5/B เกาะร้างต้องคำสาป

5/B เกาะร้างต้องคำสาป

last updateآخر تحديث : 2025-09-30
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
32فصول
767وجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เมื่อดาอิและไดชิ สองพี่น้องฝาแฝด ของห้อง 5/B ถูกส่งมาทำภารกิจกำจัดเงาปีศาจร้ายที่เกาะต้องคำสาปแห่งนี้ พวกเขาจะมีชีวิตรอดกลับไปได้หรือไม่

عرض المزيد

الفصل الأول

ดินแดนแห่งความเงียบงัน

“변 대표님, 지금 사고 현장은 너무 위험합니다. 들어가시면 안 됩니다!”

“구조대와 이미 연락이 닿았습니다. 구급차도 곧 도착합니다!”

“변 대표님!”

“비켜! 시간 끌다가 무슨 일이라도 생기면... 너희 전부 목숨으로 갚아야 할 줄 알아!”

귀를 찢는 듯한 고함이 사람들 속에서 터져 나왔고 그 소리에 신지아는 흐릿했던 의식이 서서히 돌아왔다.

힘겹게 고개를 돌린 순간, 저만치서 낯익은 실루엣이 보였다.

남자는 마치 하늘에서 사는 신이 내려온 듯한 포스를 풍기며 자신에게 달려오고 있었다.

그래서 신지아의 눈가는 순식간에 빨개졌다.

사고가 난 뒤, 뒤집힌 차 안에서 얼마나 오랫동안 갇혀 있었는지 아무도 모를 것이다.

그녀는 변도영이 끝내 오지 않을 거라 생각했다.

게다가 사고 직전, 두 사람은 심하게 다투고 있었다.

어젯밤 회사에서 만나기로 약속했는데 변도영은 아침에 걸려 온 전화 한 통에 약속을 깨고 사라져 버렸다.

신지아가 전화를 아무리 걸어도 받지 않았다.

그러다 사고가 터졌고 남은 배터리로 간신히 그의 비서에게 위치를 보냈을 뿐이다.

그녀는 변도영이 또다시 자신을 무시할 거라 생각했지만 그는 위험을 무릅쓰고 달려오고 있었다.

“아가, 사랑하는 내 아가... 우리 이제 살 수 있겠다. 아빠가 왔어.”

피가 멈추지 않는 몸을 부여잡으며 신지아는 마지막 희망을 붙잡았고 어지럼증에 토할 것 같은 기운도 억누른 채 입을 열려고 애를 썼다.

하지만 목은 이미 타들어 가듯 잠겨 아무런 소리가 나오지 않았다.

‘그래도 괜찮아. 이렇게 나를 찾아왔잖아.’

신지아는 힘없이 팔을 들어 흔들어 보였다.

그러나 예상과 달리 변도영은 일말의 망설임도 없이 그녀를 지나쳤다.

‘뭐지? 차를 잘못 본 건가?’

오늘은 시댁에서 주는 차를 타고 나오지 않았다.

그 차는 아침에 시누이가 몰고 갔고 지금 타고 있는 건 엄마가 선물해 준 차량이었다.

평소 거의 몰지 않았으니 변도영이 못 알아본 것도 무리는 아니었다.

신지아는 다시 힘을 짜내어 그의 이름을 불렀지만 계속된 출혈로 목소리는 미약했다.

그래서일까, 변도영은 듣지 못한 듯 곧장 하얀 차량 앞에서 멈춰 섰다.

그리고 그 차 문을 열어 안에서 떨고 있는 여인을 끌어안았다.

긴 코트를 입은 가녀린 체구, 우아한 분위기, 금방이라도 부서질 듯 연약한 모습.

여자의 얼굴을 본 순간, 신지아의 심장이 얼어붙는 것 같았다.

이나은.

변도영이 잊지도 못하고 늘 사랑하던 첫사랑이었다.

순간, 기억이 스쳤다.

조금 전 미친 듯이 차선을 바꾸며 자신을 몰아붙이던 차량, 숨 쉴 틈조차 주지 않고 뒤를 쫓아오던 그 차.

그런데 지금은 길가에 얌전히 서서 마치 상처 입은 아이처럼 ‘주인’을 기다리고 있었다.

그리고 그 ‘주인’은 지금 신지아의 남편 품에 안겨 있었다.

