ลูกเรา (2)

"คุณแม่คะแล้วคุณยายจะกลับไปอยู่บ้านนานไหมคะ" เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยถามผู้เป็นแม่ขึ้น หลังจากที่ทั้งสองพากันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมเข้านอน 

"ก็จนกว่าคุณยายจะหายค่ะ"

"คุณยายต้องเจ็บมากๆ แน่เลยค่ะใบข้าวอยากไปเป่าแผลให้คุณยาย" ใบชายิ้มกว้างยกมือลูบศีรษะลูกสาวด้วยความเอ็นดู

"ตอนนี้คุณยายอยู่กับหมอไม่เจ็บแล้วค่ะ"

"ถ้าไม่เจ็บแล้วทำไมคุณยายถึงไม่กลับมาอยู่ด้วยกันคะ" เด็กน้อยซักถามด้วยความสงสัย

"ก็เพราะว่าถึงไม่เจ็บแล้ว แต่ต้องรักษากระดูกและร่างกายก่อนค่ะ ถ้ามาอยู่กับเราคุณยายก็จะไม่ค่อยได้พักผ่อน" ปภาวรินทร์อธิบายบอกลูกสาว เธอตกลงกับป้าแก้วตั้งแต่ใบข้าวเกิดแล้ว ว่าเราจะเลี้ยงลูกแบบผู้ใหญ่ จะคุยอะไรต้องเป็นเหตุและผล และจะพยายามไม่โกหกแต่จะหาเหตุผลที่เด็กจะสามารถเข้าใจได้มาคุยกันแทน ด้วยสมัยนี้ไม่จำเป็นที่จะต้องเลี้ยงแบบโกหกตั้งแต่เด็กจนกลายเป็นความคิดติดตัวเขา เช่นต้องกินข้าวให้หมดชามและตอนดึกห้ามออกจากบ้านไม่เช่นนั้นจะมีผีมากินตับ อะไรเทือกนั้น เธอเลือกที่จะอธิบายเป็นเหตุและผลจนลูกเข้าใจ นั่นจึงทำให้ใบข้าวค่อนข้างเป็นเด็กที่โตกว่าวัย และช่างซักช่างถาม เมื่อเธอเห็นลูกสาวอยู่กับพะแพงก็รู้สึกดีไม่น้อย ที่ลูกสาวเธอได้เล่นกับเด็กวัยเดียวกันบ้าง และดูแล้วใบข้าวร่าเริงกว่าเดิมมากทีเดียว

"แล้วถ้าคุณยายพักผ่อนเสร็จแล้วก็จะกลับมาอยู่ด้วยกันใช่ไหมคะ"

"ใช่ค่ะ ช่วงนี้ถ้าวันไหนแม่ต้องไปทำงานหนูก็ไปอยู่กับพะแพงกับน้าพายก่อนนะคะ"

"เย่ๆๆๆ ใบข้าวชอบอยู่กับพะแพง น้าพายก็ใจดี" เด็กสาวร้องดีใจเมื่อจะได้เล่นกับเพื่อนทั้งที่โรงเรียนและที่บ้าน อีกทั้งคุณน้าข้างบ้านก็ใจดีมีขนมให้กินตลอด

"หนูต้องอย่าดื้อรู้ไหมคะ อย่าพากันไปเล่นอะไรอันตราย เดี๋ยวน้าพายจะดูแลไม่ไหว"

"แล้วพ่อ...เอ้ย ลุงหมอกละคะ หนูอยากเล่นกับลุงหมอกด้วย" เด็กน้อยถามผู้เป็นแม่ขึ้นเมื่อคิดถึงคุณลุงใจดีของเพื่อน 

"ลุงหมอกเป็นหมอต้องทำงานค่ะ" 

"งั้นหนูจะไม่กวนลุงหมอกค่ะ ลุงหมอกจะได้มารักษาคุณยาย"

