ตอนที่ 85 : บัญชีครึ่งเล่ม

ตอนที่ 85 : บัญชีครึ่งเล่ม

บัญชีครึ่งเล่มถูกวางอยู่บนโต๊ะไม้ในห้องลับของจวนอ๋องเจ็ด

ขอบกระดาษไหม้ดำหลายจุด กลิ่นควันยังติดอยู่แม้ผ่านมาหลายชั่วยาม หน้าปกหนังถูกไฟเลียจนหงิกงอ แต่ด้านในยังมีตัวอักษรจำนวนไม่น้อยที่อ่านได้

หลินเยว่เปลี่ยนผ้าพันแขนให้เซียวอวี้เฉินเสร็จแล้ว จึงนั่งลงตรงข้ามเขา

"ท่านไม่ควรฝ่าไฟกลับเข้าไป"

เซียวอวี้เฉินมองบัญชีตรงหน้า

"หากไม่เข้าไป บัญชีเล่มนี้คงกลายเป็นเถ้า"

หลินเยว่ชะงักเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ

"คราวหน้าบอกข้าก่อน"

เซียวอวี้เฉินเงยหน้าขึ้น

"แล้วเจ้าจะห้ามหรือ"

"ข้าจะไปด้วย"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากยกขึ้นบาง ๆ

"เช่นนั้นยิ่งไม่ควรบอก"

หลินเยว่หมดคำจะโต้

นางดึงบัญชีเข้ามาใกล้ แล้วเริ่มเปิดทีละหน้าอย่างระมัดระวัง เสี่ยวฝูช่วยถือโคมไฟอยู่ด้านข้าง ส่วนองครักษ์ลับสองคนยืนเฝ้าหน้าประตู ไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้

หน้าต้น ๆ ของบัญชีเป็นรายการสินค้า

ชาแห้ง

สมุนไพรบำรุง

สมุนไพรลดไข้

ผงปรุงยา

กล่องไม้

ผ้าแพรบรรจุยา

ดูเผิน ๆ เหมือนบัญชีค้าขายทั่วไป แต่เมื่อหลินเยว่ไล่ดูจำนวนและวันที่ นางพบความผิดปกติทันที

"จำนวนสมุนไพรบำรุงมากเกินไป"

เซียวอวี้เฉินถาม

"มากเพียงใด"

"มากกว่าที่สำนักแพทย์หลวงใช้ได้ทั้งปี แต่ในบัญชีระบุว่าส่งเข้าคลังหลวงเพียงบางส่วน ที่เหลือถูกลงชื่อว่าเสียหายระหว่างขนส่ง"

เสี่ยวฝูขมวดคิ้ว

"เสียหายบ่อยถึงเพียงนั้นหรือขอรับ"

หลินเยว่วางนิ้วบนตัวเลข

"ไม่ใช่เสียหายจริง ของที่หายไปอาจถูกนำไปผลิตยาอีกชุด หรือเปลี่ยนเป็นของปลอมส่งกลับเข้าระบบ"

เซียวอวี้เฉินเปิดไปหน้าที่มีรายการเงิน

ตัวเลขเรียงเป็นแถว แต่ไม่ได้เขียนชื่อผู้รับตรง ๆ ใช้รหัสแทน

รหัส ก.ค. หนึ่ง

รหัส ก.ค. สอง

รหัส คลังตะวันตก

รหัส ดอกบัว

หลินเยว่หยุดที่คำสุดท้าย

"ดอกบัว"

ทั้งสองสบตากัน

เซียวอวี้เฉินหยิบกระดาษอีกแผ่นจากแฟ้มสืบสวนออกมา

"รหัสนี้เคยพบในบัญชีเมืองชิงเหอ แต่ครั้งนั้นอยู่กับรายการยาลูกกลอนดำ"

หลินเยว่พลิกบัญชีต่อ

หลายหน้าถูกไฟไหม้ไปครึ่งหนึ่ง แต่ยังเห็นจำนวนเงินบางส่วน

เงินจากโรงเก็บชาชิ่งเฟิงถูกโอนไปยังชื่อปลอมหลายสาย จากนั้นบางส่วนย้อนกลับเข้าบัญชีจัดซื้อของกรมคลังในรูปแบบ "ค่าซ่อมโกดัง" และ "ค่าขนส่งสมุนไพร"

