บทที่ 16 ว่าที่นายหญิง

บทที่ 16 ว่าที่นายหญิง

“มีเรื่องอันใดกัน” สตรีใบหน้าผุดผาดยืนสง่าในอาภรณ์สีชมพูเข้ม ใบหน้าแต่งแต้มสีฉูดฉาด แต่กลับไม่ได้ดูเหมือนนางเอกงิ้วอย่างที่ควรเป็น เพราะเจ้าตัวมีเครื่องหน้าจัดจ้านจึงทำให้ออกมาพอดีกัน ผมที่ลงน้ำมันจนเงาวับทุกเส้นเรียงตัวงดงาม ต่างจากฟานอวี้ที่เพิ่งเดินทางไกลมาลิบลับ

“บ่าวมีเรื่องที่ต้องให้คุณหนู…”

       บ่าวหญิงเงียบลงทันทีเมื่อเห็นสีหน้ายามที่เรียกขานคนตรงหน้าว่าคุณหนู รู้ได้ทันทีว่าตนเองก้าวพลาดไปแล้วในศึกชิงตัวบุตรครั้งนี้

“ว่าที่นายหญิง เรียกขานให้ถูกต้องด้วย” บ่าวอีกคนที่เป็นคู่กรณีกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มร้าย

“เรียกขานเช่นนี้ข้าหาได้สั่งพวกเจ้า หากผู้ใดมาได้ยินเข้าจะไม่ดีเอา” สตรีในผืนผ้างดงามก้มหน้าส่งรอยยิ้มเขินอายออกไปอย่างน่าดูชม

       จางฟานอวี้ที่ได้ยินว่าเป็นว่าที่นายหญิงก็หันไปหาบ่าวที่ตามมารับใช้ตนทันที ท่านวาณิชทั้งหลายแม้อายุจะลดหลั่นกันไปแต่ก็อยู่ในวัยที่ควรจะมีฮูหยินที่บ้านกันครบถ้วน จะมีก็แต่องค์ชายสามเท่านั้นที่ช่วงวัยเหมาะสมให้สตรีผู้นี้หมายปองเอาเป็นสามี 

       ฟานอวี้ยกยิ้มเพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้ เหตุที่โจวหลงเฉิงดูเหมือนไม่มุ่งหมายในสตรีอาจเพราะมีฮูหยินคอยเอาใส่ใจในตัวตนถังเจาหลงอยู่แล้ว และนี่อาจเป็นเหตุที่ทำให้นางคุ้นตากับสตรีผู้นี้ก็เป็นได้

“อย่างไรก็ต้องเรียกขานให้เหมาะสมเจ้าค่ะ ว่าที่นายหญิงดูแลกลุ่มการค้าถังมาร่วมห้าปีแล้ว เป็นสตรีผู้เดียวที่ร่วมทุกข์สุขเคียงข้างนายท่าน จะมีสตรีใดเหมาะสมไปกว่านี้อีกเล่าเจ้าคะ” 

“ตามนั้นแหละเจ้าค่ะคุณหนู” บ่าวที่ตามรับใช้ฟานอวี้ เมื่อได้ยินว่าบ่าวหญิงที่กำลังพูดประจบคุณหนูซูผิงผิง บอกสิ่งที่คุณหนูจางควรต้องทราบทั้งหมดแล้วก็พยักหน้ายืนยันตามนั้น

       คนที่ไม่มีงานการใดให้ทำอย่างฟานอวี้เมื่อได้รู้เช่นนี้ก็หันกลับไปสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าต่อ แม้อยู่ห่างออกมาเสียหน่อยแต่หากตั้งใจฟังก็สามารถได้ยินเนื้อความครบถ้วน นางอยากจะรู้นักว่าสตรีที่หลงเฉิงเลือกเอง โดยมิได้ใช้สถานการณ์บีบบังคับอย่างนาง หรือบิดาบังคับอย่างองค์หญิงต่างแคว้น จะมีใจคอเป็นอย่างไร

“เอาล่ะ พอทีๆ หากกล่าวมากกว่านี้เท้าของขาคงเดินเหินไม่ติดพื้นแล้ว ปัญหาที่เบาะแว้งกันคือเรื่องใดเล่า”

       สรุปแล้วเรื่องราวที่บ่าวทะเลาะเบาะแว้งกันคือสิทธิ์ของความเป็นมารดาในตัวเด็กชายวัยห้าหนาวผู้หนึ่ง

“บ่าวเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด ควรจะมีสิทธิ์ในตัวเสี่ยวผาในฐานะผู้เป็นมารดามิใช่หรือเจ้าคะว่าที่นายหญิง นางก็เป็นเพียงมารดาเลี้ยงเท่านั้น”

“แต่ข้าเลี้ยงดูเสี่ยวผามาไม่ต่างจากบุตรของตนเอง เจ้าเลิกรากับผาสู่ไปแล้ว มิเคยได้มาดูแลใกล้ชิด เมื่อสามีข้าตายแล้วยังจะมาพรากบุตรไปจากอกอีกหรือ”

