บทที่ ๖ กลับเมืองหลวงครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด

บทที่ ๖

กลับเมืองหลวงครั้งนี้ไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด

จินเทียนหลุนร่ำเรียนที่สำนักศึกษากลางตอนอายุ 15 ชันษาถึง 18 ชันษา เมื่อจบการศึกษาแล้วก็เข้ากองทัพพิทักษ์ชายแดนเพื่อเริ่มฝึกกับทหารทัพพิเศษอีกสองปี

กลับมาเมืองหลวงครั้งนี้เพื่อเข้าพิธีสวมกวานและรับตำแหน่งชินอ๋องจากจินจิ่นฟู่ ฮ่องเต้แคว้นจินองค์ปัจจุบัน

แม้หวนกลับมาครั้งนี้จะช่วยเป็นดาบให้พระเชษฐา รอคำสั่งที่จะได้รับมอบหมายแต่ก็ไม่หย่อนการซ้อม ดาบเล่มหนักดูเบาหวิวในยามที่เขาซ้อมวิชาเพลงดาบฉวัดเฉวียน กระบวนท่าหนักหน่วงแต่ดูพริ้วไหว

การเคลื่อนกายยามจับอาวุธของจินเทียนหลุนรวดเร็วสมกับเป็นผู้มีพลังธาตุลม

“ท่านอ๋อง”

เฉียวเหอโยนแตงโมลูกใหญ่ขึ้นฟ้า จินเทียนหลุนที่เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งนี้อยู่แล้วกระโจนขึ้น ตวัดดาบฟาดฟันแตงโมจากผ่าครึ่งสองชิ้นกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อแตงโมตกลงพื้น

เมื่อเท้าใหญ่เหยียบพื้น ใบหน้าหล่อเหลาก็หันมาขมวดคิ้วใส่ลูกน้องคนสนิท  

“ในเมื่อเจ้าเลือกแตงโมก็หาน้ำมาล้างทำความสะอาดพื้นด้วย”

ตำหนิลูกน้องเบา ๆ ก่อนที่จะสำรวจชุดตัวเองที่มีน้ำแตงโมติดอยู่หลายจุด

“เฉียวฉือ”

เขายื่นดาบให้เฉียวเหอเอาไปจัดการทำความสะอาด ส่วนตนก็เดินเข้าเรือนไปเปลี่ยนชุดใหม่

เฉียวฉือรีบเดินตามไปช่วยเจ้านายเปลี่ยนชุดเพราะจินเทียนหลุนไม่ชอบให้สตรีเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ตัว มีองครักษ์ทั้งสองทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงานราชการ

“ไม่ทำความสะอาดพื้นเล่า”

เฉียวเหอที่รีบเดินตามหลังชายหนุ่มทั้งสองมายิ้มแห้ง เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม

“เรื่องทำความสะอาดนางกำนัลทำได้ แต่ช่วยปรนนิบัติท่านอ๋องนางกำนัลทำแทนไม่ได้ เพราะฉะนั้นให้กระหม่อมช่วยปรนนิบัติท่านอ๋องดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“หึ!”

จินเทียนหลุนแค่นยิ้ม จะเถียงก็ไม่ได้เพราะเฉียวเหอรู้จักเขาดีเกินไป

“เมื่อครู่ท่านอ๋องฝึกวิชายุทธ์คงกระทบกับแผลแล้วเป็นแน่ ให้กระหม่อมดูแผลให้พ่ะย่ะค่ะ”

จินเทียนหลุนไม่เอ่ยสิ่งใด ถอดชุดตัวนอกออกเหลือเพียงชุดตัวในผ้าลื่น ร่างสูงนั่งตั่งไม้หลังฉากบังคมรอให้องครักษ์มาช่วยดูแผลให้

เมื่อเฉียวเหอเดินมาฉากบังลมแล้วก็ช่วยถอดชุดให้จินเทียนหลุนเตรียมเทยาใส่แผล ไม่คิดว่าบาดแผลที่ดูลึกเมื่อช่วงกลางวัน ยามนี้กลับเหลือเพียงรอยแผลเป็นให้เห็นเท่านั้น สร้างความตะลึงให้กับเขาไม่น้อย

“ท่านอ๋องฟื้นตัวเร็วเกินไปหรือไม่ เหตุใด…”

