ลูกเรา (1)

"อย่าทำหน้าเครียดสิใบชาป้าบอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร" ป้าแก้วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลของเธอ

"ใบชาผิดเองที่ปล่อยให้ป้าแก้วลำบากจนลื่นล้มแบบนั้น" 

"บอกแล้วไงว่าไม่เกี่ยวป้าเองก็แก่แล้วไม่เจียมตัวเอง แค่อยากไปเก็บผักมาทำกับข้าวเท่านั้นเอง" ทั้งห้องยังตกอยู่ในความเงียบเมื่อป้าแก้วเอ่ยจบ

"อย่าโทษตัวเองกันเลยครับ หมอบอกแล้วว่าไม่เป็นอะไรมาก" หมอกเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อทั้งสองคนต่างรู้สึกผิดเอาแต่โทษตัวเอง "เพียงแต่ช่วงนี้ป้าอาจต้องงดเดินงดออกแรงหน่อยครับ" อวัศย์แนะนำง่ายๆ ให้คนมีอายุเข้าใจ

"ถ้าอย่างนั้นป้าแก้วกลับไปบ้านก่อนก็ได้ค่ะ อยู่ที่บ้านยังให้กิ๊ฟดูแลได้" ปภาวรินทร์หมายถึงหลานสาวของป้าแก้วที่กำลังเรียนอยู่ ถึงอย่างนั้นก็โตพอจะดูแลผู้เป็นยายได้แล้ว

"แล้วใบข้าวล่ะใครจะดู ใบชาอีกทำงานไม่เป็นเวลาป้าเป็นห่วง" คนสูงอายุยังไม่วายเป็นห่วงคนที่รักเสมือนลูกหลาน

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะป้าแก้ว ช่วงนี้ชาสอนออนไลน์มีเวลาดูใบข้าวได้ ป้าแก้วดูแลเราสองคนมานานแล้ว ถึงเวลาแบบนี้จะให้ป้ามาดูแลอีกชาคงจะไม่สบายใจ" ปภาวรินทร์เอ่ยเสียงเครียดน้ำตาคลอ ถึงแม้ว่าคนที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงจะไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือด แต่ผูกพันทางใจจนเปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ป้าแก้วเห็นใบชามาตั้งแต่ยังเด็ก เนื่องจากอาศัยอยู่ข้างบ้านกัน ส่วนใบข้าวไม่ต้องพูดถึงเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด ย่อมมีความรักความผูกพันไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มีครอบครัวจริงๆ อยู่ และลูกสาวก็คงไม่สบายใจนักที่มาดูแลเธอกับใบข้าวจนได้รับบาดเจ็บ 

"ป้าอยู่ได้จริงๆ"

"ถือว่าชาขอนะคะป้าแก้ว เอาไว้หายดีเมื่อไหร่ชาจะไปรับป้าแก้วมาอยู่ด้วยนะคะ" ใบชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมขอร้อง

"แบบนั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นออกจากโรงพยาบาลเลยก็ได้ ป้าจะได้ไปเก็บของ"

"ยังไม่ต้องหรอกค่ะ ป้าแก้วนอนพักก่อนให้หมอดูอาการเอกซเรย์ให้เรียบร้อยก่อน" ปภาวรินทร์เอ่ยค้าน

"ไม่เอาหรอก ค่าใช้จ่ายก็แพง ป้ากลับไปนอนที่บ้านดีกว่า" 

"ไม่เอาสิคะป้าแก้ว แค่นี้เองชาจ่ายได้ นอนพักอีกสักคืนสองคืนนะคะ ชาขอร้อง"

"แต่..."

"นอนพักก่อนดีกว่าครับป้าแก้ว จะได้มั่นใจว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาทีหลังจะหนักกว่านี้นะครับ ค่าใช้จ่ายก็ยิ่งสูง" เมื่อจับจุดได้ว่าผู้ป่วยกังวลอะไรจึงอธิบายต่อ "อีกอย่างในส่วนค่าใช้จ่ายตรงนี้ผมเบิกจากโรงพยาบาลช่วยได้ครับ" ปภาวรินทร์หันขวับมองเขาทันที ทำท่าจะเอ่ยแย้งแต่ก็ต้องเงียบไปเมื่อคนตัวสูงส่งสายตาเป็นนัยว่าให้เงียบเขาจะจัดการเอง

"ใช่ค่ะ ค่าใช้จ่ายคุณหมอกจะช่วยเองป้าแก้วไม่ต้องห่วง" เมื่อเห็นทั้งสองคนยืนยันแบบนั้นเธอจึงได้แต่พยักหน้าจำยอมแต่ก็ยังไม่วายต่อรอง

"แต่แค่คืนเดียวนะใบชาคุณหมอ"

"ค่ะ คืนเดียวก็คืนเดียว"

"พระพายส่งข้อความมาว่ารับทั้งพระแพงและใบข้าวจากโรงเรียนแล้ว" อวัศย์เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์เอ่ยปากบอกคนที่นั่งหน้าเครียดอยู่

