บทที่ 4 หมอเทวดา (2)

ซูเมิ่งหลานถูกชายหนุ่มดันกายออกจนเซล้มลง เพราะสัญชาตญาณความเป็นหมอในยุคปัจจุบันทำให้นางเองก็ลืมตัวไปชั่วขณะ การรักษาไหนเลยจะแบ่งแยกชายหญิง มีเรือนร่างใดบ้างที่นางไม่เคยเห็น แม้จะเห็นอวัยวะส่วนลับนางก็ยังคิดว่านั่นเป็นเรื่องปกติ

“ท่านแม่ทัพ บอกดี ๆ ก็ได้นี่เจ้าคะ เหตุใดต้องผลักข้าด้วย” ซูเมิ่งหลานพยุงก้นที่เจ็บแปลบของตนขึ้นมา

ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นเยียบ “ข้าบอกไว้ก่อนอย่าคิดเล่นลูกไม้มอมเมาข้า หากเจ้ารักษามั่ว ๆ อย่าคิดว่าจะมีลมหายใจได้ถึงพรุ่งนี้”

‘ได้พบแม่ทัพเซี่ยพญายมใจเหี้ยมคนนี้แล้วยุ่งยากยิ่งกว่าทำเควสลาสบอสเสียอีก’ ซูเมิ่งหลานบ่นในใจ

“หากท่านไม่เชื่อข้าก็ตามใจ อีกครึ่งชั่วยาม ^[1] พิษในตัวของท่านจะกำเริบแล้ว ท่านแม่ทัพคงไม่คิดจะใช้ชีวิตทุกค่ำคืนด้วยความทรมานไปตลอดใช่หรือไม่” ไม่ว่าจะอย่างไรนางต้องงัดความรู้ที่มีออกมาให้หมด

แม้ซูเมิ่งหลานจะมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แต่ทว่าความรู้ของนางกลับผนวกเข้ากับการแพทย์ยุคโบราณได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทำให้ความสามารถของนางลึกล้ำดั่งอัจฉริยะ ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ดี แต่เป็นเช่นนี้นางก็ประหนึ่งหมอเทวดาอย่างแท้จริง

เซี่ยเวยลังเล แต่เมื่อนึกถึงทุกค่ำคืนที่ตนต้องอดทนกับความร้อนสุดขีดสลับเปลี่ยนกับเย็นสุดขั้วแล้ว เขาก็อดยอมรับไม่ได้ว่านางช่างมีฝีมือในการมองอาการอย่างเฉียบขาด ขอเพียงนางไม่ใช่สายลับที่ลอบมาล้วงเอาความลับของเขา เขาก็จะยังสามารถใช้ประโยชน์จากนางได้

“หันหลังไป”

“ท่านอายหรือ จะอายทำไมข้าเป็นหมอนะเจ้าคะ มีเรือนร่างแบบใดบ้างที่ยังไม่เคยเห็น”

ใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึงดั่งเมฆาพยับลอยเหนือศีรษะ ซูเมิ่งหลานขนลุกเกรียวขึ้นเดี๋ยวนั้น

“ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าไม่มองแล้ว เหตุใดต้องดุเพียงนี้ด้วย”

ไม่ทันหันหลังแขนของนางก็ถูกคว้าไว้จนร่างปลิวไปหยุดที่เบื้องหน้าของเขา ซูเมิ่งหลานแหงนมองคนตัวสูงตาปริบ ๆ

‘โอ้โห เขาสูงมากจริง ๆ พอมองใกล้ ๆ แล้วหล่อเหลาอย่างกับพระเอกซีรีส์ย้อนยุค’

“มองพอหรือยัง ในเมื่อเจ้าไม่ถือ เช่นนั้นก็ช่วยข้าถอด”

ซูเมิ่งหลานหลุดจากภวังค์ แพขนตาหนาขยับไหว “อ้อ…ข้าช่วยท่านเอง”

มือเรียวเริ่มช่วยปลดเสื้อเกราะชั้นแรกออกจากร่างของเขา ทว่าเมื่อเกราะนอกหลุดจากตัว ซูเมิ่งหลานก็แทบแขนพลิก