จินเทียนหลุนยังคงรู้สึกเจ็บแผลแปลบ ๆ แต่ไม่คิดว่าแผลจะสมานกันแล้ว เมื่อเอียงไหล่มองแล้วเห็นว่าแผลสมานกันจริง ๆ ก็ย้อนความคิดดูว่าตนทำอันใดไปบ้าง

“ยาสมานแผลที่เจ้าใส่ให้ข้าเมื่อช่วงกลางวันตำรับเดียวกับที่ใช้ในกองทัพหรือไม่”

“ตำรับเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ แม้ผลลัพธ์จะได้ดี ทว่าอย่างน้อยก็ใช้เวลาสามวันแผลถึงสมาน”

จินเทียนหลุนพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่ตนคิดว่าเวลาหยุดนิ่งไป เพราะหาเบาะแสจากใครไม่ได้แล้ว คนเดียวที่เขานึกถึงในยามนี้คือจิ่วเหลียนฮวา

“หม่าจิ่วเหลียนฮวายามนี้อยู่ที่ใด”

“อยู่ที่จวนจือเล่อพ่ะย่ะค่ะ”

“ไป”

เฉียวเหอมีท่าทีตื่นเต้นเมื่อเห็นเจ้านายรีบสวมชุดตัวนอกตัวใหม่ นานทีจะเห็นเจ้านายให้ความสนใจสตรีคนใด แม้จุดประสงค์จะยังไม่ใช่เพราะเรื่องรักใคร่ แต่เขาก็ตื่นเต้นที่เห็นจินเทียนหลุนในด้านนี้

“ไปจวนจือเล่อใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“หึ! ตรงกับที่เจ้าคาดหวังมิใช่หรือ”

ทางด้านจิ่วเหลียนฮวา…

นางเช็ดแจกันเสร็จแล้วจึงคิดจะไปช่วยคนอื่นทำงานอย่างอื่นต่อ คนแรกที่นางเข้าหาเพื่อทำการช่วยเหลือคืออาฉู่

“ข้าช่วย”

“เสี่ยวจิ่ว! ข้ากำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่พอดีเลย เจ้ามาเช็ดฝั่งนี้ ฝั่งนั้นข้าเช็ดเสร็จแล้ว”

“อ้อ”

จิ่วเหลียนฮวาหยิบผ้าชุบน้ำสำรวจฝั่งที่อาฉู่กล่าวว่าทำความสะอาดแล้ว พบว่ายังมีคราบฝุ่นสีขาวเกาะอยู่

“อาฉู่ ยังไม่สะอาด”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเช็ดรอบที่สอง วันนี้เอาให้ฝุ่นลดน้อยลงก่อน”

จิ่วเหลียนฮวาส่ายหน้าให้อาฉู่ ด้วยไม่อยู่ในสถานะที่จะเตือนอีกฝ่ายได้โดยที่นางไม่ขุ่นเคืองใจจึงไปช่วยเช็ดหน้าต่างฝั่งที่อาฉู่อยากให้ช่วย

“เสี่ยวจิ่ว!”

ทั้งจิ่วเหลียนฮวาและอาฉู่สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกัมปนาทจากหลี่กงกง

อาฉู่ที่กำลังเช็ดหน้าต่างอยู่รีบลงจากบันไดไม้ลงมายืนผสานมืออยู่ที่พื้น

“คะ คือว่าเสี่ยวจิ่วทำงานเสร็จแล้วก็เลยมาช่วยข้าเช็ดหน้าต่างเจ้าค่ะ”

“อ้อ เป็นนางที่เสนอตัวช่วยเจ้าเองใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ…เอ๊ย! ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าไม่ได้หมายถึงแบบนั้น คือว่าข้า…”

“พอ! ไม่ต้องอธิบายแล้ว แค่เช็ดหน้าต่างก็ทำคนเดียวไม่ได้ เสี่ยวจิ่วทั้งซักผ้าทั้งเช็ดแจกันแล้วยังมาช่วยเจ้าเช็ดหน้าต่างอีก จะเอาเปรียบนางไปถึงเมื่อไร”

เสียงที่ดังขึ้นของหลี่กงกงเรียกนางกำนัลคนอื่น ๆ ให้เข้ามารุมล้อมทางประตูหน้าห้อง หลี่กงกงจึงถือโอกาสนี้ประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน

“พวกเจ้าอีกก็เช่นกัน ต่อไปนี้ต้องช่วยเสี่ยวจิ่วซักผ้า ทุกงานต้องช่วยกันมิใช่โยนภาระไปให้คนใดคนหนึ่ง เมื่อก่อนข้าไม่เข้มงวดกับพวกเจ้า แต่วันนี้เห็นทีจะไม่ได้แล้ว”

เกิดเสียงซุบซิบกันทันทีเมื่อสิ้นคำพูดนี้ของหลี่กงกง หนึ่งในนั้นคือ…

“เกิดอะไรขึ้นกับหลี่กงกงกัน ก่อนหน้านี้ปล่อยปละละเลยพวกเราทุกอย่าง มายามนี้จะเข้มงวดเสียแล้ว”

“ต้องเป็นเพราะท่านอ๋องกลับมาแล้วเป็นแน่”

“เงียบ!”

