บทที่ ๗ ครั้งนี้ในตลาด

บทที่ ๗

ครั้งนี้ในตลาด

“ที่ตลาดครึกครื้นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”

จิ่วเหลียนฮวาเดินอย่างไม่มีเป้าหมายไปตามทาง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางออกมาเดินเตร็ดเตร่ที่นี่ เพียงแต่ทุกครั้งที่นางได้ออกจากวังมาเที่ยวเล่นมักจะเดินเพียงลำพัง สหายในวังจะมีก็ตอนที่ทำงานเท่านั้น

พออยู่ในเวลาอิสระที่เป็นตัวเองได้กลับไม่มีใครอยากเสวนากับนาง!

เพราะเช่นนี้การเดินตลาดที่ดูสนุกสนานสำหรับสหายนางกำนัลคนอื่นกลับเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับจิ่วเหลียนฮวา ทว่าหลังจากที่เจอกับเทพบุปผา ความรู้สึกราวกับเจอญาติสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานานกลับมาแทนที่ความโดดเดี่ยว ความรู้สึกของการเดินตลาดก็เช่นกัน

“หากข้าเจอเทพบุปผาก่อนหน้านี้ก็ดีสินะ”

จิ่วเหลียนฮวาถอนหายใจ ดวงตาสอดส่องร้านแผงลอยตามถนน ไม่คิดจะนำเงินที่เก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิตออกมาใช้ เพราะใจลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย นางจึงไม่รู้ตัวว่ายามนี้กำลังมีคนเดินตามตนอยู่

“ท่านอ๋อง เหมือนนางจะเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย เราจะเดินตามนางไปเช่นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

เฉียวเหอตั้งคำถามดวงตาสอดส่องโดยรอบ เขาไม่เพียงแค่ต้องติดตามจิ่วเหลียนฮวาเท่านั้น แต่ยังต้องคอยอารักขาความปลอดภัยของจินเทียนหลุนด้วย

“เปิ่นหวางสังหรณ์ใจว่าวันนี้จะเกิดเหตุการณ์บางอย่าง…เอาเป็นว่าเดินตามไปก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เฉียวเหอเชื่อสัญชาตญาณเจ้านาย เพราะเช่นนี้เขายิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น

“กรี๊ด~”

เสียงกรี๊ดดังขึ้นในตลาดเรียกความสนใจของทุกคนให้จับจ้องไปยังที่มาของเสียงรวมถึงจิ่วเหลียนฮวาและจินเทียนหลุนด้วย

จิ่วเหลียนฮวาขาแข็งทื่อ ไม่เดินเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุเมื่อเห็นชายคลุ้มคลั่งคนหนึ่งใช้หญิงสาวเป็นตัวประกันโดยเอามีดสั้นจ่อคอนางเอาไว้

“การเดินตลาดในรอบหลายเดือนของข้าไยเป็นเช่นนี้…ไม่สนแล้ว ถอยดีกว่า”

จิ่วเหลียนฮวาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แผ่นหลังกระแทกกับกำแพงมนุษย์จนนางแทบจะถลาตัวไปด้านหน้า ดีว่ามือหนารั้งเอวเอาไว้ นางจึงไม่ได้เสียหลักหน้าคะมำ

ยามที่จิ่วเหลียนฮวาหันมามองหน้าคนที่ให้ความช่วยเหลือตนก็นิ่งไปทันทีเพราะไม่คิดว่าจะเป็นเจ้านายที่เพิ่งเจอกันเมื่อช่วงเช้า

“หลบไป ตรงนี้ไม่ปลอดภัย”

จิ่วเหลียนฮวาได้สติในยามที่เขาปล่อยมือออกจากเอวตน ดวงตาคู่โตจับจ้องแผ่นหลังกว้างที่ยามนี้กำลังเดินเข้าไปหาชายคลั่งเพื่อช่วยเหลือสตรีผู้เป็นตัวประกัน

“อย่าเข้ามา! มิเช่นนั้นนางตายแน่”

“ฮึก~ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ…อะ!”

