บทที่ 4 หมอเทวดา (1)

“ท่านแม่ทัพ ให้คนเตรียมน้ำอุ่นเข้ามาเจ้าค่ะ”

“ได้”

ไม่นานก็มีคนนำถาดน้ำอุ่นเข้ามาตามคำสั่ง ซูเมิ่งหลานกุมขมับ เป็นเพราะนางไม่ชัดเจนเอง

“ไม่ใช่เช่นนี้ ข้าหมายถึงน้ำอุ่นทั้งอ่างเจ้าค่ะ”

เซี่ยเวยตวัดตามองเข้ม “เจ้าจะรักษาไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องเตรียมอ่างน้ำอุ่น ชายแดนห่างไกลหาใช่ความสุขสบายเมืองหลวง จะต้องเตรียมอ่างน้ำไปด้วยเหตุใด”

ซูเมิ่งหลานถอนหายใจ “ท่านแม่ทัพ นี่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษา พิษในตัวของท่านมีทั้งร้อนและเย็นสับเปลี่ยนกันเป็นพัก ๆ ถูกต้องหรือไม่”

เซี่ยเวยคิ้วกระตุก ในเมื่อนางรู้ถึงอาการที่เขาปิดบังเอาไว้ลึกล้ำเช่นนี้ นางคงมิใช่พวกต้มตุ๋น เขาจะลองหยั่งเชิงนางดูสักครา “อืม เช่นนั้นข้าจะให้คนเตรียมเข้ามาใหม่”

“เจ้าค่ะ”

ซูเมิ่งหลานเริ่มจัดแจงสมุนไพรและส่วนผสมรอ “ไม่นึกเลยว่าค่ายทหารของท่านจะอยู่ดีกินดีกว่าบางหมู่บ้านเสียอีก”

“หมู่บ้านของเจ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือหรือ”

“ท่านเป็นถึงแม่ทัพก็ยังไม่รู้หรือ” ซูเมิ่งหลานไม่ได้มองเขา มือและสายตายังคงจับจ้องอยู่กับสมุนไพรหลากชนิดที่วางเรียงอยู่ตรงหน้า

“ข้ามีหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองจากผู้รุกราน ส่วนการจัดเตรียมเสบียงและความช่วยเหลือต่าง ๆ ย่อมต้องให้ขุนนางที่เกี่ยวข้องดูแลโดยตรง”

ซูเมิ่งหลานพยักหน้า “เป็นเช่นนี้เอง แต่ดูเหมือนว่าการช่วยเหลือจะไม่ทั่วถึงนะเจ้าคะ หรือว่าแคว้นจงเจียนที่ขึ้นชื่ออุดมทั้งแร่เงินแร่ทองและทรัพยากรธรรมชาติจะแร้นแค้นเพียงนี้ แม้แต่ความช่วยเหลือแถบชายแดนก็เข้าไม่ถึง”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

ซูเมิ่งหลานช้อนตามองเขา อีกฝ่ายไม่ได้ละสายตาจากนางเลยเช่นกัน “ผู้อพยพเหล่านั้นหิวโซแทบจะกินเนื้อมนุษย์ด้วยกันอยู่แล้ว”

“เป็นไปได้อย่างไร”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ หากท่านไม่เชื่อก็ให้คนไปตรวจสอบได้เลยเจ้าค่ะ”

“แต่ที่เป่ยเปียนมีการตั้งศูนย์อพยพ ยามสงครามแม้จะลำบากมากกว่าแต่ก่อน ทว่าเมืองหลวงก็มิเคยละเลย”

ซูเมิ่งหลานยิ้มเยาะ นางเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ว่าชายแดนที่นางอาศัยอยู่เป็นเพียงส่วนเนื้อร้ายที่ถูกหลงลืม “ทำไมที่นี่ไม่มีศูนย์อพยพ พวกเราอยู่กันเองอย่างยากลำบาก การช่วยเหลือเข้ามาไม่ถึง หนึ่งปีเต็มต้องอยู่อย่างหวาดระแวง กระทั่งตัดสินใจระหกระเหินเพื่อไปขอความช่วยเหลือที่เมืองจินหลิง หรือเพราะฮ่องเต้เห็นว่าชาวบ้านตาดำ ๆ เช่นเราเป็นภาระ จึงคิดจะกำจัดทิ้งอย่างนั้นหรือ กลียุคโดยแท้ หากเกิดโรคระบาดครานี้จะได้ตายกันหมด”

