เสี่ยวไป๋ออกหาเงิน

ตลาดใต้สะพานหินในเมืองหลวงคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนขายของ เสียงหม้อเหล็กกระทบกันในโรงต้มโจ๊ก และเสียงฝีเท้าเร่งร้อนของผู้คนหลากชนชั้น แต่ในซอกแคบถัดจากทางระบายน้ำ มีเงาร่างเล็กคนหนึ่งกำลังยืนมองด้วยสายตาเฉียบคมเกินวัย

เสี่ยวไป๋ ลูกชายของหลี่ซืออวี้ที่ไม่เหมือนเด็กทั่วไป เป็นเพราะเขาอยู่กับมารดาเพียงสองคนเขาจึงเป็นคนกล้าหาญและแข็งแกร่งเกินกว่าเด็กคนอื่น วันนี้เขาสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ แสร้งทำเป็นเด็กยาจก เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถบหลังตลาดอย่างจงใจ

"นั่นใคร เด็กใหม่รึ"

เสียงห้วนของเด็กชายร่างผอมที่มีแผลเป็นเฉียงบนใบหน้าเอ่ยขึ้น เด็กกลุ่มหนึ่งลุกพรวดจากถังไม้และลังเก่า ๆ มองผู้มาใหม่ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

เสี่ยวไป๋หรี่ตามอง ก่อนยกยิ้มเอาเรื่อง

"ได้ข่าวว่ากลุ่มขอทานในตลาดนี้มีแต่คนอ่อนหัด ข้าเลยอยากมาดูว่าจริงหรือไม่"

เสียงเฮดังขึ้นทันที ราวกับกองเพลิงถูกสาดด้วยน้ำมัน

"ปากดีเช่นนี้ อยากโดนตีเรอะ"

เด็กแผลเป็นปรี่เข้าใส่พร้อมไม้ด้ามหนึ่ง แต่เสี่ยวไป๋กลับหมุนตัวหลบอย่างรวดเร็ว มือซ้ายจับข้อมืออีกฝ่ายบิดอย่างแรง ก่อนใช้ไหล่ชนอกจนอีกฝ่ายล้มตึง

เด็กคนอื่นกรูเข้ามา แต่ไม่ถึงอึดใจ เสี่ยวไป๋กลับใช้ท่าไม้ตายที่เรียนมาจากมารดาก่อนหน้านี้พลิกสถานการณ์กระทั่งเด็กพวกนั้นนอนระเนระนาด

"แค่ใช้แรงไม่พอหรอก"

เสี่ยวไป๋กล่าวเรียบ ๆ ขณะมองเด็กแผลเป็นที่ลุกขึ้นมาด้วยความตะลึง

"ในเมืองนี้ ถ้าอยากอยู่รอด ต้องใช้สมองมากกว่ากำปั้น"

"แล้วเจ้าเป็นใครกันแน่"

เด็กแผลเป็นถามเสียงต่ำ

"เรียกข้าว่าพี่ไป๋ก็พอ"

เด็กชายหัวเราะเบา ๆ พลางควักห่อขนมปังแห้งจากอกเสื้อโยนให้เด็ก ๆ ที่ยังไม่กล้าลุกขึ้น

"ข้าแบ่งอาหารได้ แลกกับการแบ่งข่าวสารให้ข้า ใครเป็นใครในตลาด ใครคุมอะไรข้าอยากรู้หมด"

เด็กแผลเป็นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"ได้ ข้าชื่อเสี่ยวเฮ่า หากเจ้าหลอกพวกข้าเจ้าจะอยู่ไม่รอดในที่นี้แน่"

"ดี"

เสี่ยวไป๋ยิ้มอีกครั้ง

"ข้าชอบคนพูดตรง"

จากวันนั้น ซอกหลังตลาดเริ่มมีเด็กชายอายุไม่เกินสิบขวบเดินเข้าออกพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ บ้างก็ให้อาหาร บ้างก็วางแผนลับ บ้างก็เล่าเรื่องเหล่าขุนนางให้เด็กขอทานฟังอย่างตลกขบขัน