“นั่นเพราะผาสู่ตั้งเงื่อนไขเอาไว้ยึดลูกไป ไล่ให้ข้าไปทำงานที่ท่าเรือ มิเช่นนั้นจะไม่แบ่งเงินให้ข้านำไปรักษามารดา วันนี้เขาไม่อยู่แล้ว เสี่ยวผาก็ควรจะได้เติบโตกับมารดาที่แท้จริงมิใช่สตรีที่มาสวมรอยเป็นมารดาเช่นนี้” 

“ไม่จริงเรื่องมารดาป่วยเจ้ากุขึ้นมาเองทั้งสิ้น!” ฝ่ายแม่เลี้ยงโต้

“ใครบอกเล่าไอ้บุรุษเฮงซวยนั่นเชื่อถือมิได้!”

“ไม่จริง เจ้ามันคนโกหก!”

“เงียบ!” ซูผิงผิงตวาดลั่นทำให้ทั้งบริเวณเงียบลงในทันที

       จางฟานอวี้ที่ยืนฟังอยู่ไกลๆ เริ่มขมวดคิ้วให้กับความซับซ้อนของสถานการณ์ คนหนึ่งเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดที่ถูกกีดกัน อีกคนคือมารดาที่เลี้ยงดูมาถึงห้าปี หากเรื่องนี้จะมีผู้ใดผิดย่อมเป็นบุรุษที่ตายทิ้งปัญหาไว้ มิใช่สตรีทั้งสองคนนี้ นางมองไปยังว่าที่นายหญิงที่ต้องตัดสินใจเรื่องที่จะชี้ชะตาอนาคตเด็กน้อยผู้หนึ่งอย่างไร

กร๊อบ แกร๊บ…

“นั่นผู้ใด” ว่าที่นายหญิงหันขวับมายังต้นเสียง ซึ่งคือเท้าขอฟานอวี้ที่เหยียบกิ่งไม้แห้ง

“เรียนว่าที่นายหญิง บ่าวได้รับคำสั่งให้พาญาติผู้น้องของนายท่านถังเดินชมจวนเจ้าค่ะ”

“ญาติผู้น้องของนายท่านงั้นหรือ” ซูผิงผิงมองฟานอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างว่องไว จากนั้นก็เผยรอยยิ้มเป็นมิตรจนผิดปกติออกมาต้อนรับ “ญาติผู้น้องนั่นเอง นายท่านแจ้งเอาไว้ก่อนแล้ว ขออภัยที่มิได้ไปต้อนรับด้วยตนเอง งานการในจวนของหอการค้ามากมายนัก”

“เจ้าคะ? แจ้งไว้แล้วหรือ” 

       ฟานอวี้หลุบตาลงซ่อนสายตาสนุกสนานไว้กับตัวด้วยรู้ดีว่าไม่มีทางเลยที่องค์ชายสามจะแจ้งก่อน เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เลย เพราะตัวตนความเป็นญาติผู้น้องก็เพิ่งจะอุปโลกน์กันขึ้นมาหยกๆ ไม่ผิดหวังที่นางอยู่รอดูนิสัยใจคอของสตรีที่โจวหลงเฉิงเลือกเอง 

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…

“โกหก” ฟานอวี้พึมพำเบาๆ โดยที่ใบหน้ายังประดับรอยยิ้มรับแขกเช่นเดิม นางจดเอาไว้ในใจแล้วว่าสตรีผู้นี้พูดอันใดก็ได้ให้เสมือนว่าตนเองสำคัญ และรู้สิ่งต่างๆมากกว่าผู้อื่น

“คุณหนูท่านนี้ว่าอันใดนะเจ้าคะ” คุณหนูซูเอ่ยถามเหมือนจะได้ยินบางอย่างแต่ไม่มั่นใจนัก

“ไม่มีอันใดเจ้าคะ ข้ากำลังชมต้นไม้ ได้ยินว่าเหมือนจะมีการโต้เถียง ควรไปตามพี่ชายข้ามาตัดสินหรือไม่” ฟานอวี้ก้มมองบ่าวที่ต่างคนต่างก็มีน้ำตาอาบแก้ม

“ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ เรื่องราวในจวนนี้นายท่านให้อำนาจข้าในการตัดสินใจปัญหาต่างๆ ไม่จำเป็นต้องไปรบกวนการประชุม”

“อ๋อ เจ้าค่ะ” ฟานอวี้ยิ้มรับ หากนางไม่เห็นด้วยกับการตัดสินอย่างไรก็คงแจ้งองค์ชายสามเป็นแน่

“คุณหนูเองก็อยู่ตรงนี้ได้นะเจ้าคะ มิต้องไปแอบฟังจากที่ใด” ซูผิงผิงพูดเหน็บแนมออกไป

