บทที่ ๘ เปิ่นหวางไม่คิดว่าน่ารังเกียจ

บทที่ ๘

เปิ่นหวางไม่คิดว่าน่ารังเกียจ

“เฮ้ย! ผีหลอก”

ที่ข้างโลงศพมีเพียงจินเทียนหลุนเท่านั้นที่ยังอยู่ที่เดิม แม้แต่เฉียวเหอก็ยังเผลอถอยหลังไปหลายก้าว แต่เมื่อเห็นเจ้านายยังยืนกำดาบไว้แน่นเขาจึงเดินเข้ามายืนอยู่ข้างกายร่างสูงทำใจแข็งจ้องร่างในโลงศพ

“ท่านอ๋อง นาง…”

“นางยังไม่ตาย”

แม้แต่คนพูดประโยคนี้ยังสะท้านยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฉียวเหอที่จับชีพจรจิ่วเหลียนฮวาแล้วพบว่านางสิ้นใจแล้ว

“จะเป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ก็ในเมื่อกระหม่อมจับชีพจรนางแล้วไม่เต้น”

“โดยทั่วไปชีพจรและหัวใจจะหยุดเต้นพร้อมกัน แต่บางกรณีชีพจรอาจหายไปก่อนที่หัวใจจะหยุดเต้น…”

“เป็นไปได้ว่านางยังไม่ตายตั้งแต่แรกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

จินเทียนหลุนพยักหน้ารับ ยื่นมือไปจับแก้มจิ่วเหลียนฮวาพบว่าร่างกายนางเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว เพื่อความมั่นใจจึงคิดยื่นมือไปตรวจชีพจรตรงคอให้นาง

ทว่ามือเขากลับถูกนางคว้าเอาไว้หมับ!

“ท่านอ๋องกำลังทำอะไรเพคะ”

จินเทียนหลุนถอนหายใจอย่างเบาใจเมื่อนางเอ่ยกับเขามาเป็นคำพูด ในตอนนั้นเองที่เฉียวเหอรู้ว่าเจ้านายตนก็หายใจไม่ทั่วท้องให้กับสถานการณ์นี้

“เจ้า…ขออภัย ก่อนหน้านี้เปิ่นหวางคิดว่าเจ้าเสียชีวิตไปแล้วจึงได้พามาฝังที่สุสานตระกูลหม่า”

จินเทียนหลุนคิดจะพูดว่า ‘เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า’ แต่เมื่อเห็นท่าทางงงงวยของนางแล้วจึงเปลี่ยนคำพูด

“ตายไปแล้วหรือเพคะ”

จิ่วเหลียนฮวายกมือสัมผัสอกข้างซ้ายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้แล้ว

นอกจากเลือดที่แห้งกรังติดเสื้อแล้ว นางไม่ได้รู้สึกเจ็บที่หน้าอกอีกต่อไป ในใจคิด…

ท่านเทพไม่ได้โกหกข้า ตอนนี้ข้าต้องตายอีกแปดครั้งสินะถึงจะกลับแดนบุปผาได้

“จิ่วเหลียนฮวา กลับตำหนักเทียนหลุนไปแล้วเปิ่นหวางจะให้หมอหลวงมาตรวจอาการเจ้า”

จิ่วเหลียนฮวากลับมาอยู่กับปัจจุบัน รีบโบกมือปฏิเสธในทันที

“มิได้เพคะ หม่อมฉันไม่ได้เป็นอันใดแล้ว ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เปิดฝาโรงก่อนที่หม่อมฉันจะขาดอากาศหายใจตายจริง ๆ”

“เจ้าเสียดสีเปิ่นหวาง”

จิ่วเหลียนฮวาหน้าเสีย ลุกออกจากโลงศพมาคุกเข่าที่พื้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ ได้โปรดท่านอ๋องและท่านองครักษ์ทั้งหลายช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ”

จิ่วเหลียนฮวาผสานมือโค้งตัวแนบหน้าผากจรดพื้นดิน เพียงสถานะบุตรหลานของตระกูลหม่าก็ทำให้นางใช้ชีวิตลำบากแล้ว นางไม่อยากเพิ่มสถานะผีดิบฆ่าไม่ตาย

“ไม่ต้องขอร้อง เปิ่นหวางสั่งไม่ให้คนแพร่งพรายเรื่องของเจ้าแล้ว แต่เปิ่นหวางไม่ให้คำมั่นว่าเรื่องจะไม่ถึงหูคนในวังเลย เมื่อวานเหตุการณ์ชุลมุนมาก อาจจะมีคนที่รู้จักเจ้าอยู่ในเหตุการณ์เมื่อวานนี้ก็ได้”

