บทที่ ๔ เชิญหลี่กงกงถามไถ่

บทที่ ๔

เชิญหลี่กงกงถามไถ่

“ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ”

เมื่อโดนหญิงสาวจับได้แล้วไม่มีประโยชน์ที่จะต้องหลบซ่อนอยู่อีกต่อไป เท้าใหญ่ก้าวออกจากที่หลบซ่อน เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่บอกอารมณ์

“ไม่ต้องมากพิธี”

จิ่วเหลียนฮวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองหน้าจินเทียนหลุนด้วยสายตาสงสัยมากกว่าจะเป็นสำรวจ

“องครักษ์ของเปิ่นหวางกำชับทุกอย่างที่ควรกำชับแล้ว ขอตัว”

จินเทียนหลุนไม่อาจบอกว่าตนมาที่นี่เพราะสัมผัสได้ถึงพลังบริสุทธิ์ ดังนั้นจึงอ้างเรื่องชุดที่มีรอยขาดจากดาบ

จิ่วเหลียนฮวาเองที่รู้ตัวว่าตนไม่มีสิทธิ์รั้งบุรุษที่สูงศักดิ์กว่าได้อยู่แล้วจึงทำเพียงย่อกายคารวะเท่านั้น

“น้อมส่งท่านอ๋อง”

เมื่อเจ้านายไม่อยู่แล้ว เฉียวเหอก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องอยู่ที่นี่ต่อ พื้นที่ลานซักล้างจึงกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง

“เฮ้อ~เกือบไปแล้วจิ่วเหลียนฮวา”

จิ่วเหลียนฮวาถอนหายใจอย่างโล่งออก แต่โล่งใจได้ไม่นานก็ต้องรับมือกับนางกำนัลที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่

“เสี่ยวจิ่ว! ท่านอ๋องเสด็จมาที่นี่หรือ ท่านอ๋องมาหาเจ้าหรือ มาหาด้วยเรื่องใด หรือท่านอ๋องสนใจในตัวเจ้า”

“ไม่ใช่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

“จะไม่ใช่ได้อย่างไร เมื่อครู่ข้าเห็นชัดเต็มสองตา ท่านอ๋องเดินเข้ามาพูดกับเจ้า ว่าแต่พูดเรื่องใดหรือ”

สีหน้าอยากรู้อยากเห็นของสหายนางกำนัลทำให้จิ่วเหลียนฮวาคิดอะไรออก นางเดินไปนั่งซักผ้า แสดงสีหน้าแฝงเลศนัย สหายนางกำนัลที่อยากรู้เหตุการณ์เมื่อครู่จึงมาหย่อนก้นลงนั่งข้าง ๆ ช่วยจิ่วเหลียนฮวาซักผ้าเพราะอยากนำสารที่ตนได้รับไปกระจายต่อ

“ข้าช่วยเจ้าซักดีกว่า”

“เอาสิ”

จิ่วเหลียนฮวาไม่ห้าม ยกพระภูษาไปตากโดยมีสายตาสหายนางกำนัลมองตาม

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับความรู้สึกของการเป็นต่อ ผู้เปิดประสบการณ์นี้ให้นางโดยไม่รู้ตัวก็คือเจ้าของตำหนักแห่งนี้ แล้วเรื่องที่สหายนางกำนัลอยากล้วงความลับจากนางแล้วล่ะก็…

ฝันไปเถอะ ช่วยซักผ้าให้จนเสร็จข้าก็ไม่บอกเจ้า

ทางด้านจินเทียนหลุน…

เมื่อกลับมายังเรือนใหญ่ของตนเองก็ให้องครักษ์ทำแผลจากการลอบสังหารของกลุ่มกบฏ ไม่เรียกหมอหลวงเพราะไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูไทเฮาผู้เป็นพระมารดา

“จะไม่ให้เรียกหมอหลวงจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“แผลไม่ลึกมาก เจ้าทำก็พอแล้ว”

แผลไม่ลึกมากแต่ก็ไม่ได้แค่โดนถาก ๆ ทว่าในตอนที่เฉียวเหอเหยาะสมุนไพรใส่แผลเขาไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าเจ็บปวดเลยสักนิด ความอดทนเป็นเลิศยิ่ง

เมื่อใส่ยาเสร็จแล้วก็กระชับชุดที่แหวกออกเพียงหัวไหล่แล้วรัดเข็มขัดหยกให้แน่น หยกที่แสดงถึงฐานะและตำแหน่งแม้ชุดที่ปักจะไม่ใช่ลายมังกร

“แต่เรื่องกบฏอย่างไรก็ต้องถวายรายงานฝ่าบาท ช่วงเช้าเปิ่นหวางยังไม่ได้ทูลฝ่าบาทเรื่องนี้…ฝนหมึก!”

ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปยังโต๊ะทำงานเตรียมเขียนฎีกาถวายเรียงร้อยถ้อยความให้เป็นสำนวน

จินเทียนหลุนเก่งทั้งบู๊และบุ๋น ตัวอักษรที่ปรากฏหลังปลายขนพู่กันบ่งบอกนิสัยที่มีความหนักแน่น ยึดมั่นในความถูกต้อง

ในเวลาที่เขาเขียนหนังสือหรืออ่านตำราจะมีสมาธิไม่ว่อกแว่ก แต่ในตอนนั้นเองที่ใบหน้าซีดขาวแววตาหม่นเศร้าแวบเข้ามาในหัว

“เฉียวเหอ…”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เฉียวเหอที่พร้อมสนองโอษฐ์อยู่แล้วรีบขยับเข้ามาหานายตน

“เชิญหลี่กงกงมานี่ที เปิ่นหวางมีเรื่องจะถามเขา”

เฉียวเหอยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้นายตน

“ติดใจใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ภาพสาวงามในสภาพร่างกายอ่อนแอ”

ชิ่ง!

สิ้นประโยคนี้ก็ได้รับสายตาเชือดเฉือนจากบุรุษผู้เป็นเจ้านายและพี่ชายในทันที

“เจ้ากลายเป็นคนสู่รู้ตั้งแต่เมื่อไร”

เฉียวเหอยกมือปิดปาก รีบไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย จนกระทั่งเดินออกมาจากห้องทำงานของจินเทียนหลุนแล้วถึงได้เอ่ยคำที่อยู่ในใจ

“ข้าไม่ได้สู่รู้เสียหน่อย ท่านอ๋องปากแข็งไม่ยอมรับ เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าสงสาร”

เฉียวเหอไปไม่นานก็เดินเข้ามาในห้องหนังสือพร้อมหลี่กงกง หัวหน้าขันทีผู้ดูแลตำหนักเทียนหลุนจือเล่อมาสอบถามเรื่องที่ติดอยู่ในใจเขาจริง ๆ

“ถวายพระพรท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

“หลี่กงกงไม่ต้องมากพิธี เปิ่นหวางมีเรื่องอยากจะสอบถามเจ้าเกี่ยวกับ…”

จินเทียนหลุนเว้นจังหวะการพูดตวัดสายตาไปมองเฉียวเหอที่กลั้นยิ้มรอแล้ว แต่เมื่อโดนถลึงตาใส่เขาก็กลับมาทำหน้าเคร่งขรึม

“เชิญท่านอ๋องตรัสถาม เกี่ยวกับผู้คนหรือเรื่องราวในวังหลวง หากกระหม่อมทราบกระหม่อมจะเผยโดยไม่ปิดบัง แต่หากกระหม่อมไม่ทราบก็จะสืบมาให้จงได้”

เห็นสีหน้าจริงจังของหลี่กงกงแล้วจินเทียนหลุนเริ่มรู้สึกว่าการจะกล่าวคำพูดนี้ออกไปยากเย็นนัก

แต่เมื่อภาพของจิ่วเหลียนฮวาวกกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งจึงไม่เหลือความลังเลใจ

 “ชีวิตหม่าจิ่วเหลียนฮวาตอนที่เปิ่นหวางไม่อยู่เป็นอย่างไรบ้าง”

“หม่าจิ่วเหลียนฮวาหรือพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่กงกงนิ่งไปครู่หนึ่งเพราะไม่คิดว่าเจ้านายจะเอ่ยนามนี้ออกมา เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้ยินมาว่าจินเทียนหลุนให้ความสนใจจิ่วเหลียนฮวาเลย