ดรุณีน้อยน้ำตาไหลพราก ทั้งหวาดกลัวทั้งเจ็บปวดเมื่อโดนความคมของมีดเฉือนจนได้เลือด

“ไยต้องจับสตรีอ่อนแอเป็นตัวประกัน สถานการณ์แย่จนต้องใช้วิธีนี้แล้วหรือ”

เฉียวเหอเอ่ยเสียงเย็นโดยที่จินเทียนหลุนเพียงมองนิ่ง ๆ หาจังหวะจัดการชายคลั่ง

“เข้ามาจุ้นทำไม ในเมื่อเจ้าช่วยเหลือข้าไม่ได้”

“ปัญหาเจ้าคือสิ่งใดบอกเปิ่นหวางมาก่อน”

คำแทนตัวอ๋องสร้างเสียงฮือฮาขึ้นในทันที แม้แต่ชายคลั่งเองก็นิ่งไปครู่หนึ่ง

“เจ้าคือ…”

“ชินอ๋องจินเทียนหลุน”

เฉียวเหอเป็นคนเอ่ยนามและสถานะของเจ้านายด้วยท่าทางหยิ่งผยอง จังหวะนั้นเองที่มือชายคลั่งเผลอถอยห่่างจากคอดรุณีน้อยเป็นโอกาสให้จินเทียนหลุนซัดเข็มยาชาออกฤทธิ์ในฉับพลันใส่แขนและหน้าผากชายคลั่ง

ดรุณีน้อยฉลาดพอตัว รีบผลักชายคลั่งออกแล้ววิ่งมาทางจินเทียนหลุน

ชายคลั่งโกรธ แต่ยาชาที่ออกฤทธิ์ครึ่งจิบชาทำให้เขาไม่อาจขยับตัวได้ชั่วคราว จังหวะนั้นมือปราบจากศาลต้าหลี่มาถึงพอดีจึงเข้าควบคุมชายคลั่ง

“ท่านอ๋อง”

หัวหน้ามือปราบคุกเข่าลง มือขวากำหมัดมือซ้ายทับกำปั้นผงกศีรษะลงต่ำทำความเคารพจินเทียนหลุน

“จัดการชายคลั่งคนนี้เสีย เอาไปสอบสวนที่ศาลต้าหลี่ถึงเหตุจูงใจ”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

หัวหน้ามือปราบยืนขึ้นเต็มความสูง สั่งความลูกน้องให้จัดการคุมตัวชายคลั่งไปศาลต้าหลี่

จิ่วเหลียนฮวารีบหลบเข้าข้างทางทันทีเมื่อมือปราบคุมตัวชายคลั่งเดินมาทางตน ยามนี้ทุกคนคิดว่าสถานการณ์กลับสู่ปรกติแล้ว ไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอีก

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

มีดสั้นสองเล่มพุ่งจากชั้นสองของโรงเตี๊ยม เล่มหนึ่งปักอยู่ที่หน้าผากของชายคลั่ง อีกเล่มหนึ่งปักเข้าที่หัวใจของจิ่วเหลียนฮวาท่ามกลางความตกใจของทุกคน

จินเทียนหลุนเองก็ตกใจเช่นกัน เขารีบวิ่งเข้าไปหาจิ่วเหลียนฮวาที่ดวงตาเบิกโพลง มือจับหน้าอกตัวเองที่มีเลือดไหลซึมผ่านมือ

ตุบ!

ร่างบางร่วงลงพื้นราวกับผลไม้สุกงอม ศีรษะเกือบกระแทกลงพื้นแล้ว ดีว่าจินเทียนหลุนมารับไว้ทัน

“จิ่วเหลียนฮวา!”

จินเทียนหลุนขมวดคิ้วหน้าเครียด เฉียวเหอรีบเข้ามาหาเจ้านายแล้วจับชีพจรของจิ่วเหลียนฮวา

“ท่านอ๋อง…ตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ชั่วขณะหนึ่งหัวใจจินเทียนหลุนคล้ายถูกบีบรัดด้วยมือที่มองไม่เห็น แต่ไม่นานความรู้สึกนั้นก็หายไป ตวัดสายตาไปทางโรงเตี๊ยมชั้นสองออกคำสั่งให้เฉียวฉือตามมือสังหารที่ปลิดชีพชายคลั่ง

“ท่านอ๋อง จะจัดการอย่างไรกับนางต่อพ่ะย่ะค่ะ เชิญรับสั่งได้เลย”

