ตอนที่ 13 น้องสาว

ตอนที่ 13 น้องสาว

จ้าวกุ้ยหลิน สบตาเข้ากับอีกฝ่าย ทว่ายามนี้ใบหน้าของนางดูจะแดงระเรื่อไม่น้อย เมื่อถูกชายหนุ่มโอบกระชับเอวของนางเข้ามาเพื่อเล่นงิ้วแสดงสวมบทบาทเป็นว่าที่สามีของนางในอนาคต ทว่านางตัวแข็งทื่อไม่เคยถูกชายใดโอบกอดถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้สักครั้ง

กวนอวี้เฟยไร้คำพูดกับอีกฝ่ายแม้ว่าในใจลึก ๆ จะอิจฉากุ้ยหลินยิ่งนัก นางเดินสะบัดก้นกระแทกเท้าหนีไปทันที ส่วนสามีของนางก็ไม่รู้ว่าหายไปอยู่ที่ไหน นางเดินตามหาจนปวดเท้าไปหมด คราแรกนึกว่าแอบมาตามตัวกุ้ยหลินเสียอีก นางจึงได้โมโหเข้าไปต่อว่าอีกฝ่ายอย่างไร้สติ

สาวใช้ที่ติดตามก็พลัดหลงกับนางจึงเหลือนางเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น อวี้เฟยจึงได้เดินออกตามหาสามี ในงานนี้ดูจะคึกคักแน่นถนัดตา การละเล่นมีมากมาย ดูสนุกสนาน แต่ทำให้อวี้เฟยไม่ได้รู้สึกสนุกไปด้วย มีแต่ความกลุ้มอกกลุ้มใจเท่านั้น

ผู้ที่ภรรยากำลังออกตามหาสามี แต่ทว่ายามนี้สามีของนางกำลังกระชับร่างงดงามของสตรีนางหนึ่งเข้ามาโอบกอด บดเบียดริมฝีปากจาบจ้วงเข้าให้ที่ริมฝีปากเล็ก ๆ น่าดึงดูดกระหวัดเกี่ยวรัดพัวพันกับอีกฝ่ายอย่างโหยหา หญิงสาวร่างกายอ่อนระทวย ใบหน้าของนางกับเคลิบเคลิ้มไม่น้อย ยามเมื่อถูกชายหนุ่มหยอกเย้าติ่งเนื้อสีหวาน ภายใต้ชุดของนาง

มือหนาหยาบกร้านซุกซนสอดมือเข้าไปภายใต้เสื้อของหญิงสาว จากนั้นปลายนิ้วเล็ก ๆ ของเขาเขี่ยหยอกเย้าที่ตุมไตแข็งขึ้นสู้มือภายใต้ชุดงดงามที่นางสวมใส่ “นายน้อยเจ้าคะ อื้อ อื้อ” เสียงหวานเผลอร้องออกมาด้วยความเสียวซ่าน

“หืม อะไร เดี๋ยวค่อยพูดได้หรือไม่ ข้าอยากจะกอดเจ้า จูบเจ้าแบบนี้นาน ๆ” ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือนายน้อยแห่งตระกูลกวน ผู้ที่ชื่นชอบหญิงงามบาดตา

แต่ทว่าทุกคืนเขามิเคยได้ร่วมหอกับภรรยา นั่นเพราะว่ายามที่เขาเข้าไปพบนาง นางก็มักจะต่อว่า ทำให้เขาหงุดหงิด จึงต้องหาที่ระบายความใคร่

ใครจะไปคิดเล่า ว่าสาวใช้ของภรรยาก็งดงามไม่น้อย นางเคยอุ่นเตียงให้เขาหลายครั้งหลายหน และนางก็ไม่เคยจะทำท่าหึงหวงให้รำคาญใจอีกด้วย เขาจึงได้เอ็นดูนางยิ่งนัก

“เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะไม่งามเจ้าค่ะ” ทั้งสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ในซอกแคบ ๆ ไร้แสงโคมไฟ มือหนาของเขายังคงลูบไล้เรียวขาของนางอย่างแผ่วเบา มืออีกข้างของเขาก็หยอกเย้าบีบเคล้นเต้างามของนางเช่นเดียวกัน

ริมฝีปากหยักของเขาพรมจูบที่ซอกคอของนางด้วยความหิวกระหาย ใบหน้าของสาวใช้ผู้นี้กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ต่างจากชายหนุ่มแต่อย่างใด ตรงกลางหว่างขาตั้งตัวโด่ชันแข็งขึ้น  เบียดเสียดเข้าที่กลีบดอกไม้งามผ่านกระโปรงที่นางสวมใส่เอาไว้

“ข้าแทบจะทนไม่ไหว” กวนเหวินปินถูกกำหนัดเล่นงานเข้าให้ เขาจึงต้องการปลดปล่อยกับสาวใช้ผู้นี้ ว่าแล้วเขาก็จับนางหันหลัง สาวใช้ที่รู้งานแอ่นก้นงอนงามให้เจ้านายได้สอดแทรกความเป็นชายเข้ามา

เหวินปินดึงกระโปรงของหญิงสาวลงภายใต้ความมืดมิด มิมีใครเดินผ่านเพ่นพ่าน สองหนุ่มสาวกำลังสนุกสนานในการเสพสังวาส เสียงร้องครางกระเส่าออกมาจากมุมซอกแคบนั้นเบา ๆ ผู้คนก็หาได้มีไม่ หนึ่งหญิงหนึ่งชายกำลังพลอดรักกันแตะขอบสวรรค์สนเสร็จสิ้นกิจกระสันเสียว

อวี้เฟยถอดใจนางเดินไปยังรถม้าของตระกูลกวนที่จอดรออยู่ ไร้เงาสามี ไร้เงาสาวใช้ นางช่างดูโดดเดี่ยวอ้างว้างยิ่งนัก นางไม่คิดจะสั่งให้สารถีนำนางกลับไปที่จวนก่อน นางก็ยังคงรอสามีให้กลับจวนพร้อมกันด้วยจิตใจจดจ่อ

จ้าวเกาเหวินอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เหตุใดสหายของเขาจึงได้ออกตัวสมอ้างเป็นว่าที่สามีของกุ้ยหลินด้วย ยามนี้เขายังไม่มั่นใจเต็มสิบส่วน แต่ทว่าหญิงสาวนางนี้ใบหน้างดงามยิ่งนัก รูปหน้าของนางคล้ายคลึงกับท่านอา และอาสะใภ้

“เอ่อ...” กุ้ยหลินถอยหลังออกจากวงแขนที่เขากระชับนางเอาไว้ นางไม่รู้จะพูดอันใด ยามนี้นางเหมือนคนเป็นใบ้เมื่อเจอชายหนุ่มคมคายหล่อเหลา ล่อลวงใจของนางยิ่งนัก

“นี่กุ้ยหลิน เจ้าน่ะ นำพวกข้าเดินเที่ยวได้หรือไม่” ท่าทีสนิทสนมของหมิงหลัน เอ่ยเรียกสตรีที่อายุใกล้เคียงกับนาง กงจู่น้อยผู้เอาแต่ใจ ไม่ได้บอกว่าตนเองเป็นใครกัน นางมาจากที่ใดก็มิได้เอ่ยปากบอกกล่าวกับอีกฝ่าย

ยามนี้นางอยากชมงานแสดง ๆ ต่าง ๆ และอดที่จะขอความช่วยเหลือเจ้าถิ่นของแดนใต้ไม่ได้ นั่นก็คือจ้าวกุ้ยหลิน

“ได้สิ” กุ้ยหลินรับอาสาโดยมิได้เกี่ยงงอน นางอยากจะรู้เหมือนกันว่าญาติผู้พี่นั้นเป็นคนแบบไหนกันแน่ “ท่านรองแม่ทัพจ้าว ท่านเคยมีญาติแซ่จ้าวที่ไม่ได้อยู่เมืองหลวงบ้างหรือไม่” นี่คือคำถามที่นางอยากรู้

“...” จ้าวเกาเหวินทำหน้านิ่ง ๆ แต่ทว่าภายในของเขานั้นกำลังดีใจนัก คำถามของนางดูเหมือนจะบ่งบอกบางอย่าง แต่เขายังต้องไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า ถึงนางจะมีใบหน้าคล้ายท่านอา แต่ก็ต้องให้เห็นกับตาเสียก่อน

“ช่างมันเถิดเจ้าค่ะ ข้าคงคิดมากไปเอง เชิญเจ้าค่ะ ข้าจะเป็นคนไกด์ให้พวกท่านเอง” ภาษาของชาวผมทองดวงตาสีฟ้า ไกด์แปลว่าผู้นำเที่ยว ทำให้ทั้งสามงุนงงนัก นางพูดจาประหลาดอันใดกัน

“ไก่รึ” ฟางผิงซานเอ่ยถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจและออกเสียงไม่ถูก

“ฮ่า ๆๆๆ” กุ้ยหลินหัวเราะเข้าให้ นางพูดว่าไกด์ แต่เขาออกเสียงเป็นไก่ นางจึงได้อ้าปากขึ้น “ฟังเสียงข้านะ ไกด์ ต้องออกเสียงยาว ๆ เจ้าค่ะ ไม่ใช่ไก่ที่ท่านพูด มันเป็นภาษาของชาวผมทอง ท่านแม่เป็นคนสอนข้า มันแปลว่าคนนำเที่ยว”

“อ้อ แปลว่าคนนำเที่ยวนี่เอง เจ้าช่างเก่งนักรู้จักภาษาของชาวผมทองเสียด้วย” ฟางผิงซานไม่เคยชมใครมาก่อน อดที่จะชื่นชมหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ ใบหน้าของนางดูน่ารักน่าหยิก อีกทั้งฝีปากของนางช่างดูจะจัดจ้านเผ็ดร้อนยิ่งนัก

อยากจะรู้เสียเหลือเกินว่าใครจะโชคร้าย ได้นางเป็นภรรยา เขาไม่ชอบผู้หญิงปากจัดจ้าน เขาชอบผู้หญิงที่ดูองอาจน่างเกรงขามเหมือนกงจู่ซูหนี่ว์ของเขา

“พี่ชาย เมื่อครู่ ข้าน้อยขอบคุณท่านมากที่ยื่นมือช่วยเหลือ หากฮูหยินท่านรู้เข้า ข้างเกรงว่าจะนำความเดือดร้อนมาให้ท่าน หากนางเข้าใจผิดอย่างไรท่านก็พานางมาพบข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะบอกว่าข้านั้นเป็นคนผิดเองเจ้าค่ะ”

กุ้ยหลินเข้าใจว่าชายหนุ่มหล่อเหลาคนนี้มีภรรยา หากภรรยาของเขาเข้าใจผิดทะเลาะกันเกรงว่าเขาจะเดือดร้อน

“นี่กุ้ยหลิน พี่ผิงซานยังไม่มีภรรยา เจ้าสบายใจได้” หมิงหลันเป็นคนตอบแทนให้ นางเดินมากระแขนของกุ้ยหลินโอบกอดเอาไว้ จากนั้นทั้งหมดก็พากันไปเดินชมงานและดูการละเล่นต่าง ๆ ทั้งสี่คนเดินเล่นจนเพลิน

หมิงหลันเดินจนเหนื่อย นางมักจะหิวบ่อย ๆ ท้องของนางกำลังส่งเสียงคำราม “นี่ข้าหิวมาก ๆ มีอะไรอร่อย ๆ ให้ข้ากินหรือไม่”

“มีสิ วันนี้ถือว่าเป็นวันแรกที่พบหน้าฮูหยินจ้าว ดังนั้น ข้าน้อยจ้าวกุ้ยหลินขอรับอาสาเป็นแม่ครัวลงมือทำอาหารให้ท่านได้ลิ้มลอง แต่ว่า...ข้าขอปล่อยโคมไฟก่อนได้หรือไม่” กุ้ยหลินรับอาสา ที่ร้านค้าของนางยังมีเครื่องต่าง ๆ มากมาย คิดว่าจะเปิดร้านขายข้าวมันไก่ แต่ก็ยังไม่ได้เปิดเสียที

“ได้สิ ข้าก็ไม่ได้ปล่อยโคมไฟมาตั้งนานแล้ว” สตรีสองคนรีบวิ่งราวกับเด็กน้อย พวกนางต่างก็ร่าเริงดูสดใสไม่น้อย ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองอดที่จะหัวเราะในความไร้เดียงสาไม่ได้

ฟางผิงซานกระทุ้งแขนสหายเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามว่า “นางใช่น้องสาวของเจ้าหรือไม่”

“ข้ายังไม่แน่ใจนัก แต่ก็คิดว่าน่าจะใช่เก้าส่วน รอดูว่าท่านพ่อของนางจะเป็นท่านอาของข้าหรือไม่” หมิงหลันและ

กุ้ยหลินก็พากันซื้อโคมไฟปล่อยขึ้นไปบนท้องฟ้า ยามนี้ทั่วทั้งบริเวณกว้างมีแต่แสงสว่างวาบของโคมไฟที่ล่องลอยอยู่บนฟ้านั่น

กวนอวี้เฟยนั่งรอสามีอยู่ในรถม้าครู่ใหญ่ นางก็ได้ยินเสียงของสามีของนาง พูดคุยบางอย่างกับสตรี นางกำหมัดแน่นขบกรามขึ้นเป็นสันด้วยความเกรี้ยวกราด อยากจะออกไปอาละวาดคนทั้งคู่เสียเหลือเกิน นางทำได้เพียงแค่รอให้ถึงคืนนี้

คำพูดที่นางได้ยินคือ “คืนนี้เจ้าไปหาข้าที่ห้อง ข้าจะรอนะ” กวนเหวินปินหารู้ไม่ว่า ฮูหยินของตนนั้นนางขึ้นมารอเขาตั้งนานแล้ว จึงได้พูดคุยหยอกเย้ากับสาวใช้ผู้นี้ นางน่ารักและร้อนแรงนัก เขาคิดอยากจะรับนางมาเป็นอนุของเขา

เห็นทีว่ากลับไปที่จวนเรื่องนี้เขาจะพูดคุยกับท่านแม่และท่านพ่อ “คืนนี้เจ้ามาหาข้า พรุ่งนี้ข้าจะบอกท่านแม่เรื่องของเรา ข้าจะรับเจ้ามาเป็นอนุของข้าดีหรือไม่ เราจะได้ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ”

“ขอบคุณนายน้อยที่เมตตาข้าน้อยเจ้าค่ะ” สาวใช้อุนเตียงผู้นี้แย้มยิ้ม แต่ทว่านางกำลังลอบดีใจเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดนางจะได้หลุดพ้นจากการเป็นสาวใช้ของสตรีวิปลาสเสียที

“ข้าจะดูแลท่านสุดความสามารถ คืนนี้ข้าจะทำให้ท่านหลงลืมฮูหยินไปเลยเจ้าคะ”