“ว่าอย่างไรหลี่กงกง”

เฉียวฉือยังคงใบหน้าเรียบเฉยไว้ได้ เมื่อเห็นหลี่กงกงเงียบไปก็เอ่ยเสียงเข้ม

“เอ่อ หม่าจิ่วเหลียนฮวาคนนี้มิค่อยมีปากมีเสียงพ่ะย่ะค่ะ นางกำนัลคนอื่นมีแกล้งนางบ้าง แต่ไม่ถึงขั้นตบตีกัน”

หลี่กงกงเริ่มหวั่นใจเพราะคิดว่าชินอ๋องผู้ที่ไม่เคยดุด่าว่ากล่าวจิ่วเหลียนฮวาเพราะเห็นนางเป็นลูกหลานกบฏจะเอาความที่ปล่อยให้สตรีที่เขาทูลขอจากฝ่าบาทให้มาประจำอยู่ตำหนักเทียนหลุนจือเล่อได้รับการกลั่นแกล้ง

“เปิ่นหวางขอให้นางมาอยู่ที่นี่เพราะเวทนาที่นางเกิดวันเดียวกับเปิ่นหวาง ไม่ได้รู้เรื่องที่บรรพบุรุษกระทำเอาไว้ ย้ายไปอยู่จวนจือเล่อเมื่อไรอย่าให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกเป็นอันขาด”

หลี่กงกงหน้าซีด รีบโค้งตัวลงต่ำขอประทานอภัย ทั้งยังให้คำสัญญาว่าจะไม่มีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีก

ในขณะเดียวกันก็อดคิดไม่ได้ว่าจิ่วเหลียนฮวาไปเรียกร้องความยุติธรรมต่อหน้าพระพักตร์หรือไม่

“เป่ินหวางเห็นลานซักผ้ามีชุดเต็มไปหมด ไยมีนางซักผ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”

จนกระทั่งได้ยินประโยคนี้จากปากจินเทียนหลุน หัวใจสะท้านเมื่อทราบว่าอ๋องหนุ่มไปเยือนที่นั่นด้วยตนเองโดยที่ไม่มีใครคาบข่าวไปฟ้อง

“เอ่อ นางมีหน้าที่ซักผ้าพ่ะย่ะค่ะ งานอื่น ๆ กระหม่อมไม่เคยเรียกใช้งานเลยสักครั้ง อีกอย่าง…”

คำพูดของหลี่กงกงหยุดอยู่เพียงเท่านั้นเมื่อได้ยินเสียงนางกำนัลเรียกนามของจิ่วเหลียนฮวาดังไม่ไกลจากห้องหนังสือมากนัก

“เสี่ยวจิ่ว ซักผ้าเสร็จแล้วใช่หรือไม่ ไปช่วยข้าเช็ดหน้าต่างที่จวนจือเล่อเร็วเข้า ฝุ่นหนามาก”

“เสร็จแล้ว แต่ข้าขอพักก่อนมิได้หรืออาฉู่ เพิ่งตากม่านเสร็จก็ตรงมานี่เลย น้ำสักอึกยังไม่ได้ดื่ม”

“ไม่ทันแล้ว ข้าเสียเวลามาตามเจ้าในวัง หากข้าออกจากวังไปจวนจือเล่อเพียงคนเดียวข้าก็ทำความสะอาดคนเดียวไม่เสร็จแน่ ถึงเวลานั้นหลี่กงกงตำหนิข้าขึ้นมาจะทำอย่างไร ไหนจะมู่หมัวมัวอีก”

“ก็ได้ เช่นนั้นเราจะออกจากวังกันเลยหรือไม่”

“ไปตอนนี้เลย”

เสียงของสตรีทั้งสองหายไปแล้ว สีหน้าหลี่กงกงซีดขาวราวกับกระดาษ ร่างสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากนายเหนือหัว

“ดูท่านางกำนัลขันที 20 คนในตำหนักจะทำงานกันไม่ถ้วนทั่ว”

ตุบ!

หลี่กงกงคุกเข่าแนบศีรษะลงกับพื้นในทันที

“ท่านอ๋อง กระหม่อมขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่ให้เหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นอีกแล้ว ได้โปรดให้โอกาสกระหม่อมจัดการเรื่องนี้…”