ในด้านมืดของทางแคบขอทานแห่งเมืองหลวง อิทธิพลของพี่ไป๋เพิ่งเริ่มต้นขึ้น

สามวันให้หลัง ทางเดินตลาดฝั่งตะวันออกยังคงเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะ เสียงถ่มน้ำลาย และกลิ่นเหม็นของซุปกระดูกวัวราคาถูก

"แก๊งเสี่ยวตงคุมทางเดินเส้นนี้มานาน ใครก็อย่าคิดมาหาเรื่อง"

เสียงเด็กคนหนึ่งตะโกนไล่เด็กชายตัวเล็กที่พยายามขอเศษผักใกล้โรงโม่แป้ง

เสี่ยวไป๋ยืนอยู่ไม่ไกล แสร้งทำเป็นเด็กหลงทางแต่กลับจดจำตำแหน่ง พฤติกรรม และจำนวนสมาชิกของกลุ่มเสี่ยวตงได้หมด

"พี่ไป๋ พวกมันดุจริง ๆ"

เสี่ยวเฮ่าเอ่ยเบา ๆ

"ยิ่งดุ ยิ่งสนุก"

เสี่ยวไป๋ยิ้มเยือกเย็นก่อนกระซิบ

"คืนนี้ เราเล่นเกมเปลี่ยนเจ้าที่กันเถอะ"

คืนนั้น ถนนฝั่งตะวันออกมืดสนิท มีเพียงแสงโคมจากโรงข้าวต้มข้างเคียง

"เริ่ม"

เสี่ยวไป๋ส่งสัญญาณ

เด็กขอทานกลุ่มหนึ่งลอบเข้าไปเปลี่ยนป้ายไม้เก่า ๆ หน้าทางเดินที่เขียนว่า

พื้นที่ของเสี่ยวตง เป็น พื้นที่ของพี่ไป๋

อีกกลุ่มวางเหรียญปลอมและห่อขนมเปื้อนโคลนไว้หน้าถ้ำหลบฝนของกลุ่มเก่า แล้วตะโกนให้พ่อค้าแถวนั้นรู้ว่าพวกกลุ่มเสี่ยวตง ขโมยของ

เช้าวันถัดมา เกิดความชุลมุนไปทั่วตรอกซอกซอย

"ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้ขโมย"

เสี่ยวตงกัดฟันแน่นเมื่อพ่อค้าเจ้าถิ่นเริ่มไล่พวกเขาออกจากพื้นที่

ท่ามกลางความโกลาหล เสี่ยวไป๋ก้าวออกมา พูดเพียงคำเดียว

"ใครคุมไม่ได้ ก็ไม่ควรคุม"

"ไอ้เด็กเวร"

เสี่ยวตงพุ่งเข้าหา แต่ถูกเสี่ยวเฮ่ากับพรรคพวกจับตัวเอาไว้แน่น

เสี่ยวไป๋ยื่นขนมไส้ถั่วให้คู่แข่งอย่างไม่แยแส

"ถ้ารู้จักถอย ข้ายังแบ่งเขตนี้ให้ครึ่งหนึ่ง แต่ถ้าคิดจะแย่งคืนข้าอาจให้เจ้าต้องไปนอนนอกเมือง"

เสี่ยวตงกัดฟันแน่น ก่อนสะบัดหน้าแล้วเดินจากไป

เด็กขอทานอีกหลายคนเริ่มหันมามองเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาใหม่

เสี่ยวไป๋หันหลังให้ทุกคน พูดลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบเกินเด็กห้าขวบ

"โลกนี้ไม่ได้ใจดี พวกเจ้าต้องเลือกเอาว่าจะอยู่ข้างใคร"