“เสื้อเกราะของท่านหนักอะไรเช่นนี้เจ้าคะ”

เซี่ยเวยยิ้มมุมปาก “ทำไม… เจ้าบอกเองว่าจะช่วยไม่ใช่หรือ แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว อ่อนแอยิ่งนัก”

เขาสำรวจสีหน้าของหญิงสาวด้วยความสงสัย ผิวพรรณของนางไม่ได้หยาบกระด้างเฉกเช่นคราแรกเห็น หนำซ้ำยังงดงามเนียนละเอียดอย่างมาก

เซี่ยเวยกลืนน้ำลายจนลำคอขยับ เขาสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง หากนางเป็นสายลับที่ถูกฝึกฝนมาจริง แค่เสื้อเกราะไม่ถึงยี่สิบจิน ^[2] น่าจะต้องถืออย่างสบายไม่ใช่หรือ ดูเหมือนเขาจะหวาดระแวงมากจนเกินไป แต่ก็ประมาทมิได้ เพราะสตรียิ่งงดงามก็ยิ่งอันตราย

ซูเมิ่งหลานยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ถ้ารู้แต่แรกว่าชุดนักรบถอดยุ่งยากซ้ำยังหนักเช่นนี้ นางจะไม่มีทางยื่นมือเข้ามาช่วยเด็ดขาด รู้หรือไม่ว่ามือของนางล้ำค่าเพียงใด ก่อนหน้าก็ถูกเขาบีบจนกระดูกแทบหัก มาบัดนี้เสื้อเกราะเขายังทำพิษนางอีก อย่างนี้แล้วจะมีแรงใดมาฝังเข็มรักษา

“อ๊ะ ไม่ออก ทำไมชุดนักรบโบราณยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย” ซูเมิ่งหลานบ่นกระปอดกระแปด

ไม่ว่าดึงอย่างไรเข็มขัดของชายหนุ่มก็ไม่หลุดเสียที แม่ทัพเซี่ยผู้นี้ก็เหลือเกิน เห็นได้ชัดว่านางไม่ชำนาญเขายังยืนแข็งทื่อเป็นหินผา นางบอกจะช่วยก็ใช่ว่าเขาต้องทำตัวเป็นง่อยเสียหน่อย

“นี่ ท่านแม่ทัพ ท่านช่วย…”

ทันทีที่นางแหงนหน้าขึ้นไปปลายจมูกดันเผลอไปแตะปลายคางอีกฝ่าย

ทั้งสองตื่นตะลึงจนไม่มีใครกล้าขยับ ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นกะทันหัน หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระโจนออกมาจากอก

“ข้าทำเอง” เซี่ยเวยได้สติ

“เจ้าค่ะ” ซูเมิ่งหลานรีบดึงมือกลับ

แต่เพราะชายเสื้อของนางดันติดอยู่กับเข็มขัดของเขา ซูเมิ่งหลานตกใจตาเบิกโพลง นางกำลังจะหงายหลังลงอ่างน้ำแล้ว เซี่ยเวยรีบคว้าแขนเล็กเอาไว้ด้วยความตื่นตระหนก

หากแต่ทั้งสองไม่ทันตั้งตัว ทำให้โถมน้ำหนักมาข้างหน้ามากเกินไป ไม่ใช่แค่ซูเมิ่งหลานที่หงายท้องลงอ่างไปผู้เดียว นางยังลากคนตรงหน้าลงมาพร้อมกันอีกด้วย

ตู้ม!

เชิงอรรถ

^{^}"ครึ่งชั่วยาม" หมายถึง ระยะเวลา 1 ชั่วโมง โดยอ้างอิงจากการนับเวลาแบบจีนโบราณ ซึ่งแบ่งเวลา 24 ชั่วโมง ออกเป็น 12 ชั่วยาม (1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง)

^{^}จิน (Jin - 斤) คือมาตราชั่งน้ำหนักดั้งเดิมของจีน ซึ่งปัจจุบันในจีนแผ่นดินใหญ่ถูกกำหนดให้มีค่าเท่ากับ 500 กรัม (หรือ 0.5 กิโลกรัม)