จินเทียนหลุนหลุบตามองจิ่วเหลียนฮวา ยื่นมือไปใต้จมูกนางเพื่อวัดสัญญาณชีพอีกครั้ง เมื่อไร้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะมือก็ถอดชุดคลุมตัวนอกออกคลุมร่างของจิ่วเหลียนฮวาปิดใบหน้านางเอาไว้

“ฝังนางไว้สุสานตระกูลหม่าตั้งป้ายวิญญาณ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

จินเทียนหลุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ให้เฉียวเหออุ้มร่างเบาหวิวของจิ่วเหลียนฮวาตามตนมาพร้อมสั่งให้มือปราบจัดการทำความสะอาดพื้นที่เกิดเหตุให้เรียบร้อย

มีมือสังหารฆ่าปิดปากเช่นนี้ คดีนี้จะเป็นชายคลั่งธรรมดาได้อย่างไร!

จินเทียนหลุนให้คนปิดข่าวจิ่วเหลียนฮวาไว้ก่อน เขาสามารถสั่งงานองครักษ์คนสนิทให้จัดการจิ่วเหลียนฮวาโดยที่เขาไม่ต้องมาคุมงานเองก็ได้

ทว่าเขากลับขี่ม้านำหน้าเกวียนที่บรรทุกโลงศพของหม่าจิ่วเหลียนฮวาเอาไว้ มุ่งหน้าออกนอกเมืองที่เป็นสุสานฝังรวมร่างตระกูลหม่าที่ถูกประหารนับร้อยเอาไว้

จิ่วเหลียนจะถูกฝังแยกจากบรรพบุรุษของนาง นี่ถือเป็นความเมตตาของจินเทียนหลุนที่มีต่อนางในฐานะที่รับใช้ตำหนักเทียนหลุนจือเล่อมาหลายปี

“หยุด~”

จินเทียนหลุนกระโดดลงจากม้า ยามนี้ยังเป็นเวลาบ่ายคล้อย ทว่าฝนตั้งเค้าทำให้บรรยากาศขมุกขมัวเหมือนฝนจะตก

“เร่่งมือเถิด ฝนใกล้ตกแล้ว”

องครักษ์ห้านายรับคำ พวกเขาช่วยกันยกโลงไม้ลงจากเกวียน ในจังหวะนั้นเองที่ลมห่าใหญ่พัดเข้ามาฝุ่นตลบอบอวล สุสานรวมญาติตระกูลหม่าเดิมก็น่ากลัวเพราะมีเรื่องเล่ามากมายจากชาวบ้านอยู่แล้ว

มายามนี้บรรยากาศยังส่งให้น่าหวาดกลัว หากจินเทียนหลุนไม่มาด้วยพวกเขาคงกลัวกันยิ่งกว่านี้!

ตึก! ตึก!

“เฮือก”

หนึ่งในองครักษ์สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากในโลงศพ จินเทียนหลุนไม่เชื่อเรื่องผีสางมุ่นคิ้วใส่ลูกน้องในทันที

“กลัวอะไร”

“ขอ ขออภัยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

จินเทียนหลุนส่ายหน้าให้น้อย ๆ แล้วออกคำสั่งให้เริ่มขุดดินได้

ตึก!

“ท่านอ๋อง เสียงดังมาจากในโลงพ่ะย่ะค่ะ!”

องครักษ์คนเดิมชี้นิ้วไปยังโลงศพ คราวนี้องครักษ์คนอื่นก็ได้ยินเสียงด้วย จินเทียนหลุนจึงเดินเข้ามาใกล้เตียงแล้วสั่งให้เปิดโลง

“ท่านอ๋อง จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ ถ้าหากว่าเป็น…”

“เหลวไหล!”

โดนเสียงแข็งใส่เช่นนี้แล้วองครักษ์ทั้งห้าก็ไม่กล้ามีใครทักท้วงอีก ช่วยกันเปิดฝาโลงที่ตอกเอาไว้แน่น ไม่นานก็เปิดฝาโลงออกได้โดยมีสิ่งที่สั่นประสาทพวกเขาตามมาด้วย

จิ่วเหลียนฮวาที่ตายไปแล้วเด้งตัวขึ้นมาทันทีที่ฝาโลงเปิดออก ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแข็งทื่อดูไร้ชีวิตของนางทำองครักษ์ตกใจจนแตกกระเจิงเป็นรังผึ้ง