หมอพเนจร

หลี่ซืออวี้ปลูกพืชสมุนไพรไว้หลากหลายชนิด ถึงเมืองหลวงฝั่งตะวันออกจะเงียบสงบคล้ายเขตชนบท ทว่ายารักษาโรคก็มีราคาแพงและยังขาดแคลน นางเปลี่ยนวิธีการโดยการออกรักษาคนป่วยตามบ้านโดยการเคาะประตูเสนอการรักษาในราคาไม่แพง

หลี่ซืออวี้ยืนอยู่หน้าประตูไม้เก่าเคลือบฝุ่นของบ้านหลังหนึ่ง เสียงไอแหบแห้งลอดออกมาจากภายใน

"ไม่ต้องการยาอะไรทั้งนั้น!"

ชายวัยกลางคนในบ้านตะโกนไล่ ทั้งที่เสียงยังเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

"ข้าผ่านมาพอดี เห็นว่าในบ้านมีคนป่วย ข้ารักษาฟรีก็ได้ หากยังหวาดระแวง"

"เจ้าเป็นใครมาจากไหนถึงจะให้ข้ากล้าเชื่อใจเจ้า"

ผู้เป็นภรรยาเดินมาถามอย่างลังเล ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความระแวงระคนคาดหวัง

หลี่ซืออวี้ยกห่อยาสมุนไพรขึ้นให้ดู

"ข้ามาจากเมืองชายแดน แต่ตอนนี้ปลูกสมุนไพรอยู่ท้ายตลาดตะวันออก ข้าไม่ใช่หมอใหญ่ แค่มีใจอยากช่วย"

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูไม้จะค่อย ๆ เปิดออก

สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือชายหนุ่มในวัยยี่สิบกว่า ซูบซีดและตัวร้อนจัดจนน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ผู้เป็นมารดาทุกข์ใจเป็นอันมากถึงกับกลั้นน้ำตาไม่ไหว

"ลูกข้า เขาไอเป็นเลือดมาหลายวันแล้ว หมอที่ไหนก็ไม่รับเพราะกลัวจะติดโรค"

หลี่ซืออวี้ไม่พูดอะไรอีก นางเพียงเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง วางย่ามไว้ มองชายหนุ่มแล้วคลำชีพจรด้วยความนุ่มนวล

"แค่โรคปอดอักเสบระยะรุนแรง ยังรักษาได้อยู่ ขอเวลาให้ข้าอยู่ดูแลที่นี่สักสองสามวัน"

นางกล่าวอย่างหนักแน่น

หญิงชราอ้าปากจะค้าน แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงคอเมื่อเห็นดวงตาจริงจังของหลี่ซืออวี้

สามวันต่อมา

กลิ่นสมุนไพรลอยฟุ้งภายในบ้าน ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มมีสีเลือดฝาดอีกครั้ง เสียงไอลดลง และเขาเริ่มยกมือขึ้นดื่มน้ำเองได้

"ท่านหมอ"

หญิงชราเอ่ยอย่างซาบซึ้ง

"ข้า ข้าไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร"

หลี่ซืออวี้ยิ้มบาง ๆ

"แค่เจ้าดูแลเขาต่อให้ดี เท่านั้นก็พอ"

ข่าวลือเรื่องหมอหญิงพเนจรที่รักษาโรคปอดจนหายสนิท เริ่มแพร่กระจายจากบ้านหนึ่งสู่อีกบ้านหนึ่ง ผู้คนที่เคยปิดประตูใส่นาง เริ่มแง้มประตูเปิดออก พร้อมคำถามด้วยความหวัง

"ท่านหมอ ช่วยดูอาการแม่ข้าหน่อยเถอะ"

"ได้ยินว่าท่านรักษาโดยไม่คิดเงินจริงหรือ"

"ลูกข้าไอไม่หยุดมาหลายวันแล้ว ท่านช่วยดูได้หรือไม่"

แต่ละเสียง ล้วนเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงที่เมืองหลวงฝั่งตะวันออกไม่เคยคาดคิด ว่าเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะจุดแสงแห่งความหวังในมุมมืดของเมืองใหญ่ได้