นางชี้ให้เซียวอวี้เฉินดู

"นี่คือการฟอกเงิน"

เสี่ยวฝูเอียงคอ

"ฟอกเงินคืออะไรขอรับ"

หลินเยว่อธิบายสั้น ๆ

"เงินที่มาจากของผิดกฎหมาย ถูกทำให้ดูเหมือนเงินถูกต้อง ผ่านบัญชีหลายชั้น สุดท้ายกลับมาอยู่ในมือคนเดิมโดยไม่มีร่องรอยชัดเจน"

เซียวอวี้เฉินมองนางด้วยแววตาแปลกใจ

"เจ้ารู้เรื่องบัญชีด้วยหรือ"

"โรงพยาบาลก็ต้องบริหารเงิน คนโกงยาในคลังก็มีทุกยุค"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนอยากถามว่ายุคใด แต่สุดท้ายไม่ได้ถาม

หลินเยว่เปิดไปถึงหน้าที่ไหม้ไปเกือบหมด

ด้านล่างยังเหลือตราประทับครึ่งดวง

เป็นตรากรมคลัง

ด้านข้างมีชื่อเจ้าหน้าที่ระดับกลางหลายคน

หานจิ้ง

หลัวเฉิง

เติ้งซาน

ชื่อเหล่านี้เคยปรากฏในบัญชีส่งยาหลวงมาก่อน

เซียวอวี้เฉินกล่าวเสียงต่ำ

"นี่พอจะจับคนของกรมคลังได้หลายคน"

หลินเยว่พยักหน้า

"แต่ยังไม่พอถึงเสนาบดี"

"ใช่"

เขามองหน้าที่ถูกไฟเผาหายไปตรงตำแหน่งสูงสุด

"ชื่อของคนที่อยู่เหนือพวกเขาถูกเผาไปพอดี"

เสี่ยวฝูกำหมัด

"แปลว่าพวกเขาตั้งใจเผาตรงนั้นหรือขอรับ"

หลินเยว่ส่ายหน้า

"อาจไม่ใช่เฉพาะตรงนั้น แต่พวกเขาตั้งใจเผาทั้งคลังเพื่อให้ไม่มีอะไรเหลือ เราโชคดีที่ได้บัญชีครึ่งเล่มมา"

เซียวอวี้เฉินกล่าว

"โชคดีที่เจ้าดื้อ"

หลินเยว่เงยหน้ามองเขา

"และโชคดีที่ท่านดื้อกว่า"

ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ

นอกหน้าต่าง ฟ้ายังมืด แต่รุ่งอรุณกำลังใกล้เข้ามา

เซียวอวี้เฉินสั่งให้องครักษ์คัดลอกบัญชีทุกหน้าที่ยังอ่านได้ และทำสำเนาแยกสามชุดตามระบบที่หลินเยว่เคยใช้กับเวชระเบียน

หลินเยว่ยิ้มบางเมื่อเห็นเขาสั่งเช่นนั้น

"ท่านเริ่มคิดเหมือนหมอแล้ว"

เซียวอวี้เฉินตอบ

"ไม่ ข้าเริ่มคิดเหมือนเจ้า"

ไม่นาน ข่าวบัญชีครึ่งเล่มถูกส่งเข้าวังอย่างลับที่สุด

ฮ่องเต้ทรงรับฟังรายงานในตำหนักบรรทม พระพักตร์ยังซีดจากพระอาการป่วย แต่พระเนตรกลับคมชัดกว่าหลายวันก่อน

เซียวอวี้เฉินถวายบัญชีส่วนที่คัดลอกได้

"เส้นทางเงินเชื่อมโรงเก็บชานอกเมืองกับบัญชีจัดซื้อของกรมคลังพ่ะย่ะค่ะ มีรายชื่อเจ้าหน้าที่กรมคลังหลายคนเกี่ยวข้องกับยาพิษ สมุนไพรปลอม และเส้นทางดอกบัวดำ"