신지아는 생각할 겨를도 없었다.

이나은이 왜 갑자기 해외에서 돌아왔는지, 왜 하필 자신과 부딪혔는지.

하지만 그런 건 중요치 않았다.

지금은 아이만 살리면 됐다.

“변 대표님, 저 차 안에도 누가 있습니다!”

그녀가 간신히 차창을 두드리려던 찰나, 변도영의 곁에 있던 경호원이 먼저 알아챘다.

곧 차 안에서 흐릿하게 움직이는 그림자를 보고 어디선가 본 듯한 차량이라는 사실도 깨달았다.

변도영은 고개를 돌렸다.

피투성이가 된 얼굴, 온몸에서 뿜어져 나오는 붉은 피. 너무도 비참한 몰골이었지만 그 속에서도 본래의 청초한 얼굴이 어렴풋이 드러났다.

‘어디서 본 듯한 얼굴인데?’

그때, 변도영의 품에 안긴 이나은이 고통스레 신음을 흘렸다.

“나은이가 다쳤어. 무슨 방법을 대서라도 길을 뚫어. 지금 당장.”

그는 더는 다른 걸 생각할 겨를조차 없었다.

“하지만 대표님...”

경호원은 싸늘하게 식어버린 변도영의 눈빛에 끝내 말을 잇지 못했다.

“네.”

신지아는 두 눈으로 똑똑히 보았다.

그의 시선이 잠시 자신에게 머물렀다가 곧장 사라지는 순간과 변도영이 이나은을 안은 채 성큼성큼 차로 향하는 뒷모습을.

“제발... 나 좀... 우리 아가 좀...”

간신히 입을 열었지만 그 순간 피가 역류해 목구멍을 막아버렸고 아무도 신지아를 보지 않았다.

변도영의 차는 이나은을 싣고 굉음을 내며 멀어져 갔다.

그 차를 바라보던 신지아의 눈빛이 잠시 흐릿해졌다.

그리고 곧, 가슴을 찢어발기는 통증이 파도처럼 밀려왔다.