หลายวันต่อมา ที่หน้าร้านขายข้าวสารในทางเดินย่อย มีชายวัยกลางคนหน้าตาเหนื่อยล้าเดินเข้าไปถามเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ขอโทษ ข้าได้ยินว่าท่านหมอหญิงผู้รักษาคนโดยไม่เลือกชนชั้น ผ่านมาทางนี้ข้าอยากขอความช่วยเหลือให้ภรรยา"

เจ้าของร้านเหลือบตาดูรอบข้าง ก่อนจะพูดเสียงเบา

"ท่านมาช้าไป แต่โชคดี ท่านหมอแวะมาฝากข้อความไว้เมื่อเช้า"

เขาล้วงกระดาษเล็ก ๆ จากใต้ถุงแป้งแล้วยื่นให้

'หากมีผู้ต้องการให้รักษาให้มาพบที่สะพานเล็กหลังศาลาศาลเจ้าฝั่งตะวันออก ยามโหย่ว(ราวห้าโมงเย็น) พร้อมของบางอย่างที่แสดงความจริงใจ เช่น ผลไม้สดหนึ่งลูก กับชื่อคนป่วยและอาการโดยละเอียด ข้าจะเป็นฝ่ายตัดสินใจว่าจะรับรักษาหรือไม่'

เขากำกระดาษแน่น พยักหน้ารับ ในใจเต็มไปด้วยความหวัง

ตกเย็น ใต้ร่มไม้ริมน้ำที่สะพานศาลเจ้า เริ่มมีคนจำนวนหนึ่งมาปรากฏตัว พวกเขาไม่กล้าเอ่ยถามกันตรง ๆ เพียงมองหน้ากันด้วยแววตาเข้าใจ คนหนึ่งถือผลท้อ อีกคนมีถุงผ้าบรรจุกล้วยหอม

จนกระทั่งหญิงสาวในชุดเรียบง่ายผ้าคลุมหน้าสีจางปรากฏตัวขึ้น นางเดินอย่างสงบ ยกมือไหว้ศาลเจ้าแล้วหยุดมองผู้คน

"ใครคือคนที่เขียนว่า บุตรข้าแน่นหน้าอกและตัวร้อนทุกคืน"

นางเอ่ยถามเสียงราบเรียบ

ชายสูงวัยผงะเล็กน้อยก่อนยกมือขึ้น

"ข้าเอง"

หลี่ซืออวี้พยักหน้า

"ตามข้ามา ข้าจะไปดูอาการคืนนี้"

เสียงกระซิบดังขึ้นรอบข้าง คนอื่นมองตามอย่างมีความหวังแต่ไม่กล้าเร่งรัด นางไม่ได้รับทุกคนในวันเดียว และไม่มีใครรู้ว่านางจะไปที่ใดหรือทำอย่างไรต่อ

ชื่อเสียงของหมอหญิงที่รักษาโดยไม่เปิดเผยที่อยู่ยิ่งแพร่กระจายไปทั่ว พร้อมเงื่อนไขแปลกประหลาดที่ใครหลายคนเริ่มเคารพราวกับกฎศักดิ์สิทธิ์

ค่ำวันหนึ่ง ณ สะพานศาลเจ้า อากาศเย็นลงจนหมอกบางลอยเหนือผิวน้ำ เสียงกบร้องประสานกับเสียงธูปที่ปักไว้ลานศาลเจ้า

หลี่ซืออวี้เดินเข้ามาตามนัดหมายเช่นเคย คนจำนวนหนึ่งรออยู่อย่างสงบ แต่นางสังเกตเห็นบุรุษผู้หนึ่งแต่งกายหรูหราผิดวิสัย สวมชุดผ้าฝ้ายปักลายละเอียดแม้จะจงใจพรางไว้ด้วยเสื้อคลุมสีทึบ เขาก้มหน้าแต่แววตาเร่งรีบอย่างกดดัน

นางหยุดอยู่เบื้องหน้าคนผู้นั้น เอ่ยเสียงราบเรียบ

"เจ้าไม่ได้เป็นคนป่วย"