ฮ่องเต้ทรงเปิดอ่านอย่างช้า ๆ

พระหัตถ์สั่นเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เพราะอ่อนแรงเพียงอย่างเดียว

เป็นความโกรธ

"กรมคลัง"

พระสุรเสียงแผ่ว แต่เย็นจัด

"ข้าปล่อยให้พวกเขาดูแลเงินของแผ่นดิน แต่พวกเขากลับใช้เงินของแผ่นดินซื้อพิษมาทำร้ายประชาชน"

หลินเยว่คุกเข่าอยู่ด้านล่าง

"ทูลฝ่าบาท หลักฐานนี้ยังไม่ถึงตัวผู้บงการสูงสุดเพคะ แต่พอพิสูจน์ได้ว่าเส้นทางยาพิษใช้ระบบของกรมคลังเป็นทางผ่าน"

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนาง

"เจ้าคิดว่าควรทำอย่างไร"

หลินเยว่ตอบ

"หากจับทุกคนทันที ผู้บงการอาจตัดหางแล้วหลบไป หม่อมฉันเห็นว่าควรเฝ้าดูเส้นทางเงินและยาอีกระยะ จับเฉพาะคนที่จำเป็น และให้คนของท่านอ๋องสืบอย่างลับที่สุดเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงนิ่งไปนาน

ก่อนตรัสเบา ๆ

"ข้าเคยคิดว่าศัตรูอยู่ชายแดน"

พระองค์มองบัญชีในพระหัตถ์

"แต่ศัตรูอยู่ในราชสำนักของข้าเอง"

คำตรัสนั้นทำให้ทั้งตำหนักเงียบลง

จากวันนั้น ฮ่องเต้เริ่มระแวงขุนนางมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

การประชุมราชสำนักในวันถัดมา พระองค์ทอดพระเนตรขุนนางแต่ละคนเนิ่นนานกว่าปกติ โดยเฉพาะแถวของกรมคลัง

เสนาบดีกรมคลังยังคงยืนสงบ สีหน้าอ่อนโยนเหมือนเดิม

เมื่อถึงคราวถวายรายงานเรื่องภาษี เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง ไม่มีร่องรอยหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

แต่ทันทีที่เลิกประชุม เขากลับเดินกลับจวนเร็วกว่าปกติ

ในห้องหนังสือปิดสนิท ชายชุดดำคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

"นายท่าน บัญชีจากคลังลับยังไม่ถูกเผาหมดขอรับ"

เสนาบดีกรมคลังวางถ้วยชาลงช้า ๆ

ครั้งนี้ เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะหนักกว่าทุกครั้ง

"อยู่ที่ใคร"

ชายชุดดำก้มหน้าต่ำ

"อยู่ในมืออ๋องเจ็ด และหมอหลวงหลินเป็นคนตรวจบัญชีด้วยตนเอง"

ความเงียบในห้องเย็นลงทันที

เสนาบดีกรมคลังหลับตาครู่หนึ่ง

เมื่อเปิดตาขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

แต่น้ำเสียงเย็นจนไร้ชีวิต

"ดี"

"ในเมื่อบัญชีอยู่ในมืออ๋องเจ็ด"

"ก็ทำให้ทุกคนเชื่อว่าอ๋องเจ็ดปลอมบัญชีเพื่อใส่ร้ายกรมคลัง"

ชายชุดดำเงยหน้า

"แล้วหมอหลวงหลินเล่าขอรับ"

เสนาบดีกรมคลังหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา

บนกระดาษมีชื่อหลินเยว่เขียนไว้ด้วยหมึกดำ

เขาใช้ปลายนิ้วกดลงบนชื่อนั้นเบา ๆ

"นางเป็นดวงตาของเขา"

"ทำให้ดวงตานั้นมืดเสีย"

นอกหน้าต่าง แสงเช้าส่องลงบนจวนเสนาบดี

แต่ในห้องหนังสือ เงามืดกลับหนายิ่งกว่าเดิม