จิ่วเหลียนฮวาพยักหน้ารับ ได้ยินแบบนี้แล้วนางจะได้เตรียมใจตั้งรับ ชีวิตนางไม่ง่ายมาตั้งแต่เกิด นางไม่คิดว่าตนจะโชคดีที่ไม่มีคนรู้จักเห็นเหตุการณ์

ณ จวนจือเล่อ

เมื่อจิ่วเหลียนฮวาไม่ยอมให้จินเทียนหลุนเชิญหมอหลวงมารักษา เขาจึงให้หมอทั่วไปมารักษานางที่จวนจือเล่อ นางจะเป็นนางกำนัลคนแรกที่ได้โอกาสเลือกที่พักก่อนโดยมีเจ้าของจวนหนุนหลัง

จิ่วเหลียนฮวาจึงเลือกห้องที่มีทิวทัศน์นอกหน้าต่างเป็นสระบัวตามนามของตนเอง

ห้องที่นางเลือกมีสองเตียงด้วยกัน ตอนอยู่ตำหนักเทียนหลุนจือเล่อห้องนางก็มีสองเตียง แต่ไม่มีสหายนางกำนัลคนใดเลือกนอนห้องเดียวกับนาง

มายามนี้อยู่จวนจือเล่อแล้ว นางก็อยากรู้ว่าใครจะเลือกนอนห้องเดียวกับนางหรือไม่ หรือจะให้นางคนเดียวอีกตามเคย

“เชิญท่านหมอ”

จิ่วเหลียนฮวาเลิกสำรวจห้องเมื่อได้ยินเสียงเฉียวเหอดังขึ้นหน้าเรือนพักนางกำนัลที่มีห้องพักมากกว่าสิบห้อง

“คารวะท่านหมอเจ้าค่ะ”

จิ่วเหลียนฮวาโล่งใจที่ท่านหมอเป็นสตรี

“แม่นางมิต้องมากพิธี”

จิ่วเหลียนฮวาผายมือเชิญหมอหญิงไปนั่งศาลาแปดเหลี่ยมเพราะในห้องยังไม่ได้รับการทำความสะอาด

เฉียวเหอรู้มารยาท เดินออกจากศาลาแปดเหลี่ยมทันทีเพราะจิ่วเหลียนฮวาต้องเผยเนื้อหนังบริเวณกลางอกให้หมอหญิงดู ที่นี่ไม่มีใครอื่นอีก นางจึงไม่กังวลว่าจะมีผู้ใดลอบมองหรือไม่

ไม่คิดเลยว่าคนที่นางมิคิดว่าจะลอบมองตนต้องเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นจิ่วเหลียนฮวาดึงเสื้อลงจนเผยเนื้อนวลไร้บาดแผลเหวอะหวะ

“...แม่นางเพิ่งได้รับบาดเจ็บมาจริงหรือ”

เพราะบนผิวจิ่วเหลียนฮวาปรากฏเพียงรอยแผลเป็นเล็ก ๆ สวนทางกับเสื้อที่มีคราบเลือดเปื้อนเต็มหน้าอก

จิ่วเหลียนฮวาก้มลงมองแผลของตนเอง ไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์ของตนเองอย่างไรดี

“เอ่อ คือว่า…”

“เอาเถอะ! ข้าเป็นหมอมานานหลายปีรู้ว่าสิ่งใดควรรู้สิ่งใดไม่ควรรู้ ข้าเก็บข้อมูลผู้ป่วยได้เก่งมาก ความนี้จะอยู่ที่ข้าเพียงผู้เดียวจนกระทั่งตัวตาย”

จิ่วเหลียนฮวาไม่เชื่อคำพูดของหมอหญิงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องไปรายงานจินเทียนหลุนต่อ

“เจ้าค่ะ”

แต่สุดท้ายนางก็ตอบสั้น ๆ พร้อมรอยยิ้ม รอหมอหญิงเขียนเทียบยารักษาอาการภายในให้

“ดื่มยาตำรับนี้สามวัน อาการภายในดีขึ้นแน่ แต่เรื่องรอยแผลเป็นอาจจะต้องใช้ยาดีหน่อยถึงจะไม่ทิ้งรอยเรื่องนี้แม่นางต้องขอความกรุณาจากท่านอ๋องเองแล้ว”

ยาภายนอกที่ไม่ให้ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ราคาแพงนัก จิ่วเหลียนฮวามีทุนทรัพย์ไม่พออย่างที่หมอหญิงคิดจึงไม่ได้โกรธเคืองที่อีกฝ่ายมองทะลุ