신지아는 더는 버틸 수 없어 또다시 의식을 잃었다.
توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
32 فصول
ดินแดนแห่งความเงียบงัน
ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืนที่พัดหวีดหวิว ราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า ดาอิ และ ไดชิ สองฝาแฝดผู้แบกรับชะตากรรมยืนอยู่เบื้องหน้าประตูมิติที่เรืองแสงเรื่อๆ สีคราม ครอบครัวของพวกเขายืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและความรักที่ไม่อาจเอ่ย ไดชิหันไปมองดาอิ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความแน่วแน่และมุ่งมั่น ต่างจากดาอิที่แววตาเปี่ยมด้วยความลังเลเล็กน้อย แต่เพียงเสี้ยววินาที ความลังเลนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นไม่แพ้กัน เมื่อทั้งคู่สบตากัน พยักหน้าให้กันเบาๆ เป็นสัญญาณ ก่อนจะจับมือกันแน่น และก้าวเท้าเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยวตรงหน้าทันทีที่ก้าวผ่านพ้นธรณีประตูมิติ ร่างของพวกเขาก็ถูกเหวี่ยงเข้ามายังสถานที่แห่งหนึ่งที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง ลมพัดหวีดหวิวเมื่อครู่พลันเงียบสงัดราวกับถูกดูดกลืน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของครอบครัวเมื่อครู่พลันหายไป เหลือเพียงความมืดมิดและไอเย็นยะเยือกที่กัดกินเข้าถึงกระดูก สัมผัสแรกที่เท้าของพวกเขาเหยียบลงไปคือผืนทรายเย็นเฉียบ เม็ดทรายละเอียดแทรกซึมผ่านรองเท้าผ้าใบจนรู้สึกได้ แสงสว่างเดียวที่มีคือแสงสีเงินยวงของพระจันทร์เต็มดวงที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัว ส่องกระทบผิวน้ำทะ
اقرأ المزيد
ใต้ดิน
ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!ทันใดนั้นเอง นาฬิกาอาคมบนข้อมือของดาอิก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหน้าปัดที่แสดงผลเป็นตัวเลข "3 เมตร" และทิศทางที่ชี้ลงไปด้านล่าง"มันอยู่ใต้ดินเหรอ?" ดาอิพึมพำด้วยความประหลาดใจ"เป็นไปได้! สัญญาณมันชี้ลงไปข้างล่าง!" ไดชิหันไฟฉายส่องไปที่พื้นดินบริเวณนั้น และพบว่ามีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยรากไม้ รอยร้าวเหล่านั้นดูเหมือนจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และมีช่องว่างเล็กๆ พอให้คนลงไปได้ ช่องว่างนั้นมืดมิดจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง แต่จากช่องว่างนั้น กลับมีไอเย็นยะเยือกและกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงกว่าเดิมโชยขึ้นมา"เราต้องลงไปข้างล่างเหรอ?" ดาอิถามอย่างไม่แน่ใจ แสงจากไฟฉายส่องไม่ถึงก้นเหว ราวกับว่าเบื้องล่างคือความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด"ดูเหมือนจะเป็นทางเดียว...ถึงตอนนี้ เราคงไม่มีทางเลือกแล้ว" ไดชิถอนหายใจเฮือก เขามองลงไปในช่องว่างนั้นด้วยแววตาที่มุ่งมั่น "ระวังตัวไว้ให้ดีนะดาอิ...มันอาจจะไม่ใช่แค่เงาปีศาจธรรมดา" เขากล่าวพลางค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในช่องว่างนั้นอย่างระมัดระวัง ดาอิรีบตามลงไปติดๆ แสงไฟฉายส่องนำทางพวกเขาลงสู่ความมืดมิดที่รออยู่เบื้องล่างพื้นด
اقرأ المزيد
เงามืด
ทันทีที่สองฝาแฝดพุ่งทะยานเข้าสู่ถ้ำมรณะ แสงจากไฟฉายของไดชิสาดส่องกระทบกับดวงตาสีแดงก่ำของเหล่า ร่างเงาที่สมบูรณ์แบบ ที่ยืนรายล้อมแท่นบูชา พวกมันไม่ใช่เงาเลือนรางที่เคยเจอ แต่เป็นรูปเป็นร่างชัดเจน ราวกับหล่อหลอมขึ้นจากความมืดมิด มีกล้ามเนื้อที่บิดเบี้ยว และเล็บมือที่แหลมคมราวใบมีด พร้อมที่จะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้า"กร๊าซซซซซ!" เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นพร้อมกันจากเงาปีศาจราวสิบกว่าตัว ร่างกายของพวกมันพุ่งเข้าใส่สองพี่น้องอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ราวกับคมมีดที่พร้อมจะบั่นคอให้ขาดสะบั้น"ระวัง!" ไดชิตะโกนลั่น เขากระชับมีดอาคมในมือแน่น พุ่งทะยานเข้าใส่เงาปีศาจที่อยู่ใกล้ที่สุด ฟันมีดออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ปลายมีดเงินอมฟ้าเสียบเข้าที่ศีรษะของเงาปีศาจตัวหนึ่งอย่างจังแคร้ง!