และจากวันนั้นเป็นต้นมา พี่ไป๋ ไม่ใช่แค่เด็กแปลกหน้าอีกต่อไป แต่กลายเป็นผู้ที่ควบคุมทุกซอกทุกมุมของตลาดเมืองหลวงโดยที่ผู้ใหญ่ยังไม่รู้ตัว

ยามเซิน แดดบ่ายเริ่มคลายแสงแรงกล้า เสี่ยวไป๋นั่งกอดอกอยู่บนลังไม้เก่า ด้านหน้าเขาคือเสี่ยวเฮ่า เสี่ยวจู๋ และเด็กอีกห้าหกคนในชุดมอมแมมตามประสาเด็กขอทาน

"ที่ข้าไม่ให้พวกเจ้าไปยืนแบมือริมสะพาน เพราะมันหาได้แค่เหรียญกับคำด่า"

เสียงของเสี่ยวไป๋ดังชัดเจน แววตาคมปลาบอย่างคนที่คิดอะไรไว้แล้ว

"แล้วจะให้พวกเราทำอะไร"

เสี่ยวเฮ่าถามอย่างไม่แน่ใจ

เสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น ก่อนวาดเส้นบนพื้นดินด้วยกิ่งไม้แห้งเป็นรูปแผนผังของตลาด

"ที่นี่ มีร้านขนมเจ้าใหม่เปิดขาย ยังไม่มีคนซื้อเยอะ ข้าแค่ต้องการให้เสี่ยวจู๋ร้องไห้หน้าร้าน บอกว่าไม่มีเงินซื้อยาให้แม่ที่ป่วย"

เด็ก ๆ หันไปมองหน้ากันอย่างสงสัย

เสี่ยวไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์

"พอคนเริ่มสงสาร คนก็เริ่มซื้อ พอคนแห่มา เจ้าของร้านก็ขายดีแล้วเจ้าของร้านจะให้อะไร"

"ขนม?"

เสี่ยวเฮ่าทาย

"ไม่ใช่"

เสี่ยวไป๋ยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม

"เหรียญสามเหรียญต่อวัน เพื่อไม่ให้เด็กไปร้องไห้หน้าร้านอีก"

เด็กทุกคนอึ้งเงียบ ก่อนกลายเป็นเสียงหัวเราะและแววตาชื่นชม

"แล้วพวกเราล่ะ"

เสี่ยวจู๋ถามอย่างไม่แน่ใจ

"ไม่ใช่ข้าแค่คนเดียวที่อยากได้ข้าวกิน"

"ข้าแบ่งให้ทุกคน คนละส่วน แต่ใครทำงานดี ได้ส่วนแบ่งเพิ่ม"

เสี่ยวไป๋หยิบเหรียญทองแดงสองเหรียญออกมาวางกลางวงอย่างภาคภูมิ

"เราจะไม่ใช่ขอทานเราจะเป็นผู้เจรจาแห่งตลาดนี้ต่างหาก"

หลังจากวันนั้น เสี่ยวไป๋แบ่งหน้าที่อย่างชัดเจน โดยให้เสี่ยวเฮ่าเป็นหัวหน้ากลุ่มสอดแนม เดินทั่วตลาดบอกข่าวว่าร้านไหนขายไม่ดี เสี่ยวจู๋รับหน้าที่ดึงความเห็นใจ ด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ส่วนเสี่ยวไป๋เอง เดินเข้าไปเจรจากับเจ้าของร้าน เสนอบริการสร้างภาพลักษณ์ให้ร้านเจริญรุ่งเรืองขึ้น

เพียงครึ่งเดือน ชื่อของ กลุ่มพี่ไป๋แพร่สะพัดไปทั่วตลาด คนบางกลุ่มเริ่มเรียกเขาว่า ผู้วางกลยุทธ์ตัวน้อย

และในแหล่งขอทานที่เคยเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น กับเสียงโหวกเหวก ตอนนี้กลับมีเสียงหัวเราะของเด็กที่กำลังแบ่งซาลาเปาให้กัน