ตอนที่ 15 ข้าชอบท่าน

ตอนที่ 15 ข้าชอบท่าน

จวนตระกูลกวน

ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ท่านหมอเดินเข้ามาสามคนเพื่อมาดูอาการของบุตรชายขุนนางกวน แผ่นหลังนั้นแดงเถือกเป็นแผลพุพองเสียแล้ว ช่างดูน่าหวาดกลัวนัก

โม่อวี้เฟยถูกจับให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น แต่นางหาได้สำนึกผิดไม่ ท่าทางช่างดูกระด้างกระเดื่องต่อแม่สามีและพ่อสามีไม่น้อย ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปกดยิ้มที่มุมปาก แววตาดูแข็งกร้าวส่งไปให้อีกฝ่าย ชายหนุ่มผู้นั้นนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนอน

ฮูหยินใหญ่ และขุนนางกวนพูดไม่ออก ได้แต่นึกชิงชังกับลูกสะใภ้ผู้นี้เหลือเกิน ทั้งสองคนใบหน้าหาได้แย้มยิ้มไม่ นั่งทำหน้าตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“เหวินปิน ไอ้คนสับปลับไหนบอกว่าจะรักเพียงข้าคนเดียว แต่เจ้ามันชั่วช้า จับนังบ่าวชั้นต่ำย่ำยีใจข้า เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่!” โม่อวี้เฟยเดือดดาลเก็บความเสียใจไม่อยู่ นางต่อว่าด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ

“ข้ามันโง่นักหูตามืดบอด โชคดีเสียจริงที่จ้าวกุ้ยหลินไม่รักเจ้า เจ้ามันไม่คู่ควรกับความรัก เพราะคนอย่างเจ้ามันรักใครไม่เป็น ไอ้คนเห็นแก่ตัว ความรักของข้าที่มอบให้ผู้ชายอย่างเจ้า ข้ามันขอคืน ต่อแต่นี้จบสิ้นความเป็นสามีภรรยา ข้าขอหย่ากับเจ้า”

โม่อวี้เฟยพูดออกไปจนหมดสิ้น ความเคียดแค้นทั้งหลายนั้นมันเกิดที่นาง มองเห็นความรักของนางที่มีต่อเขา ไหนเลยได้ความรักตอบกลับมา เขามอบให้นางเพียงแค่ความเจ็บปวดชอกช้ำใจ

“เหอะ ข้าก็ไม่นึกอยากได้เจ้าเป็นสะใภ้ตั้งแต่ทีแรก พูดจบก็ไสหัวออกไปได้แล้ว อย่าอยู่ให้เป็นเสนียดเป็นตัวอัปมงคลเลย” แม่สามีนึกเดือดดาลกับคำพูดของลูกสะใภ้ไม่ได้ นางต่อว่าเช่นนี้มิเห็นคนหัวขาวนั่งอยู่ ช่างดูกล้าเกินไปเสียด้วยซ้ำ

นางจะหาผู้หญิงดี ๆ เหมาะกับลูกชายจะสิบหรือยี่สิบคนก็ย่อมได้ นับประสาอะไรแค่ตระกูลโม่ที่ร่ำรวย ตระกูลกวนก็ร่ำรวยไม่แพ้กัน แววตาของแม่สามีปรายสายตามองไปยังลูกสะใภ้ ริมฝีบิดเบี้ยวไม่น้อย

“ขอบคุณท่านแม่ ท่านพ่อที่เมตตา ลูกสะใภ้คนนี้ขอลา” โม่อวี้เฟยมิอยากจะต่อเถียงอีกต่อไป นางขอยุติเพียงแค่นี้ก็พอแล้ว ต่อแต่นี้นางจะต้องเริ่มต้นใหม่ ทำตัวเสียใหม่ สตรีหม้ายเช่นนั้นดูไร้ค่าไม่น้อย อีกอย่างนางไม่รู้ว่าครอบครัวจะคิดอย่างไร

แต่งงานกันได้ไม่นานก็หย่าร้างกับสามีเสียแล้ว ญาติ ๆ ก็คงจะติฉินนินทากันสนุกปาก แต่ถ้าให้นางต้องกล้ำกลืนฝืนทนเช่นนี้ นางจะอยู่ได้อย่างไร สามีไม่รักอนาคตย่อมมืดมัว จะว่าแต่ร่วมเตียงนอน ขนาดมือของนางเขาก็มิได้แตะต้อง

ค่ำคืนนี้โม่อวี้เฟยเก็บข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ลงใส่หีบ นางนำไปได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น เพื่อกลับจวนของนางในค่ำคืนที่มืดมิด ดวงตากลมโตนั้นดูแดงก่ำ นางร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน สาวใช้ที่ติดตามนางมาเอ่ยปลอบคุณหนูของนาง

“คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยเจ้าค่ะ หากว่าคุณชายกวนรักท่านจริง ๆ ไม่ว่าอย่างไรเขาจะไม่ผิดคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้” สาวใช้ผู้นี้อายุมากกว่านางหลายปี พูดจาดูดีมีเหตุผล

“เมื่อก่อนเขาบอกรักข้า มาหาข้าทุกวัน เขาดีกับข้าจนคิดว่าชาตินี้เขาจะเป็นสามีที่ดีของข้า แต่นึกไม่ถึง...” อวี้เฟยนึกถึงความรักแรกรักอะไรก็ดูหวานชื่นน่าชื่นชมนัก แต่เดี๋ยวนี้ นางต้องมาขมขื่นทุกระทม

“คุณหนูเจ้าค่ะ นายท่านกับฮูหยินอย่างไรก็ไม่ทอดทิ้งท่านแน่เจ้าค่ะ อย่าคิดมากอีกเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้ผู้นี้ไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี นางไม่เคยมีความรักจึงไม่รู้ว่ามันเจ็บปวดเช่นไร ภายนอกแม้ว่าอวี้เฟยจะดูเลวร้าย

สาวใช้ของนางแต่ละคนก็ถูกทุบตี นั่นเพราะนางกำลังเรียกร้องความสนใจจากบิดาและมารดา นางเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความเปรียบเทียบ นางเป็นบุตรีสายหลักของตระกูลโม่ แต่ทว่านางไม่มีอันใดทัดเทียมกับญาติผู้น้องของนางได้เลย

บิดา มารดาต่อว่า เปรียบเทียบนางกับญาติผู้น้องทุกวัน จากเป็นเด็กดีเรียบร้อยอ่อนหวาน นางก็เริ่มตอบโต้เกรี้ยวกราดเอาแต่ใจ เมื่อทำเช่นนี้แล้ว บิดา มารดาหันมาสนใจ ความเคยชินจึงทำให้นางกลายเป็นสตรีเจ้าอารมณ์ และไร้สติ

ผู้ที่หลุดพ้นเป็นคนแรกและโชคดีนักจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากจะเป็นจ้าวกุ้ยหลิน เดิมทีนางไม่รู้ชาติกำเนิดแน่ชัด แต่ยามนี้ได้ยินจากปากของบิดาแล้วว่าเดิมทีตระกูลจ้าวนั้นมิได้ยากจนข้นแค้นเช่นนี้

แต่เป็นเพราะว่าบิดาฝืนคำสั่งอยากจะอยู่ร่วมเตียงเคียงหมอนกับสตรีแปลกประหลาด จึงทำให้ท่านปู่อาละวาดขับไล่ไปให้พ้นหน้า ยามเมื่อไร้หนทางและเงินทอง ก็ได้ญาติผู้พี่สายหลักยื่นมือมอบความช่วยเหลือ

ค่ำคืนนี้จ้าวเกาเหวินดีใจยิ่งนัก ในที่สุดก็ตามหาท่านอาจนพบแล้ว และยังมีเรื่องที่น่าเสียใจก็คือท่านอาสะใภ้ได้จากไป จ้าวเกาเหวินยังจดจำได้ดี แม้ในช่วงเวลาสั้น ๆ ท่านอาสะใภ้ใจดีนัก เขาเคยบอกว่า หากมีน้องเขาจะดูแลให้ดีที่สุด

ยามนี้เขารู้แล้วว่ากุ้ยหลินเป็นน้องสาวของเขาที่จะต้องดูแลและจะต้องดูแลนางให้ดีด้วย ให้สมกับที่ท่านอาสะใภ้รักและเอ็นดูเขา ครอบครัวตระกูลจ้าวในแดนใต้ช่างดูอบอุ่นเสียเหลือเกิน

บ้านหลังเล็ก ๆ ของกุ้ยหลินนั้นดูจะเล็กไปทันตาเห็น ห้องว่างนั้นก็ดูเกือบจะเต็ม ห้องนอนห้าห้องก็ไม่ว่างเปล่าเสียแล้ว จ้าวเกาเหวินนอนห้องเดียวกับภรรยา อยู่ห้องท้ายสุดของบ้านก็ว่าได้ แต่ทว่าห้องของฟางผิงซานนั้นอยู่ตรงกันข้ามกับห้องของกุ้ยหลิน ราวกับตั้งใจ

จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากจะเป็นคนที่อยากจะมีลูกเขยจนตัวสั่น เถ้าแก่จ้าวจินถง ชายสูงวัยที่มีความคิดไม่เหมือนผู้ใด แม้อายุจะมากแล้ว แต่กระนั้นเขาก็อยากจะให้ลูกสาวแต่งงานมีสามีและมีหลานให้เขาได้อุ้มเลี้ยงดู

ฟางผิงซานเพิ่งรู้เรื่องทุกอย่าง แท้จริงแล้วน้องสาวของสหายนางเป็นหม้ายนี่เอง มิน่าเล่าสตรีนางนั้นจึงมาพูดจาเช่นนั้น เขาเพิ่งจะเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่ากุ้ยหลินมิได้ใส่ใจกับคำว่าสตรีหม้ายสักเท่าไหร่ นางดูมั่นใจยิ่งนัก

คืนนี้กุ้ยหลินนอนไม่หลับ นางเปิดประตูห้องออกมาและเดินไปยังหน้าบ้าน เพื่อรับลมเย็น ๆ ชุดนอนสีขาว ผ้าโปร่งบางเบา มีผ้าคลุมไหล่เท่านั้นที่นางกระชับเข้ามาปิดที่เนินหน้าอกของนาง คนงามเดินไปยังตั่งไม้ตัวยาว ใต้ต้นไม้ใหญ่

หญิงสาวหย่อนก้นลงนั่งและเอนตัวนอนที่ตั่งไม้นั้น ดวงตาคู่งามมองไปบนฟ้ากว้างมีแต่ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับตระการตา “ท่านแม่ ในที่สุดข้าก็มีพี่ชายกับเขาเสียที” น้ำเสียงหวานได้เอ่ยออกไป ไม่นานนางก็ได้ยินเสียงขลุ่ยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบเชียบในคืนนี้

เสียงขลุ่ยแว่วหวานกังวานปนความเศร้าหมอง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย กำลังจรดริมฝีปากเป่าขลุ่ย เพื่อคลายความเศร้า คนงามต่อเพลงกับเสียงเพลงของขลุ่ยนั้นเบา ๆ ช่างดูเหมือนคู่ชายหนุ่มกำลังเกี๊ยวกันผ่านบทเพลง

แต่ทว่ามันเป็นบทเพลงที่ฟังแล้วดูโศกเศร้าไม่น้อย ฟางผิงซานนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ได้ยินเสียงหวานต่อเพลงที่เขาบรรจงเป่ามันออกมาด้วยความขมขื่นและปวดร้าว เสียงหวานนั้นเอ่ยต่อเพลงได้อย่างไพเราะยิ่งนัก เมื่อเพลงจบเขาจึงกระโดดลงมาจากต้นไม้ใหญ่

“นึกไม่ถึงว่าคุณชายฟางจะมีความรักที่มันเป็นไปไม่ได้” กุ้ยหลินนั่งอยู่ส่วนหัวของตั่งไม้ ท่วงท่าดูยั่วยวนสายตาของผิงซานเสียจริง เรือนผมปล่อยยาวสยายตามสายลม

“เคยมีคนบอกหรือคุณหนูจ้าวหรือไม่ ไม่ให้ปล่อยผมให้ผู้ชายได้เห็น” เขาเอ่ยขึ้น จะบอกว่ามันไม่ควร หากใครมาพบก็จะถูกนินทาเอาได้

“จะเป็นอันใดไป หากท่านเห็นแล้วต้องมาเป็นสามีของข้านะรึ” กุ้ยหลินแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ถ้าเช่นนั้นท่านเห็นแล้วก็มาเป็นสามีของข้าสิ” กุ้ยหลินหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเขาอึ้งไม่พูดจาอันใด มือข้างหนึ่งของเขาจับที่ขลุ่ยเอาไว้ เกิดมาไม่เคยเจอสตรีนางใดใจกล้าเช่นนาง

“อย่าห่วงเลยเจ้าค่ะ ข้านะเป็นหญิงหม้าย ใครเขาจะอยากได้เป็นภรรยา ท่านเองก็คงจะมีความคิดเหมือนคนอื่น ๆ” กุ้ยหลินคลี่ยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืน เตรียมหมุนกายหวังจะเข้าไปข้างในบ้าน

“เดี๋ยวก่อน ข้ามิเคยมีความคิดดูแคลนสตรี” ผิงซานได้พูดออกไป พร้อมกับก้าวเท้าไปหากุ้ยหลิน จังหวะนั้นเองนางจงใจแกล้งสะดุดเท้าปลายของตนเอง ผิงซานเห็นว่านางจะล้มลงจึงได้เข้าไปช้อนร่างบอบบางของนางเอาไว้ได้ทัน

“ท่านแม่เคยบอกข้าว่า หากเจอผู้ชายที่ถูกใจเข้าให้ ให้รีบคว้าเขาเอาไว้” ดวงตากลมโตดูสดใสและมีความสุขซ่อนอยู่ในนั้น นางจะขอทำตามหัวใจที่เรียกร้องสักครั้งก็แล้วกัน นางชอบเขาเข้าให้แล้ว อาจจะเป็นรักแรกพบก็ได้

ท่านแม่บอกว่าหากเจอผู้ชายที่ชอบเมื่อไหร่ให้รีบจับเอาไว้ให้แน่น ทำทุกอย่างเพื่อจะได้ครอบครองเขา หากเขามีภรรยาและลูกจะต้องหยุดลงเสีย เพราะมันทำให้ผู้อื่นเขาเดือดร้อนใจ แต่ทว่าชายคนเบื้องหน้าของนาง เขามิได้มีครอบครัว

“คุณชายฟาง ไม่ทราบว่าข้าจะขอชอบท่านได้หรือไม่” พูดไปก็อายปาก จะมีผู้หญิงที่ไหนเหมือนกับนางหรือไม่ ท่านแม่บอกว่าต้องรีบอ่อย คำว่าอ่อยของท่านแม่ก็คือการยั่วยวนชายหนุ่ม กระนั้นนางก็ทำไม่เป็นเสียด้วยจะทำอย่างไรเล่ายั่วยวนชายหนุ่มให้ลุ่มหลง

ฟางผิงซานไม่รู้จะพูดอย่างไร เกิดมาไม่เคยเจอสตรีเช่นนี้มาก่อน เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อกุ้ยหลินเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา “เอ่อ...ดึกแล้วข้าขอตัว” เมื่อเห็นเพียงแผ่นหลังของฟางผิงซานเดินเข้าไปในบ้านแล้ว

กุ้ยหลินยืนขบขันหัวเราะเบา ๆ “ตาบ้านี่น่ารักจริง ๆ ฟางผิงซาน ท่านจะต้องมาเป็นสามีของข้า หล่อ ๆ แบบนี้ข้าชอบนัก ขอบคุณท่านแม่ที่ส่งว่าที่สามีมาให้ข้า”

ฟางผิงซานเร่งฝีเท้าเดินมายังห้องนอนกำลังจะเปิดประตูห้อง แต่กลับพบว่าเป็นสหายของเขามาพิงที่ประตูเสียอย่างนั้น จ้าวเกาเหวินเห็นว่าข้างนอกนั้นเกิดอะไรขึ้น ความคิดชั่วร้ายของเขาก็ผุดขึ้นมา คิดว่าสหายของตนนั้นเหมาะนักจะเป็นน้องเขยของเขา

“นี่ผิงซาน ข้าว่านะเจ้าน่ะน่าจะมีภรรยาได้แล้ว น้องสาวของข้าดูงดงงามมากนัก เหมาะสมกับเจ้าราวกับเป็นคู่กิ่งทองใบหยก” จ้าวเกาเหวินเอ่ยขึ้นมากับสหาย ฟางผิงซานโกรธจนควันออกหู เขาพ่นลมหายใจไปหลายเฮือก

“ข้าจะไม่มีวันรักน้องสาวของเจ้า ผู้หญิงอะไรฝีปากจัดจ้านนัก นางยังเกี้ยวชายหนุ่มราวกับขนมหวาน ข้านึกแล้วก็ขนลุก” แม้ว่าจะรู้สึกดีกับนางแต่ในฐานะของน้องสาวของสหายตนเองเท่านั้น ฟางผิงซานไม่ได้คิดเป็นอื่น

ทว่าเมื่อครู่ที่นางพูดจามาทำให้คนอย่างเขารู้เหมือนเหมือนมีมดมากัดแทะเล็มที่ก้อนเนื้อ อีกทั้งยังรู้สึกว่าหัวใจตนเองนั้นเต้นตึกตักรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อย่ากลืนน้ำลายตัวเองเล่า” จ้าวผิงซานตะโกนไล่หลังสหายที่รีบปิดประตูใส่หน้าของเขาเข้าให้อย่างจัง กุ้ยหลินเดินมาทันได้ยินเสียงของชายหนุ่มทั้งสองพูดคุยกัน นางจึงเหมือนมีแรงผลักดันบางอย่าง เท้าเล็ก ๆ ของนางก้าวย่างไปหาพี่ชาย

“พี่เหวิน ข้ามั่นใจว่าเขาจะต้องพ่ายแพ้ให้แก่ข้า” กุ้ยหลินแย้มยิ้มอย่างมีชั้นเชิง

“เจ้ามั่นใจ” เกาเหวินเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้นัก น้องสาวผู้นี้นิสัยใจคอช่างคล้ายคลึงกับภรรยาของเขาเหลือเกิน

กุ้ยหลินมั่นอกมั่นใจยิ่งนักดวงตากลมโตนั้นดูเจิดจ้าไม่น้อย นางคลี่ยิ้มให้พี่ชายก่อนจะเอ่ยว่า “มั่นใจสิเจ้าคะ น้ำหยดทุกวันหินมันยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจของคนที่ไม่แข็งแกร่งดุจหินผาเล่าเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่ามันไม่ยากเกินไป อีกอย่างข้าชอบเขาจริง ๆ”