เสียงเหมือนแก้วแตกดังสนั่น ร่างของเงาปีศาจตัวนั้นสลายเป็นควันสีดำจางๆ เหลือเพียง ดวงวิญญาณสีม่วงเข้ม ที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ไดชิรีบถอยฉากออกมาเพื่อเปิดทางให้ดาอิ"ดาอิ! เร็วเข้า!" เขาสั่งเสียงเครียด ขณะที่อีกสองสามตัวพุ่งเข้ามารุมล้อมดาอิไม่รอช้า เธอชู ขวดกักเก็บดวงวิญญาณ สีแก้วใสขึ้นเหนือหัว ปากของเธอพึมพำร่ายคาถ
اقرأ المزيد
หนี
หลังจากที่ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะตามเงาปีศาจเข้าไปในรอยแยกเล็กๆ นั้น พวกเขาก็พบว่าทางเดินที่ทอดยาวไปเบื้องหน้ามันซับซ้อนและวกวนกว่าที่คิด รากไม้ขนาดมหึมาพันเกี่ยวกันเป็นอุโมงค์มืดมิด ไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาในอากาศเริ่มกัดกินจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด กระดูกของพวกเขาเริ่มสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บทันทีที่ก้าวพ้นปากทางออก พวกเขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในห้องโถงขนาดใหญ่ใต้ดินอีกแห่งหนึ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยแสงสีม่วงดำจากรอยแยกมิติขนาดใหญ่ที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่กลางอากาศ และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือมี เงาปีศาจจำนวนมหาศาลยืนอยู่รายล้อม แท่นบูชาที่พวกเขาเคยเจอในถ้ำก่อนหน้านี้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของพิธีกรรมที่เต็มไปด้วยพลังงานอันมืดมิด"โอ้...ไม่นะ" ดาอิพึมพำเสียงสั่น เธอเหลือบมองนาฬิกาอาคมบนข้อมือ ซึ่งตอนนี้หน้าปัดขึ้นเป็นสัญลักษณ์เตือนภัยสีแดงอย่างเต็มรูปแบบ พร้อมกับตัวเลขที่ระบุจำนวนปีศาจที่ไม่อาจจะนับได้"ให้ตายสิ...มันเยอะกว่าตอนแรกเสียอีก!" ไดชิกล่าวเสียงเครียด เขากระชับมีดอาคมในมือแน่น ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ที่ประสานกันของเหล่าเงาปีศาจที่เริ่มหันมามองพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ"กร๊าซซซซซ!"เสี
اقرأ المزيد
การต่อสู้ของดาอิ
หลังจากที่สองฝาแฝดหนีเข้ามาหลบภัยในถ้ำปริศนาได้สำเร็จ ไดชิก็ทรุดตัวลงพิงผนังถ้ำอย่างอ่อนแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการเสียเลือดเล็กน้อย และความเหนื่อยล้าที่สะสมมาจากการต่อสู้อันยาวนาน แผลที่แขนของเขาถูกฉีกขาดจากการปัดป้องเงาปีศาจ ซึ่งตอนนี้เริ่มมีเลือดซึมออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน"เป็นยังไงบ้างไดชิ...เจ็บมากไหม?" ดาอิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง เธอรีบเข้าไปนั่งข้างๆ พี่ชาย พยายามใช้ผ้าพันแผลอีกผืนพันทับแผลที่แขนของเขาให้แน่นขึ้น"ไม่เป็นไร...แค่แผลถลอกนิดหน่อย" ไดชิกล่าวพร้อมกับยิ้มแห้งๆ พยายามปลอบใจน้องสาว แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงซีดเผือดและมีอาการสั่นเล็กน้อยจากความเจ็บปวดดาอิรู้ดีว่าพี่ชายกำลังโกหก เธอหันไปมองคัมภีร์เล่มเล็กที่หลุดออกมาจากกระเป๋าเป้ของเขาในระหว่างการวิ่งหนี บนหน้าปกมีสัญลักษณ์ที่คล้ายกับสัญลักษณ์บนหีบปริศนาที่พวกเขาค้นพบ เธอจึงตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอย่างระมัดระวังคัมภีร์เล่มนั้นถูกทำขึ้นจากกระดาษสาโบราณที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกลิ่นสมุนไพร บนหน้ากระดาษเต็มไปด้วยรูปวาดและอักขระโบราณที่ดาอิไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเธอค่อยๆ ไล่สายตาอ่านไปเรื่อยๆ เธอก็พบว่ามันเป็นตำราที