เสียงซุบซิบนินทาหยุดลง พวกนางก้มหน้างุดเมื่อโดนชี้นิ้วใส่

“เพราะที่ผ่านมาข้าใจดีกับพวกเจ้ามากเกินไปสินะ มาตอนนี้กล้าวิจารณ์ข้าแล้วหรือ!”

เหล่านางกำนัลรีบหายไปจากหน้าประตูเพราะไม่อยากโดนโทสะหลี่กงกงเล่นงาน

“เกิดอะไรขึ้น ๆ”

กลุ่มนางกำนัลสลายแทนที่ด้วยมู่หมัวมัวที่เดินอย่างรีบร้อนเข้ามาในห้อง

“ดูเอาเถิด”

หลี่กงกงไม่กล่าวสิ่งใด ใช้สายตามองไปยังจิ่วเหลียนฮวาและอาฉู่ให้ภาพเล่าเรื่อง

“อาฉู่! เจ้าใช้งานเสี่ยวจิ่วอีกแล้วหรือ”

“มะ มิใช่เจ้าค่ะ…เสี่ยวจิ่วพูดอะไรบ้างสิ”

จิ่วเหลียนฮวาเงียบไปเพราะรู้สึกบางอย่างไม่ถูกต้อง

“ข้าเสนอตัวช่วยอาฉู่เองเจ้าค่ะ แจกันเช็ดเสร็จเรียบร้อยแล้ว มู่หมัวมัวมีงานใดจะสั่งการข้าอีกหรือไม่”

หากเป็นเวลาปรกติ มู่หมัวมัวใช้งานจิ่วเหลียนฮวาไปแล้ว แต่เมื่อเห็นรอยบนหน้าผากหลี่กงกงก็รีบโบกมือ

“วันนี้เจ้าทำงานมาเยอะแล้ว เสร็จแล้วก็ไปพักเถอะ พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ”

“แต่ว่่า…”

“ถ้าไม่อยากให้สหายเดือดร้อนเจ้าฟังคำมู่หมัวมัวเสีย อีกนานกว่าประตูวังจะปิด เจ้าจะไปเที่ยวเล่นตลาดก่อนกลับตำหนักก็ได้”

ตลาด

จิ่วเหลียนฮวามีท่าทางสนใจทันทีเมื่อจะได้ไปเดินตลาด นางผงกศีรษะให้ทั้งสองเล็กน้อย ปล่อยให้อาฉู่เช็ดหน้าต่างตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

ทางด้านกำแพงจวนที่มีบุรุษสามคนซุ่มดูเหตุการณ์อยู่ เมื่อเฉียวเหอเห็นจิ่วเหลียนฮวาเดินออกมาจากห้องรับรองแขกก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดสนุก

“หลี่กงกงกลัวจะเสียตำแหน่งเพียงนี้ โดนเรียกไปตักเตือนนิดหน่อยถึงขั้นประกาศกร้าว”

จินเทียนหลุนทำเพียงยิ้มมุมปากกับคำพูดของเฉียวเหอ ดวงตาเมล็ดซิ่งมองตามร่างบางของจิ่วเหลียนฮวาไป

“ตามนางไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ตาม แต่เพียงจับตาดูไปก่อน อย่างเพิ่งเผยกายให้นางเห็นจนกว่าจะทราบความจริง”

องครักษ์ทั้งสองรับคำ ตอนแรกพวกเขาคิดว่ากลับมาเมืองหลวงครั้งนี้จะน่าเบื่อเพราะต้องรอรับคำสั่งจากฮ่องเต้จินจิ่นฟู่ถึงจะมีงานทำ

ใครจะคิดว่าท่านอ๋องของพวกเขาจะหางานให้ทำ อีกทั้งงานนี้ยังเกี่ยวกับ…

สตรี!