือ พ่อค้าเซิ่งเหวิน พ่อค้าค้าข้าวเจ้าของโรงฉางใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวง เขายิ้มอย่างเอ็นดู ขณะจ้องเด็กชายตัวเล็กในชุดขาด ๆ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม วันนี้เขาได้เชิญตัวเสี่ยวไป๋มาตกลงบางสิ่งบาง

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   เสี่ยวไป๋ออกหาเงิน

    ตลาดใต้สะพานหินในเมืองหลวงคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนขายของ เสียงหม้อเหล็กกระทบกันในโรงต้มโจ๊ก และเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของผู้คนหลากชนชั้น แต่ในซอกแคบถัดจากทางระบายน้ำ มีเงาร่างเล็กคนหนึ่งกำลังยืนมองด้วยสายตาเฉียบคมเกินวัย เสี่ยวไป๋ ลูกชายของหลี่ซืออวี้ที่ไม่เหมือนเด็กทั่วไป เป็นเพราะเขาอยู่กับมารดาเพียงส

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   หาเงินตั้งตัว

    ยามหัวค่ำ ในตัวเมืองหลวงเจิดจ้าไปด้วยแสงตะเกียง ในทางเดินที่เต็มไปด้วยหอนางโลมชื่อดัง เสียงพิณและเสียงหัวเราะกรุ้มกริ่มดังระงม แต่ไม่มีใครสังเกตหญิงงามคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึง นางชื่อ ซือซู หญิงคณิกาหน้าใหม่ของหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้ ในห้องรับรองชั้นบนสุดม่านผ้าสีชมพูอ่อนพัดพลิ้วไปในสาย

  • หมอสาวนักฆ่ากลายเป็นมารดาเจ้าตัวแสบ   ย้ายที่อยู่

    รุ่งเช้าหลังจากรับเงินค่าจ้างมาแล้ว บ้านเก่าทรุดโทรมเงียบสงัดไร้เงาของผู้คนหลี่ซืออวี้ออกเดินทางแล้วเสี่ยวไป๋อยู่ในเสื้อคลุมตัวหนา มัดไว้แน่นกับหลังของนางอย่างอบอุ่น เด็กชายยังหลับอยู่ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเสียงเกวียนไม้เคลื่อนตัวบนเส้นทางฝุ่นดิน มุ่งหน้าออกจากเมืองชายแดนอย่างเงียบเชียบในยามที่ผู้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status