ตอนที่ 7 แดดไม่ส่อง

เช้าวันถัดมา ที่ห้องเรียนรวม

ดรัณในคราบเด็กหนุ่มแว่นหนาเตอะ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาตัวโคร่ง ถูกสวมทับด้วย ฮู้ทดี้สีเข้ม นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นราบเรียบไร้ร่องรอยความอ่อนล้าจากค่ำคืนที่ผ่านมา นั่งอยู่ที่โต๊ะท้ายห้องเลกเชอร์ โต๊ะที่เขาเลือกนั่งเสมอในทุกคาบเรียน เขามักจะมาเรียนก่อนเวลา เพื่อจะได้สำรวจรอบๆตัว วันนี้ในก็เช่นกัน เขามีวิชาเรียนรวม เรื่องสิ่งแวดล้อม คล้ายวิชาที่เอาไว้เพิ่มคะแนนเฉลี่ย โดยมีเงื่อนไขว่าต้องเข้าเรียนทุกครั้งและส่งงานครบ บนโต๊ะของเขามีเพียงสมุดโน้ตและปากกาแท่งเดิม

เสียงก้าวเท้าที่สับสนกับเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียน เชอร์รี่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดนักศึกษารัดรูป แววตาและท่าทางการเดินกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ขาเรียวสวยใต้ส้นสูงก้าวช้ากว่าปกติเล็กน้อย

"เชอร์รี่! ทำไมเมื่อคืนแกหายไปเลยวะ โทรไปก็ไม่รับ!" วันวันรีบปราดเข้าไปหาเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้า

พอได้พิเคราะห์ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเพื่อนรักชัดๆ ในระยะใกล้ วันวันก็ต้องขมวดคิ้วแน่น

"เดี๋ยว... ทำไมหน้าตาแกดูผ่องขนาดนี้วะ" วันวันจ้องจับผิด ตาเป็นประกาย "ยังไง... เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

เชอร์รี่สะดุ้งเล็กน้อย หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อหนักกว่าเดิม เธอได้แต่ทำหน้าระทวย อ้อมแอ้มตอบกลับเสียงเบาหวิว

"ดีมาก... แซ่บมากแก... งานดีจนฉันลืมไม่ลงเลย"

"จริงเหรอ!" วันวันตาโต ตาโตเท่าไข่หาน "เค้าทำอะไรแกบ้าง เล่าดิ๊!"

"เล่าไม่ได้..." เชอร์รี่ก้มหน้า เม้มริมฝีปากอิ่มที่ยังคงรู้สึกเห่อร้อน พลางกระชับกระเป๋า ที่มีเช็ค 50,000 บาทซุกอยู่แน่น "แต่บอกได้คำเดียวว่า... พี่ยิมเทียบไม่ติดเลยสักนิด"

ดรัณที่นั่งเฉยๆอยู่ท้ายห้อง ปล่อยให้เสียงกระซิบกระซาบของสองสาวลอยผ่านเข้าหู นัยน์ตาหลังกรอบแว่นหนาฉายฉานความเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับกระตุกยิ้มพึงพอใจเงียบๆ

ถ้าให้พูดถึงค่ำคืนที่ผ่านมา เชอร์รี่เป็นแบบที่เขาพอใจมากทั้งความว่าง่าย จริต การตอบสนอง และความอึด หญิงสาวสามารถครองสติได้จนถึงรอบสุดท้าย เลยได้โบนัสก้อนใหญ่กว่า วันวัน ที่สิ้นสติไปตั้งแต่รอบแรก

หลังจากวิชาเรียนรวมสิ้นสุดลงในช่วงเช้า ดรัณก็เก็บสมุดโน้ตและปากกาลงกระเป๋าเป้อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะก้าวออกจากห้องเรียนเป็นคนสุดท้ายเพื่อหลีกเลี่ยงการเบียดเสียดกับผู้คน แล้วเดินตรงไปยังห้องสมุดประจำมหาวิทยาลัย

ร่างกายของเริ่มส่งสัญญาณประท้วงเบาๆ เขาไม่ได้นอนหลับพักผ่อนดีๆ มาสองคืนติดแล้ว ค่ำคืนของการตอบสนองความอยาก ใช้พลังงานไปมากกว่าที่คิด พอไปถึงห้องสมุด เขาตรงไปยังมุมริมหน้าต่างชั้นบนสุด ซึ่งเป็นพื้นที่เงียบสงบและผู้คนปะปนน้อยที่สุด ดรัณนั่งลง ทิ้งตัวพิงกระจกหน้าต่างเบาๆ ถอนหายใจยาว ก่อนจะหลับตาลงงีบหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา

ผ่านไปไม่นาน เสียงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามถูกเลื่อนออกเบาๆ ดรัณลืมตาขึ้นมามองปราดเดียว... หญิงสาวผมสั้น ลุคเท่ ดรัณไม่รู้จักเธอ เธอใส่ต่างหูรูปไม้กางเขนสีเงินข้างเดียวที่หูขวา บนตัวสวมเสื้อนักศึกษาหลวมๆ เลอะคราบสีเล็กน้อย ดรัณลืมตาขึ้นมองสแกนรายละเอียดบนตัวหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลับตาลงนอนต่ออย่างเรียบง่าย เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้เข้ามาวุ่นวาย หรือสร้างความรำคาญอะไรให้แก่เขา

เธอจัดการวางกระดานอาร์ตบอร์ด พู่กัน และกล่องอุปกรณ์วาดรูปลงบนโต๊ะฝั่งตรงข้ามดรัณด้วยท่าทางระมัดระวังและเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังรบกวนบรรยากาศอันเงียบสงบของห้องสมุด

ภายในความมืดมิดใต้เปลือกตาที่กำลังงีบหลับ เสียงแปรงและพู่กันกระทบขอบแก้วน้ำเบาๆ กลายเป็นเสียงฉากหลังเพียงหนึ่งเดียวที่คลอไปกับลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเขา... ฟังเพลิดเพลินดีอย่างน่าประหลาด

ดรัณไม่แน่ใจว่าตัวเองหลับไปนานเท่าไหร่ รู้แค่ว่าคงนานพอสมควร กระทั่งต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะแรงสั่นครืดอย่างต่อเนื่องของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋า หน้าจอโชว์ชื่อ 'แจ็คกี้' ชายหนุ่มกดตัดสายทิ้งทันที แล้วเลือกส่งข้อความตอบกลับแทนเนื่องจากยังอยู่ในพื้นที่เงียบของห้องสมุด

ทว่าตอนกำลังจะเก็บโทรศัพท์ สายตาหลังเลนส์แว่นหนากลับเหลือบไปมองผลงานบนกระดานอาร์ตบอร์ดของหญิงสาวฝั่งตรงข้าม ภาพสีน้ำที่เธอวาดเป็นมุมห้องสมุดริมหน้าต่างจุดที่เขานั่งอยู่เป๊ะๆ... แต่กลับไม่มีตัวเขาอยู่ในรูปนั้นเลย

ดรัณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ทำไมคุณไม่ขอให้ผมย้ายที่"

หญิงสาวละสายตาจากผืนกระดาษ

"ทำไมต้องขอ ก็วาดได้"

"ถ้าขอ... อาจจะวาดง่ายขึ้น"

"ไม่หรอก" เธอจุดยิ้มจางๆ ตรงมุมปาก พลางจุ่มหัวพู่กันลงในแก้วน้ำ

"ตรงนี้อยู่ติดหน้าต่างแต่เป็นที่เดียวที่แดดไม่ส่อง... แล้วคุณก็ดูง่วงมาก"

คำตอบเรียบง่ายแต่อบอุ่นจางๆ ของเธอทำเอาดรัณชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาหลังกรอบแว่นหนาสแกนใบหน้าหวานเท่สไตล์เด็กศิลป์ตรงหน้าอย่างพิจารณา ชั่วครู่เดียวที่สายตาคมกริบแบบ 'ดีแลน' เผลอฉายวอบแวบออกมา ก่อนจะถูกกลบซ่อนกลับไปด้วยลุคเด็กเนิร์ดแว่นหนาตามเดิม

"ขอบคุณ"

ดรัณตอบกลับเสียงเรียบ พยักหน้าให้เธอเบาๆ เป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะลดสายตากลับมาลงมือพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์มือถือที่ค้างไว้เมื่อครู่

Mr.D: ว่าไงมึง

Jacky: คืนนี้ กูจะไปร้านที่สาทร มามั้ย?

Mr.D: ไม่ จะนอน

Jacky: เออๆ กูแค่ทักมาถาม พอดีได้ไวน์ตัวท็อปมา ถ้าเปลี่ยนใจก็ทักมาละกัน

ดรัณกดเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง เธอไม่ได้เซ้าซี้หรือพยายามชวนคุยต่อ เพียงแค่ก้มหน้าก้มตาระบายสีลงบนภาพถ่ายทอดมุมห้องสมุดอย่างมีสมาธิ

"ผม... ดรัณ" เขาเอ่ยแนะนำตัวขึ้นมาก่อนอย่างแปลกประหลาด ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยคิดจะผูกมิตรหรือแลกเปลี่ยนชื่อกับใครในมหาวิทยาลัย

หญิงสาวชะงักพู่กันในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขานิดๆ ต่างหูรูปไม้กางเขนสีเงินที่หูขวาทอดสะท้อนแสงแดดอ่อนๆ นอกหน้าต่าง