เซี่ยเวยกำหมัดแน่นจนไหล่ขยับ เขาเองก็เพิ่งถูกเรียกตัวมาชายแดนแถบนี้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน นึกไม่ถึงว่าอู่ข้าวอู่น้ำแห่งแคว้นจงเจียนจะแร้นแค้นทุกข์ยากยิ่งกว่าอยู่ท่ามกลางเพลิงนรก ทั้งที่เป็นเส้นทางแลกเปลี่ยนค้าขายกับต่างแคว้น หรือว่ามีคนจงใจละทิ้งแผ่นดินแถบนี้เพื่อการบางอย่าง

เช่นนั้นหมายความว่าแคว้นจงเจียนมีหนอนบ่อนไส้ ดูเหมือนคนผู้นี้คิดจะตัดชายแดนแถบนี้ยกให้ศัตรู

“เรื่องนี้เจ้าพูดจริงหรือ”

“จริงหรือไม่ท่านตรวจสอบดูก็รู้ จากสีหน้าของท่านแม่ทัพ…” ซูเมิ่งหลานหรี่ตาลงจนแคบ “ท่านเองก็ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนสินะเจ้าคะ อ้อ…ที่แท้จงเจียนก็มีพวกขุนนางกังฉินขายชาตินี่เอง”

“พอแล้ว! พูดจาเหิมเกริม เจ้าไม่อยากมีเงาหัวแล้วกระมัง”

“ชิ ไม่พูด ๆ ข้าไม่สนก็ได้ว่าที่นี่จะเป็นอย่างไร ขอแค่หาทางกลับไปโลกเดิมได้ข้าก็สบายตัวแล้ว” ซูเมิ่งหลานเชิดหน้าลอยลม

นางไม่รู้หรอกว่าจะกลับไปได้หรือไม่ บางทีอาจมีประตูข้ามกาลเวลาที่ไหนสักแห่ง หวังว่าร่างของนางจะยังถูกแช่แข็งเอาไว้อย่างดี

“ท่านแม่ทัพ น้ำอุ่นเรียบร้อยแล้วขอรับ” จางเหว่ยองครักษ์คนสนิทอีกนายเอ่ย

“ขอบคุณเจ้ามาก ออกไปก่อนเถอะ”

จางเหว่ยหลุกหลิก เขามองหญิงสาวสลับไปมากับสีหน้าเย็นชาของผู้เป็นนาย “ขอรับ”

“ช้าก่อน”

“ท่านแม่ทัพมีสิ่งใดจะสั่งเพิ่มขอรับ”

เซี่ยเวยปรายตามองหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไป เสียงทุ้มกระซิบเบา “ส่งคนไปสืบเรื่องของหมู่บ้านเหอพ่าน จำไว้ว่าเรื่องนี้ต้องปิดเป็นความลับ”

“เข้าใจแล้วขอรับ”

ไม่นานจางเหว่ยก็จากไป ภายในกระโจมไม่เล็กไม่ใหญ่จึงเหลือเพียงเซี่ยเวยและซูเมิ่งหลานตามลำพัง

“มาเถอะเจ้าค่ะ” ซูเมิ่งหลานสาวเท้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มร่างสูงโดยไม่คิดสิ่งใด นางคว้าสาบเสื้อของเขาหมายจะช่วยอีกฝ่ายเปลื้องเกราะตัวหนาออกจากร่าง

เซี่ยเวยผงะ เขาคว้ามือเล็กไว้อย่างรวดเร็ว “เจ้าคิดทำอะไร”

ซูเมิ่งหลานหน้าถอดสี แรงของชายหนุ่มเมื่อครู่แทบบีบกระดูกนิ้วของนางจนแหลกละเอียด

“โอ๊ย…ท่านคิดจะหักมือข้าหรือ ในเมื่อต้องใช้น้ำรักษาก็ต้องถอดเสื้อผ้าอย่างไรเจ้าคะ”

“ไร้ยางอาย!”