แม่เสือกับลูกเสือ

ภายในโรงน้ำชาชั้นสองของตลาดเมืองหลวง โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ล้อมด้วยผ้าแพรลายมังกร บุรุษในชุดหรูร่างอ้วนพุงพลุ้ยคือ พ่อค้าเซิ่งเหวิน พ่อค้าค้าข้าวเจ้าของโรงฉางใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวง

เขายิ้มอย่างเอ็นดู ขณะจ้องเด็กชายตัวเล็กในชุดขาด ๆ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม วันนี้เขาได้เชิญตัวเสี่ยวไป๋มาตกลงบางสิ่งบางอย่างหลังจากเห็นผลงานที่น่าสนใจ

"ข้าได้ยินว่า เจ้าคือเจ้าคนที่ทำให้ร้านขนมหน้าโรงเตี๊ยมขายดีจนของหมดทุกวัน"

เสี่ยวไป๋ยักไหล่

"ข้าแค่บอกให้คนแถวนั้นสนใจไม่ใช่เรื่องยาก"

เซิ่งเหวินหัวเราะลั่นก่อนโน้มตัวลงกระซิบ

"เช่นนั้นมาอยู่กับข้าเถอะ ข้าให้เจ้าเดือนละสิบตำลึง แค่ช่วยวางแผนให้ข้าขายข้าวให้หมดคลัง เจ้าว่าอย่างไร"

เสี่ยวไป๋นิ่ง แต่ดวงตากลับแวววาวขึ้นเล็กน้อย

"แล้วถ้าข้าวเจ้าขึ้นรา หรือวัดน้ำหนักขาด เจ้าให้ข้าตอบลูกค้าด้วยหรือไม่"

เซิ่งเหวินชะงัก ยิ้มฝืน ๆ

"เจ้าแค่เด็กขอทาน อย่าอวดดีไปหน่อยเลย เดี๋ยวข้าจะให้ข้ารับใช้สั่งสอนเจ้าสักหน่อย"

ยังพูดไม่ทันจบดี เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นจากบันได

"ข้าก็สังหรณ์ใจว่าลูกชายข้าจะก่อเรื่อง"

น้ำเสียงเรียบเย็นปนหอบหายใจเล็กน้อยดังขึ้นจากทางเข้า หลี่ซืออวี้ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงเพราะตามหาลูกมาสองวันเต็ม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกล้าแกร่ง

"เจ้าว่าเด็กขอทานเป็นอย่างไรนะ"

เซิ่งเหวินหันไปอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนชะงักสายตาเมื่อเห็นหน้านาง

"ลูกชาย?"

"ใช่ ข้าคือแม่ของเด็กคนนี้ และขออภัยที่ปล่อยให้เขาท่องเที่ยวไปทั่วเมืองจนกลายเป็นจิ้งจอกน้อยอย่างที่ท่านกำลังประสบ"

นางแค่นยิ้มก่อนเดินเข้ามาโอบไหล่เสี่ยวไป๋ควบคุมสติให้เย็นลงโดยไร้อารมณ์ที่แท้จริง

"เจ้าคิดจะใช้เด็กหาเงิน แล้วโยนเขาทิ้งเมื่องานจบอย่างนั้นหรือ เสียดายที่ลูกข้าไม่โง่"

เสี่ยวไป๋เงยหน้ามองมารดาเล็กน้อยก่อนพูดขึ้น

"ข้าแค่เล่นเกมพ่อค้ากับเขาแต่ดูท่าจะเบื่อแล้ว"

หลี่ซืออวี้หันมาจ้องลูกชาย

"เจ้าหนีออกจากบ้านมาเพราะจะมาเล่นเกมเช่นนั้นหรือ"

"ข้าแค่ช่วยท่านหารายได้ แต่เกมนี้น่าเบื่อเกินไป"

หลี่ซืออวี้หันมามองดูเซิ่งเหวินมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตานางทั้งเย็นชาและล้ำลึก

โรงน้ำชาชั้นสองบัดนี้เงียบสนิท ขณะที่หลี่ซืออวี้ยืนประจันหน้ากับเซิ่งเหวิน พ่อค้าร่างท้วมเริ่มเหงื่อตก แม้จะมีอำนาจเงินทอง แต่สายตานิ่งเฉียบของสตรีเบื้องหน้ากลับกดดันเสียยิ่งกว่าแม่ทัพในสนามรบ