اقرأ المزيد
บทเพลงแห่งแสง
ลมยามค่ำคืนที่เคยสงบสุขกลับแปรเปลี่ยนเป็นพายุที่บ้าคลั่ง เสียงหวีดหวิวของมันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงร้องครวญครางของปีศาจนับล้านตัว เมฆดำขนาดมหึมาที่ปกคลุมท้องฟ้าอย่างรวดเร็วเริ่มสั่นสะเทือน เปล่งแสงสีม่วงดำที่น่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างรุนแรง และแล้ว...พวกมันก็ปรากฏตัวขึ้นเหล่า เงาปีศาจ นับพันตัวพุ่งออกมาจากเมฆดำก้อนนั้นราวกับสายน้ำที่บ้าคลั่ง ร่างกายของพวกมันไม่ได้มีเพียงแค่ความมืดมิด แต่กลับมีประกายแสงสีม่วงดำเรืองรองราวกับลาวาที่กำลังจะระเบิด พวกมันกระจายตัวไปทั่วท้องฟ้า ปกคลุมดวงจันทร์จนเหลือเพียงแสงสลัวๆ ที่ส่องกระทบผืนดินที่ตอนนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความมืด"ไม่จริงน่า..." ดาอิพึมพำด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด นาฬิกาอาคมบนข้อมือของเธอส่งเสียงเตือนระดับสูงสุด ตัวเลขบนหน้าปัดกระพริบอย่างบ้าคลั่งจนไม่อาจจะนับจำนวนของปีศาจที่กำลังมุ่งหน้ามาหาพวกเขาได้"เราต้องสู้!" ไดชิกล่าวเสียงดัง เขากำดาบอาคมในมือแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้ "ไม่ว่ามันจะมามากแค่ไหน เราก็จะจัดการมันให้หมด!"ไดชิพุ่งเข้าใส่เงาปีศาจกลุ่มแรกที่รุกเข้ามาอย่างไม่ลังเล เขาฟัน
اقرأ المزيد
รวมพลัง
เมื่อสองฝาแฝดก้าวเข้าไปในห้องโถงที่อยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ พวกเขาก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่ที่ดูเหมือนเป็นวิหารโบราณ ที่ใจกลางห้องโถงมี หินแกะสลักรูปปีกนก ขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงเรืองรองอยู่ หินแกะสลักนั้นมีลักษณะเหมือนกับเครื่องรางที่ครอบครัวของพวกเขาให้มาไม่มีผิดเพี้ยน บนผนังถ้ำเต็มไปด้วยภาพวาดโบราณที่สลักเสลาอย่างประณีต และมีข้อความโบราณมากมายที่ดาอิไม่คุ้นเคย"ที่นี่มัน...อะไรกันแน่" ดาอิพึมพำด้วยความทึ่ง เธอเดินเข้าไปสำรวจภาพวาดเหล่านั้นอย่างใกล้ชิด และพบว่ามันเล่าเรื่องราวของ ชนเผ่าโบราณ ที่อาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้เมื่อหลายร้อยปีก่อน ชนเผ่านี้เป็นผู้พิทักษ์ของประตูมิติ ที่เชื่อมต่อระหว่างโลกของพวกเขากับโลกของปีศาจ แต่แล้ว...ความมืดมิดก็เริ่มเข้ามาครอบงำชนเผ่านี้ ทำให้พวกเขาต้องผนึกประตูมิติด้วยหีบปริศนา และด้วยพลังของหินแกะสลักรูปปีกนกที่เรียกว่า 'ศิลาแห่งแสง'"ศิลาแห่งแสง..." ไดชิพึมพำด้วยความประหลาดใจ เขามองไปที่หินแกะสลักนั้นอีกครั้ง และรู้สึกถึงพลังงานที่บริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากมันอย่างรุนแรง"แล้วเครื่องรางของนายล่ะ?" ดาอิถามอย่างสงสัย"มันเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ของศิลาแห่งแสง" ไดชิกล่าว
اقرأ المزيد
ผู้คนปริศนา
แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณส่องประกายเรืองรองบนผืนทะเลสีครามที่เคยสงบเงียบ ไดชิและดาอิยืนอยู่เบื้องหน้าประตูมิติที่เรืองแสงสีครามอยู่ตรงหน้า ประตูมิติที่เคยนำพาพวกเขาสู่เกาะมรณะแห่งนี้ กำลังจะนำพวกเขากลับสู่บ้านที่แสนปลอดภัยอีกครั้ง"ในที่สุด..." ดาอิพึมพำด้วยความโล่งใจ เธอเหลือบมองไปที่ขวดกักเก็บดวงวิญญาณปีศาจที่เหน็บอยู่ข้างเอว และรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "เราทำภารกิจสำเร็จแล้วนะไดชิ""อืม...สำเร็จแล้ว" ไดชิกล่าวพร้อมกับพยักหน้าให้เธอ เขากำดาบอาคมในมือแน่น ก่อนที่จะเก็บมันเข้าในฝักอย่างระมัดระวังทั้งสองจับมือกันแน่น และเตรียมที่จะก้าวผ่านประตูมิติ แต่ทันใดนั้นเอง...ก็มีแรงมหาศาลผลักพวกเขาให้กระเด็นออกไปจากประตูมิติอย่างรุนแรง ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นมาขวางกั้นเอาไว้"โอ๊ย!" ดาอิร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอล้มลงไปกองกับพื้นหิน ไดชิเองก็ล้มลงไปข้างๆ เธอด้วยความไม่เข้าใจ"เกิดอะไรขึ้น?!" ไดชิกล่าวอย่างงุนงง "ทำไมประตูมิติถึงสะท้อนเรากลับมา?"ทันใดนั้น...เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากภายในประตูมิติ"พวกเจ้าอย่าลืมภารกิจที่แท้จริง!" เสียงของ คุณลุงภารโรง ตะโกนก้องกังวานมาจากภายใ
اقرأ المزيد
พลังแห่งความมืดที่กลืนกินแสงสว่าง
แสงสลัวจากกองไฟเต้นระริกไปตามผนังถ้ำ ทำให้ใบหน้าของรูฟดูเศร้าหมองลงไปกว่าเดิม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับจะรวบรวมความกล้าที่จะย้อนกลับไปเล่าเรื่องราวที่น่าเศร้าของชนเผ่าของเขาให้สองฝาแฝดฟัง ไดชิและดาอิเงียบฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของพวกเขามีร่องรอยของความเห็นใจและตั้งใจที่จะรับฟังเรื่องราวทั้งหมด"เมื่อก่อน...เกาะแห่งนี้เคยเป็นเหมือนสวรรค์บนดิน" รูฟเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่ชัดเจน "ผืนดินของเราอุดมสมบูรณ์ ต้นไม้และพืชพรรณนานาชนิดเติบโตอย่างงดงาม สัตว์ป่าอยู่ร่วมกับเราอย่างสงบสุข เราไม่เคยมีศัตรู...และไม่เคยรู้จักคำว่าความหวาดกลัว""ชนเผ่าอายาเป็นผู้พิทักษ์ของผืนป่าและทะเล เรามีหน้าที่ในการดูแลรักษาสมดุลของธรรมชาติ และสืบทอดความรู้โบราณจากบรรพบุรุษของเรา" รูฟกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่สัญลักษณ์รูปปีกนกที่ถูกแกะสลักอยู่บนผนังถ้ำ "เราเชื่อว่าวันหนึ่งจะมีผู้ถูกเลือกที่จะมาเป็นผู้พิทักษ์คนใหม่...เพื่อรับผิดชอบหน้าที่ในการปกป้องโลกใบนี้""แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ?" ไดชิถามอย่างสงสัย"ความโลภของมนุษย์..." รูฟตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า "เมื่อนานมาแล้ว มีเรือลำหนึ่งมาขึ้นฝั่งบนเกาะของเรา พ
اقرأ المزيد
การฝึกฝน
หลังจากที่รูฟเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบลง บรรยากาศภายในถ้ำก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแรงบันดาลใจ ไดชิและดาอิรับรู้ถึงภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่อยู่บนบ่าของพวกเขา พวกเขารู้ว่าการเดินทางที่กำลังจะเริ่มต้นนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การตามล่าปีศาจ แต่เป็นการกอบกู้บ้านเกิดของผู้คนบนเกาะแห่งนี้ให้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง"เราจะทำมันให้สำเร็จ" ไดชิกล่าวพร้อมกับลูบเบาๆ ที่ดาบอาคมในมือ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว"ใช่...เราจะทำมันให้สำเร็จ" ดาอิกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอเองก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้าในเช้าวันรุ่งขึ้น...ก่อนที่แสงอาทิตย์จะสาดส่องลงมาบนผืนโลก ไดชิและดาอิก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยเสียงของคุณปู่เฒ่าดาฟ พวกเขาออกมาจากถ้ำและพบว่ามีชาวบ้านจำนวนหนึ่งยืนรอพวกเขาอยู่ ทุกคนมีสีหน้าจริงจังและพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือ"พวกเจ้า...วันนี้เราจะมาเริ่มต้นการฝึกฝนกัน" คุณปู่เฒ่าดาฟกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง "เพื่อที่พวกเจ้าจะพร้อมสำหรับการเดินทางที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น""แต่ว่า...พวกเราจะฝึกอะไรกันครับ?" ไดชิถามอย่างสงสัย"เราจะฝึกวิชาอาคมของชนเผ่าอายา" ชายวัยกลางค
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status