“อย่าได้พูดเช่นนั้นออกมาอีก ข้ามิได้แอบฟังแต่ต้น การยืนชมต้นไม้แล้วมีเรื่องแว่วมาเข้าหูข้าเอง จะเอามากล่าวต่อไปว่าญาติผู้น้องของนายท่านถังแอบฟังบทสนทนาของผู้อื่นคงไม่ได้” ฟานอวี้มีสีหน้าฉายชัดว่าไม่พอใจ แม้ว่านางจะแอบฟังอยู่จริง ก็ไม่ใช่เรื่องที่สตรีผู้นี้จะเอามาพูดหักหน้าให้บ่าวเห็นเช่นนี้ได้ 

“ไว้จะกำชับบ่าวไพร่ไม่ให้พูดต่อกันผิดๆ” ซูผิงผิงยิ้มเล็กน้อย หันไปหาบ่าวที่รอคำตัดสินทันที ไม่เปิดโอกาสให้ฟานอวี้ได้ตอบโต้กลับมาอีก “เอาล่ะเมื่อไม่มีผู้ใดต้องการสละเสี่ยวผาไปเช่นนั้นข้าจะรับซื้อไว้เอง”

“ไม่ขายเจ้าค่ะ!” มารดาเลี้ยงตอบด้วยความขุ่นเคือง

“บ่าวไม่อาจขายบุตรในครรภ์ได้หรอกเจ้าคะ” มารดาผู้ให้กำเนิดสะอื้นออกมา

“ห้าตำลึงเงิน” ผิงผิงกล่าว

“เช่นนั้นว่าที่นายหญิงเอาไปเลยเจ้าค่ะ” มารดาแท้ๆของเด็กตอบทันที “ตกลงไปสิคนละครึ่งเป็นเงินไม่น้อยเลย”

“หุบปากต่อให้พันตำลึงทองข้าก็ไม่ขายบุตรแน่ นังมารดาสารเลว”

“มี่มี่พิสูจน์แล้วว่ามีจิตใจของมารดาเต็มเปี่ยม ข้าตัดสินให้เสี่ยวผาอยู่กับนาง ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์พรากเอาตัวไป” คุณหนูซูกล่าวจบก็เกิดเสียงโวยวายขึ้นทันที 

       ด้านหนึ่งคือเสียงก่นด่าว่าถูกหลอก อีกด้านคำนับขอบคุณไปร้องไห้ไป ส่วนบ่าวที่เหลือต่างก็ยกยอว่าที่นายหญิงว่าฉลาดหลักแหลมเหมาะสมกับนายท่านเป็นหนักหนา

“สมแล้วที่เป็นว่าที่นายหญิง พิสูจน์คำโกหกได้ด้วยเพียงไม่กี่ประโยค”

       ฟานอวี้กลอกตาลูกไม้อย่างนี้นางก็รู้จากหนังจากละคร มิใช่ว่าวิเศษอันใดหนักหนา แต่เมื่อนึกได้ว่าคุณหนูผู้นี้คิดได้ด้วยตนเองมิใช่จำผู้อื่นมา ก็มีสีหน้าสลดลงด้วยความท้อใจที่ไม่อาจเป็นคนฉลาดเช่นนั้นได้บ้าง

“ไปเถอะ ข้าอยากนอนพักสักหน่อย” ฟานอวี้หันไปสั่งบ่าวของตนที่เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่รู้ชื่อ “จริงสิเจ้าชื่ออันใดกันเล่าจะได้เรียกถูก”

“ข้าน้อยชื่อว่ากงอี้เจ้าค่ะ คุณหนูกล่าวลาว่าที่นายหญิงก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก ยืนรับคำชมจนหน้าบานเช่นนั้นจะมาสนอันใดกับข้ากัน”

“ลาก่อนเถิดเจ้าค่ะจะได้ไม่ถูกต่อว่าตามหลัง” กงอี้เอ่ยเตือน

“ก็ได้ๆ จะลาให้มันจบไป” ฟานอวี้หันกลับไปยังทิศที่ว่าที่นายหญิงของบ่าวไพร่ยืนอยู่ก่อนออกปาก “ข้าไปนะเจ้าคะ”

“นั่น…ข้าลาแล้ว ไปกันเถอะ”

       สิ้นคำบอกปัดกงอี้ก็ไม่อาจโต้เถียงได้ต้องยอมพาคนไปพักผ่อน ได้แต่ลอบถอนใจว่าคุณหนูซูย่อมต้องถือเอาความเป็นแน่ ความบ้าอำนาจของคุณหนูผู้ดูแลบัญชีของจวนหอการค้ามีใครบ้างที่ไม่เคยลิ้มรส หากไม่ยอมสยบเลียแข้งขา ย่อมตกเป็นเป้าหมายการกลั่นแกล้ง คุณหนูที่นางต้องดูแลทั้งโต้เถียง และไม่ยอมกล่าวอำลาอย่างนอบน้อมก่อนแยกจาก ย่อมถูกจดชื่อลงบัญชีดำของซูผิงผิงเป็นแน่