“ข้าเป็นนางกำนัลต่ำต้อย มีรอยแผลเป็นก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เรื่องนี้เรื่องเล็ก”

จิ่วเหลียนฮวามองเทียบยาในมือ ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเก็บเทียบยานี้เอาไว้ไม่คิดใช้เงินตัวเองซื้อหรือรบกวนใคร

ข้าต้องตายอีกตั้งแปดครั้ง เสียดายของ

“แม่นางอย่าได้กล่าวเช่นนั้น รูปโฉมแม่นางงดงามอยู่แล้ว ออกจากวังเมื่อใดย่อมแต่งให้กับบุรุษรูปงามที่มีฐานะหน่อยได้ อย่าให้ร่างกายเป็นแผลเป็นเลย”

จิ่วเหลียนฮวาเห็นสายตาจริงใจของหมอหญิงจึงส่งยิ้มให้บางเบา ไม่คิดพูดความในใจอันดื้อรั้นออกไป หมอหญิงที่ผ่านประสบการณ์มามากย่อมเดาความคิดนางออก ลอบถอนหายใจแผ่วเบา ในใจคิด…

เห็นแกความเอ็นดูที่ข้ามีต่อเจ้าจะช่วยพูดต่อหน้าท่านอ๋องให้ก็แล้วกัน

หมอหญิงเดินออกไปแล้วแต่จิ่วเหลียนฮวายังนั่งอยู่ที่เดิม นั่งมองโคมไฟดวงน้อยแสงสลัว ถอนหายใจให้กับเรื่องราวมากมายในวันนี้

ทางด้านหมอหญิงได้ถูกเชิญมาเรือนรับแขกโดยมีจินเทียนหลุนนั่งรออยู่แล้ว

นางรายงานผลการตรวจทุกอย่างให้เขาฟังรวมถึงเรื่องแผลเป็นที่อาจทิ้งร่องรอยเอาไว้

“มิทราบว่าหม่อมฉันปากมากไปหรือไม่ แต่ว่าผิวพรรณของสตรีสำคัญยิ่ง หากทิ้งรอยแผลเป็นไว้ ว่าที่สามีของนางอาจรังเกียจเอาได้”

“มีรอยแผลเป็นน่ารังเกียจหรือ”

หมอหญิงนิ่งไปเพราะคิดนำจินเทียนหลุนไปก้าวหนึ่งแล้ว ด้านเฉียวเหอคิดทันหมอหญิงแล้วจึงกระแอมให้เจ้านายตนเบา ๆ

จินเทียนหลุนหันไปมองคนสนิท เริ่มแสดงท่าทางกระอักกระอ่วนเพราะคิดตามทันทั้งสองแล้ว

“เปิ่นหวางไม่ได้หมายความว่าจะเป็นสามีนางในอนาคต แต่เปิ่นหวางไม่คิดว่าสตรีมีแผลเป็นน่ารังเกียจ อย่างไรเจ้าก็ขอความเมตตาแทนนางแล้ว เปิ่นหวางจะให้คนเอายาไปให้นาง”

หมอหญิงยิ้มเต็มใบหน้า คำนับขั้นสูงสุด

“แล้วเทียบยาเล่าทานเล่า ให้นางไปแล้วใช่หรือไม่”

“เพคะ”

“เขียนให้เปิ่นหวางอีกแผ่น”

หมอหญิงยิ้มเต็มใบหน้า รีบเขียนเทียบยาอีกชุดให้จินเทียนหลุน ทีนี้นางก็หมดกังวลเรื่องผู้ป่วยไม่ทานยาแล้ว

“หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”

“รบกวนท่านหมอเก็บเรื่องอาการของนางเป็นความลับด้วย…เฉียวเหอส่งแขก”

เฉียวเหอภายมือเชิญหมอหญิง ภายในห้องจึงเหลือเพียงเขา เฉียวฉือยังไม่กลับจากการไปจัดการเรื่องมือสังหารที่ลอบปลิดชีพชายคลั่ง

แต่ข้อมูลที่เขาทราบเบื้องต้นพบว่าร่างกายของชายคลั่งได้รับยาเสพติดตัวใหม่ที่ลอบนำเข้ามาจากแคว้นจู

เขามีลางสังหรณ์ว่าจะได้เดินทางไปเยือนแคว้นจูเพื่อสืบที่มาและทำลายบ่อเกิดยาเสพติดนี้

“คืนนี้ต้องลอบเข้าวังถวายรายงานฝ่าบาทแล้ว”