"ท่านแม่"

เสี่ยวไป๋กระซิบเบา ๆ คล้ายเตรียมจะขอให้นางใจเย็น

แต่หลี่ซืออวี้เพียงยกมือขึ้น ช้าแต่ทรงพลัง

"เมื่อครู่เจ้าเสนอสิบตำลึงต่อเดือนให้ลูกข้าใช่หรือไม่"

"ใช่แล้ว ข้าเพียงเห็นว่าเขามีหัวการค้า จึงอยากรับไว้ใช้งาน มิได้มีเจตนาหลอกลวง"

"เจ้าให้สิบตำลึงต่อสมองเด็กคนหนึ่ง ทั้งที่ข้ามาเพียงครู่เดียวก็รู้ว่าเขาวางแผนการตลาดจนร้านรอบตลาดแทบหายใจไม่ทัน แล้วเจ้าคิดว่า สมองเช่นนี้ราคาถูกงั้นหรือ"

นางเดินไปหยิบชาจากโต๊ะรินใส่ถ้วยอย่างสงบก่อนยื่นให้พ่อค้า

"หรือเจ้าคิดว่า หากข้าหยิบรายชื่อลูกค้าเจ้าไปยื่นต่อศาลาว่าการ บอกว่าเจ้าเตรียมขายข้าวเก่า ข้าวขึ้นรา เพื่อระบายสินค้าเจ้าจะยังขายข้าวในเมืองนี้ได้หรือไม่"

เซิ่งเหวินหน้าซีดเผือด

"แม่นาง ข้า ข้าไม่มีเจตนาเลวร้ายถึงเพียงนั้น ข้าแค่..."

"แค่หวังใช้เด็กเพื่อผลประโยชน์ แล้วโยนทิ้งเมื่อหมดค่า"

เสียงนางห้วนขึ้น ดวงตาไม่ไหวติง

หลี่ซืออวี้ยิ้มเย็น พลิกฝ่ามือเล็กน้อย

"หากคิดว่าลูกข้าคือการลงทุน เจ้าควรเจรจากับแม่ของเขาเสียก่อน ต่อจากนี้ หากเจ้าต้องการความร่วมมือจงยื่นข้อเสนอใหม่ พร้อมสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร"

"สัญญา?"

"ใช่ และระบุชัดเจน ว่าเด็กคนนี้จะเป็นหุ้นส่วนสมองไม่ใช่ลูกจ้างที่ไร้ค่า หากผิดเงื่อนไข แม้แต่หนึ่งข้อข้าจะให้เขียนประกาศเตือนคนทั้งตลาด ว่าเซิ่งเหวินไม่รู้จักคำว่าคุณธรรม"

พ่อค้าแทบทรุดลงนั่ง ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ ไม่เข้าใจว่าแรงกดดันมาหาศาลจากสตรีตัวเล็ก ๆ ทำให้เขาตื่นตระหนกขนาดนี้ได้อย่างไร

"เจ้านี่มัน..."

หลี่ซืออวี้หัวเราะน้อย ๆ ก่อนพยักหน้าให้ลูกชาย

"จำไว้ เสี่ยวไป๋ หากเจ้าจะเดินบนถนนของพ่อค้า อย่าให้ใครตั้งราคาเจ้าโดยไม่มีข้าอยู่ในห้อง"

เสี่ยวไป๋ยิ้มเล็ก ๆ

"แต่ถ้าท่านแม่อยู่ด้วยต่อให้เขามีทั้งร้านทอง ก็คงต้องยอมขาดทุนก่อน"

สองแม่ลูกก้าวลงบันไดอย่างสง่างาม ทิ้งพ่อค้าเซิ่งเหวินที่ยืนค้าง รู้สึกว่าตนเพิ่งถูกสตรีและเด็กคนหนึ่งรู้ทัน

เสียงฝีเท้าของสองแม่ลูกดังไปตามทางเดินหิน เมื่อหลี่ซืออวี้และเสี่ยวไป๋เดินกลับถึงบ้านในเวลาไม่นาน