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีเข้มใต้คิ้วหนาดูดุดัน

"ภรรยาข้าอยู่ในอาการแปลกประหลาด ร่างกายแข็งเกร็ง ไข้ขึ้นทุกคืนและจะชักกระตุกเมื่อได้ยินเสียงกระดิ่ง ไม่มีหมอใดในเมืองกล้ารักษา"

หลี่ซืออวี้นิ่งฟัง ก่อนจะถามเสียงเบา

"เจ้ามาเพื่อทดสอบข้า หรือเพราะหมดทางไปจริง ๆ"

เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนคุกเข่าลงกลางลานศาล

"ข้าเพียงอยากให้ภรรยามีโอกาสได้มีชีวิตต่อ ท่านหมอ หากท่านไม่ช่วย ข้าจะต้องส่งนางไปวัดปล่อยให้หมดกรรม แต่นางเพิ่งอายุยี่สิบเท่านั้น"

หลี่ซืออวี้หลับตาเล็กน้อย สูดลมหายใจราวกับใช้ประสาทสัมผัสแยกความจริงจากคำพูด

"พานางมาพบข้าพรุ่งนี้ยามเฉิน (ราวเจ็ดโมงเช้า)ที่ห้องพักท้ายตลาดข้างร้านขายฟืน มีประตูไม้สีเขียว อย่าบอกใคร อย่าให้คนติดตาม"

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดีปนสับสน

"เหตุใดต้องระวังขนาดนั้น"

"เพราะข้าไม่ใช่หมอในระบบของราชสำนัก"

หลี่ซืออวี้เอ่ยเรียบ ๆ

"ผู้ที่รักษาโรคแปลกประหลาด มักถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มดมากกว่าจะได้ชื่อว่าเป็นหมอ"

รุ่งเช้า ในห้องพักเล็กท้ายตลาด กลิ่นสมุนไพรอ่อน ๆ ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง

หญิงสาวผู้เป็นภรรยานอนหมดสติ ดวงตากลอกไปมาแม้ตอนหลับ ปลายนิ้วแข็งเกร็งคล้ายถูกบังคับ

หลี่ซืออวี้แตะข้อมือหญิงผู้นั้น ตรวจชีพจรเพียงไม่กี่อึดใจ นางก็หยิบเข็มเงินออกมาเงียบ ๆ

"เจ้าเคยได้ยินคำว่า พิษเร้นเสียงหรือไม่"

นางถามขึ้น

ชายคนนั้นส่ายหน้า

"พิษจากผงสมุนไพรที่ปลุกปฏิกิริยาทางประสาทเมื่อได้ยินเสียงความถี่เฉพาะ มักใช้กับสตรีเพื่อให้คลั่งเสียสติ ข้าคาดว่ามีใครบางคนเจตนาให้ภรรยาเจ้าดูเหมือนถูกผีเข้า"

หลี่ซืออวี้แทงเข็มอย่างแม่นยำตามเส้นลมปราณ ริมฝีปากขยับร่ายชื่อสมุนไพรหลายชนิดก่อนจะยื่นรายชื่อให้เขาไปจัดหามา

"รักษาได้ แต่ต้องใช้เวลา ต้องอดทน และต้องไม่บอกใครว่าข้าเป็นคนรักษาหากเจ้าต้องการให้นางรอด"

ทันทีที่ได้ฟังเขาก็เริ่มเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าอย่างไม่อาย

"ข้าจะปิดปากให้แน่นยิ่งกว่าหินฝังในดิน ท่านหมอ ข้าจะจำบุญคุณนี้ไปจนตาย"

หลังเหตุการณ์นั้น ข่าวลือแพร่ไปไกลกว่าตลาดตะวันออก ว่ามีหมอหญิงผู้รักษาโรคประหลาดได้แม้หมอหลวงยังไม่กล้าแตะต้อง แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางอาศัยอยู่ที่ใด และมักปรากฏตัวตามศาลเจ้าเงียบ ๆ หรือข้างร้านข้าวสารในยามวิกาล

และไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางมีลูกชายอีกคน ยามต้องออกนอกบ้านหลี่ซืออวี้จะพาเสี่ยวไป๋เข้านอนอย่างปลอดภัยก่อนที่นางจะออกไปรักษาคนป่วย