"ดีมากค่ะ แต่ตอนนี้คนเก่งนอนได้แล้วเดี๋ยวจะตื่นไปโรงเรียนสายโดนทำโทษนะคะ" เมื่อคิดถึงการโดนทำโทษที่ต้องเก็บขยะในสนามหญ้าโรงเรียนแทนที่จะได้เล่นกับเพื่อนช่วงเย็น ที่มาร์ตินเพื่อนในห้องโดนเพราะมาสาย ก็ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยรีบหลับตาทันที เพราะกลัวจะไม่ได้เล่นกับเพื่อน

ใบชาก้มใบหน้าลงหอมแก้มยุ้ยของลูกสาว ด้วยความที่วันนี้พระพายไปรับเด็กทั้งสองกลับมาบ้าน หลังจากที่ให้เด็กน้อยทำการบ้านเรียบร้อย ระหว่างที่เตรียมอาหาร ก็ให้เด็กๆ พากันออกมาวิ่งเล่นที่สวนโดยมีพี่เลี้ยงช่วยดูแล กลายเป็นว่าลูกสาวเธอคงจะเพลียกว่าปกติทำให้หลับไปอย่างรวดเร็ว ใบชามองใบหน้าลูกสาวที่ตนเลี้ยงมาตั้งแต่เกิดเอื้อมมือลูบศีรษะยกยิ้มน้อยๆ ด้วยความเอ็นดูเด็กช่างถาม เมื่อคราวที่เจอหมอหมอกในวันแรก ใบข้าวเอ่ยเรียกเขาว่าพ่อจนเธอตกใจเอื้อมมือไปปิดปากลูกสาวแทบไม่ทัน ได้แต่กระซิบบอกลูกสาวว่าอย่าเรียกอวัศย์แบบนั้น แล้วบอกต่อว่าเดี๋ยวจะมาบอกเหตุผลที่บ้าน โชคดีที่เธอคุยกับลูกด้วยเหตุและผลมาโดยตลอด เมื่อบอกไปแบบนั้นใบข้าวก็พยักหน้าตกลงถึงแม้สายตาจะแวะเวียนไปยัง 'คุณพ่อ' อยู่บ่อยๆ ก็เถอะ

วันนั้นเป็นเพียงไม่กี่เรื่องในชีวิตที่เธอไม่พูดเหตุผลจริงๆ กับใบข้าว เป็นเพราะใบข้าวยังเด็กเกินไปที่จะรับรู้เรื่องของผู้ใหญ่ที่ผ่านมา  เธอบอกเพียงแค่ให้เรียกเขาว่าลุงหมอก เพราะลุงหมอกยังไม่เคยเจอใบข้าว จะทำให้ลุงหมอกตกใจที่อยู่ๆ เจอกันครั้งแรกใบข้าวก็เรียกคุณพ่อซะแล้ว ถึงแม้เด็กน้อยจะถามกลับอย่างไม่เข้าใจก็เถอะว่าทำไมลุงหมอกไม่มีรูปใบข้าวเหมือนที่คุณแม่มีรูปลุงหมอก เธอบอกเพียงแค่ว่าลุงหมอกกับแม่ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว ลุงหมอกเลยยังจำใบข้าวไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะเป็นเหตุผลที่งี่เง่า และไม่เมคเซนส์ไปบ้าง แต่ด้วยความเป็นเด็ก ใบข้าวเพียงพยักหน้าตามแบบงงๆ เอ่ยปากจะทำตามผู้เป็นแม่บอก ดีที่ตอนนี้ใบข้าวมีคนอื่นให้เรียกว่าพ่อแล้ว จึงยอมรับได้ง่ายขึ้น

ตอนนั้นได้แต่โทษตัวเองที่ยอมใจอ่อนให้ลูกสาวเรียกเขาว่าพ่อ เนื่องจากใบข้าวมาเจอรูปอวัศย์ในห้องนอนที่เธอซ่อนไว้ เด็กหญิงทึกทักเอาว่านั่นคือพ่อใช่ไหม เพราะเพื่อนที่โรงเรียนมีพ่อมารับที่โรงเรียนกันหมดแต่เธอไม่มี ถึงเธอจะเพียรปฏิเสธไปทีแรก แต่เมื่อลูกสาวร้องไห้ดึงดันจะเรียกพ่อให้ได้ เธอจึงปล่อยเลยตามเลย  เพราะไม่คิดว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้มาเจอกันแบบนี้