"ขอบคุณมากนะคะทั้งเรื่องที่พาป้าแก้วมาโรงพยาบาลไหนจะเรื่องที่ไปรับใบข้าวให้อีก"

"จะขอบคุณทำไมเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วใครเห็นแบบนั้นก็ต้องช่วยเหลืออยู่แล้ว" หลังจากที่น้องสาววิ่งเข้ามาบอกถึงอุบัติเหตุของคุณป้าข้างบ้าน ทั้งสองจึงรีบวิ่งไปดูอาการทันที ด้วยอาชีพหมอของอวัศย์ทำให้รีบเข้าไปดูแลผู้ประสบเหตุอีกทั้งจัดท่าทางระหว่างรอรถพยาบาลได้อย่างถูกต้อง เมื่อรถพยาบาลไม่ถึงก็ทำการย้ายผู้ป่วยได้อย่างรวดเร็ว ต้องยอมรับว่าโชคดีจริงๆ ที่วันนี้มีเขา... ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้จะทำให้เธอทั้งใจเต้นและตกใจไม่น้อย แต่พอเกิดอุบัติเหตุแบบนี้ทั้งคู่ก็เหมือนจะแกล้งทำลืมมันไป

"เรื่องเมื่อกี้ที่เรา..."

หรือเป็นแค่เธอนะที่แกล้งลืม!

"คุณยังจะมาพูดถึงเรื่องนั้นอีกรึไงเกิดเรื่องขนาดนี้" ปภาวรินทร์ตวาดแหวทันทีเมื่อเขาเริ่มเอ่ยขึ้น

"ผมหมายถึงที่เราคุยกันเรื่องใบข้าวว่าช่วงนี้จะให้พระพายช่วยดูก่อน ทั้งไปรับไปส่งที่โรงเรียน"

"อ้อ.."

"หรือคุณคิดถึงเรื่องไหนอยู่ หืม?" อวัศย์กระซิบตอบกลับเสียงแผ่วเบาข้างหู "อ้อ หรือหมายถึงที่เราจูบ..."

"ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องใบข้าวเอง" เธอเบือนหน้าหนีเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง "แค่เรื่องวันนี้ก็รบกวนคุณมามากพอแล้ว ที่เหลือฉันจัดการเองค่ะ"

"จัดการยังไงคุณก็ยังต้องทำงานฝากไว้กับพระพายไม่ดีกว่ารึไง เด็กๆ ก็มีเพื่อนเล่น อีกอย่างใบข้าวก็เป็นลูก.."

"ไม่ใช่ค่ะ!" ใบชาแทรกขึ้นทันทีก่อนที่เขาจะพูดจบ "คุณอย่ามาพูดมั่วๆ ฉันเคยบอกแล้วว่าใบข้าวไม่ใช่ลูกคุณ" อวัศย์จ้องมองคนข้างๆ นิ่ง หัวคิ้วย่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อครุ่นคิด

"โอเคๆ เอาเป็นว่าเรื่องอื่นค่อยว่ากันตอนนี้เรามาคุยกันเรื่องใบข้าวก่อน ช่วงนี้คุณสอนออนไลน์ใช่ไหม"

"ค่ะ"

"โอเควันที่คุณสอนออนไลน์ใบข้าวก็อยู่กับคุณปกติ ส่วนวันไหนเข้าโรงเรียนก็ฝากไว้ที่พาย ตอนไปกลับโรงเรียนก็ไปพร้อมกัน ไหนๆ ก็ทางเดียวกันอยู่แล้ว"

"แต่ฉันว่า..."

"อย่าแต่เลยคุณ ยังไงเราก็เป็น..เพื่อนกัน" อวัศย์พยายามหาเหตุผลมาอธิบาย "อีกอย่างคุณก็มาสอนพายทำอาหารเป็นการตอบแทนก็ได้นี่" เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มใจอ่อนก็รีบโน้มน้าวเข้าไปอีก

"ฉันเกรงใจ" ใบชาเอ่ยเสียงเบาน้ำเสียงหนักอกหนักใจ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกคุณ พระพายวันๆ อยู่แต่บ้านถ้ามีคุณไปอยู่ด้วยก็เหมือนได้มีเพื่อน"

"ถ้าแบบนั้น...ก็ได้ค่ะ" ปภาวรินทร์ยอมตกลงเมื่อคิดทบทวนหลายๆ อย่าง

"ถ้างั้นก็ไปครับกลับบ้านกันดีกว่า" อวัศย์จุดยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ในหัวคิดถึงข้าวของภายในบ้านที่ดูเหมือนจะขาดอะไรไปหลายๆ อย่างหากต้องย้ายเข้าไปอยู่จริงๆ โดยปกติของในบ้านจะเป็นเพียงของใช้ที่จำเป็นเท่านั้นยามกลับมาค้าง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะต้องดูๆ พวกเฟอร์นิเจอร์และของใช้อย่างอื่นเพิ่มขึ้นแล้วหากต้องย้ายกลับไปอยู่