เพียงเปิดประตูเข้ามา กลิ่นชาหอมกรุ่นที่นางชงไว้ยามเช้าก็ยังคลุ้ง เสี่ยวไป๋เดินตรงไปทิ้งตัวบนเบาะผ้านวมเก่าอย่างหมดแรง มือสองข้างหนุนท้ายทอยอย่างสบายอารมณ์

"วันนี้สนุกสุด ๆ เลยท่านแม่ ข้าเอาชนะพวกนั้นได้หมด แถมเกือบได้งานใหญ่"

หลี่ซืออวี้วางตะกร้าใบเล็กในมุมห้อง ถอดรองเท้าไม้แล้วเดินไปนั่งตรงข้ามลูกชาย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

"แล้วเจ้าคิดว่ามันสำเร็จแล้วหรือ"

เสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว

"อ้าว ก็มันสำเร็จไม่ใช่หรือท่านแม่"

นางยิ้มบาง ๆ ก่อนเอื้อมมือบีบไหล่ลูกเบา ๆ

"เจ้าฉลาด ไหวพริบดี มีหัวเป็นผู้นำข้าชื่นชมในตัวเจ้า แต่ข้าจะบอกอะไรไว้หนึ่งข้อ"

"อะไรหรือขอรับ"

"อำนาจมันไม่ใช่เรื่องของการทำให้คนยอมแพ้ แต่คือการทำให้เขายอมรับ และอยากอยู่ใต้การดูแลของเราเอง"

นางสบตาลูกชาย ดวงตาอบอุ่นแต่แน่วแน่

"เจ้าชนะพวกเด็กขอทานได้วันนี้ เพราะเจ้าฉลาดกว่า กล้ากว่า และใจถึงกว่า แต่ถ้าพรุ่งนี้มีใครฉลาดกว่าเจ้าขึ้นมา แล้วพวกนั้นหันไปหาเขา เจ้าจะทำอย่างไร"

เสี่ยวไป๋นิ่งเงียบ

หลี่ซืออวี้ลูบผมลูกเบา ๆ คล้ายแม่เสือที่ขัดขนลูกน้อย

"เจ้าต้องสร้างความภักดีไม่ใช่แค่ ความกลัว ต้องให้เขารู้ว่าอยู่กับเจ้าแล้วมีกิน มีเกียรติ และมีอนาคต ถึงตอนนั้นแม้มีคนฉลาดกว่า เจ้าก็ยังมีใจของผู้คนอยู่ข้างตัว"

เด็กน้อยกะพริบตาปริบ ๆ ริมฝีปากขยับเบา ๆ

"ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว แต่ข้าก็แค่ไม่อยากให้ใครดูถูก ข้าไม่ชอบโดนข่ม"

"นั่นแหละคือลูกข้า"

นางหัวเราะเบา ๆ

"ข้าก็ไม่ชอบให้ใครข่มเช่นกัน แต่ความไม่ชอบของข้า ข้าจะใช้มันสมอง ตอบไม่ใช่แลกด้วยหมัด"

เสี่ยวไป๋หรี่ตา

"แต่วิธีของข้าได้ผลนะ"

"แน่นอน"

หลี่ซืออวี้หยิบผลไม้ชิ้นหนึ่งป้อนใส่มือลูก

"ถึงได้บอกอย่างไรล่ะว่าเจ้าคือเสือตัวเล็กของข้า เสือที่น่าเป็นห่วงและน่าภูมิใจในเวลาเดียวกัน"

"แล้วถ้าข้าจะเป็นเสือใหญ่ล่ะ"

นางยิ้มตอบ

"เจ้าต้องเรียนรู้จากเสือใหญ่อย่างแม่เจ้าก่อน"

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังแว่วออกนอกหน้าต่าง บนโต๊ะไม้เก่าแก่ มีแผ่นกระดาษและน้ำหมึกกระจัดกระจาย ภาพเล็ก ๆ ของความอบอุ่นในบ้านที่แม้เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยการเลี้ยงดูที่มั่นคง

เสี่ยวไป๋อาจเป็นลูกชายสุดแสบในสายตาโลกภายนอก แต่ในสายตาของหลี่ซืออวี้ เขาคือยอดบุรุษเล็ก ๆ ที่กำลังจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในแบบของเขาเอง