บทนำ

"ขอโทษนะคะ เด็กที่เกิดอุบัติเหตุจากกระจกบาดตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ" เจ้าหน้าที่สาวที่นั่งให้บริการอยู่จุดประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเงยหน้าจากหน้าจอการทำงานก่อนส่งยิ้มตอบด้วยท่าทางเป็นมิตร ก้มลงมองที่หน้าจออีกครั้งรัวนิ้วมือบนแป้นพิมพ์เล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าอีกครั้งแล้วตอบคำถามด้วยเสียงที่สุภาพ

"ตอนนี้คนไข้อยู่ที่ห้องฉุกเฉินฝั่งที่เป็นกุมารเวชกรรมค่ะ เดินออกตรงทางเชื่อมนี้เลี้ยวขวาตรงไปจนสุดได้เลยค่ะ" เมื่อได้คำตอบแล้ว ปภาวรินทร์รีบเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินไปตามทิศทางข้างหน้าตามที่เจ้าหน้าที่แนะนำ อาจเพราะเป็นโรงพยาบาลเอกชน ความวุ่นวายที่เธอเคยสัมผัสเมื่อสมัยก่อนตอนพายายมาโรงพยาบาลแทบจะไม่มี ออกจะต่างกันอย่างสิ้นเชิงด้วยซ้ำ ในขณะที่ตอนนั้นเธอจำได้ถึงสภาพความแออัดของทั้งคนป่วยและญาติมานั่งรอกันแน่นขนัด คนที่หาที่นั่งไม่ทันก็ต้องยืนรอ ทั้งวุ่นวายและแออัด เพราะบริการที่ไม่สามารถรับรองได้อย่างเพียงพอ เมื่อเทียบกับที่นี่ขนาดโซนแผนกรับยาที่ปกติคนจะเนืองแน่น ยังมีคนใช้บริการนั่งเก้าอี้รอเรียกตามคิวอยู่ประปราย อีกทั้งระหว่างทางที่เดินผ่านไปค่อนข้างเงียบสงบแต่ก็ไม่ได้ร้างผู้คน ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนบริการอยู่เป็นจุดๆ

เสียงโทรศัพท์ที่เธอถือไว้ในมือส่งเสียงเรียกเข้าส่งผลให้เธอละความสนใจจากการสังเกตรอบๆ ตัว ก่อนจะกดรับสายเมื่อเป็นคนที่เธอพยายามติดต่อก่อนหน้านี้แต่ไม่มีคนรับสาย

(พี่ชาซอลขอโทษพอดีซอลกำลังวุ่นๆ เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ ตอนนี้อยู่ไหนแล้วคะ) เสียงณิชาหรือซอลคนที่เปรียบดั่งเจ้านายเธอเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิดเมื่อเห็นสายที่ไม่ได้รับจากเธอ

(ไม่เป็นไรค่ะคุณซอลตอนนี้พี่ถึงโรงพยาบาลแล้ว กำลังไปห้องฉุกเฉินที่น้องชมพูอยู่) 

(โอเคค่ะ ฝากพี่ชาด้วยนะคะตอนนี้ซอลขอเคลียร์กับทางเจ้าหน้าที่ตำรวจก่อน)

(ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะเรื่องน้องชมพูเดี๋ยวพี่ดูเอง)

(เอ้อพี่ชา พอดีคุณพ่อคุณแม่น้องทำธุระอยู่ต่างจังหวัดคนที่มาดูตอนนี้คือคุณป้านะคะ แต่พี่ชาระวังไว้หน่อยนะคะพอดีคุณป้าน้องค่อนข้างแรง เมื่อกี้ก่อนซอลออกมาก็มาโวยวายไปแล้วรอบนึง นี่ไม่รู้จะมาอีกรึเปล่า แต่ไม่ต้องห่วงนะคะซอลฝากเรื่องกับหมอหมอกไว้แล้ว)

(ใครนะคะ!) ใบชาย้อนถามอีกครั้ง ตงิดใจกับชื่อที่ปลายสายเพิ่งเอ่ยออกมา

(หมอหมอกค่ะ พี่ชาน่าจะรู้จักเพื่อนของพี่เมลที่เรียนที่เดียวกันกับพวกพี่ไง)

ใบชานิ่งอึ้งไปหลายวินาที หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่ได้เป็นมานานหลายปีเมื่อได้ยินชื่อนั้น เริ่มจากความตกใจที่ได้ยินชื่อเขา ความดีใจที่อาจจะมีโอกาสได้เจอเขาอีกครั้ง และความหวั่นวิตก...เมื่อภาพสุดท้ายของเธอกับเขาใน 'คืนนั้น' แวบเขามาในหัว เขา...จะจำมันได้ไหมนะ

(พี่ชา..พี่ชาคะ!) ปภาวรินทร์กะพริบตาเล็กน้อยเรียกสติเมื่อเสียงปลายสายยังเอ่ยเรียกชื่อเธอ

(คะ..คุณซอล)

(เป็นอะไรรึเปล่าคะ เห็นเงียบไป)

(ไม่เป็นไรค่ะ คุณซอลไม่ต้องห่วงจัดการเรื่องตรงนั้นได้เลยเดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง)

ใบชาเอ่ยตัดบทเมื่อณิชาเห็นว่าเธอน่าจะจัดการทุกอย่างได้จึงขอวางสายไป ในขณะที่เธอยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจมอยู่กับความคิดมากมายเพียงลำพัง หมอหมอก ถ้าตามที่ซอลพูดมาคงไม่พ้นคนๆ เดียวกับที่เธอคิด ถ้าเป็นแบบนั้นก็มีโอกาสต้องเจอหน้ากัน ถ้าเจอแล้วเขาจะเป็นยังไงนะ จะจำเธอได้รึเปล่า ถ้าจำได้จะจำได้แค่ไหน จะจำได้ไหมว่าคนที่อยู่กับเขาในคืนนั้น คือเธอ...

"นี่ไงครูของน้องชมพูฉันจำได้ เธอมาคุยกับฉันเลยนะว่าจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง หลานฉันเป็นแบบนี้!!" เสียงตวาดดังจากด้านหลังส่งผลให้เธอออกจากภวังค์ความคิด ปภาวรินทร์ครุ่นคิดเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางคนตรงหน้าแผดเสียงตวาดมาดังลั่นก่อนจะถึงตัวเธอซะอีก ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อคุ้นๆ แล้วว่าคนนี้คือใคร ป้าของน้องชมพูเด็กนักเรียนที่เธอสอนพิเศษภาษาจีนให้ โดยปกติคนที่มารับมาส่งจะเป็นคุณแม่ของน้อง มีเพียงอาทิตย์นึงที่คุณป้าเป็นฝ่ายมาเอง ถึงจะเป็นเพียงอาทิตย์เดียวแต่เธอก็จำได้แม่นถึงวีรกรรมที่คุณป้าคนนี้มาโวยวายอยู่ดังลั่นโรงเรียนสอนพิเศษ เนื่องจากในวันนั้นเธอให้ทำแบบฝึกหัดวัดความรู้ก่อนเริ่มบทเรียนใหม่ ซึ่งเป็นเพียงการประเมินก่อนที่จะเข้าบทเรียนนั้นเท่านั้นเอง แต่คุณป้ากลับโมโหและไม่พอใจเนื่องจากหลานสาวคนเดียวตอบผิดได้คะแนนไม่ถึงครึ่ง ซึ่งเธอพยายามอธิบายแล้ว แต่คนตรงหน้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หาว่าเธอสอนไม่ดี เรียนไปเด็กก็ไม่มีความรู้ จนน้องชมพูเด็กเพียงเจ็ดขวบต้องเป็นฝ่ายฉุดมือคุณป้า และเป็นคนพูดอธิบายเอง ถึงอย่างนั้นก็เถอะคุณป้าก็ยังหาเรื่องมาต่อว่าทั้งเธอทั้งโรงเรียนอยู่ดี กว่าเรื่องวันนั้นจะผ่านพ้นไปได้ก็เล่นเอาบรรดาคุณครูปาดเหงื่อกันไปหมด แถมยังต้องพยายามกันเด็กๆ ไม่ให้ไปเล่นแถวบริเวณนั้น เพราะไม่อยากให้มาเห็นหรือรับรู้ถึงพฤติกรรมแบบนั้นของผู้ใหญ่ ซึ่งขนาดวันนั้นยังเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น แล้ววันนี้ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าคุณป้าจะขนาดไหน

"แม่เบาๆ สิคนมองกันเต็มแล้ว" เด็กวัยรุ่นคนที่ยืนข้างๆ รีบเอ่ยสะกิดคนเป็นแม่เมื่อเริ่มเป็นจุดสนใจพลางค้อมตัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงขอโทษคนตรงหน้า

"เบาอะไร! แกจะอายอะไรพวกมันสิต้องอาย เปิดโรงเรียนบ้าอะไรทำให้หลานฉันเจ็บตัว ห่วยแตก!!" คุณป้ายังตวาดเสียงดังลั่นเมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่มีท่าทีตอบโต้อะไร

"คุณใจเย็นๆ ก่อนนะคะฉันเข้าใจว่าคุณห่วงหลานแต่นี่เป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นนะคะ" ปภาวรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น พยายามเข้าใจคนตรงหน้าว่าถ้าเป็นเธอก็คงเป็นห่วงไม่น้อยเหมือนกัน

"ใจเย็นอะไร? ไม่ใช่หลานเธอนี่ หลานฉันตัวแค่นั้นต้องมาเจ็บตัวเพราะพวกไม่มีความรับผิดชอบแบบพวกเธอ ทำมาเป็นเปิดโรงเรียนสอนภาษา บอกดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ แค่ความปลอดภัยยังมีให้หลานฉันไม่ได้เลย!" ใบชาลอบถอนหายใจถึงจะเข้าใจได้ว่าคนตรงหน้าเป็นห่วงหลาน แต่การที่มาต่อว่าคนอื่นเสียๆ หายๆ มันก็คือเรื่องไม่สมควร อีกอย่างอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของพวกเธอสักหน่อย

"เอาเป็นว่าขอฉันไปดูอาการของน้องชมพูก่อนแล้วกันค่ะ ส่วนเรื่องอื่นๆ เดี๋ยวจะมาคุยรายละเอียดทีหลัง ไม่ต้องห่วงค่ะทางโรงเรียนพร้อมรับผิดชอบอยู่แล้วค่ะ" ปภาวรินทร์เอ่ยให้ผู้ปกครองมั่นใจเพราะเธอรู้ดีว่าณิชาจะไม่ปัดความรับผิดชอบแน่นอน

"นี่จะหนีใช่ไหม!! แล้วมาบอกรับผิดชอบคิดจะเอาเงินฟาดหัวพวกฉันรึไง!" 

"คุณป้าคะ ไปดูน้องก่อนดีไหมคะ ตอนนี้หมอน่าจะทำแผลเสร็จแล้วเด็กอยู่คนเดียวจะกลัวนะคะ" ใบชาเอ่ยเสียงเรียบพยายามเรียกสติคนสูงอายุกว่าให้เห็นว่าสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ควรจะเป็นหลาน

"เธอไม่ต้องมาพูดเลย ห่วยแตกกันหมดหมดทั้งโรงเรียนทั้งครู!" ใบชาผงะถอยหลังเมื่อคนตรงหน้าพุ่งตรงมาหาเธออย่างคุกคาม สีหน้าโกรธจัด

"ว๊าย" ก่อนที่เธอจะร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อคุณป้าปรี่เข้ามาหาเธอพลางกระชากแขนเธออย่างรุนแรง ปภาวรินทร์เสียหลักเกือบหงายหลังหากไม่มีมืออุ่นๆ ประคองจับเธอไว้ก่อน กลิ่นหอมสะอาดจากน้ำยาปรับผ้านุ่มหรืออาจจะเป็นน้ำหอมแบรนด์ดังทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด หรือความจริงอาจเป็นความอบอุ่นจากคนด้านหลังทำให้ความกลัวหายเป็นปลิดทิ้ง ถึงแม้ไม่ได้เจอกันนานถึงห้าปีแต่ความรู้สึกที่โอบล้อมเธออยู่เป็นความรู้สึกคุ้นชินเหมือนกับความทรงจำในค่ำคืนนั้น 

หมอหมอก

 ราวกับโลกทั้งใบหมุนช้าลงเมื่อเธอหันมองคนด้านหลังถึงแม้จะคิดอยู่แล้วว่าเป็นเขาแต่ใบหน้าที่เธอไม่ได้เจอนานถึงห้าปีก็ทำเอาหัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ใบหน้าที่เคยโดดเด่นอย่างไรในตอนนั้น ตอนนี้ก็แทบไม่ต่างกัน ออกจะดูดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ คิ้วสีดำคมเข้ม ดวงตาสุขุมนุ่มลึกเปี่ยมเสน่ห์ จมูกโด่งรับกับสันกราม ริมฝีปากหนาได้รูป แต่ทั้งหมดที่เธอเห็น ไม่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบได้เท่ากับฝ่ามือร้อนที่ยังคงประคองเธออยู่ ถึงแม้แค่เพียงแผ่นหลังที่สัมผัสโดนกับอกผาย แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นน่าพึ่งพิงอย่างประหลาด ใบชาเดาได้ไม่ยากว่าภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวมีร่างสมส่วนแบบคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำซ่อนอยู่ เธอจ้องมองจนร่างสูงรู้สึกตัว เขาก้มใบหน้าลงสบตาเธอ สายตาสุขุมที่เธอเห็นตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนราวกับมีประกายอะไรบางอย่างที่เธอมองไม่ออก สายตานิ่งๆ ดูลึกล้ำยากจะเดาความคิด ใบชาเริ่มขมวดคิ้วอย่างหวาดระแวงตามประสาคนมีชนักติดหลังเมื่อเห็นคนตรงหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ ถึงจะเพียงนิดเดียวจนแทบจะมองไม่ทัน แต่กับเธอที่มองเขาอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว มั่นใจว่าเขาต้องยกยิ้มแน่ๆ ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างประหลาด ทั้งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งสายตาแบบนั้น มันเหมือนว่าเขารู้...รู้ว่าวันนั้นเป็นเธอที่อยู่กับเขาทั้งคืน!